Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mishelle. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mishelle. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 1 kwietnia 2014

Od Mishelle- Misja ,,Zaginiony władca" cz.4

Mężczyzna spojrzał na mnie z rozbawieniem.
- Czyżby chłoptaś Cię zdradził? - zainteresował się.
- Nikt mnie nie zdradził - ryknęłam i łapiąc za jakąś gałąź ruszyłam na niego.
Drewno zostało pokryte lodem, a ja wbiłam niemal morderczy wzrok w Amidara. Ledwo go poznałam, a już znienawidziłam. Skąd on niby mógł znać takie szczegóły, których ja musiałam się dowiadywać przez liczne morderstwa. Zacisnęłam zęby i rzuciłam się na niego. Zacisnęłam palce na lodowym trzonie gałęzi i już miałam go wbić w ciało mężczyzny, gdy ten odskoczył i cisnął we mnie kolejną błyskawicą. Krzyknęłam z bólu. Otaksowałam się szybko wzrokiem i z przerażeniem odkryłam, że moje całe lewe udo jest poparzone i lekko zwęglone. Mimo tego, że Forma chciała się cofnąć, walczyłam z nią z całych sił. Po dłuższej chwili spaloną skórę okrył lód. Odetchnęłam cicho czując kojące zimno. Patrząc nienawistnym wzrokiem na staruszka, który mimo licznych lat wcale tak staro nie wyglądał, wyprostowałam się.
- Taki idealny zabójca, a teraz? Wiesz, jednak miałaś zdecydowanie większy szacunek będąc tajemniczym mordercą Białych.
- Czyli jeśli jestem w szeregach Czarnych, jestem gorsza? - warknęłam.
- Nie. Odkrywając, że jesteś kobietą jesteś gorsza. Kobiety są słabe, kruche i bezwartościowe - oznajmił z kpiną.
Wbiłam w niego nienawistny wzrok.
- Pewnie każda panienka od Ciebie ucieka, co staruszku? Za dużo wieków na karku? - zakpiłam.
Wiedział, że gram na jego psychice, więc nie dał się zwariować i nie pogrążał się w mojej grze. Zamiast tego ponownie zaatakował. W ostatnim momencie odskoczyłam i kolejna błyskawica przeszyła drzewo, które się na nas przewaliło. Potknęłam się o jakąś cholerną gałąź i przewróciłam. Jednak nim wielki konar zdążył mnie zmiażdżyć podparłam go lodowymi słupami i przeturlałam na bok. Wstałam i zachwiałam się. Skrzywiłam się czując pieczenie poparzonego uda.
- Wiesz na czym polega moja umiejętność? - zaciekawił się staruszek.
- Na wkurzaniu wszystkich jakimiś głupimi błyskawicami? - syknęłam cicho.
Jednak mimo cichego tonu, moje pytanie rozniosło się wokół mnie tak, jakbym krzyknęła.
- Nie. Na tym, że wpajam truciznę poprzez dotyk wiązek... - zaczął.
- Tylko bez wywodów - zastrzegłam od razu. - Mnie to nie podnieca.
Mężczyzna parsknął śmiechem.
- Kiedyś byłaś zdecydowanie bardziej rozrywkowa. Ach, no tak. Zapomniałem, że to było gdy byłaś w naszych szeregach - wypomniał.
- Nigdy z wami nie byłam - fuknęłam wściekła.
- Och, nie przesadzaj. Małe tortury Cię zniechęciły?
- Małe? Dla Ciebie wbijanie noża gdzie popadnie jest małą torturą? - ryknęłam wściekła i zaatakowałam.
Zrobiłam klatkę z lodu, a po chwili w mojej dłoni pojawił się sztylet wykuty zamrożonej wody.
- Jesteście gorsi niż cokolwiek. Rozwydrzone, kapryśne bestie i w dodatku snoby - syknęłam.
- Kiedyś Ci to nie przeszkadzało - wyszeptał do mojego ucha, nagle pojawiając się za mną.
Chciałam odskoczyć, ale zacisnął palce na moich ramionach i cisnął mną na drzewo. Skrzywiłam się słysząc trzaśnięcie moich żeber.
- Co oni z Tobą zrobili Słonko? - zaśmiał się.
Jednak jego śmiech był zupełnie wyprany z jakichkolwiek emocji. Poczułam jak jego palce zaciskają się na moim karku, a swąd spalenizny drażnił moje nozdrza. Tym razem prawa łydka i prawe ramie. Skrzywiłam się, ponieważ przez tego mocny dotyk nie mogłam pokryć skóry lodem. Nim straciłam przytomność usłyszałam jęk staruszka, jakieś krzyki i jak Amidar odbiega. Przed oczyma zamajaczyła mi przerażona twarz Sama, który wziął mnie na ręce. Usłyszałam krzyk bólu, który należał do mnie. Moje ciało powróciło do normalnej formy, a Sam niósł mnie przez las. Kątem oka dostrzegłam swojego rywala. Wciąż oddychał, nie był połamany ani pokiereszowany. Resztkami sił cisnęłam w niego soplem lodu. Nim zamknęłam oczy zobaczyłam, jak lód przeszywa na wylot jego udo...

Koniec...

