Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Juno. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Juno. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 19 stycznia 2014

Od Juno - Misja ,, Zdrada na widoku"

Minęły już dwa tygodnie odkąd dołączyłam do oddziału. Dwa tygodnie nudy, co prawda czasami ćwiczyłam w sali treningowej, albo coś.
Ale nie miałam żadnego zlecenia przez ten czas. Włóczyłam się korytarzami kryjówki. Fajnie tam było - tak mroczno. Towarzyszył mi mój wilk, Nux. Ktoś złapał mnie za nadgarstek, odwróciłam się.
- Jesteś prawie, że nie uchwytna, cały dzień cię szukam - podał mi kartkę - Masz zlecenie.
- Dzięki - mruknęłam. Poszedł sobie, a ja poszłam do głównego pomieszczenia, gdzie było więcej światła. Przeczytałam.
-Świetnie - mruknęłam i skierowałam się w stronę stajni mojego ojca.
Gdy już tam byłam kazałam służącej osiodłać mojego myszatego ogiera, Akkana. Wsiadłam na niego, Nux biegł za mną.
Jechałam przez las w stronę miasta w Re'Vermesch Pluvia, do Fabulae. Po dłuższym czasie jazda konna zaczęła mnie męczyć.
Zsiadłam z Akkana i pozwoliłam mu się napić wody ze strumienia. Byłam już w lasach Fabulae. Nad stawiałam uszu. Zamknęłam oczy.
Bicie serca mojego konia, wilka, ptaki, szum drzew - ale nie słyszałam Sarny. Czekałam. Byłam cierpliwa. Słońce już zachodziło.
Zostawiłam konia przywiązanego do drzewa i ruszyłam na łowy. Usłyszałam czyjś oddech. Wypuściłam w mrok strzałę, coś stanęło na gałąź, która pękła. Uśmiechnęłam się do siebie i zaczęłam ją gonić. Po kwadransie Sarna zaczęła dyszeć, ale biegła dalej potykając się o korzenie drzew. Zbliżałam się do niej i skoczyłam. Tak jak wilk atakujący sarnę - ja tak skoczyłam na Lilithien. Nie wycelowała sztyletem i tylko drasnęła mi policzek. Też chwyciłam swoje ostrza i zaczęłyśmy się nimi atakować.
- Kim jesteś, czego ode mnie chcesz? – wrzasnęła.
-Wilczyca chce głowę Sarny - odpowiedziałam i powaliłam ją. Znów zaczęła uciekać.
Wycelowałam w jej nogę strzałą, dalsze dzieła dokończył Nux.
Odcięłam jej łeb i schowałam do worka. Wróciłam do mojego konia i ruszyłam do miasta. Fabulae było nawet ładne nocą.
Weszłam do karczmy. Łeb i zwierzęta zostały na zewnątrz. Czułam po sobie spojrzenia. Usiadłam byle gdzie i zamówiłam jakiś trunek.
Było tam głośno i śmierdziało. Dosiadł się do mnie jakiś mężczyzna, był nawet przystojny.
- Co taka piękność robi w takiej dziurze, jak ta? - zapytał
- Szukam noclegu – odpowiedziałam.
- Ach tak? -Uśmiechnął się. Ja jednym łykiem wypiłam cały trunek.
- Dziwi cię to?
- Oczywiście, że nie - złapał za rękę i wyprowadził.
Usiadłam na jego łóżku. Rozpiął koszulę.
- Jesteś z klanu białych! - ustałam na równych nogach i wyjęłam sztylet
- Szybka jesteś - wyszczerzył białe zęby - Lilithien nie była taka szybka i ten mój szantażyk...
- Co? - zaczęło mi być gorąco, to on był wszystkiemu winien.
- Masz ubrudzone ręce - zauważył, opuściłam wzrok. Na palcach miałam krew Sarny. Przez tę chwilę nie uwagi, wytrącił mi sztylet.
- Kładź się - rozkazał przytykając ostrze do mojej szyi.
Zrobiłam to, co kazał i zajął się rozpinaniem mojego czarnego gorsetu. Miałam jeszcze jeden sztylet w bucie. Teraz tylko czekałam na odpowiedni moment. Nie mógł sobie poradzić z gorsetem więc go rozciął. Położyłam mu rękę na klatce piersiowej. Siedziałam obok niego.
Patrzył na mnie wyczekująco. Ręce położyłam przy jego barkach. Moje kolana dotykały dłonie. Pocałowałam go, wyciągnęłam sztylet.
i wbiłam mu go jakieś dwadzieścia razy w brzuch. Schowałam sztylety. Położyłam się obok trupa i zasnęłam.
Obudziłam się późnym rankiem. Jego krew miałam na ubraniu i włosach. Musiał nieźle się wykrwawić w nocy. Nie miałam nic na przebranie.
Zarzuciłam czarny płaszcz na ramiona i wyszłam.
Nad ranem kolejnego dnia byłam już w kryjówce i oddałam łeb Sarny dowódcy.
Każdy się na mnie gapił, na moje pokrwawione ubranie.
- Widzę, że udane polowanie - rzucił ktoś za mną.

