Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Epicea. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Epicea. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 kwietnia 2014

Od Epicei c.d. Tonili

- Zaczynaj!-rzuciła białowłosa z uśmiechem.
Dotarłyśmy w ciągu niecałej godziny na polane za miastem. Jej trawy nie były specjalnie wysokie, co miało być atutem terenu – łatwo jest przecież się potknąć nawet o głupi kamień... Zwłaszcza w moim przypadku.
Podwinęłam rękawy płaszcza i wyciągnęłam miecz z pochwy. Proste, srebrne ostrze długości połowy mojego ciała z kanciastą rękojeścią prezentowało się przeciętnie w świetle nikłego słońca. Mam do niego jakiś dziwny sentyment- nikt nigdy nie podarował mi broni jako prezent. Przynajmniej ziemia zdążyła wyschnąć na tyle, by się po niej nie ślizgać, wczoraj lało jak z cebra. Przyjęłam pozycję do ataku i ruszyłam w stronę przygotowanej Tonili z dwoma sztyletami średniej długości. Szybka i gibka skrytobójczyni z dwiema broniami kontra ja... Wiedziałam doskonale, że do pięt jej nie dorastam. Ona ćwiczyła już od lat, a ja rozpoczęłam naukę walki orężem w tak późnym wieku...
Pierwszy był zamach od boku, zablokowany sprawnie, na próbę. Drugi zamach. Cholera, dziewczyna sparowała go tak, że cięcie przesunęło się po całej długości sztyletu, aż iskry poleciały.
- Spokojniej, mniej siły. - Uśmiechnęła się. Ale to nie jest tak...! Wcale nie czuje choćby miecza! Wagą bym go przyrównała raczej do badyla z lasu, niż oręża. Coraz bardziej mnie to martwiło, od samego rozpoczęcia treningów z Erick'iem, moja siła stanowiła poważny problem. Jak używać czegoś, czego się nawet nie czuje w dłoniach?
Tonila blokowała sprawnie ataki. Sparowała kontrę dwoma sztyletami i pchnęła mnie do tyłu. Jej ostrza poleciały w kierunku mojego brzucha. Pochyliła się uginając jedną z nóg, drugą wyciągnęła prosto i kopnęła po nogach. Straciłam równowagę.
- Szybciej, Epi! - zaśmiała się.
Zaskoczona poleciałam do tyłu, na plecy, ale zdołałam w locie wykopać Tonili jeden z sztyletów wysoko w powietrze. Gdy według praw grawitacji, zawróciło ono ku ziemi, ostrze było skierowane wprost w moje ciało.
- Młoda! - krzyknęła białowłosa, w ostatniej chwili zamachnęłam się lekko mieczem i odbiłam niechybną zgubę. Tym razem się udało. Właśnie – tym razem. "Głupi ma zawsze szczęście", mawiają. Wypuściłam z siebie nerwowo powietrze i wstałam.
- Jest dobrze, paniko. - Zachichotałam, blada. Tak, zdecydowanie jestem tą, która powinna się szczerzyć... Głupia ze mnie istota. - Kontynuujmy. - Z prośbą w oczach spojrzałam na Tonilę. Ta skinęła jedynie głową i wyjęła zza paska kolejny sztylet. Najwyraźniej nie przejmowała się starym, leżącym parę metrów dalej.
Ruszyła do ataku. Jej broń cięła powietrze z nieprzyjemnym świstem, a gładkie ostrza sztyletów odbijały światło słoneczne. W jej oczach igrały jasne, wesołe iskierki. Nie brała tego na poważnie. Była to dla niej dobra zabawa z przyjaciółką. Uśmiechnęła się, wyskoczyła do góry i zaatakowała od dwóch stron.
Zdawałam sobie sprawę, że jeżeli zablokuje tylko jeden sztylet, to drugi mnie trafi. Wiedziałam to wręcz za dobrze. Myśl, Epi, czas ucieka... Wycofałam się o dwa kroki i zasłoniłam gładką stroną miecza trzymając go w poziomie przed sobą. Stal brzęknęła, przyjmując na siebie dwa ciosy jednocześnie. Nawet mnie nie ruszyło, mimo, że atak był wyprowadzony z wybicia i lekkiego rozpędu.
- Mogłaś zaatakować...! - rzuciła białowłosa z zawodem. Przeturlałam się szybko po prawej stronie Tonili i nie wstając wyprowadziłam szybki atak na jej nogi. Uskoczyła. Przeniosłam pozycje do stania z ugiętymi nogami, po czym z zamachem gładką stroną miecza uderzyłam w jeszcze znajdujące się w powietrzu nogi dziewczyny. Straciła równowagę, upadając najpierw barkami, a potem bokiem na ziemię.
Tonila szybko podniosła się i na klęczkach zablokowała mój cios. Przerzuciła się przez bark i znalazła obok mnie. Jeden atak. Mój blok. Ponowny atak. Blok. Uskoczyła znajdując się za moimi plecami. Zamachnęłam się mieczem, szybko obracając się. Moje oczy ujrzały, jak jej sztylet ucina końcówkę pasma mych ciemnych włosów. Skrzywiłam się lekko i zaszarżowałam. Uskoczyła w bok i przerzuciła swoje nogi atakując jednym sztyletem od góry, a zaraz drugim. Zablokowałam je z trudnością. Wylądowała na ugiętych nogach i cięła. Syknęłam, czując jak przecina mi koszulę i rani lekko prawe ramię.
Korzystając z jednej sekundy, gdy Toni się zbierała z ziemi spojrzałam na niedużą bliznę. Czemu wydawało mi się... Że cieknie z niej za dużo krwi? Gorąca posoka wręcz tryskała niespokojnie z rany, jak pompa. Obraz zrobił się na moment zupełnie czarny, coś chlupnęło. Błysk sytuacji na zewnątrz.
Na zewnątrz?
To ja jestem gdzieś indziej?
Tonila stoi.
Znowu czarno.
Zaczynam się bać. Co się stało z moimi oczami? Nie wiem czy mrugam, nie czuję bym to robiła. Dotknęłam krwawiącej rany i znowu obraz wrócił. Ale był bardzo zamazany, kołysał się wręcz. Całe czucie w moim ciele uleciało wraz z kolejnymi kroplami czerwonej posoki, cieknącymi po płaszczu. Zrobiło się czarno i słyszałam tylko puls własnego serca, jakby zaraz miało ono ustać. Chciałam krzyknąć, ale to ciało już mnie nie słuchało.
To cudowne, gdy nie ogranicza cię nic, zupełnie nic, nawet twój własny ciężar. Zamrugałam ponownie i spojrzałam... Na kogo? Białe włosy przypominają mi o kontraście. Znam ją? Nie ważne. Wiem, że mnie zraniła, mówi o tym plamka mojej krwi na jej sztylecie. Przeniosłam wzrok na uszkodzone ramię i uśmiechnęłam się lekko. Krew ponownie wyleciała z rany, zatańczyła w powietrzu i splamiła ziemie, tworząc na niej ciekawą pajęczynę kanalików. Trochę boli... Ale tylko trochę.
Nie wiem kim jest ta dziewczyna przede mną, ale... Ładnie pachnie. Czuję, jak pulsuje w niej energia witalna i coś, co ja bardzo lubię...
Niech mi to da.