czwartek, 13 marca 2014

Od Mishelle- Misja ,,Zaginiony władca" cz.3

Po długiej wędrówce dotarłam do cmentarza. Tego samego gdzie znalazłam wczoraj władcę-cel. W prawej dłoni miałam mój nóż, na którego trzonie miałam zaciśnięte palce niemal do bólu. Powoli i po cichu weszłam do imponującej chatki. Nie była jak większość takich chat - niezadbana ruina, która skrzypiała pod stopą przy każdym kroku. Nie... Tu było widać, że ktoś mieszka, dba o to i się stara aby zachowało się jak najdalej od ludzi. Podłoga była z drewnianych belek, ściany tak jak podejrzewałam - czerwona cegła, a między nimi chyba błoto albo glina. Mały korytarzy prowadził do wielkiego pokoju. Było tam pełno zwojów. Uśmiechnęłam się i wzięłam jeden. Rozwinęłam i przeżyłam szok. Puste, niezapisane strony. Sprawdziłam wszystko w gorączkowym tempie. To samo. Jednak przez przypadek zobaczyłam małą wypukłość w podłożu pod skórą z dzika. Odrzuciłam skórę i zobaczyłam klapę. Uśmiechnęłam się i wsunęłam do środka nogi. Zobaczyłam następne zwoje. Schludnie poukładane, zwinięte złotawymi wstęgami. Zaśmiałam się i pokręciłam rozbawiona głową.
- Naiwny starzec - wymamrotałam pod nosem i sięgnęłam po jeden ze zwojów.
Rozwinęłam go z czystą satysfakcją i zrozumiałam, że to są największe tajemnice Białych. Z szerokim uśmiechem chciałam sięgnąć po kolejny, gdy w domu rozległo się chrząknięcie. Zamarłam i podniosłam głowę. W drzwiach stał staruszek. Nie przybrał formy - jeszcze.
- Szukasz czegoś? - Zakpił.
- Możliwe - wymamrotałam.
- Przychodząc tu, to chyba jedynie śmierci - mruknął i rzucił się w moją stronę.
Poderwałam się na równe nogi i strąciłam szklankę z wodą, która rozlała się po drewnianej podłodze.
- Nie dość, że szperasz mi w domu, to jeszcze brudzisz? - fuknął.
- Już sprzątam - obiecałam z zadziornym uśmiechem.
Z wody zrobiły się małe sopelki przypominające długie i ostre igły, które jak jeden mąż ruszyły na staruszka. Ten zasłonił się jakimś talerzem i parsknął śmiechem.
- Czyli działasz sama?
- A z kim niby miałabym działać? - warknęłam.
- Nie myślałem, że takie chuchro może panować nad lodem.
- Niby czemu? - warknęłam nagle ogarnięta furią.
- Bo lód należy do potęgi - oznajmił szepcząc.
Jego głos zawisł w powietrzu razem ze słowami i ukrytą kpiną. Poczułam chłód na swojej skórze. Palce zaczęły mnie mrowić z zimna, a stopy przywarły do ziemi. Amidar przyglądał mi się z zaciekawieniem i jednocześnie z... Satysfakcją? Dumą? Inspiracją? Sama nie wiedziałam. Wydawało mi się, jakby patrzył na wymarły gatunek zwierzęcia, albo na pierwsze stworzenie, które odkrył. Moją całą skórę pokrył szron, a potem lód, który zaczął pękać w niektórych miejscach tworząc skomplikowane i zawiłe tatuaże. Po chwili moje ubranie zastąpiła suknia z lodu, wysokie kozaki i kaptur, który zasłonił moją lodowatą twarz. Mężczyzna przyglądał mi się z zachwytem.
- Nie wiedziałem, że wciąż istnieją te Formy - wyszeptał oczarowany.
- Szkoda, że dowiadujesz się tak późno, co? - Mój głos niemal zagrzmiał, a oddech było widać jak obłok pary.
Zaśmiał się jedynie.
- Wydawało mi się, że jeden z płatnych zabójców ma taką Formę i... - urwał.
Skłoniłam mu się z kpiącym uśmieszkiem.
- Do usług - oznajmiłam sucho i ruszyłam w jego stronę. Z rękawiczki 'wyrósł' długi pręt z lodu. Chwyciłam go i natarłam na mężczyznę. Odskoczył do tyłu i gdy wyszedł tylko z domu usiłował przyjąć Formę.
- Jak to się stało, że wpierw mordowałaś dla Białych, a teraz mordujesz ich? - zainteresował się.
- Zmiana frontu, te sprawy - oznajmiłam kłamiąc jak z nut.
- A tak na prawdę? - zainteresował się wycofując powoli w las tyłem.
- Kilka istotnych szczegółów z życia - oznajmiłam.
Zacisnęłam palce na gładkim lodzie i nadepnęłam na coś, co trzasnęło głośno pod moją nogą. Jego łuk. Uśmiechnęłam się do niego i cisnęłam prętem, który w locie zamienił się w oszczep. Amidar zmienił szybko Formę i zrobił zgrabny unik.
- Czyżby rodzinka zalazła za skórę? - zakpił.
Zacisnęłam zęby. Nawet nie wiedział, że ma rację. Cisnęłam w niego kolejnym oszczepem. Tym razem przeszył na wylot jego ramię. Spojrzał na ranę, a potem na mnie. Nim się obejrzałam, coś w rodzaju błyskawicy trafiło kilka milimetrów od moich stóp. Odskoczyłam jak oparzona i spojrzałam na niego z nienawiścią w oczach.

CDN

Od Mishelle- Misja ,,Zaginiony władca" cz.2


Nim zdążyłam zakryć się lodem, staruszek mnie dostrzegł. W mgnieniu oka wypuścił serię strzał w moją stronę. Jedynie mniejsza część przedzierała się przed koronę drzew, za którą się ukryłam. Jednak mimo satysfakcji z dobrej kryjówki zrobiłam grubą tarczę z lodu. Gdy tylko strzały mu się skończyły odwrócił się do mnie tyłem i zapuścił w gąszcz. Bez namysłu zeskoczyłam z drzewa. Plecak nieprzyjemnie obił mi się o plecy. Skrzywiłam się i ruszyłam za mężczyzną. Przebiegając przez rzekę poślizgnęłam się. Zaklęłam pod nosem i gdy tylko złapałam równowagę ruszyłam pędem w dalszy pościg celu. Mężczyzna nie pasował do typowego opisu starca. Był wysoki i szczupły - fakt. Jednak coś w jego sylwetce wzbudzało jednocześnie podziw i przerażenie. Zacisnęłam zęby przypominając sobie kpinę Jariba, gdy chciałam to wziąć. Przyspieszyłam kroku. Nie mogłam pozwolić aby uważano mnie za tanią dziwkę, czy zbędnego skrytobójcę. Z wściekłością wyciągnęłam swój sztylet przyczepiony do łydki i zaczęłam torować sobie drogę, aby gałęzie nie uderzały ciągle w moją twarz jak dotąd. Postać Amidar'a majaczyła mi między drzewami. W pewnym momencie po prostu zniknął mi z oczu. Krzyknęłam w przypływie furii. Rzuciłam nożem przed ciebie. Ten po trzech metrach lotu, uderzył w coś z brzdękiem i upadł na ściółkę. Podeszłam podejrzliwie na nisko ugiętych kolanach i podniosłam swoją broń. Wyciągnęłam dłoń przed siebie i poczułam chropowatą powierzchnię.
Skała - pomyślałam.
Zmarszczyłam brwi. Jednak to nie mogła być skała. Przeciągnęłam palcami po ścianie i dopiero po chwili zrozumiałam co to jest. Budynek z cegieł, na których zostały pięknie i misternie namalowane drzewa, aby zmylić niewiedzących prześladowców. Kucnęłam i przylegając ramieniem do ścian ruszyłam w prawo. Po chwili zatrzymałam się gwałtownie. Poczułam obecność białej magii. Wyjrzałam za róg i zaklęłam siarczyście na widok starszego mężczyzny na tle wielkiego cmentarzyska.


