Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Aerney. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Aerney. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 30 marca 2014

Od Aerney'a c.d. Tonili

Posłusznie, aczkolwiek z nieukrywaną niechęcią wsiadłem na konia dziewczyny. Niemal od razu ruszył galopem.
Jazda była monotonna, krajobraz w ogóle się nie zmieniał, a krok wierzchowca był równy. Rozglądałem się dookoła, starając się jak najusilniej znaleźć jakiś interesujący punkt scenerii. Bardziej interesujące byłoby gówno Morloka.
Jechaliśmy kilka godzin w zupełnej ciszy i okrutnej nudzie. Zastanawiałem się tylko, jak znosi to ta dziewczyna.
-Kiedy się zatrzymamy?- zapytałem w końcu.
-Na pewno nie teraz- odparła. Jednak słysząc mój zrezygnowany ton dodała- A czemu chcesz się zatrzymać?
-Bo chyba umrę tutaj. A nie chciałbym umrzeć na koniu.
-Przyczyna śmierci?- rzuciła krótko.
-Nuda.
-Jesteś gorszy niż dzieci- powiedziała. Ku mojemu zdziwieniu, spięła wodze, zwalniając konia.
Victoria!
Zeskoczyłem pełen energii na ziemię, od razu czując się lepiej. Bez słowa ruszyłem naprzód. Jednak słysząc niechętne westchnienia Pryzmy zwolniłem trochę.

<Pryzma? Nie wiem, co dalej.>

środa, 26 marca 2014

Od Aerney'a c.d. Tonili

- No to jedź, cholera!- krzyknąłem, kierując konia na prawo. Widziałem dziewczynę mknącą na srokaczu, a jakiś kawałek dalej stado Radrodów. Myśl, Dzikusie, myśl. Nerwowo przeglądałem wszystkie sakwy, szukając czegokolwiek, co mogłoby posłużyć za broń. Trzy sztylety, sześć butelek po piwie i cztery po winie. Genialnie. Ściągnąłem łuk z niechęcią, poganiając konia. Kreatury zbliżały się niebezpiecznie szybko. Posłałem w ich kierunku kilka strzał. Jeden z Radrodów padł ranny na ziemię. Potem przyszła kolej na butelki, szybowały więc w stronę potworów. Oprócz kilku skaleczeń chyba nie odniosły poważniejszych obrażeń, a na nasze nieszczęście podniósł im się poziom adrenaliny. Gnały jak głupie, niemal nie dotykając nogami ziemi.
Spojrzałem przed siebie. Pryzma oglądała się w moją stronę. Jej wierzchowiec pędził niemiłosiernie.
Odwróciłem się i zobaczyłem, że goni nas już tylko czwórka Radrodów.
Pomyślałem tylko, że będę musiał kupić mnóstwo strzał, kiedy dotrzemy do jakiegoś miasta.
Starając się skupić skołatane myśli, opróżniałem kołczan. Dobrze wyćwiczonym ruchem wyciągałem strzałę, naciągałem cięciwę i obserwowałem, czy trafia celu. Miałem sporo strzał, chyba z trzydzieści. Jednak nie wszystkie trafiały celu, a przeciętnie stwory padały przebite pięcioma.
Nagle mnie olśniło. Otworzyłem najmniejszą, lecz najcięższą sakwę i z wyrazem triumfu opróżniłem ją. Stare podkowy mojego konia.
Skupiając się najsilniej jak potrafię celowałem w wielkie łby Radradów. Z niepokojem dostrzegłem, że nasze wierzchowce zwalniają, za to przeciwnicy nie wydają się być ni trochę zmęczeni.
Trafiłem. Pierwszy stwór upadł z łomotem na ziemię. Z głębokiego rozcięcia obficie wypływała krew. Potwór żył, ale był nieprzytomny.
Jeszcze czwórka.
Mam trzy podkowy, a kreatury i tak są już ponadziewane strzałami. Biorę rozmach i...
Mój koń staje. Stoi z głową przy ziemi, drżą mu nogi.
Słyszę krzyk Pryzmy, prawdopodobnie dostrzegła moje beznadziejne położenie.
Zsunąłem się w panice z siodła i rzuciłem podkową.
Przeklęty koń.
Podkowa mija cel. Naciągam cięciwę łuku.
Chyba będę musiał kupić kolejnego wierzchowca.
Jeden z Radrodów pada, po dostaniu kolejnymi trzema strzałami.
Cholera, zaraz zginę.
Trójka pozostała ze stada niemal na mnie wpada. Kulę się na ziemi, widząc wielkie stopy wokół mnie.
Nie atakują.
Zżerają mojego konia.
Stoję za potworami z otworzoną gębą i wpatruję się w ich ogromne plecy. Koń tylko rży głośno. Spoglądam w kierunku Pryzmy, która spięła srokacza i zatrzymała się w bezpiecznej odległości.
Wyjąłem miecze.