<Tonila?>

poniedziałek, 24 marca 2014

Od Epicei- ,,Niania" cz.3

Wróciłam na spiralne schody i ruszyłam w stronę gabinetu Erica mając nadzieję, że go tam zastanę. Ostatnio rzadko można go złapać.
Zapukałam i odetchnęłam z ulgą, gdy odpowiedział mi jego głos. Weszłam do gabinetu. Raffael siedział na sofie, a Eric snuł się po gabinecie w te i z powrotem wyraźnie czymś zmartwiony.
- I co? - zapytał. -Jak Vero? Co robi?
- Śpi. Trochę popłakała i poszła spać. Myślę, że wszystko będzie z nią w porządku - odparłam spokojnie spoglądając to na dowódcę, to na następcę. - Dalej nie rozumiem dlaczego ja mam się nią zająć.
Raffael na te słowa schował twarz w dłoniach wyraźnie załamany. Eric westchnął cicho.
- Wydajesz się być do tego najodpowiedniejszą osobą. To nie jest oczywiście rozkaz... - powiedział.
- Proszę. Przynajmniej na początku... Nie mam zielonego pojęcia jak się nią zająć... - wtrącił Rafa, patrząc na mnie błagalnymi oczyma. Nienawidzę takiego wzroku. Ktoś oczekuje ode mnie czegoś, na czym się nie znam. Westchnęłam ciężko zażenowana.
- Niech będzie... I tak mam mało do roboty, a tobie wiszę przysługę - odparłam Raffaelowi spokojnie. Na twarzy mężczyzny odmalowała się ulga. - Czemu jej nie powiedzieliście gdzie jest? Jeszcze pomyśli, że to jakieś więzienie...
- Nie wiem jak to przyjmie... Może powinienem... - Zacisnął pięści. - Może powinienem faktycznie zamieszkać z nią na stałe w Korron-Thum... Tak by było lepiej dla niej.
Eric w tym momencie obrócił gwałtownie głowę w jego kierunku, ale nic nie powiedział. Jego reakcja była jednak dziwna.
- Nie możesz... - odezwał się wreszcie. - Jesteś coś winien Białym... - mruknął rozeźlony.
- Sądzę, że to nie jest dobry pomysł - rzuciłam. - Nawet w Korron-Thum trwa wojna. Gdyby ktokolwiek cię rozpoznał, a nie daj Panie wróg, to i ty byś był zagrożony i ona. Tutaj ma warunki do rozwoju, Rafa. Musi chyba przeboleć fakt, że złe rzeczy się zdarzają. Teraz nie potrzebuje powrotu do domu tylko ojca, który jej poświęci czas. Nie ufa ci, a dopóki nie zaufa, nie zaakceptuje życia na naszych warunkach.
- Jaki ze mnie ojciec... - odparł rozgoryczony, wyglądał, jakby miał się zaraz rozpłakać, ale powstrzymał się.
- Nie bądź cipa! - mruknął Eric. - Da sobie radę, to Twoja córka, córka wojownika i Białego walczącego o wolność uciśnionych, a nie wypierdek byle szlachetki, który się sam nie umie podetrzeć! Jeszcze będzie z niej baba!
- O ile jej staruszek się pozbiera i będzie miała z kogo brać przykład - dodałam cicho. Gdy człowiek ma doła, to dobrze jest go zepchnąć na dno. Potem się z niego łatwiej odbić i zacząć żyć ze zmianami. Rafa posłał miażdżące spojrzenie Ericowi, który uśmiechnął się zadziornie.
-Dziękuję Ci jeszcze raz, Rajca. Miej nad nią pieczę tylko na początku... Niech się trochę oswoi z tym miejscem... - mruknął w moim kierunku, starając się ukryć zdenerwowanie.
- Widzimy się dziś o 18 na sali treningowej. Przyjdź z młodą. Zapoznam ją z bronią. Na początek drobny wykład. I tak nim zacznie trenować przyda jej się trochę więcej muskulatury, bo nie dźwignie miecza - powiedział Eric.
- Nie koniecznie, miecz może być jej dobrą stroną - odpowiedziałam spokojnie. Ona potrzebuje muskulatury... A ja to co? - Nie lepiej poczekać, aż zaaklimatyzuje się?
- Im wcześniej tym lepiej. Na treningach zmęczy się, napracuje, będzie lepiej spać i będzie mieć zajęcie - powiedział Eric stanowczo. - Im mniej będzie myśleć o matce, tym lepiej.
- Jeśli tak mówisz... - odpuściłam. Niby ma racje, ale... Na początku może być bardzo niechętna. - A czemu ja też mam chodzić na treningi? Nie pisałam się na to...
- Przyda Ci się trochę wycisku. Ze mną szybko nauczysz się walczyć. Nie należę do typu osoby, która szybko odpuszcza. - Wyszczerzył równe, białe zęby w szerokim uśmiechu.
- Ale ja jestem mówcą, a nie wojownikiem... - mruknęłam, okazując szczerą niechęć. Ja przecież, kurwa, do tych z mieczem nie należę..!
- Słyszałem, że odbijając z dzieciakami piłkę, prawie pozbawiłaś przytomności Łowcę na spacerze. Biedak pewnie nie wiedział co go trafiło... - Rafa uśmiechnął się nikle, jeszcze zdołowany. Niech go cholera. Ja tu mu staram się pomóc, a ten mi wypomina!
- No więc właśnie! Mimo iż jesteś mówcą, to jakieś umiejętności walki są Ci potrzebne. Lastinn też jest Mówcą, a włada bronią prawie tak dobrze jak językiem. - Spojrzał dwuznacznie na Raffaela, który nieco poczerwieniał. W sumie nie wiedziałam, czemu właśnie na niego tak się spojrzał.
Zamrugałam, starając się zrozumieć podtekst. Ym, ale chyba jednak nie pojmę.
- Naprawdę nie da się jakoś z tego wykręcić? - zapytałam z resztką nadziei.
- Nie, i nie chcę słyszeć, że narzekasz - odparł dowódca poważnie. - Na trening masz przyjść z uśmiechem i dawać dobry przykład Verosfelli.
- Ale nie będziesz mnie mocno bił, nie? - postarałam się zażartować.
- Będę, jeśli będzie trzeba. Aha. I trzeba poćwiczyć nieco nad Twoją kondycją. Myślę, że biegi przez las powinny trochę Ci pomóc. - Uśmiechnął się złośliwie.
- Jesteś okrutny! - jęknęłam. - Umrę. Nie z ręki Czarnego, a w lesie, bo zawału dostanę!
-Yhm, tak, tak. Możesz już iść - powiedział i zwalił się na sofę obok Raffaela. Wyglądał na nieco znudzonego i niechętnego do kontynuowania dalszej rozmowy. Dał mi jasno do zrozumienia, że mam prze... Przekopane, o.
- Yhym... - rzuciłam tylko na odchodne, pożegnałam się z kwaśną miną i wyszłam. Za prędko to ja tu nie zamierzam wrócić, a jeśli tak, to chyba by kogoś udusić we śnie.

poniedziałek, 17 marca 2014

Od Epicei- ,,Niania" cz.2

Eric uśmiechnął się do mnie lekko wzruszywszy ramionami i pomachał na pożegnanie. Zamknęłam drzwi zła i ruszyłam razem z dziewczynką w kierunku korytarza prowadzącego do pokoi kobiet.
- Pamiętasz który to był?-zapytałam.
- Gdzieś pod koniec, ale który dokładnie to nie wiem.
Minęłyśmy właśnie jakąś kobietę. Zaczepiłam ją.
- Przepraszam! Wiesz może, gdzie jest pokój Leiry? - zapytałam.
Kobieta wskazała przedostatnie drzwi.
- Ten?- zapytałam, po czym pchnęłam lekko wrota. Otworzyły się z cichym skrzypnięciem.
Dziewczynka weszła do środka.
- Tak, to ten... - powiedziała. Pomieszczenie było puste, a pod ścianą stała nieduża torba.
Przekroczyłam próg wejścia i rozejrzałam się dookoła widząc proste meble z jasnego drewna i siennik. Trochę... Smutno musi jej być mieszkając samej.
- Więc... – zaczęłam, siadając na jednym z dwóch kanciastych krzeseł przy stoliku. - Kiedy przyjechałaś do nas?
- Wczoraj - odparła dziewczynka nie mówiąc ani słowa więcej. Przysiadła na drugim krześle patrząc przed siebie. Widać była nieco zestresowana.
- Czyli siedzisz tutaj strasznie krótko - skwitowałam. - Ja do tego miejsca trafiłam może jakieś dwa, trzy miesiące temu. Szybko można się zaaklimatyzować. Chociaż ogarnięcie wszystkich drużek i obiektów jest naprawdę niełatwym zadaniem. - Uśmiechnęłam się delikatnie i nieporadnie. Cholera! To jest dziecko... Ja nic nie wiem o dzieciach, oprócz tego, że kochają się bawić. A tu mi się w dodatku nastolatka w trafiła, dorastająca panienka! Elegia, w coś ty mnie wrobił?!
- To fakt. Nie podoba mi się tutaj. Śmierdzi, jest ciemno, zimno i nieprzyjemnie. W dodatku moje łóżko jest niewygodne i pełno tu pcheł! I... ten cały Raffael... Niby moja mama powiedziała, że jest moim tatą i zaopiekuje się mną, ale jest jakiś taki...Dziwny. Jakby w ogóle nie chciał bym tu była. - Wyglądała na rozgoryczoną mówiąc te słowa.
Zamrugałam zaskoczona. Raffael? "Jakby jej tu nie chciał"?
- Posłuchaj, mała... Znam Raffaela od niedawna, ale z wielu opresji mnie już wyratował i dba o swoich. Więc o część swojej rodziny też na pewno będzie. To nie jest typ egoisty, uwierz mi. - Uśmiechnęłam się lekko.
- Nie wiem. Może dlatego, że w ogóle go nie znam. Brakuje mi mamy. Brakuje mi mojego domu... Myślisz, że Raffael mógłby rzucić to miejsce dla mnie i wrócić ze mną do Korron-Thum, do mojego domu? W końcu mama przepisała go jemu w spadku.
Zagryzłam lekko policzek od środka. Cholera... Nie mi o tym decydować, ni oceniać. Wydałam z siebie długie westchnienie.
- Nie wiem, Vero, po prostu nie wiem. To dorosły człowiek, który już się ustawił. Tak samo jak ty go długo nie znasz, on ciebie też nie. A dla osób, które tak mało się zna trudno porzucić cały dorobek życia...- Dziewczynka naburmuszyła się trochę słysząc moje słowa.
- Wiedziałam, że mnie nie kocha. - Zwiesiła głowę. - Co to w ogóle za miejsce? Czemu wczoraj szłam przez kanały? - zapytała.
Zmarszczyłam brwi.
- Gdyby cię nie kochał, to pozostawiłby cię samą w Korron-Thum, nie przyjechałby. Wiesz, ile masz szczęścia? - Spojrzałam na nią z niedowierzaniem. Musiałam się upomnieć w duchu, że dziewczynka dopiero co straciła matkę, więc... Pewnie jest podłamana i jej trudno. Ale jest wiele dzieci o podobnej sytuacji, a kończą na ulicy, więc powinna być Rafie wdzięczna, że ją zabrał. - Jeżeli chcesz wiedzieć co to za miejsce, to musisz porozmawiać z ojcem, albo z Ericiem.
- Tego Erica nie lubię! Patrzy na mnie jak pedofil... - Wzruszyła ramionami. - A Raffael też jest jakiś dziwny. Boję się całego tego miejsca. Ty chyba jedyna jesteś tu normalna. - Uśmiechnęła się krzywo.
- "Normalność" to pojęcie względne, Vero, naprawdę. - Odwzajemniłam mały uśmieszek. - Na najbliższym "treningu"... - wypowiedziałam to słowo, jakbym przełknęła truciznę. - ... Zapytamy się Eric’a razem co to za miejsce, dobrze? Pokażę ci też gdzie mam pokój w razie jakbyś chciała jeszcze pogadać.
- Dziękuję. - Skinęła głową. - Masz tutaj jakieś przyjaciółki, czy też jesteś sama? - zapytała ze łzami w oczach. - Ja...teraz czuję taką niesamowitą pustkę. Chciałabym się przytulić do mojej mamy, porozmawiać z nią, powiedzieć jej o... - Tak niespodziewanie umilkła nie mogąc przełknąć słów, po czym wybuchła gromkim płaczem. Chwile zajęło jej zbieranie się w sobie. - Przepraszam, po prostu nie mogę się z tym pogodzić. Strasznie mi ciężko...
Spojrzałam na nią nie tyle ze współczuciem, co zrozumieniem.
- Wiem, widzę. Powinnaś teraz skupić się na odpoczynku i zaaklimatyzowaniu tutaj. Jak będziesz czegoś potrzebowała, albo chciała pogadać, to zawsze znajdę czas. Za dużo sama nie wychodzę z mojej kwatery, ale znam tu garstkę osób, którym chyba można zaufać... Ale czy są normalni... - Uśmiechnęłam się zagadkowo podając jej czystą chusteczkę. Dziewczynka otarła oczy i podziękowała mi skinięciem głowy.
- Jestem trochę zmęczona. Aha, Eric kazał powiedzieć, żebyś przyszła do niego, jak już ze mną trochę porozmawiasz... Nie wiem po co.
Zamrugałam zaskoczona.
- Skoro tak chciał... - mruknęłam, wstając od stolika. - Jesteś pewna, że dasz sobie radę, czy najpierw cię oprowadzić po miejscach, które znam ja i coś zjemy? - zapytałam. Eric idzie na drugie miejsce w takiej sytuacji. Jak mam się bawić w niańkę, to chyba tak powinnam poukładać priorytety, tak?
- Trochę się prześpię, możesz po mnie przyjść jak od niego wrócisz... - Uśmiechnęła się lekko.
Skinęłam jej głową, pożegnałam się i wyszłam z pokoju widząc, że układa się na łóżku do snu.
Zamykając za sobą drzwi, westchnęłam cicho. Zostałam wrobiona w rolę opiekunki, mam uczyć młodą podstawowych czynności, a na dodatek będę zmuszona ćwiczyć walkę orężem... Ja się do swojego życia nie nadaję, za dużo w nim nowości.