Z początku szeptał pojedyncze słowa. Jednak one układały się w zdania, wydawał się wibrować w powietrzu, a głos starca niemal huczał mi w uszach. Uniosłam dłonie i przycisnęłam je sobie do uszu. Po chwili zrozumiałam, że mężczyzna nie tylko przybiera swoją formę, co usiłuje ją wzmocnić. Zaklęłam ponownie i poderwałam się. Ruszyłam biegiem w kierunku rzeki. Przy niej najłatwiej mogłam się schować ze względu na wielki zasób wody. Poczułam jak trzęsie się ziemia. Odwróciłam się i zobaczyłam szybko przemierzającego w moją stronę władcę. Przyspieszyłam jedynie i gdy wybiegłam z lasu, wbiegłam do rzeki i skierowałam się w górę. Zrobiłam z wody swoją kopię. Woda stała się bardziej przejrzysta i zamarzła. W końcu przybrała mój idealny kształt razem z ciuchami i plecakiem. Ona jednak zbiegła w dół rzeki. Wybiegłam na brzeg i wciąż kierowałam się ku górze. Wspięłam się na kilka głazów, które były porośnięte mchem i zasłonięte krzewami. Nie wiem co to było ale na jego gałązkach były kolce. Podobne do dzikiej róży, jednak kolce grubsze i dłuższe. Zacisnęłam zęby i zrobiłam skorupę z lodu, która pokryła całą moją skórę łącznie z twarzą i włosami. Schowałam się za krzakami i odwróciłam aby widzieć dół rzeki. Zobaczyłam jak Biała Forma władcy wybiega z krzaków i podąża powolnym i niespiesznym krokiem za moją kopią. Wycelował w nią palce prawej dłoni, które zaczęły iskrzyć. Moje źrenice rozszerzyły się w zdumieniu. Po chwili jakby błyskawica uderzyła w plecy mojego sobowtóra. Rozległ się przeraźliwy krzyk. Dopiero po chwili zrozumiałam, że to tak naprawdę lód. Lód, z którego zrobiłam kopię teraz zaczął pękać, topić się i rozpływać tworząc nieprzyjemny dźwięk. Władca odwrócił się przodem do mnie i nie wiem jakim cudem, ale mnie dostrzegł. Zdusiłam w sobie przeraźliwy krzyk i poderwałam się wracając do dalszej ucieczki. W końcu wskoczyłam na drzewo, które wydawało mi się najwyższe i najgrubsze w okolicy. Wspięłam się możliwe najwyżej i otoczyłam lodem, abym nie mógł mnie nikt zobaczyć. Dziś byłam za słaba aby przybrać swoją formę ale jutro...
- Kto Cię nasłał? - warknął Amidar z dołu. - Kto musiał być takim idiotą aby wysyłać na mnie jakąś drobną kobiecinę? - zahuczał.
Zacisnęłam usta w wąską kreskę. Nie miałam zamiaru nic powiedzieć.
[...] Po długiej i męczącej chwili odszedł pozostawiając mnie samą. Po zastanowieniu postanowiłam się przespać. Sen dobrze zrobi, a rano zjem sobie coś, co upoluję. Nie chciałam się narażać jedzeniem czegoś z jego zasadzek. Mógł dać truciznę na pułapki i mięso zwierzęcia tylko by mnie otruło. Jednak tego wolałam uniknąć.
[...] Obudziłam się równo ze słońcem. Zeszłam powoli i ostrożnie na dół i rozbiłam małe ognisko aby wysuszyć ciuchy. Przebrałam dół stroju na dosyć obcisłe długie spodnie w kolorze khaki. Obwiązałam krótki sznurek pod kostkami na materiale, aby żadne ohydne robactwo tam nie wpełzło. Wyciągnęłam czystą koszulkę i uśmiechnęłam się. Zrzuciłam podartą i brudną, a założyłam nową. Starą koszulę rozprułam i użyłam do pułapek, które rozstawiłam daleko od swojego obozowiska. Po obfitym śniadaniu, składającym się z zaledwie dwóch ryb i kilku jaj jakiś ptaków zarzuciłam plecak na ramiona i weszłam w gąszcz. Podążałam ścieżką białej magii do miejsca gdzie jest teraz mój cel...
CDN

sobota, 8 lutego 2014

Od Mishelle- Misja ,,Zaginiony Władca" część 1.