<Pryzma, co dalej?>

poniedziałek, 17 lutego 2014

Od Aerney'a c.d. Tonili

Wyszczerzyłem zęby, w możliwie irytującym uśmiechu.
-Oczywiście, że nie- powiedziałem- Gdybym wiedział, co mam przekazać, wszystko byłoby bez sensu.
Dziewczyna uniosła pytająco brew. Oparłem się łokciami o stół, nachylając się nieco w jej stronę.
-Gdybym wiedział, byłbym bezwartościowy dla Białych. Jakiś ptaszek szepnąłby co nieco Czarnym i koniec sprawy. Jeśli informacje nie byłyby dla mnie tajemnicą, wszystko byłoby zbyt łatwe- widząc zupełny brak zrozumienia w jej oczach, dodałem- Nigdy nie zrozumiesz Słowików.
-Jesteś...- zaczęła, kręcąc głową z niedowierzaniem. Wyręczyłem ją w dokończeniu.
-Cudowny. Idealny. Błyskotliwy i nadzwyczaj inteligentny. Przecież wiem.
Pociągnąłem długi łyk piwa. Gorzkie, mocne.
-Idiotą. Zadufanym w sobie...
-Dupkiem?- znów uśmiechnąłem się szeroko.
Pryzma przewróciła oczyma, jakby wzywając na pomoc zastępy umarłych. Czy czegoś tam innego.
Przez kolejne kilkanaście minut popijaliśmy piwa w milczeniu, ja starając się ukradkiem spojrzeć na cudowną kelnerkę. Cholera by to wzięła. Ją wzięła. Przeklętą Pryzmę. Albo śliczną dziewczynę. 
Koniec. 
-Idziemy już- powiedziałem, wstając. Moja przymusowa towarzyszka spojrzała nade mnie spode łba. 
-Mógłbyś trochę grzeczniej?- zapytała. 
-A ty szybciej?- zdążyłem już zarzucić na ramiona płaszcz, a ta dalej siedziała zabijając mnie wzrokiem. 
Zaciskając zęby ze złości podniosła się z ławy i ruszyła za mną. Zdążyłem jeszcze uśmiechnąć się szeroko do barmanki, idąc w stronę drzwi. 

<Pryzma? >

sobota, 25 stycznia 2014

Od Aerney'a - Początek

- Żołnierzu, wykonać!- ryknął wysoki mężczyzna odziany w czerń.
- Przkro mi, generale- odpowiedziałem ze świeckim spokojem, gotując się jednak ze złości. Czułem na sobie wzrok Chrisa- swojego młodszego brata, który spoglądał to na mnie, to na mojego naczelnego. - Do misji zabicia dziecka wybierzcie kogoś innego.
- Aerney, nie będzie nikogo innego! - po raz kolejny udało mi się doprowadzić Marlona Quintusa do prawdziwej eksplozji gniewu. - TY dostałeś rozkaz i TY masz go wykonać.
- Nie ma szans- rzuciłem tylko i odwróciłem się. Co oni sobie myślą? Zabić chłopca w wieku Chrisa, bo jego ojczym należy do Białych? Nie zrobię tego.
- Aerney, przywołuję cię do porządku!
- Siebie najpierw przywołajcie!- krzyknąłem na odchodnym.
- Źle to się dla ciebie skończy, Aerney!
- Chris, chodź. -powiedziałem.
Nie usłyszałem odpowiedzi.
- Chris- powtórzyłem. Odwróciłem się i zamarłem...
***
Obudziłem się dysząc ciężko. Pomocy, znów ten sen. Dość przeszłości.
Był środek nocy, księżyc świecił jasno. Ja jednak czułem się wypoczęty. Wiedziałem też, że pod osłoną nocy bezpieczniej jest podróżować. Zgasiłem resztki ogniska, spakowałem zapasy biorąc gryz suchego chleba i ruszyłem w dalszą drogę.
Marsz mnie nie męczył, powietrze było rześkie i przyjemne. Wiedziałem, że Livia czeka na mnie. Miała mi coś do powiedzenia, tylko nie chciała mnie wprowadzić w szczegóły. Niewykluczone, że znów czeka mnie podróż za granicę.
Dotarłem po kilku godzinach. Zgaduję, że dochodziła ósma rano.
Livia siedziała przed biórkiem, przerzucając jakieś papiery. Wszedłem po cichu, przymykając tylko drzwi. Strażnik pokręcił głową widząc mnie.
- Dzień dobry - powiedziałem. Moja przełożna odwróciła się w moją stronę.
- Ach, Aerney. Witaj. Mam nadzieję, że podróż nie była zbyt męcząca.
- Bo czeka mnie kolejna?- zapytałem przeciągając się.
- Zgadłeś- Boa uśmiechnęła się szeroko. -Ale teraz nie będziesz sam.
Wskazała na stojącą w rogu, obcą mi dziewczynę.
- To Pryzma z Białych Mar, pójdziecie do Revium Quelh razem. Dowódca Pryzmy ma dla mnie coś do przekazania.

<Tonila?>