CDN

piątek, 7 marca 2014

Od Epicei - "Niania"

Właśnie skończyłam studiowanie różnych form zapisu prośby z Lastinnem, gdy po drodze spotkała mnie mała niespodzianka. Delvy wraz z jakimś mężczyzną przymilali się do siebie i zachowywali niczym pszczoła i miód. Dziwne... Znalazła sobie chłopaka? Wzrok niebieskookiej odnalazł mnie, niestety, na trochę zatłoczonym korytarzu. 
- Rajca! Chodź do nas! Chcę ci kogoś przedstawić! - zawołała wesoło. Niezbyt pewna, czy to dobry pomysł, podeszłam do nich trzymając w dłoni stertę zapisanych kartek. - To jest Marcus, kuzyn Lastinna. Przyjechał do nas z oddziału w Re'Vermesch Pluvii. 
- Witam. - Blondyn z zielonymi oczami o niezbyt rosłej budowie ciała posłał mi ciepły uśmiech.
- Hej... - To była jedyna moja odpowiedź, co najwyraźniej go zawiodło.
- Jesteś Epicea, prawda? Dowódca kazał przekazać, iż cię u siebie oczekuje. 
- Uuu, Rajca, nabroiłaś ostatnio? - Zachichotała współlokatorka, za co dogłębnie jej podziękowałam spojrzeniem mordercy. 
- Nie. Ale dzięki za informacje. Już do niego idę- burknęłam, żegnając się z nowo poznanym chłopakiem i wścibską koleżanką. Ciekawe, co znowu się stało...
Zeszłam po spiralnych schodach do gabinetu Erica. Za drzwiami, ledwo słyszalne, rozbrzmiewały ciche głosy. Ktoś rozmawiał. Zapukałam i weszłam słysząc odpowiedź. Wewnątrz siedział Eric; rozmawiał z jakąś dziewczyną. Miała może dwanaście lat... Wyglądała na przerażoną i zdezorientowaną, ale w jej postawie widać było dumę. Szlachcianka?
- Jesteś, Rajca... - Dowódca uśmiechnął się do mnie lekko. - Przedstawiam ci Verosfellę. Jest córką Rafy. Mam do Ciebie prośbę... Chciałbym, byś zaopiekowała się nią i razem z nią uczęszczała na lekcje do Lastinna. Chcę by nauczyła się dobrze pisać, czytać i wysławiać. Jest pojętna. Na lekcje miecza do mnie będziesz chodzić razem z nią. 
Zamrugałam nie kryjąc zaskoczenia. Ja? Co? Niańka? Gdzie, cholera? I jakie znowu ćwiczenia miecza? Spojrzałam skołowana na Elegię, nie potrafiąc przez dłuższą chwilę znaleźć odpowiedniego synonimu słów "nie zgadzam się". Jednak wiedziałam, że jeżeli odmówię, Eric może się zdenerwować i skończę sprzątając wychodki. A-ale ja się prawie w ogóle nie znam na opiece nad dziećmi...! Swoich nie mam, cudzych też nie... Mimo wszystko, to córka Raffaela. Jestem mu coś winna. 
- Czemu ja nic nie wiem o ćwiczeniach z mieczem? - zapytałam, zmieniając temat i podeszłam do dziewczynki. - Hej, ile ty masz lat, słońce? 
- Będziesz się przy okazji uczyć - rzucił Elegia obojętnie, ale widać było po jego oczach, że jest rozbawiony. Dziewczynka zmierzyła mnie niepewnym wzrokiem.
- Dwanaście - powiedziała cicho. Teraz to zauważyłam z bliska: jej duże, ładne oczy były niezwykle bystre. - Rozumiem - mruknęłam w stronę dowódcy. - Sądzę, że prędzej miecz złamię, niż nauczę się nim posługiwać, ale może tej tu panience się uda.- Zaśmiałam się, na co i mała uniosła kąciki ust lekko ku górze. - Staraś. Ja mam osiemnaście lat. 
- Czyli tez stara jesteś - odparła złośliwie. 
- Niestety. - Skrzywiłam się. - Dobra, młoda, powiedz mi, gdzie masz pokój, hm?
- Nie wiem. - Wzruszyła ramionami.
- Jej pokój jest między dawnym lokum Garweny, a sypialnią Leiry - poinformował Eric z delikatnym uśmiechem. No i świetnie... 

CDN

niedziela, 2 marca 2014

Od Epicei c.d. Tonili - Koniec misji ,,Próba wrobienia"

Byłam wdzięczna Elegii.
Po rozwiązaniu sprawy z zaginionymi postawiono twarde zarzuty Świszczącej Garwenie. Byłam obecna przy jej pojmaniu, próbowała tamtego dnia, po przesłuchaniu, jakoś uciec. Niestety dla niej, wróciliśmy zanim zdążyła wyjechać z miasta z całym dorobkiem. Wyglądała, jakby chciano zaciągnąć ją do samych czeluści otchłani. W sumie mniej więcej tak właśnie miało być. Gdy zabierali ją na tortury jej spojrzenie na chwile spoczęło na mnie. Była pełna nienawiści, przesiąknięta jadem. Nie mogłam przez moment uwierzyć, że to naprawdę ta sama, uśmiechnięta dziewczyna z przesłuchania. Na zlecenie Erica została posłana na tortury, ponieważ kolejne rozmowy z nią nie dawały żadnych rezultatów, a przed przeszukiwaniem umysłu broniła się zaciekle.
Przyznała się.
Spiskowała z Czarnymi od około roku, zarówno dla zarobku, jak i dla ochrony swojego młodszego braciszka. Lecz, jak się okazało, nie miała ona żadnego rodzeństwa. Miało być to kłamstwo służące załagodzeniu jej kary. Nieudolne kłamstewko i jej łzy nikogo nie poruszyły.
Nic jej nie usprawiedliwiało od zdrady. Posłała wielu naszych na śmierć, więc wszyscy pragnęli by spłaciła zbrodnie swoją krwią. Tak też się stało.
Około trzech dni później ogłoszono jej publiczną egzekucje. Nie wiem jak wyglądała, ani jak ją wykonano. Nie czuje swądu palonego ciała w podziemiach, nie słyszę też burzy wściekłych głosów mężczyzn, których przyjaciele zostali posłani przez Garwene w paszcze lwa. Może to dlatego, że Elegia pozwolił mi zostać w pokoju i oszczędzić sobie widoku jak jedna z nas umiera.

I jestem mu za to niezmiernie wdzięczna…

Koniec...

Od Epicei c.d. Tonili- Misja ,,Próba wrobienia"

Weszliśmy do jakiegoś słabo oświetlonego pomieszczenia, na środku którego siedziała Świszcząca. Była to kobieta przeciętnej urody, o smukłej sylwetce, długich nogach, piegowatej buzi z plamami odbarwionymi od słońca. Jej głowie wieńczyły suche, złote włosy, których niektóre pasemka uformowane były w warkoczyki. Kiedy uśmiechnęła się lekko na nasz widok dostrzegłam konkretną szparę między jej górnymi jedynkami.