Po poprzedniej misji dali mi spokój. Trenowałam z bratem, wychodziłam na miasto albo do Sama na 'towarzyskie spotkania'. Widywaliśmy się co najmniej raz na tydzień. Gdy pewnego dnia od niego wracałam słyszałam ciągłe szepty o jednym z władców Białych. Gdy się przysłuchałam słyszałam tylko dwa słowa: 'Amidar Settepah'. Nie myśląc wiele przyśpieszyłam kroku. Pobiegłam do starego budynku, który zajmował nasz cały oddział. Zbiegłam na dół klucząc między korytarzami aż w końcu zapukałam do drzwi dowódcy.
- Czego? - rozległ się krzyk. 
Zacisnęłam zęby aby niczego głupiego nie odszczeknąć. Weszłam do jego pokoju. Jak zawsze gdy do tu przychodziłam, Jarib siedział za biurkiem i coś przeglądał, podpisywał albo czytał.
- O co chodzi z przywódcą Białych? - zainteresowałam się. 
- O nic - rzucił lodowatym głosem. 
- Przestań, dobrze? Jak wracałam to wszyscy tylko o tym gadają. 
- A skąd wracałaś? - uniósł wysoko brwi. 
- Chcesz wiedzieć co robię poza murami oddziału? - uniosłam brwi.
- Zdradzasz Czarnych? 
- Nie jestem zdrajcą - syknęłam. 
- Więc możesz sobie robić co chcesz - mruknął znowu mnie ignorując. 
- Dowiem się o co chodzi?
- Pytasz o Amidar'a Settepah'a?
- A o kimś jeszcze całe miasto huczy? - zainteresowałam się. 
Mężczyzna westchnął ciężko.
- Jesteś upierdliwa, wiesz?
- Dzięki temu wiele osiągnęłam. Więc o co chodzi?
- Jest misja aby go znaleźć. 
- Biorę - powiedziałam bez wahania.
- Oszalałaś?
- Nie. 
- Nawet Ty nie jesteś na tyle głupia aby to wsiąść. Jesteś za słaba - prychnął kpiąco, patrząc na moją posturę. 
- Spróbować nigdy nie zaszkodzi - zauważyłam. 
- Jeśli Ci coś nie wyjdzie on Cię bez wahania zabije - powiedział z zimną krwią. 
- Trudno. 
- Nie możemy sobie pozwolić na utratę nikogo z...
- Nie, nie, nie. Poprawka - to TY nie możesz sobie pozwolić na utratę swoich pionków w wojnie z Białymi - zauważyłam spokojnie.
- Grabisz sobie - syknął. 
- Dobra, nie ważne...
- Ważne. To jest samobójstwo. Dałaś sobie radę z podrzędnym kupczykiem, którego trzeba było zgładzić. Ale Amidgar nie jest taki bezbronny jak Ci się wydaje. 
- A ja nie jestem taka słaba jak wydaje się Tobie - warknęłam. 
Widziałam jak Blaid już niemal kipi z wściekłości.
- Jakie miasto? 
- Nie Twoja sprawa - ostrzegł spokojnie.
- Czemu nie chcesz mi powierzyć tej akcji?!
- Bo jest zbyt niebezpieczna dla jakiejś byle dziewuchy! 
- Nie jestem byle dziewuchą - warknęłam. - I podejmę się tego nawet jeśli cały nasz oddział stanie przeciwko mnie.
- Więc się przygotuj, że coś takiego się stanie - ostrzegł. 
- Trudno. Podaj mi miasto, państwo i gdzie się ukrywa. Jeśli mi się uda będziesz mógł się mną chwalić. Jeśli mnie zabije będziesz miał problem w postaci upierdliwej, nieznośnej i niereformowalnej dziewczyny z głowy - zauważyłam spokojnie.
Jarib patrzył na mnie chwilę w skupieniu. Widziałam w jego oczach, że prowadzi ze sobą wewnętrzną wojnę czy puścić mnie na tą misję czy nie. Po chwili westchnął ciężko.
- Ale następnym razem gdy mówię 'nie' to masz nie dyskutować - ostrzegł.
- I tak będę - zauważyłam. 
- Następnym razem to się skończy inaczej - ostrzegł i wypisał mi dane na kartce.
Spojrzałam na zapisaną kartkę i uśmiechnęłam się ruszając do drzwi.
- Jeśli będzie następny raz - zauważyłam spokojnie i wyszłam. 
Ruszyłam od razu do swojego pokoju. Od razu się przebrałam z sukienki w długie spodnie, koszulkę na krótki rękaw i jeszcze jedną koszulę tym razem z długim rękawem. Wiedziałam, że byłoby to czyste samobójstwo gdybym do lasu poszła w sukni. Ubrana cieplej wrzuciłam do plecaka, który zabrałam swojemu bratu, kilka dodatkowych ciuchów, piersiówkę, kilka monet i zarzuciłam sobie go na plecy. W pasie przyczepiłam sobie sakiewkę z igłami do akupunktury, nóż schowałam pod spodniami przy nogawce i wyszłam z naszej 'siedziby'. 
[...] Po wielu godzinach podróży trafiłam w końcu do celu. Wielki, a nawet olbrzymi las. Westchnąłem głęboko i przekroczyłam kilka pierwszych drzew. Zaklęłam gdy poczułam jak moja stopa za coś pociągnęła. Po chwili słyszałam jedynie cichy chrzęst i świst powietrza. Odruchowo odskoczyłam w bok i do tyłu. Zobaczyłam tylko strzałę zrobioną z drewna, która ucięła mi kosmyk włosów. Zaklęłam pod nosem i spojrzałam pod nogi. Zwykła pułapka na zwierzynę. Wyciągnęłam strzałę, która wbiła się w drzewo i obejrzałam dokładnie. Ktoś poświęcił wiele czasu aby wyrzeźbić tak starannie strzałę, już nie wspominając o kamieniu, z którego zrobiony był grot strzały. Wyrzuciłam strzałę na trawę i obejrzałam się. Widziałam wiele pułapek. Część jedynie aby okaleczyła, pozostałe aby zabiła. Wyciągnęłam nóż z pochwy i zaczęłam ostrożnie iść przez las tak, aby unikać pułapek, bądź je jakoś uszkodzić. Po ponad dwóch godzinach doszłam do jakiejś rzeczki. Westchnęłam i z plecaka wyciągnęłam blaszaną miseczkę. Nagrałam wody z rzeki i przefiltrowałam ją kilka razy abym mogła się napić. Usiadłam na brzegu rzeki i zobaczyłam ryby. Uniosłam zadowolona kąciki ust do góry i wyciągnęłam igły. Odczekałam chwilę z dwiema igłami między palcami. Obserwowałam uważnie ryby i w końcu cisnęłam nimi w moją dzisiejszą kolację. Uśmiechnęłam się widząc, że na powierzchnię wypływają dwie ryby przebite moimi igłami do akupunktury. Wyłowiłam je i rozpaliłam małe ognisko. Wypatroszyłam je i przemyłam w wodzie. Wrzuciłam je do swojej miski, a wcześniej obdarłam ze skóry. Gdy ryby się podsmażały, ja poszłam do lasu z nadzieją, że znajdę jakąś miętę, dziką bazylię czy jakąkolwiek przyprawę. Po długim szukaniu znalazłam kilka 'przypraw', które dorzuciłam do ryby. Wyciągnęłam drugą, już zdecydowanie mniejszą miseczkę do której nalałam wodę i postawiłam obok miski z rybami. Po udanej kolacji zgasiłam ognisko i zatarłam po sobie wszelkie ślady. Ruszyłam wzdłuż rzeki gdy zobaczyłam 'kosz' na ryby, zanurzony w wodzie. Kolejna pułapka. Zaśmiałam się i wspięłam się na wysokie drzewo. Usiadłam na nie i ukryłam się za liśćmi aby nie było mnie widać. Stworzyłam z lodu kopię zwykłej kobiety, na wpół roznegliżowanej. Błądziła w pobliżu, a już po kilku godzinach rozległ się szelest drzew. Kobieta z lodu, jak i ja spojrzałyśmy w tamtą stronę. Jednak Kopia, wydała się speszona tym, że ktoś ją zobaczy. Nim zobaczyłyśmy kto się zbliża, dokładnie z tamtej strony wyleciała strzała. Ta sama, która przycięła mi włosy. Trafiła prosto w lodowe serce kobiety, która upadła do rzeki i rozpłynęła się. Postać wyszła i dopiero po chwili rozpoznałam mężczyznę. Zaczął się nerwowo rozglądać, a gdy spojrzał w moim kierunku zaklęłam w myślach. Był to mój cel. Jednak okazał się lepszy niż sądziłam...

piątek, 7 lutego 2014

Od Mishelle c.d. Narhael'a

Wzdrygnęłam się słysząc jego ostatnie słowa. Już chciałam wyjść z wody i się ubrać gdy zobaczyłam zbliżającego się dzika. Zaklęłam pod nosem. Całą broń zostawiłam w torbie bądź na ciuchach. Odetchnęłam cicho i w dłoni powstał długi sopel z lodu. Cisnęłam nim w zwierzę. Lód wbił się pod szyją, a dzik padł niedaleko moich ciuchów. 
- Nie wiedziałem, że są tu dziki - wymamrotał mężczyzna
- Nie pokazują się za dnia. Przeważnie - mruknęłam cicho. 
- Władasz nad lodem? - zainteresował się.
- Nie. Nad życiem i śmiercią, więc nie denerwuj - zagroziłam. 
- Kłamiesz - zauważył.
- Poważnie? Inni się na to nabierają - mruknęłam pod nosem, a chłopak się roześmiał. 
Westchnęłam kręcąc głową i wyszłam z wody. Poczułam jak krople wody na moich ciele niemal natychmiastowo zamarzają na mojej skórze i odpadają od niej. Dzięki temu byłam sucha i mogłam się spokojnie ubrać aby mnie tak już nie pożerał wzrokiem.
- Nie jesteś stąd - zauważyłam po chwili gdy zarzuciłam sobie swoją torbę na ramieniu.
Dopiero po chwili skinął głową tak, jakbym wyrwała go z zamyślań. 
- Więc co tu robisz?
- Przejeżdżam - oznajmił rozbawiony widząc moją postawę. 
- Długo masz zamiar tędy 'przejeżdżać'? - zapytałam zaciekawiona.
Gdy on zaczął coś mówić pierwsze co zrobiłam, to otaskowałam go wzrokiem. Przygryzłam policzek od środka widząc jego mięśnie pod koszulą. Uniosłam kąciki ust nie dbając o to czy to zauważy czy nie, ale prawda była taka, że zły to on jednak nie był...