- Owszem, udane - odpowiedziałam z lekkim uśmiechem.

piątek, 10 stycznia 2014

Od Juno- Początek.

Księżyc swym blaskiem oświecał ulice Tserren-Vii. Szybkim krokiem wracałam do domu, mijając ciemne zaułki, w których ukrywali się głównie gwałciciele i kieszonkowcy. W mroku widziałam tylko ich oczy i ostrza.
Lubiłam nocą wracać do domu, zwłaszcza po udanej misji, którą zlecił mi ojciec - Liekos. On zaś nie mógł,  podczas jednego ze zleceń stracił prawą nogę, przez jakiegoś skurwysyna z klanu Białych.
Teraz sprawdzał moje możliwości w kradzieżach i morderstwach.
Poczułam na swojej szyi czyjś oddech i zimny sztylet. Tajemnicza postać wciągnęła mnie do jednego z zaułków.
Znałam jego zamiary, już nie raz ktoś próbował mnie zgwałcić. Oczywiście żadnemu się to nie udało.
Wyrwałam się z jego uścisku i z jednym z nowo poznanych chwytów powaliłam go na ziemię. Jedną nogą stanęłam mu na klatce piersiowej i pod jej naciskiem złamałam mu kilka żeber. Stałam wyprostowana.
Wyciągnęłam sztylet i trzymałam w dwóch palcach nad jego oczami.
- Ostatnie życzenie? -zapytałam.
- Wal się szmato - wymamrotał. 
Wypuściłam ostrze, które trafiło go prosto w środek czoła.
Przyjrzałam mu się. Nie był zbyt ładny, człowiek około trzydziestki, nawet nie miał sakiewki z monetami. Westchnęłam i wyciągnęłam sztylet z jego łba, który wytarłam o jego rękaw.
Znów zmierzałam w kierunku domu. 
Moi rodzice byli czarno krwistymi. Ojciec formy Unikatowej, a matka ( nie żyje ) Cienistej. Z tego związku powstałam ja i moja siostra - Dalia. Oby dwie jesteśmy formy Ofensywnej, z tym że ona ma zaledwie dziesięć lat i to przez jej narodziny moja matka - Urlika umarła. 
Weszłam do domu. Już przy drzwiach powitał mnie mój wilk, którego dostałam od Liekosa.
W salonie siedział mój ojciec i postać, którą często widywałam. Był to dowódca w oddziale Tserren-Viijskim.
Przywitałam się z nimi i chciałam już udać się do swojego pokoju.
- Juno - powiedział ojciec, a ja odwróciłam się do niego - pamiętasz jak prosiłaś mnie o to bym porozmawiał z moim dawnym szefem - spojrzał na Tiernana - o tym, że chcesz do niego dołączyć?
- Tak pamiętam - odpowiedziałam ze spokojem.
- Więc chodź, jeśli zdasz próbę to zostaniesz skrytobójcą.
Teraz szłam razem z nim, opisał krótko osobę, którą miałam zabić - facet, otyły, kupiec, imię Akiu.
Przeskoczyliśmy przez mur otaczający dom przyszłego trupa. Nie było tam psów, na całe szczęście, bo by tylko zdradziły naszą obecność. On został na dworze, a ja wślizgnęłam się przez wejście dla służby, prowadziło ono do kuchni. Uśmiechnęłam się sama do siebie. Ani żywej duszy. Przeszłam obok wielkiego kotła ustawionego na żarzących się węglach. Na małym stoliku stała przygotowana taca z kolacją dla jegomościa i dość sporym kuflem piwa.
Wyciągnęłam z kieszeni małą fiolkę z lekko czerwoną cieczą i wlałam ją do kufla. Usłyszałam kroki, schowałam się i obserwowałam jak służąca zabiera tacę. Wyszłam pośpiesznie na zewnątrz. Oparty o mur Tiernan obserwował co dzieje się za oknem.
Stanęłam obok niego, stamtąd był dobry widok na kupca siedzącego przy biurku i piszącego coś piórem. 
Służąca podała mu kufel piwa, a tacę odstawiła na bok. Akiu upił dość spory łyk i wytarł usta rękawem. Chwilę później jego głowa z głośnym hukiem przywaliła w biurko. A czaszka pękła ukazując fragment czegoś, co uzdrowiciele nazywają mózgiem.
Tiernan podał mi klucz ( do mojego nowego pokoju ) i powiedział: - Witaj w oddziale Tserren-Viijskim skrytobójco...