-Świszcząca... - odezwał się Elegia. - Teraz odpowiesz na parę pytań. Wiesz, to poważna sprawa. Rzadko zdarza się, by ktoś obwiniał jednego z nas o konszachty z Czarnymi... - Blondynka skinęła posłusznie głową. - Epicea?
Zamrugałam na moment tracąc koncentrację. W sumie, to musiałam przypomnieć sobie, że mam coś tutaj do roboty. Spojrzałam w oczy koleżance Tonili i po dłuższej chwili przyglądania się zajęłam miejsce naprzeciwko niej. Zastanawiało mnie, czy Lastinn miał racje. Zawsze kazał mi uważać na słowa i myśleć o konsekwencjach tego, co może wypaść z moich ust. Zakazał także ponosić się emocjom, czy pierwszemu wrażeniu. Mój nauczyciel często uważa, że przesłuchanie to wojna, w której zagrania nieczyste są wskazane. Oczywiście, o ile nie przekroczy się pewnej granicy. Czyli muszę grać tak, by uważać na dobro Tępego i Łuszczyka...?
Westchnęłam, jakbym się rozmyśliła z tego, jaką taktykę obrałam.
-Zaczniemy od prostego pytania... - odezwałam się. -  Co robiłaś w dzień zniknięcia Pchły i Ośki w pobliżu centrum miasta?
Dziewczyna od razu odparła, że miała pewną sprawę do załatwienia, więc po drodze ją zaczepili.  Czyli jednak... Kłamie. Według zeznań Zack'a dziewczyna spotkała się z ofiarami za miastem, w pobliżu jaskini, o której wcześniej wspominali.
Czułam na plecach wzrok Erica, i to mi przeszkadzało trochę. W końcu to dowódca, ocenia teraz czego się nauczyłam przez te parę tygodni. Wypędziłam z głowy obawę przed złą opinią faceta i na powrót skupiłam się na przesłuchaniu.
-O czym rozmawialiście? - Kolejne pytanie.
-O pogodzie, o gnieździe utopców w pobliżu Mariverry... - Wzruszyła ramionami. Lekki, przyjazny uśmiech nie znikał z jej twarzy. Szczerze, to nie wiem, czy stara się mnie zmylić, zirytować, zakumplować się ze mną? Jakby nie patrzeć, została oskarżona o zdradę, a tutaj... Płaci się za to najwyższą cenę. Nie kupuje ludzi, którzy przy takim obrocie spraw potrafią się pogodnie uśmiechać.
-Spotkaliście się jeszcze tego dnia ponownie może? - zagadnęłam ponownie.
- Nie- odparła szybko Garwena, opierając głowę o rękę. Wyszczerzyła pożółkłe zęby. Gdy mówiła, wydawała praktycznie zawsze charakterystyczny świst. Trochę jak świstak. Jej pseudonim nie był przypadkowy. Eric stał oparty o ścianę wsłuchując się w głos kobiety.
- I nie mówili ci gdzie się wybierają, tak?
- Wspominali coś o wycieczce do ulubionej karczmy za miastem, nic więcej. – Złotowłosa wzruszyła ramionami ze spokojną miną.
- A potrafiłabyś mi wskazać godzinę, o której się spotkaliście? - Niemal proszącym tonem zwróciłam się do niej. Na moment osłupiała zastanawiając się. Czyżby rozważała kłamstwo, czy uzna, że jest bezpieczna i chociaż tutaj będzie szczera?
-Jakoś o szesnastej... -Uśmiechnęła się lekko. Ciągle patrzyła kątem oka na Erica, owijając kosmyk włosów wokół palca. Perfidnie miała na niego chrapkę. Oj biedny... Kiwnęłam jej głową i wstałam nie zdradzając nic na twarzy. Obróciłam się w stronę "szefa".
- Skończyłam.
Eric skinął głową i otwarł drzwi wypuszczając przodem mnie i Tonilę. Świszcząca nie miała jako takiej straży, ale pojedynczy członkowie oddziału mieli rozkaz od Elegii, by mieć na nią oko. Osobiście uważałam, że powinna siedzieć w pokoju do zakończenia sprawy i nie wychodzić na miasto. Ostrożności nigdy za wiele, ale przynajmniej mam nadziej, że nie naraziłam jakoś tyłka Zack'a i Łuski.
-Zbierajcie się. Weźcie potrzebne rzeczy. Za dwadzieścia minut chce was widzieć pod wschodnią bramą. No już! Ruszać się – zarządził Eric szorstko. Podeszłam do niego.
- Wiesz, że kłamała? - zapytałam.
- Tak, wiem- odparł. – Prawie wszystko było w notatkach. - Dodał z lekkim uśmiechem. - A teraz ruchy, nie ma na co czekać!
Skinęłam głową i przyczepiłam się jak rzep do ramienia Tonili. Nie ukrywałam niechęci, co do wypełniania rozkazu Elegii. W ogóle nie chciałam opuszczać podziemi. Nie miałam jednak specjalnego wyboru.
Zabrałyśmy się do naszego pokoju, aby przygotować parę rzeczy i zmienić ubiór. Dostrzegłam z rosnącym niepokojem, jak Pryzma pakuje za pasek kilka sztyletów. O choroba…

<Tonila?>

sobota, 1 marca 2014

Od Epicei c.d. Tonili- Misja ,,Próba wrobienia"

   Ja, Epicea, zostałam właśnie sama w mieście, którego szczerze nienawidzę. Poza tym, tak żeby już siebie dobić, moja partnerka, przyjaciółka, olała mnie. Jakby mnie nie znała i nie wiedziała co się dzieje, gdy wychodzę na te cholerne uliczki za dnia...  Zawsze coś się wydarzy. Zrezygnowałam ze wściekania się krótko po tym, jak emocje ostygły i ruszyłam powoli przez alejki. Mój pesymizm bez wytchnienia przypominał mi, jak to bardzo jest źle i może być gorzej w każdej chwili. Jednak się chyba pomylił... Minęło kolejne trzydzieści minut i nic nie raczyło się stać, jedynie niebo stawało się ciemniejsze.
   Mijałam jakiś chuliganów oraz pustoszejące, niemalże zastygłe w czasie miejsca, których teraz już używają jedynie gówniarze, by mieć się gdzie odlać. Szkoda... Kiedyś mieszkali tu zacni ludzie, wyplenieni przez Czarnych. To przerażające, jak te istoty pożerają życie z tego świata. Nie chciałam już dalej rozmyślać nad tym, bo wprowadzało mnie to niemalże w stan depresyjny. Ja... Ja już nie chcę być tutaj sama. To miasto mnie przerasta. Dziesięciominutowa włóczęga już miała mnie zmusić do powrotu w podziemia, gdy na horyzoncie zamigotała mi biała czupryna.
- TONI! - wrzasnęłam głośno jak nigdy wcześniej (przy okazji chyba zdzierając sobie tym gardło), dosłownie moment potem lądując w piersiach dziewczyny. Pochwyciłam ja w plecach i zaczęłam gnieść, aż białowłosa nie była w stanie złapać oddechu. - Jak mogłaś mnie tak zostawić samą w mieście, głupia?! I gdzieś ty była?! Czy... Czy ja od ciebie czuje herbatę?! - Wściekłam się i puściłam kobietę obrażona. Ja się włóczę po mieście, a ta się zapija gorącą herbatą w najlepsze! To jakieś żarty...
-To przez przypadek! Już wiem gdzie są. - Zmieniła temat. - Znajdują się w alejce przy kuźni...-mruknęła i pobiegła w tamtym kierunku, a ja za nią ledwo zipiąc. Już chrzanić to, że mam ochotę się rozpłakać i jej urwać ten durny łeb.
   Po chwili dotarłyśmy do miejsca wskazanego przez Tonilę. Fakt, byli tam. W kącie śmiali się i obżerali skradzionymi ciastkami. Byłam delikatnie rzecz biorąc wściekła na białowłosą. Najpierw mnie zostawiła w mieście, później napadły mnie jakieś napalone obwiesie, a teraz jeszcze ciągnie mnie zmęczoną przez miasto. Spojrzałam na dwóch niedomytych członków Oddziału i oparłam się o ramię Tonili.
- Bierzemy ich z zaskoczenia, czy kulturalnie? - zapytałam cicho. Byłam niesamowicie śpiąca.
- Kulturalnie. Nie naskakuj na nich. Oni TYLKO oskarżają Świszczącą- mruknęła.
- Ja nie naskakuje na ludzi, po prostu jestem zbyt zmęczona i podenerwowana.- "Dzięki tobie" dorzuciłam w myślach. - Nie mogłabyś ich zabrać, a ja poczekam w bazie w umówionym miejscu?
Spojrzała na mnie znużona i zirytowana, ale w końcu się zgodziła.
-Dobra...-westchnęła.
Ruszyła w ich kierunku i zaczęła dyskusję, zaś ja poszłam w stronę bazy.
    Po drodze trochę ochłonęłam idąc zakamarkami miasta, byle by nic mnie po drodze nie zaciągnęło do ciemnego zaułka. Mogło cuchnąć, mogło być nieprzyjemnie, ale to i tak lepiej niż się ciągle denerwować myślą, że ktoś cię wypatrzy łatwo w alei.
    Dotarcie do bazy zajęło mi może piętnaście minut, a odnalezienie pokoju przesłuchań z wcześniej jakieś pięć. Otworzyłam drzwi i bez zdziwienia odkryłam, że Pryzma, Tępy i Łuszczyk jeszcze nie dotarli. Niemalże z ulgą usiadłam na krześle przed stołem i zaczęłam czytać przygotowane wcześniej pytania.
[…] Po kilkunastu minutach do środka wsunęła Tonila, Zack i Łuszczyk.
- Jesteśmy! - zameldowała. - Pani Mówczyni, proszę się zając tymi Panami.
- No! Ale my nic więcej nie wiemy. Ta Świszcząca to by każdemu dupy dała, byle nie donieść na nią. - rzucił Tępy.
Zamrugałam. Chyba ten człowiek nie na darmo ma taki piękny pseudonim. Opisuje jego poziom inteligencji idealnie, czy to tylko moja wyobraźnia? Westchnęłam.
- Pryzma, proszę, zabierz na razie Łuszczyka na korytarz. Przesłuchania odbędą się oddzielnie. - odezwałam się. Gdy białowłosa opuściła pokój, wskazałam Zack'owi miejsce po drugiej stronie stołu.
- Skąd znasz Garwenę? - zapytałam.
-No z oddziału. Głupie pytanie przecież... - Wzruszył ramionami i podrapał się po głowie. Zębów to on nie miał prawie w ogóle, a włosy nie widziały wody podejrzewam od lat. "Powiedział człowiek o pseudonimie Tępy, tak na marginesie" pomyślałam spokojnie.
- Więc, Zack, czemu oskarżyłeś Garwenę o zdradę? - Niemal usypiałam na krześle.
- No bo ją ostatnio widziałem w towarzystwie Ośki i Pchły! W ogóle to jak z nią gadałem i jej to powiedziałem to taka zmieszana była, w oczy się w ogóle nie patrzała i dała mi dupy mówiąc, bym zapomniał o tym! - ekscytował się.
Myślałam, że zwariuję słuchając takiego zadowolonego idioty. Pochędorzył? I dobrze, oby syfa złapał... Bez urazy!
- A potem wygadałeś się Łuszczykowi i mu też "dała dupy", by milczał? - Potarłam czoło.
- Jak zgadłaś? - Zdziwił się niemało i odchylił bardziej na krześle. - Chwaliła ci się jaki byłem dobry?
- Nie, ale wróćmy do przesłuchania, możemy? - Uśmiechnęłam się delikatnie i zajrzałam na listę pytań.- Co według ciebie stało się z zaginionymi? I jaki mogłaby w tym mieć cel nasza koleżanka z Rebelii? Powiedziała ci może coś na uszko podczas wspólnej zabawy?
-Co? Nie. Ale no, ja wiem, że ona zwabiła ich w pułapkę. Byli niedaleko jaskini, a tam czekali Czarni. Sprawdziłbym to sam, ale w takich norach aż się roi od potworów.
- Widziałeś Czarnych na własne oczy? - Na samą myśl stanięcia naprzeciw tych morderców przechodziły mnie ciarki. Tępy wzruszył ramionami dając mi do zrozumienia, że nie jest tępy. Tylko najzwyczajniej w świecie głupi. Westchnęłam i dokończyłam przesłuchanie, z którego reszta informacji mnie nie interesowała i nie miała znaczenia tak naprawdę w dochodzeniu.
    Podziękowałam mu za współprace i poprosiłam Łuszczyka. Powiem szczerze, że był znacznie bardziej żywiołowy i nie chciał się przyznać nawet do tego, że Garwena dała mu się pobawić z jej ciałem. Cóż... Kobieta, która tak postępuje chyba ma coś na sumieniu, ale czy to na pewno zdrada? Nie wiem. Po jakiejś godzinie skończyłam i opadłam na krzesło pozwalając świadkowi wyjść. Nie miałam nawet siły zawołać Tonili -  po prostu przysnęłam.
    Ktoś mnie lekko popukał w ramie.
-Chodź stąd! Prześpisz się i jutro pójdziemy do Garweny, a potem sprawdzimy tę jaskinię, dobrze? - Pryzma wyszczerzyła się dosłownie ściągając mnie z siedziska i stawiając na nogi. Czy ja jestem kukiełką? Niemrawo dźwignęłam się na proste nogi i skinęłam głową, pocierając suche oczy.
- Jestem zmęczona... - oświadczyłam.
Zaśmiała się cicho.
- Widzę, zbieraj się, no.
- Ale... Gdzie ci tak śpieszno...?
-Jestem głodna. I też bym się trochę kimnęła. No! Ruszaj tyłek! - Skrytobójczyni wyszczerzyła się i popchała mnie przed sobą w kierunku naszego pokoju.
    W pomieszczeniu była tylko Leala, która spała jak zabita.
- Jesteś okrutna- stwierdziłam, jak długa zwalając się na swoje posłanie. Dosłownie chwile kręciłam się na nim, mrucząc coś pod nosem. Sama nie wiem co, ale pewnie wyrażało to moje niezadowolenie. Czy mi się tylko wydaje, czy naprawdę ostatnio za szybko się przemęczam...? Ostatnim, co mój śpiący umysł zarejestrował, był chichot Tonili i fakt, ze ułożyła się obok, na swoim posłaniu.