(Narhael?)

wtorek, 14 stycznia 2014

Od Mishelle- Misja ,,Zabójstwo w południe"

Jak większość swojego czasu, gdy nie miałam żadnych zleceń siedziałam w wielkiej sali treningowej albo na pobliskiej polanie. Padało, więc byłam zmuszona tlić się w sali wraz z innymi. Jak co dzień walczyłam z Nickiem. Jedynie jego znałam na tyle, aby się z nim zmierzyć.
- Sztylety? - Spytał z szerokim uśmiechem.
- Poradzisz sobie? - Zakpiłam.
- Wiele się nauczyłem - zapewnił obnażając swój sztylet.
Zaśmiałam się i wysunęłam ostrze z pochwy. Lewą dłonią sięgnęłam do małej sakiewki, w której zamiast motet nosiłam długie igły z metalu. Wzięłam dwie między palec wskazujący, a środkowy. Nick był oddalony ode mnie o kilka metrów, więc gdy ruszył, aby zaatakować rzuciłam jedną igłę. Jedynie drasnęła jego policzek. Gdy wypuściłam z palców drugą, trafiła w jego łydkę. Zamarł, a ja się uśmiechnęłam. Wyrwał igłę z ciała i spojrzał na mnie.
- Nie wspominałam, że przez ten czas ćwiczyłam akupunkturę? - Zagadnęłam rozbawiona.
- Jakoś zapomniałaś - syknął i ruszył w moją stronę.
Gdy rzuciłam kolejną igłę, osłonił się ostrzem sztyletu. Uśmiechnęłam się, a gdy podszedł i zamachnął się na wysokości mojej szyi w ostatniej sekundzie uchyliłam się przed ostrzem. Odskoczyłam na pół metra i zaatakowałam go. Zamiast uderzyć w szyję jak on to zrobił, postawiłam na brzuch. W ułamku sekundy znalazłam się u jego boku, a trzon broni wbiłam w środek jego brzucha.
- Musisz jeszcze poćwiczyć braciszku - wyszeptałam rozbawiona do jego ucha. - Zginąłbyś - zauważyłam i schowałam broń do pochwy.
- Gdybyśmy walczyli naprawdę miałbym łuk - zauważył z szerokim uśmiechem.
- Gorzej gdyby była walka wręcz, co? - Zaśmiałam się, a on jedynie przewrócił oczyma.
- Cicha!
Odwróciłam się słysząc swój pseudonim. W drzwiach do sali stał mężczyzna, którego kojarzyłam. Wiele razy się mijaliśmy jednak nie mieliśmy jeszcze czasu, aby się poznać. Co, gdy się zastanowić jest wielką stratą patrząc po jego muskularnym ciele. Uniosłam kąciki ust widząc jego obnażoną pierś.
- Hę? - Wymamrotałam niechętnie powracając wzrokiem do jego oczu.
- Blaid kazał mi Cię zawołać - rzucił.
Skinęłam krótko głową i potruchtałam do niego. Usłyszałam cichy świst za sobą. Wyjęłam szybko sztylet z pochwy i odwracając się zasłoniłam oczy. W ostrze coś uderzyło, a potem opadło na podłogę. Uśmiechnęłam się widząc swoje igły i schowałam je do sakwy. Odwróciłam się i dogoniłam mężczyznę.
- Wiesz, o co chodzi? - Spytałam rzeczowo.
Pokręcił przecząco głową.
- Nie. Nic mi nie mówił oprócz tego, że masz jak najszybciej się u niego zjawić - oznajmił.
Gdy zaprowadził mnie pod drzwi naszego dowódcy zostawił mnie. Weszłam do środka i zobaczyłam Jariba za biurkiem. Przerzucał jakieś papiery z piórem w dłoni.
- Coś się stało? - Spytałam spokojnie.
- Masz pierwsze zlecenie - oznajmił.
Skinęłam krótko głową czekając na informacje.
- Ma na imię Frenrych von Aberden. Jest kupcem. Masz go zgładzić - odparł spokojnie, a ja przytaknęłam wiedząc, że to nie wszystko. - Jedziesz do Fremount w Itter-Paht – oznajmił. - Ma szybko zginąć. Wielu osobom podpadł. Bez świadków, cicho i skutecznie - sprecyzował, a ja pokiwałam twierdząco głową.
- Wszystko?
- Tak. Masz to wykonać jak najszybciej - rozkazał.
Uśmiechnęłam się, skinęłam głową i wyszłam z pomieszczenia. Od razu skierowałam się do swojego pokoju. Złapałam lekką torbę, spakowałam ciuchy, które wiedziałam na pewno, że mi się przydadzą, jakieś pieniądze i broń. Sztylet i igły wciąż miałam na sobie. Przebrałam się ze spodni i koszulki w kusicielską sukienkę, która podkreślała biust i szczupłą talię i ruszyłam w stronę wyjścia z korytarzy.
- A Ty gdzie? - Zatrzymał mnie Nick.
- Uciekam od Ciebie. - Zaśmiałam się.
- A tak na poważnie? - Przerwał mi i złapał mnie za nadgarstek.
- Bez obaw. Raczej wrócę - uśmiechnęłam się i wyrwałam rękę z jego uścisku.
Wyszłam z naszej 'siedziby' i skierowałam się do centrum miasta. Weszłam do jakiejś karczmy. Wiedziałam, że tam znajdę chętnego, kto mnie podwiezie w odpowiednie miejsce. Nie miałam zamiaru się tłuc konno, gdy mogłam pojechać w powozie. Weszłam do środka, usiadłam w kącie sali zakładając nogę na nogę i westchnęłam z rezygnacją. Nie musiałam się nawet silić, aby jakiś mężczyzna do mnie podszedł.
- Cześć mała.
- Mała to może być twoja pała - mruknęłam pod nosem widząc jego duży brzuch.
- Zabawna jesteś - zaśmiał się, a ja przewróciłam oczyma - Długo tu jesteś?
- Niestety nie. Muszę wyjechać - przyznałam z udawanym smutkiem. Choć miałam na dzieję na bardziej schludnego towarzysza podróży postanowiłam jednak wykorzystać to, co los daje.
- A gdzie się wybierasz?
- Do Fremount.
- W Itter-Paht ? - Spytał z uśmiechem.
- Jedziesz tam? - Zagadnęłam.
- Osobiście nie. Syn mojego znajomego jedzie - przyznał i uśmiechnął się. - Jeśli chcesz mogę z nim pogadać i...
- Pewnie. Mam nadzieję, że piwo w zamian Ci wystarczy. - Uśmiechnęłam się.