<Tonila?>

wtorek, 18 lutego 2014

Od Epiceii c.d. Tonili - Misja "Próba Wrobienia"

      Nigdy nie jestem pewna co przyniesie mi kolejny świt w Rebelii. Czasem są to dni spokojne, wypełnione trajkotaniem Delvy oraz towarzystwem Toni i Rais. A czasem... Samo wspomnienie tego, co zobaczyłam podczas pierwszej misji mrozi mi krew w żyłach. Po prostu czuję, że zaczynam odchodzić od zmysłów. Dlaczego? Dzień po złożeniu Elegii raportu z pierwszej misji musiałam iść na miasto odebrać ważne dokumenty od naszych wspólników. Niestety, w drodze powrotnej uraczył mnie widok zjawy z urąbaną w połowie głową. Był to rosły mężczyzna z barami jak sam kat naszego miasta. Zabawne, bo mimo przerażenia i natychmiastowej ucieczki nie zemdlałam i chyba wiem dlaczego. Od kiedy zjawy, potwory, czy takie tam, piją (a przynajmniej próbują) piwo pod karczmą? Biedak nawet kufla nie mógł chwycić i się pieklił z tej przyczyny. Trochę mu współczułam... Ale nie pomogłabym za cholerę!
      Dowiedziałam się jakie zadanie ja i Tonila musimy wykonać. Masując się ręka po karku szłam za Pryzmą i myślałam. Zastanawiała mnie ta cała Garwena. Przez moje małe obeznanie wśród Białych i przesiadywanie w pokoju nie znam tu wielu ludzi. Może garstkę, resztę dobitnie ignoruję lub boję się podejść doń bliżej, niż na odległość trzydziestu stóp.
Cóż... Koniec obijania się, trzeba się wziąć do tej niewdzięcznej pracy.
- Hej, Toni. - odezwałam się. - Powiedz mi, skąd znasz Świszczącą?
- A, kiedyś grałyśmy razem w kości. Równa baba! - powiedział​a białowłosa, z szerokim uśmiechem. - Nie wydaje mi się, by faktycznie spiskowała z Czarnymi...
"To wcale nie brzmi dobrze", pomyślałam. Z tej wypowiedzi wnioskuję, że nie znają się długo, bardziej przelotnie. Tonila za bardzo wchodzi w reakcje z innymi ludźmi, zbyt łatwo w nich wierzy, chociaż... Nie powinnam tego oceniać. Lepsza od niej nie jestem.
- Innymi słowy dużo o niej nie wiesz? - Chciałam się upewnić. - Każda informacja by się przydała.
- Nie. Nie dużo, ale... serio Wierzysz, że ona może zdradzić? Bardziej podejrzanie wyglądają Ci, co ją oskarżają. - Wzruszyła ramionami.
Skrzywiłam lekko buzię.
- Najciemniej pod latarnia, gadają... - Z kieszeni sukienki wyciągnęłam klucze do jednego z pokoju przesłuchań, w końcu skoro tu już jesteśmy, to czemu by nie przygotować jakiejś strategii? - Przypomnij, kto był oskarżony? Wiemy, z kim się zadają? Jak zarabiają? Trzeba będzie się postarać o osobne przesłuchanie i nietypowe pytania. Czym dziwniejsze i szczegółowe, tym łatwiej będzie wykryć kłamstwa i uniewinnić tą twoją Garwenę. O ile zeznania nie będą zgodne...
-No oskarżyli ją Haran Łuszczyk i Tępy Zack. Że niby zaciągnęła naszych dwóch do jaskini by tam zabili ich Czarni... Nie wierzę w to ani trochę.
      Przetarłam czerwone ze zmęczenia oczy. Cholera, nie sypiam dobrze, wykończę się... Wyjmując spod prostego, kanciastego biurka papier, atrament i pióra, nagle zdębiałam.
- Co jest? - Tonila podeszła by spojrzeć na puste pożółkłe kartki.
- Kur... - "wa" dokończyłam w myślach. Zapomniałam. - Jeszcze nie umiem zapisać niektórych rzeczy, coś skopię w pytaniach i zapomnę co miałam na myśli... - burknęłam kładąc głowę na szorstkim blacie. - Jestem beznadziejnym przykładem porażki systemu nauczania dla sierot.
- To miał być żart? - Białowłosa wyszczerzyła się ni to złośliwie, ni z dezaprobatą. Wydaje mi się, czy tylko ja to wzięłam na serio?
- Chodź do Raffaela. On z tego co wiem dobrze pisze. Szybko! - Pociągnęła mnie za sobą w stronę rotundy, wokół której poustawiane były stoły. Przy jednym z nich, razem z kilkoma innymi facetami, siedział Rafa.
- A czytać to ty umiesz? - zapytała​ zaskoczona. Odkryłam, że się czerwienie.
- Oczywiście, że tak...! Umiem, ale jeszcze pracuje ciężko by lepiej sobie z tym radzić- wyznałam. - Na razie musiałam zacząć podstawy pisania, bo potem może być za późno na naukę czegokolwiek. Tak mówi Lasstin. - Tonila spojrzała na mnie z lekkim zadziornym uśmiechem i podbiegła do Raffaela.
- Rafa, masz dłuższą chwilę? Chciałyśmy cię prosić o przysługę.
Mężczyzna uniósł dłoń do góry, pokazując, by Toni dała mu chwilę. Rzucił kości i czekał, aż się potoczą.
-No i to, kurwa, rozumiem! - krzyknął zadowolony. - Cała piątka!
Zgarnął sumę wygraną od przeciwnika, przeprosił towarzyszy i podszedł do mnie i Pryzmy.
- No, słucham was. O co chodzi? - zapytał.
- Miałbyś może pięć minut? - zapytałam. - Eric prosił nas o rozwiązanie jednej sprawy, a do tego potrzebujemy kogoś, kto umie pisać. - "Epicea, zaprzestań się rumienić, wyglądasz głupio, zwłaszcza taka blada baba, jak ty" pomyślałam. - I chciałam Ci jeszcze raz podziękować za pomoc wtedy, w mieście.
-No nie ma sprawy. Czego wam trzeba? - zapytał, obdarowując nas szczerym uśmiechem.
-Chodzi o zapisanie paru pytań do przesłuchań.- wyjaśniłam.

-Oho, coraz większe powodzenie jako mówczyni? - Z coraz szerszym wyszczerzem zerknął za siebie. - Gruby! Zaraz dokończymy, tylko pomogę młodym! - Jego towarzysz skinął głową. - No dobra, dziewczyny. Kartka, pióro i wio.

[...] Po dziesięciu minutach cała kartka była zapisana estetycznym pismem.
- Aż dwadzieścia pytań? - zdziwił się. - Nie za dużo trochę?
- Zależy od ich odpowiedzi. - Wzruszyłam ramionami i zabrałam od niego gotowy dokument. Na moją buzię wkradł się lekki uśmiech. - Znowu muszę ci podziękować. Ale jeszcze jedno pytanie: Wiesz gdzie jest Tępy Zack i Łuszczyk?
- Ostatnio widziałem ich obydwu w karczmie nieopodal wschodniej bramy. Ale gdzie są teraz... Tego nie wiem. - Wzruszył lekko ramionami. Cholera. Mogą być wszędzie... Nienawidzę komplikacji.
- No to idziemy! - rzuciła Tonila z szerokim uśmiechem.
- A-ale...! - zawahałam się. Jednakowoż, moja droga przyjaciółka nie zna tego słowa i szybko pochwyciła mnie za rękę.
- No nie marudź, tylko chodź!
- A...! A nieważne... - burknęłam. - Jeszcze raz dzięki, Rafa! - zawołałam do wyszczerzonego faceta, pragnącego już wrócić do swojej gry. Niech oszukuje ludzi dalej, założę się, ze te kości są lewe.
      Dopiero na którymś z korytarzy prowadzących na zewnątrz zatrzymałam siłą rozpędzoną skrytobójczynię.​ 
- Wyjaśnij mi, jak masz zamiar ich znaleźć?! - warknęłam.
- To zostaw mnie! - Jej oczy świeciły z podniecenia na myśl o poszukiwaniach. - Rozdzielamy się. Ty przeszukasz górny odcinek wschodni, a ja dolny. Widzimy się na rynku! - powiedział​a i pomknęła jak strzała do jednego z wylotów na miasto.
- Toni...! - jęknęłam. - Nie zostawiaj mnie, kretynko! Słyszysz?! - wydarłam się za dziewczęciem, które miało mnie głęboko w poważaniu. Ta jedynie puściła mi buziaka w powietrzu i zniknęła za zakrętem, jak jakiś cholerny chochlik z armatką w dupie. Westchnęłam. 
Więc... Mam sobie przeszukać kawał miasta. Mam to zrobić bojąc się wyjść z pokoju w tej całej Rebelii... 
     "Powodzenia, Epicea, powodzenia. Prędzej ta nieposkromiona białowłosa wichura ich dopadnie, niż ty buty założysz."

<Tooooonila?>

poniedziałek, 17 lutego 2014

Od Epiceii - Kontynuacja i zakończenie "Pierwszej Misji"

     Chyba przez resztę życia będę przeklinać moment, w którym uniosłam głowę. Te sekundę, w której zdecydowałam się spojrzeć martwemu człowiekowi w oczy. Ten brak powietrza w płucach, podczas uwalniania się niespodziewanej dawki szoku. Po nim przychodzi odrętwienie, a potem... Strach. Nigdy nie masz pojęcia co zobaczą twoje oczy w ciemności... Tylko tutaj wcale tak ciemno nie jest, a ja... Jestem pewna że na głowę mi jeszcze nie padło. Na pewno. Tak, prawda?
     To COŚ się na mnie gapi... To znaczy – Percyl. Ale nie wyglądał do końca jak ten kupiec. Blade, skrępowane czymś niewidzialnym ciało kucało przede mną. Z tej odległości widziałam idealnie jego trupią twarz, która wyglądała jakby zrobiono ją z naprawdę cienkiego, przezroczystego materiału. W oczy też rzucała się głęboka rana w poderżniętym gardle. Aż przełknęłam gulę, która wezbrała w moim. Te jasne, bardzo jasne ślepia... Nie wiem, czy on patrzy na mnie, czy przeze mnie, ale chłód jakim emanuje zamraża mi krew w żyłach. O ile jest to możliwe...
     Drgnęło, a ja odsunęłam się dotyłu, powoli i z przerażeniem czując, że już łzy płyną po mych policzkach. Cholera wie co to jest, ale człowiekiem zwać się nie może. Na pewno nie może. Stwór przekrzywił głowę jak zwierze starające się coś pojąć, po czym wyciągnął powoli w moją stronę dłoń.
- Odsuń się! - nie jestem pewna, czy wrzasnęłam ja, czy ktoś inny. Nie byłam w tym momencie pewna niczego, nawet własnego imienia. Ale wiedziałam jedno: muszę uciekać. Rzuciłam się do tyłu z impetem upadając na podłogę plecami; całe ciało mi drżało, nawet dłonią nie mogłam się podeprzeć o podłogę by wstać. Percyl nie ruszał się, zastygł z wyciągniętą dłonią ku mnie, jakby czekał aż ja podam mu swoją. Ale ja nie mam zamiaru, nie chcę! Pragnę tylko stąd wyjść i nigdy nie wrócić.
     Obserwowałam stwora powoli wycofując się do tyłu. Dalej czekał, aż podparłam się plecami o drzwi wyjściowe. "Jeszcze trochę, Epicea, tylko trochę." powtarzałam sobie w duchu i tłumaczyłam, ze jestem zmęczona, ze to tylko przywidzenia i szok. Szok, bo ktoś zabił na moich oczach tego człowieka. Gdy powoli zaczęłam wstawać, nagle "duch" Percyla stanął przy mnie gapiąc się tymi swoimi jasnymi oczami. Tak po prostu, stał może pięć kroków ode mnie.
     Nie wiem jak tego dokonałam, ale... Ale wybiegłam. Dosłownie wypadłam z budynku i zatrzasnęłam drzwi łudząc się, że on dalej nie będzie za mną szedł. Strach kazał jednak uciekać dalej. Zapominając o potrzebie oddychania zerwałam się do biegu przez miasto. Nie interesowało mnie gdzie biegłam, czy ludzie się gapili i szeptali. Teraz chciałam tylko znaleźć się jak najdalej od tego przeklętego miejsca.
     Ktoś za mną krzyknął. O nie, nawet się nie obejrzę! Biegłam dalej między uliczkami wymijając bawiące się dzieci i gadatliwych jegomości, którzy zdawali się w tym momencie dla mnie przeszkodami. Droga przede mną się skończyła szybciej niż planowałam, trafiłam w ślepy zaułek zziajana, z bolącą klatką piersiową.
- Rajca! - znowu ktoś zawołał! Nie mając specjalnego wyboru odwróciłam się powoli i... Skończyłam w uścisku. - Młoda, co ci!? Pędzisz przez miasto jakby goniło cię stado radrodów! - Na początku nie rozpoznawałam głosu, w ogóle ledwo co słyszałam cokolwiek. Tulona do piersi jakiegoś mężczyzny przypomniałam sobie o łapaniu oddechu; miałam wrażenie, że dopiero wypłynęłam na powietrze po długim i głębokim nurkowaniu. Wraz z pierwszą dawką powietrza zrobiło się bardzo ciemno.
[...]
     Kilka godzin później obudziłam się w części szpitalnej rebelii obok Delvy i Raffaela. Zastępca dowódcy wytłumaczył mi, że biegłam zapłakana i przerażona przez miasto, a gdy w końcu mnie dogonił - zemdlałam. Oboje chcieli wiedzieć co się stało, lecz za nic nie chciałam sobie przypomnieć. Bałam się wracać myślami do tego, co mnie tak przestraszyło, a poza tym... Doskonale wiedziałam, że nikt by mi nie uwierzył. Delvy jest plotkarą; gdybym jej wyznała co widziałam, (bądź zdawało mi się że widziałam) to cały oddział by się dowiedział od niej i wyszłabym na wariatkę. Rafa też należy do takich niedowiarków. Wolałam powiedzieć, że coś mi się przywidziało i przestraszył mnie trochę widok martwego człowieka, niż szczerze opowiedzieć co mi leży na sercu.
     Wiem, że muszę o tym zapomnieć. Że to co widziałam na pewno nie było prawdziwe i będzie teraz mnie tylko męczyć. Mimo wszystko wymazanie z pamięci czegoś takiego jest niemożliwe! Widok trupiobladej twarzy kupca, skrępowane półprzezroczyste ciało...
     Zielarz stwierdził jedynie lekkie potłuczenie miednicy od upadku i słaby puls. Tłumaczył wszystko szokiem i kazał mi pić napar z ziół na uspokojenie – swoją drogą bardzo paskudny w smaku.Miałam ochotę nim haftować od pierwszego łyku. Ale groźba zostania w lecznicy mnie przekonała.
     Wkrótce potem kazano mi wrócić do pokoju i gdy tylko poczuję się lepiej, zdać raport z misji Elegii. Słyszałam, że Rais i Tonila już dawno to uczyniły i na pewno czekają na mnie w naszym wspólnym lokum. Mam wielkie przeczucie, że Percyl nie da mi tak łatwo o sobie zapomnieć, zwłaszcza we śnie... Zwariuję, na pewno.

czwartek, 23 stycznia 2014

Od Epiceii c.d. Rais.