-O nic innego nie śmiał bym prosić - powiedział. Jednak widziałam w jego oczach błysk niezadowolenia. - Bądź tu o zachodzie - rozkazał i wstał.
Przewróciłam oczyma i wyjrzałam za okno. Miałam jeszcze kilka godzin, więc postanowiłam, że odpocznę i się rozluźnię...
[...] O umówionej porze czekałam w karczmie. Po chwili wszedł ten sam mężczyzna, z którym rozmawiałam i jakiś młody na oko 20 letni mężczyzna. Mimowolnie moje kąciki powędrowały do góry widząc jego mięśnie i przystojne oblicze. Złapałam za swój plecak i podeszłam do niego.
- Och, to ją przewieziesz - powiedział, gdy mnie zobaczył.
- Sam – przedstawił się i uśmiechnął.
- Shell - odparłam ściskając jego dłoń.
Wyszliśmy przed karczmę i chłopak wziął mój bagaż. Położył go na stercie innych walizek i toreb i pomógł mi wejść do środka powozu. Usiadł na przeciwko mnie i uśmiechnął się nieśmiało.
- Nie boisz się ze mną jechać? - Uniósł zaskoczony brwi.
- Nie mam czego - zapewniłam z uśmiechem.
- W końcu jestem Ci obcy. Znasz moje imię, a i to nie jest pewne - zauważył z zadziornym uśmiechem.
Pochyliłam się opierając łokcie na kolanach i uśmiechnęłam się niegrzecznie.
- Też nie możesz być pewny, że mówiłam prawdę. A tym bardziej, że nic Ci nie zrobię.
- Jesteś kobietą, nie skrzywdzisz mnie - uśmiechnął się szeroko.
- Skąd ta pewność? Twojemu sercu może z całą pewnością się coś stać - zapewniłam.
- Ukradniesz je? - spytał kusicielsko.
- Kto wie... - Rzuciłam jedynie i oparłam się plecami o siedzenie przyglądając się jego oczarowanym oczom.
Zaśmiałam się pod nosem i oparłam głową o brzeg okna zamykając oczy.
[...] Obudziłam się czując czyjąś dłoń na swoim udzie. Otworzyłam oczy i zobaczyłam Sama, który z uśmiechem usiadł obok mnie.
- Łudzisz się chłopcze - westchnęłam ściągając jego dłoń ze swojej nogi i przekładając ją na jego.
- Nie przesadzaj. - uśmiechnął się łapiąc mnie za biodra i wciągnął mnie na swoje kolana. - Przecież wiem, że chcesz się ze mną zabawić - zamruczał do mojego ucha.
- Jestem sadystką - powiedziałam z rozbawieniem.
- W to nie uwierzę.
- Zobaczysz, gdy po wszystkim będziesz miał rany cięte – zakpiłam.
- Nie zrobisz mi krzywdy.
- Póki mnie wieziesz... Masz rację, nie - przyznałam.
- Może chcesz pojeździć konno? - zamruczał i poruszył biodrami.
Roześmiałam się i przycisnęłam dłoń do jego piersi.
- Jesteś zbyt mały jak na mnie - szepnęłam do jego ucha i usiadłam naprzeciw niego. Chciał wstać, ale położyłam stopę między jego nogami. - Nie radzę - zaśmiałam się.
Uśmiechnął się chytrze i zacisnął dłoń na mojej kostce. Uniosłam drugą, aby uderzyć go w ramię, ale w ostatniej chwili także i drugą nogę złapał. Wstał i stojąc między moimi nogami podszedł do mnie i pochylił się nade mną.
- Wiesz, obawiam się, że mogę być silniejszy - przyznał szepcząc mi do ucha.
- Ty się tego nie obawiasz. Satysfakcjonuje Cię to - zauważyłam spokojnie.
- Może masz trochę racji - uśmiechnął się.
Klęknął przede mną wciąż rozsuwając mi nogi, przez co zsunęłam się niemal pośladkami na krawędź siedzenia. Ściągnął koszulkę, a ja jęknęłam cicho widząc jego mięśnie. Powróciłam wzrokiem na jego twarz i uniosłam kąciki ust.
- Może jak się trochę postarasz nie będzie aż tak źle... - Przyznałam rozbawiona. Uśmiechnął się szeroko i przyciągnął mnie do siebie, przez co oboje polecieliśmy na drewnianą podłogę. Siedziałam na jego brzuchu i zaczęłam ściągać jego spodnie, a on zajął się moją suknią.
[...] Oboje głośno jęknęliśmy, gdy we mnie skończył. Przekręcił nas tak, że znajdowałam się teraz pod nim i wyszedł ze mnie. Zaczął się ubierać i podał mi moje ciuchy. Ubrałam się szybko i założyłam buty.
- Tego nie było - powiedziałam grożąc mu palcem.
- Schowaj ten palec - ostrzegł z rozbawieniem. - Bo będzie powtórka.
- Nie mówię nie. - roześmiałam się. Wyjrzałam za okno i uniosłam kąciki ust - Szkoda tylko, że niedługo wysiadam - zauważyłam rozbawiona
- To już?! Dojeżdżamy do Fremount? - Spytał zdziwiony.
- Jeszcze kawałek – przyznałam, poprawiając ciuchy.
- Więc czas się pożegnać - westchnął.
- Nie licz na nic.- ostrzegłam i uśmiechnęłam się mimowolnie
- Zobaczymy się jeszcze? - Spytał nagle.
Wzruszyłam lekko ramionami.
- Nie wiem. Raczej tak. W końcu teraz mieszkam w Korron-Thum.
- Czyli jednak jest szansa na powtórkę. - Zauważył uśmiechając się.
- Zobaczymy - zaśmiałam się. - Gdzie moje spinki? - Mruknęłam zakładając kosmyki włosów za ucho.
Sam zaczął ich szukać aż w końcu podał mi dwie długie spinki, którymi upięłam nisko włosy.
- Dzięki.
- W końcu sam je zrzucałem – uśmiechnął się szeroko.
Pokręciłam głową i westchnęłam ciężko.
- Jesteś niereformowalny – zawyrokowałam.
- Nie znasz mnie przecież aż tak długo – wytknął.
- Seks świadczy o wszystkim – zaśmiałam się.
[…] Zatrzymaliśmy się, a wtedy Sam wysiadł i pomógł mi wyjść. Podał mi plecak, a ja uśmiechnęłam się i pocałowałam go w policzek.
- Do zobaczenia za kilka dni – zawołałam za nim.
- Oby! – Zaśmiał się zamykając drzwiczki powozu i odjeżdżając.