Zaczynałam się naprawdę, ale to naprawdę martwić. Aela po kryjomu ruszyła za dziewczynami, by osłaniać je na wszelki wypadek i obserwować, a ja... Zostałam z Cedric'iem. Starał się nawiązać jakiś temat do rozmowy, ale po prostu nie potrafiłam się na niej skupić. Usłyszałam nawet od niego, że jestem zbytnim cykorem i marudą. Ja nie marudzę! A na pewno nie teraz. Nie w takiej sytuacji. Jedynie stwierdzam fakt, że to za długo trwa... Chyba za długo. W końcu do pomieszczenia, w którym się znajdowaliśmy przytargano faceta. Nie powiem, zdziwiła mnie siła Riwer, kto by przypuszczał, że ma tyle pary w rękach? A Tonila... Jak zwykle wyszczerzona, widać to pod chustą, którą zakrywała w połowie twarz.  
Spojrzałam na związanego człowieka na krześle. W oczach szalała mu panika, a ręce drżały spuszczone po bokach.
- Rozwiążcie go- poprosiłam. 
Brat dowódcy zamrugał tylko lekko zaskoczony i rozciął więzy.
- Świetnie, a teraz wyjdźcie. 
- Ja zostanę - odparł. - Pryzma i Riwer, poczekajcie gdzieś w ukryciu na informacje. 
Dziewczyny posłusznie opuściły pomieszczenie.
- Mam nadzieje, że wiesz co robisz... - mruknął.
- Tak... Tak myślę... - rzuciłam. Na czole Percyla błyszczały kropelki potu, widać, jak bardzo był przerażony sytuacją. Na jego miejscu pewnie bym już dawno odpłynęła do krainy Jutrzenki. Ściągnęłam z głowy wkurzający kaptur i stanęłam naprzeciwko niego. Pod płaszczem błyszczało mu coś złowrogo. Ośmielił się tam sięgnąć nawet ręką. 
- Nie wyciągałabym broni na twoim miejscu. - ostrzegłam. Mężczyzna przełknął nerwowo ślinę.
- Czego chcecie? Jesteście od Białych, prawda...? - Bełkotał. - Cokolwiek chcecie wiedzieć, nic wam nie powiem!
- Ale po co te nerwy? Uspokój się, nic ci nie zrobimy, przecież już nie jesteś związany. - Uśmiechnęłam się niemrawo. Pragnęłam zachować spokój, ale nie potrafiłam się wyzbyć uczucia ciarek biegnących po plecach. - Percyl, zgadza się?
Nie odpowiedział. Ja także nie naciskałam. Wpatrywałam się w niego spokojnie, czekając, aż się złamie. Nie trwało to długo. Skrzywił się ze szklankami w oczach chyląc głowę w dół. Wyglądał jak dziecko, które wie, że zaraz dostanie najgorsze baty od rodzica. Nie powinno, ale zrobiło mi się go szkoda. Czuję, że nie jest człowiekiem, który z własnej woli spółkuje z Czarnymi. 
- Oni mnie zabiją... - Wyrzucił z siebie męczeńskim tonem. 
- Czarni? - Skinął w odpowiedzi twierdząco. - Obawiasz się Czarnych, tak...? Nic nie szkodzi, my wszyscy się ich obawiamy.
- Oni mnie zabiją... - Powtórzył bliski płaczu. Znów odczekałam kilka minut, aż nie uspokoił się. - Nic wam nie mogę powiedzieć...
- Tchórz - mruknęłam nagle ostro. - Boisz się Czarnych? A zachowujesz jak zmuszany do czegoś niewolnik. Może od razu idź im się podłóż pod nogi i poczekaj, aż cię skopią do nieprzytomności? - Zaproponowałam. - Są ludzie młodsi od ciebie, słabsi, bojący się bardziej, którzy stają przed niebezpieczeństwem. Po co trzymasz stronę Czarnych, skoro się ich boisz? To głupota. Prędzej, czy później nie będziesz im przydatny, a wtedy i tak cię zabiją. Nie szanują prawa do życia ani do wolności. Wezmą od ciebie to, co im się podoba, a ty jeszcze będziesz im przytakiwał i za to dziękował. Po ich stronie długo nie pooddychasz! 
Percyl nie odzywał się, tylko patrzał na mnie wielkim, czerwonymi od łez oczami, jakby wyczekiwał ciosu. Cóż... Właśnie to robią z tobą te szczury – Czarni. Zniszczą cię psychicznie, aż nie będziesz miał siły walczyć, a potem i tak się ciebie pozbędą. Ten człowiek jest wrakiem samego siebie. Westchnęłam głęboko grzebiąc po kieszeniach i wyciągając chustkę. Podałam mu ją. 
- Wytrzyj twarz. Jesteś facetem, czy nie? - Nie wziął przedmiotu, ale przynajmniej już nie wyglądał jak gówno. - Nie musi tak być. Nie musisz dla nich pracować. Jeśli zgodzisz się podać nam jedną informację Biali pomogą ci uciec przed tym koszmarem. Schowamy cię przed Czarnymi, tak, by cię nie skrzywdzili. Nie będziesz się musiał już ich bać. Pozwól nam za ciebie walczyć, ale wpierw pomóż. - Uśmiechnęłam się delikatnie.
[…] Po następnych 10 minutach rozmowy i uspokajania kupca nareszcie wydobył z siebie nazwę miasta, oraz szlak, którym ma podążać syn jednego z dowódców Mercera.
Miasto Aberton. Mieli zmierzać trasą prowadzącą od wioski Lilifriodin.
- Świetnie, Rajco, o to nam chodziło. - pochwalił Cedric klepiąc mnie po głowie.  
Podszedł do kupca i... Prześlizgnął ostrzem sztyletu po jego krtani. Tak po prostu. Tak... Zwyczajnie, naturalnie... Poczułam jak robi mi się słabo na widok krwi, jak moje ciało kostnieje. Za-zabił go...? Dlaczego...? 
- Ciota, przynajmniej się nam na coś przydał – warknął, ocierając umazaną krwią broń o szaty trupa. Przeniósł na mnie wzrok lodowaty, wredny, zadziorny. - Wyglądasz blado.
- Dlaczego go zabiłeś?! - krzyknęłam.
Nie czułam paniki, czułam gniew. P tym wszystkim co powiedziałam Percylowi... Ja nie kłamałam. Każde słowo powiedziałam z wiarą i szczerością, a on...! 
- Zdradził swój gatunek, zasłużył na śmierć. - Odparł sucho Cedric wymijając mnie. - Nie bądź głupia, Rajco. Przemowa była piękna, ale naiwna. Mimo wszystko, poradziłaś sobie dobrze jak na pierwszy raz. 
- W dupie mam jak sobie poradziłam! - warknęłam. - Pomógł nam! 
- I świetnie. Niechaj Opatrzność weźmie jego ostatni dobry uczynek pod uwagę przy wydawaniu sądu! - Wszystkie słowa brata dowódcy były przepełnione kpiną, a ja czułam jak w oczach stają mi szklanki. - Resztą zadania dziewczyny zajmą się same, wracaj do bazy. - rzucił na odchodne i wyszedł. 

<Tonila?> 


Dodatek do kontynuacji tego wpisu:


Zamarłam. Ciało odmówiło mi posłuszeństwa trawiąc mnie od środka niemym szlochem, tylko spazmy i oddech świadczyły o tym, że nie jestem trupem. Trupem, właśnie. Zmusiłam się jakoś do odwrócenia w stronę martwego kupca. Tak bez życia siedział na krześle zalany własną krwią. Czerwona posoka spływała po koszuli i spodniach na ziemie tworząc kałużę. Miałam ochotę krzyczeć z frustracji, z głupoty, że tego nie przewidziałam. Równie dobrze można było od razu go dać na tortury! Nogi niespodziewanie odmówiły posłuszeństwa, musiałam kucnąć by się nie wywalić w tą kałużę. 
Coś chlupnęło.
Powoli uniosłam oczy na pustą twarz kupca, a potem... Potem przeklinałam tylko to, co zobaczyłam...

wtorek, 21 stycznia 2014

Od Epiceii c.d. Tonilii.

Zamknęłam oczy z wdzięcznością żując nieduży, ułamany kawałek bochenka chleba, który dostałam od Rais. Nie byłam specjalnie głodna, więc stwierdziłam, że zachowam resztę dla naszej trójki na później. To dziwne, ale... Nie lubię jadać w miejscach publicznych, sama nie wiem czemu. Odzwyczaiłam się dawno od ciągłej, nieprzerwanej obecności innych ludzi. Nawet w pokoju nigdy nie ma czasu by posiedzieć w ciszy. Nie uważam samotności za rzecz przyjemną, czy cenną, tylko...  Po prostu... Nie daje się we znaki tak bardzo, jak kontakt z drugim człowiekiem.

Wyrwana z własnych rozmyślań spojrzałam na Tonilę pytająco, gdy usłyszałam że Eric ma do nas sprawę. Więc ten dzień jednak nadszedł...
- Idziemy...? - rzuciła białowłosa z wyczuwalną ekscytacją w głosie. - Idziemy, prawda? Póki jest wolny? - bezsilnie wręcz zerknęłam ku obojętnej Riwerze, mając nadzieje że chociaż w niej znajdę jakieś okruchy racjonalnego myślenia. Nie znalazłam tak naprawdę za wiele, nie to, co chciałam. Dziewczynka zwróciła oczy ku mnie, jakby wstrzymywała się do głosu w tej sprawie. - Epicea? - naciskała Tonila. Błagam, ja tu się zastanawiam...
- Chyba by wypadało, prawda...? - Obdarzyłam niecierpliwą kobietę bladym uśmiechem. - Bo jeszcze sami po nas przyjdą, a to mogłoby mieć nieciekawe skutki. - tak naprawdę wolałam zaszyć się w naszym pokoju i związać przyjaciółkę, by nie uciekła na misje. Nie wiem, co ona sobie wyobraża. Podnieca się pierwszą misją, chociaż na niej może stać się jej krzywda. A tego nie chce, o nie. Wolałabym iść sama, niż ją narażać, ale to po prostu chyba jej żywioł: życie w niebezpieczeństwie i brak baczenia na ryzyko. Oczka ciemnoskórej zamrugały wgapiając się we mnie, jakby wyczuwała mój niepokój, więc wzruszyłam tylko ramionami z nikłym uśmiechem.
- No to idziemy! - zakrzyknęło zadowolone dziewczę i po chwili zbierałyśmy się już z pokoju wraz z Rais. Zastanawia mnie... Co dla nas przygotowano.
Nie minęło dziesięć minut, gdy stałyśmy już przed biurem dowódcy naszego oddziału pukając do drzwi. "Wejść", zawołał Eric od środka, więc wsunęłyśmy do pomieszczenia.
- O. To wy, dziewczęta. Dobrze, że jesteście. - Uśmiechnął się facet. Przed jego biurkiem siedział młodszy brat dowódcy – Cedric. On także przywitał nas czarującym uśmiechem. - Właśnie omawialiśmy szczegóły waszej misji. On... - skinął na swe rodzeństwo - ... Będzie wam towarzyszył i pomagał wraz z Aelą. Zdradzi wam także szczegóły zadania. - na twarz Erica wkradł się cień wskazujący na powagę. - Mam nadzieję, ze się psychicznie przygotowałyście, to nie zabawa dla berbeciów i mimo dwójki starszych członków nikt nie ma zamiaru wam ciągle patrzeć na ręce, wystarczająco do was dociera? - wszystkie zgodnie skinęłyśmy głową. Nie podoba mi się to... Ani trochę.

W innym pomieszczeniu, około godziny po spotkaniu dowódcy, siedzieliśmy z Aelą i Cedric'iem w piątkę przy stole ustalając szczegóły misji. Sprawa naprawdę nie była prosta, wręcz przeciwnie. Naszym celem było wrobienie jednego z generałów armii Mercera – Dagona Rychłego, zwanego też Niekrytym Szermierzem. Jego syn miał dostarczyć zwiadowcom od Czarnych list od swojego ojca. Problem w tym, że nie wiadomo gdzie owy synek się znajduje.
- Więc tak, Riwera, zajmiesz się znalezieniem pewnego kupca. Jego imię to Percyl. Według naszych, aktualnie znajduje się w Stęchłej alei, w ukryciu. - Pociągnął miodu z kufla, by zwilżyć gardło. - Gość ma powiązania z Czarnymi i wie, gdzie znajduje się nasz synalek Dagona. Rajca wyciągnie z niego te informacje. Potem Pryzma.. - Spojrzał wymownie na dziewczynę. - Zadbasz, by nie było świadków i będziesz ochraniać tyły Riwery, gdy ta będzie podmieniać list.
- Nie możecie dać się złapać, bo cały przekręt szlag trafi. - dodała Aela poważnie w stronę białowłosej i ciemnoskórej. - Jakikolwiek świadek, który podważy prawdziwość podmienionego listu może nas spalić. - W sumie... Nie było tak źle jak się spodziewałam. Nie aż tak... Chyba. Zerknęłam na dziewczyny po mojej lewicy, wydawały się spokojne. Chociaż w oczach Pryzmy radośnie paliły się iskierki ekscytacji. Wydałam z siebie westchnienie, niestety, zauważone.
- Nie ma co się bać. - Wyszczerzył się Cedric. - Nowicjusze zawsze tak mają za pierwszym razem, przyzwyczaisz się! O ile długo pożyjesz... - Dziękuje bardzo za troskę, ale to ostatnie zdanie było zupełnie niepotrzebne!

Misja miała rozpocząć się za parę godzin, późnym wieczorem, by przed świtem zdążyć dopaść syna Dagona i podmienić mu wiadomość dla Mercera. Sama myśl o tym, że ja będę gadać spokojnie z jakimś oprychem, podczas gdy moje towarzyszki będą narażać życia w o wiele niebezpieczniejszych punktach misji była... Męcząca, bo i się taka niesprawiedliwa...
Czas upłynął szybko i nieubłaganie. Tonila i Rais były ubrane w specjalny stój dla skrytobójców i tropicieli, podczas gdy ja naciągnęłam na siebie duży, czarny płaszcz z kapturem. Czekałyśmy na Cedrica, który miał poprowadzić wymarsz i zabrać nas do miejsca, gdzie wszystko się zacznie...
<Rais?>

piątek, 3 stycznia 2014

Od Epiceii- ciąg dalszy ,,Początku" Tonilii

Słysząc złowrogi głos obcego faceta pierwsze, o czym pomyślałam to ucieczka, ale zdawałam sobie sprawę, że nie mam szans temu, czym prędzej wskoczyłam za uchylone drzwi i przylgnęłam do ściany. Usłyszałam ciężkie kroki. Do środka wsunął wielki, łysy facet. Serce podeszło mi do gardła, a na skronie wstąpiły kropelki potu. Drzwi zaczęły się uchylać. Zmrużyłam powieki, mimo to ujrzałam wredną twarz z blizną na brwi.
-Kogo my tu mamy…-mruknął.
Czułam jak kurczę się i maleję mając ochotę zwinąć się w kłębek. Chwycił mnie za ramię i wypchnął na korytarz.
-Pójdziemy do moich kolegów i rozprawimy się z Tobą ślicznotko tak jak rozprawia się z ładnymi dzieweczkami, a potem, gdy nam się znudzisz dotknie cię kara, jaka czeka na wszystkich złodziei.
Powstrzymałam krzyk przerażenia. Pchnął mnie przodem. Łzy miałam na czubku nosa, mimo to starałam się być twarda. Nagle usłyszałam nieprzyjemny zgrzyt i oprawca zatrzymał się. Obejrzałam się niepewnie i chciałam krzyknąć, ale coś zdławiło dźwięk, jaki z siebie wydałam. Czyjeś ręce odciągnęły mnie do tyłu, a ciało faceta z poderżniętym gardłem osunęło się na ziemię ukazując wysokiego, barczystego mężczyznę odzianego w czarny strój, z kapturem na głowie i ustach i nosie zasłoniętych czarną chustą.
-Zabijcie ją…-warknęła tajemnicza postać.
Szarpnęłam się rozdygotana.
-Nie.- Usłyszałam za sobą kobiecy głos.
-Nie? Przecież widziała wszystko. Nie może żyć…-mruknął, ocierając sztylet w spodnie.
-W takim razie pójdzie z nami do Elegii…- Kobieta była nieustępliwa.
Spojrzałam na nią kątem oka. Była w identycznym stroju, co i facet. Nagle, wszyscy spojrzeli na tyły korytarza od strony schodów. Szedł nim prowadząc przed sobą wściekłą Tonilę kolejny mężczyzna o ciemnych włosach, opalonej skórze i przenikliwych, czarnych oczach. Twarz miał zasłonięte chustą jak reszta. Oczy Tonilii błysnęły na mój widok.
-Puszczaj mnie ty…-szarpała się i wyzywała sycząc przy tym jak jadowita żmija.
-Zrobiłem już na dole porządek. Chłopak z uciętą ręką zwiał…-powiedział, niskim, pięknym głosem.
-Zjebałeś, Rafa…-mruknął dryblas.
-Nie widział naszych twarzy, nie ma pojęcia, kim jesteśmy, został okaleczony. Innymi słowy jest zszokowany i przerażony.  Po kiego chuja go zabijać. Będzie srać w gacie na samo wspomnienie… Jest nieszkodliwy.- Przewrócił oczyma.
Wielkolud mruknął coś pod nosem wyraźnie zirytowany.
-Kim jesteście i czego od nas chcecie?! Puśćcie nas!-warknęła Tonila.
Posłałam jej wściekłe spojrzenie.
-Nie twój zasrany interes!-syknął dryblas.
-Spokojnie, Drągal…-rzuciła kobieta.-Nie ma mowy by je zabić. Nie zabijamy wszystkich, których spotkamy po drodze, a są odważne, że się tu wpakowały. W dodatku ta biała wróciła po koleżankę mimo niebezpieczeństwa… Lwie i gołębie serce w jednym. Ładnie.- Jej głos był spokojny, stanowczy i przyjemny dla ucha.
-Zabieramy je do NAS?!- Jego wredne oczy otwarły się szeroko.
-Tak. Masz coś przeciwko?- Rafa spojrzał na niego stanowczo.
-Mam. Nie możecie wcielać byle przybłęd...- Gul mu skakał, a na skronie wstąpiły żyły wściekłości.
-Nie Ty tu decydujesz, tylko ja… I Elegia, którego tu nie ma-rzucił stanowczo ciemnowłosy.-Zabieramy je. Ruszajcie się, szybko…-zarządził.
-Ale co?! O co chodzi?!-Tonila jak zwykle starała się buntować i udawać groźną.
Z tego co wywnioskowałam po rozmowie tajemniczej trójki chodziło o jakąś organizację… Tak przynajmniej mi się wydawało. Wyszliśmy z domu. Pies Kupczyka leżał martwy. Przeszliśmy przez mur od strony północnej i skierowaliśmy się w ciemne, śmierdzące zakamarki miasta. Ani ja ani pewnie Tonila nie bywaliśmy tam często. Po dość długiej podróży nieprzyjemnymi, ciemnymi alejami Hornvill dotarliśmy na krańce miasta przy murze, gdzie widniały kanały ściekowe ukryte za starymi kratami i krzakami. Cuchnęło potwornie. Z resztą to nasi nowi ,,towarzysze” również nie pachnieli uroczo tak jak i cała reszta miasta.
-Właźcie…-powiedział Rafa.
Dryblas wszedł pierwszy. Za nim ja z kobietą, za nami Tonila. Brunet wsunął ostatni zamykając kraty.
Uderzył mnie potworny smród. Tamci wyglądali na nieporuszonych. Sunęliśmy w kompletnych ciemnościach w śmierdzącej wodzie dopiero po chwili wchodząc na kamienne, suche podwyższenie po którym biegały szczury. Skręcaliśmy w skomplikowane zaułki i odnogi kanałów. Chciałam zapamiętać drogę, ale po jakimś czasie kompletnie się pogubiłam. Zeszliśmy schodami w dół gdzie był kolejny korytarz. Po chwili skręciliśmy w jakiś zaułek. Rafa podszedł do jednej ze ścian i wsunął palce w szczelinę między dwoma skałami. Jakiś mechanizm sprawił, że kamienna ściana nagle się przesunęła ukazując ciemne, nieprzyjemne przejście…
<Tonila?>