Westchnęłam i rozejrzałam się. Znam jedynie imię, nazwisko celu. Nic więcej… Westchnęłam ciężko, więc weszłam do jakiejś dużej karczmy. Usiadłam przy barze i od razu podszedł do mnie karczmarz.
- Znasz przypadkiem Frenrych’a von Aberden’a? – Spytałam, a mężczyzna się zaśmiał.
- Każdy go tu zna i niezbyt lubi – przyznał spokojnie. – A co? Interesy?
- Mniej więcej. Słyszałam, że szuka dziwki – mruknęłam.
- Chętna?
- Dobrze płaci?
- Podobno. Ale zmarnujesz się – westchnął ciężko.
- Zobaczymy. Zawsze mogę przyjść do Ciebie, prawda? – Zaśmiałam się.
- Przenajświętsza – przyznał ze śmiechem.
- Więc gdzie go znajdę? – Zainteresowałam się.
- Powinien za chwilę przyjść – przyznał spokojnie.
Faktycznie. Po niecałym kwadransie drzwi przekroczył otyły, brzydki mężczyzna zachowujący się jak gnojek.
- O cholera – burknęłam.
- Mówiłem – zaśmiał się karczmarz.
Westchnęłam ciężko i wstałam z krzesła. Złapałam swój plecak, a gdy mężczyzna się usadowił na ławce podeszłam do niego.
- Nowa panienka? – Zarechotał.
Skrzywiłam się w duchu słysząc jego okropny śmiech.
- Tak – uśmiechnęłam się z trudem. Usiadłam obok niego i położyłam nogi na jego udach.
- Szukasz fuchy, co? – Zaśmiał się, a ja wzdrygnęłam.
- Już znalazłam – przyznałam i uśmiechnęłam się uwodzicielsko.
- Myślisz, że znajdziesz u mnie kąt? – Zakpił.
- Zawsze warto spróbować – uśmiechnęłam się.
- Może i tak.
- Więc… - Zaczęłam wyczekująco.
- Chodźmy – nakazał.
Uśmiechnęłam się. Nie wiedziałam, że pójdzie mi to tak łatwo. Poszliśmy kawałek i zobaczyłam woźnicę. Znowu powtórka z rozrywki? Westchnęłam cicho i weszliśmy do powozu. Po kilku minutach znaleźliśmy się w jakimś małym pałacyku. Zaprowadził mnie do przestronnej, bogato ozdobionej sypialni. Łóżko było olbrzymie. Drewniana, rzeźbiona rama i baldachim.
- Zaraz przyjdę – oznajmił i zamknął za sobą wielkie drzwi.
Rozejrzałam się z niedowierzaniem. Przesunęłam dłonią po ręcznych zdobieniach na wielkich szafach i małych szafeczkach nocnych. Gdy wszedł z powrotem uśmiechnął się widząc mój zachwyt.
- Jeśli dobrze się spiszesz zakosztujesz takiego życia – zapewnił uśmiechając się.
Zaśmiałam się i położyłam się na łóżku.
- Taki pałacyk? Z chęcią mogłabym mieć – przyznałam uśmiechając się.
- Może kiedyś dostaniesz- uśmiechnął się i nachylił nade mną. Zaczął mnie całować po szyi. Zacisnęłam powieki jak i zęby, aby tylko nie patrzeć na jego twarz. W myślach odtwarzałam muskularne ciało niedawno poznanego Sama i jego przystojny profil. Uśmiechnęłam się na samo wspomnienie. Kupiec zszedł ze mnie i położył się na łóżku. Usiadła obok niego i powoli zaczęłam go masować.
- Wprawiona jesteś – wymamrotał.
- Trochę się na tym znam – wyznałam.- Jeśli chcesz mogę zrobić Ci akupunkturę – zaproponowałam.
- Masz potrzebne rzeczy – spytał bez wahania.
Zaśmiałam się
- Oczywiście, że tak.
Wstałam i wyciągnęłam spod spódniczki sakiewkę z igłami do akupunktury. Usiadłam ponownie obok niego, a ten zdążył się już rozebrać aż do bielizny. Niezadowolona z widoków zaczęłam wbijać igły w nerwy tak, aby niczego nie czuł. Wzdychał co jakiś czas, a ja w końcu wbiłam mu igłę w szyję. Jęknął w poduszkę głośno.
- Och zaraz się poprawię – zapewniłam klnąc pod nosem, że nie trafiłam za pierwszym razem między kręgi szyjne. Złamałam jeden z nich, przez co oddech mężczyzny stał się nagle urywany, aż w końcu całkiem niesłyszalny. Wyciągnęłam wszystkie igły i wytarłam je o pościel łóżka. Wstałam z wielkiego łóżka i poprawiłam swoją sukienkę. Zajrzałam do szaf gdzie znalazłam wielki kufer z biżuterią damską.
- Po co Ci do cholery damska biżuteria? – Uniosłam brwi.
Bez namysłu sięgnęłam po najcenniejsze i najładniejsze ozdoby i wrzuciłam na samo dno swojej torby. Znalazłam srebrne monety jak i miedziaki, które także zabrałam. Wszystko co najcenniejsze i poukrywane zostało już spakowane. Wyszłam i okrążyłam dom. Nikogo niebyło. Ale jakim cudem? Mogłam się założyć, że ktoś taki jak on będzie miał cały dworek służby. Jednak z satysfakcją odkryłam, że albo śpią albo sobie wypoczywają w ogrodzie. Zarzuciłam plecak na ramię i szybko wyszłam z pałacyku. Poszłam szybkim krokiem w stronę centrum gdzie spotkałam odjeżdżającego Sama.
- Znowu Ty – zaśmiał się.
- Znowu ja… Wracasz już do domu? – Spytałam zaskoczona.
- Tak, miałem tylko dostarczyć kilka rzeczy – przyznał. – A Ty?
- Chciałam tu zostać i trochę zarobić, ale się rozmyśliłam. Mogę? – Spytałam wskazując drzwiczki.
Uśmiechnął się szeroko i wyciągnął rękę pomagając mi wejść do powozu. Położyłam torbę na podłodze i usiadłam naprzeciw niego. Nie zadawał żadnych pytań, a ja przyłożyłam głowę do ścianki. Po chwili Sam usiadł obok mnie i okrył moje ramiona jakimś kocem. Uśmiechnęłam się do niego i położyłam głowę na jego silnym ramieniu. Objął mnie i ułożył sobie moje nogi na kolanach. Pozwoliłam się przytulić. Było strasznie zimno, a przynajmniej mi. Pamiętam, że nie musieliśmy przebyć długiej drogi, gdy zasnęłam wtulona w niedawno poznanego mężczyznę.

środa, 1 stycznia 2014

Od Mishelle- Początek

Był środek nocy. Zbliżała się 24, a ja wciąż siedziałam ukryta między gałęziami drzew. Czekałam tylko na swój cel. Mężczyzna o imieniu Dymitr. Blaid kazał mi go zabić. Byłam tu zaledwie drugi dzień, a on wciąż mnie sprawdzał. Zniesmaczona zobaczyłam wysokiego mężczyznę, który był moim celem. Ukrywał się przez długi okres abyśmy go nie złapali. Był jednym z Białych. Blaid podobno przesłuchiwał go, ale Dymitr mu uciekł. Teraz to ja miałam go wytropić i po prostu zgładzić: szybko, skutecznie i bez światków. Gdy mężczyzna znalazł się pode mną zeskoczyłam zgrabnie z drzewa prosto na swój cel. Nim on jednak zdążył jakkolwiek zareagować opadł bezwładnie na ziemię. Wysunęłam z pochwy swój nóż i podcięłam mu gardło.



Przewróciłam go na plecy i przeszukałam. Nic jednak nie znalazłam ciekawego oprócz tego wisiorka:



Uniosłam kąciki ust i przyjrzałam się dokładnie ozdobie. Z tyłu widniał napis 'Semper fortis'
- Zawsze silni - wymamrotałam pod nosem tłumacząc sobie wygrawerowany napis. Założyłam wisiorek, który ułożył mi się zgrabnie między piersiami. Wytarłam ostrze w jego koszulę i schowałam je do pochwy. Wspięłam się na drzewo, gdzie miałam prowizoryczny plecak, a w nim linę. Przywiązałam ją do najwyższej gałęzi. Jedną końcówkę przerzuciłam po jednej stronie, a druga została przywiązana. Powoli zeszłam z drzewa i liną oplotłam jego talię. Wspięłam się na powrót na drzewo i złapałam za drugi koniec sznura i zeskoczyłam z gałęzi prosto na ziemię. Martwe ciało znalazło się niemal na czubku drzewa, a ja obwiązałam linę wokół najniższej gałęzi. Wiedziałam, że nazajutrz nie zostanie śladu po zwłokach, nie licząc kości, paznokci, zębów i ciuchów - jedynych rzeczy, które nie zjadając ptaki padlinożercy. Gdy byłam już pewna, że wszystko 'sprzątnęłam', zarzuciłam sobie plecak na jedno ramię i ruszyłam w stronę naszych koszar.
[...] Weszłam do kamiennej budowli, która była siedzibą oddziału i stanęłam między trzema korytarzami odbiegającymi w trzy różne strony. Pamiętałam jedynie, że po środku są nasze sypialnie, a na końcu po lewej stronie sale treningowe. Ruszyłam najpierw pierwszym korytarzem skręcając w prawo, gdzie w końcu znalazłam pokój kapitana.
- Cicha... - zaczął.
Skłoniłam się lekko. Raczej dla ironii niż szacunku.
- Zabiłaś?
- Nie pierwszy i nie ostatni raz.
- Skąd mam pewność, że to zrobiłaś? - spytał spokojnie.
- Jeśli mi nie wierzysz to się pośpiesz. Zdążysz zobaczyć jego, jeszcze, niezmasakrowane zwłoki. - Powiedziałam ze stoickim spokojem.
Mężczyzna skinął tylko twierdząco głową i przyjrzał mi się uważnie.
- Dlaczego chciałaś do nas dołączyć?
- A dlaczego nie? Jest w końcu tutaj mój braciszek.
- Opowiadał mi o tobie. Wolisz działać w pojedynkę.
- Ale już dosyć zarobiłam na zleceniach morderstw i dosyć koczowniczego trybu życia. Czas się ustatkować.
- Chcesz znaleźć partnera? - spytał zaskoczony.
Spojrzałam na niego kpiąco.
- Nie ta bajka, ale marzyć sobie można, co nie?
- Klucze do twojego pokoju - powiedział, kompletnie ignorując to, co powiedziałam i rzucił mi skromny mały kluczyk.
- Dzięki. - mruknęłam i skierowałam się w stronę drzwi.
- Czuj się jak u siebie w domu.
Zatrzymałam się po tych słowach tuż przy drzwiach i odwróciłam głowę, aby na niego spojrzeć.
- Czy to ma być powitanie?
- Traktuj to sobie jak chcesz - przyznał z kamienną twarzą.
I tak wiedziałam, że się cieszył. Wyszłam z jego pokoju i ruszyłam, aby odnaleźć swój pokój. Wiedziałam, że nikt mnie tu nie przyjmie zbyt miło. Jako jedyna mordowałam dla pieniędzy przed ponad 10 lat. Weszłam do swojego pokoju i rzuciłam plecak na łóżko. Otworzyłam go i zaczęłam wypakowywać swoje rzeczy na nie, gdy ktoś wszedł do pokoju.
- Wyjazd. Nie widać, że zajęte ? - burknęłam, zbyt zajęta układaniem rzeczy.
- Też Cię miło widzieć - zakpił.
Odwróciłam się i spojrzałam prosto na swojego brata.
- Po tylu latach zdziwiłabym się innej reakcji - przyznałam rozbawiona.
- Nie marudź. Dostosujesz się.
- Wątpię. Wiele osób słyszało o tej 'Słynnej Morderczyni za pieniądze' - prychnąłem niemal jak kobra z jadem.
- Więc może będą tym bardziej na Ciebie uważać? - podsunął.
- Oby. - wymamrotałam.
Przebrałam się, ale nóż w pochwie i nowy wisiorek zostawiłam na sobie. Bez broni nigdy się nigdzie nie wybierałam - to była moja zasada. Pamiętałam doskonale jak niemal umierałam z wycieńczenia po ataku zwierzęcia. Ruszyliśmy razem do sali treningowej, gdzie była masa ludzi. Zaczęłam walczyć ze swoim bratem. Jednak szybko zrezygnował, gdy padł na ziemię kilkanaście razy w ciągu zaledwie jednego kwartału. Ulotnił się pośpiesznie, a ja po prostu chwilę po nim wyszłam. Ruszyłam w stronę dużej polany, która znajdowała się w środku lasu. Obok niej przepływał rwący potoczek obsypany kamieniami po obu stronach. Ściągnęłam buty wraz ze skarpetkami i podwinęłam nogawki od spodni. Weszłam do niego zrzucając z siebie skórzaną kurtkę. Odłożyłam także swoją torbę i weszłam głębiej do wody, na sam środek potoku. Odetchnęłam głęboko i spojrzałam na wodę. Pochyliłam się i dotknęłam delikatnie palcem tafli wody, która po chwili przemieniła się w lód oplatając także moje nogi i po metrze wokół mnie. Przesunęłam wzdłuż lodu palcem, a ten rozpłynąć się ponownie chlapiąc na mnie wodą. Po chwili jednak poczułam na sobie czyjeś spojrzenie. Uniosłam wzrok. Przyglądał mi się badawczo jakiś mężczyzna oparty o drzewo oddalone ode mnie o kilka metrów.
- Nie jestem wymarłym gatunkiem tylko kobietą. Nie musisz się na mnie tak patrzeć - wymamrotałam pod nosem.


( Narhael? )