Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rais. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rais. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 17 kwietnia 2014

Od Rais- Misja ,,Za kratami"

-Rais! - Rozległ się krzyk po całych naszych podziemiach. - Rais!
Pobiegłam do źródła hałasu. Pokój Erica...super - pomyślałam. Zapukałam i weszłam.
-Rais. Dorwali naszego. Colaehm Świetlik, jest w Sediweston. Czas nagli. Masz go odbić. Wyruszasz od razu.
Kiwnęłam głowa wychodząc.
-Sediweston jest na północ - oznajmił mi Nichrom, który jak widać usłyszał moje rozkazy. - Dojdziesz tam kanałami.
-Dzięki.
Pobiegłam północnym kanałem.
W połowie drogi zmieniłam się w cień. W ten sposób w niecałe półgodziny byłam na miejscu. Teraz musiałam znaleźć tego Świetlika.
Wystawiłam głowę ze ścieków. Czysto. Wybiegłam na główna ulicę. Nie musiałam szukać informacji. Każdy Czarny mówił o pojmaniu jakiegoś Białego z Rebelii.
-Ponoć trzymają go w zachodnim więzieniu i pilnuje go parę setek staży. - Wyszeptał jeden do drugiego. Pewnie nikt oprócz mnie tego nie usłyszał, w końcu mój słuch jest o wiele lepszy niż zwykłych ludzi.
-Taa. I ponoć jakiś Biały ma tu przybyć i go oswobodzić. Czeka go niezła niespodzianka... - Zaśmiali się oboje.
-Przepraszam panów. - Podeszłam do nich z niewinnym uśmieszkiem. - Gdzie jest zachodnie więzienie? Mam przynieść ojcu rzeczy, których zapomniał. - Podniosłam torbę, która miałam przy sobie.
-He? A co tam niesiesz? - Zapytał jeden.
-Nie wiem. Mama powiedziała, że nie mogę tego otwierać. - Uśmiechnęłam jeszcze bardziej przyjaźnie.
-Jaka słodka... - wymamrotał drugi. - Dobrze. Zachodnie więzienie jest przy murze. Łatwo je znaleźć. To najwyższy budynek w tamtej okolicy, dziewczynko. - Powiedział dumnie.
-Bardzo panom dziękuję! – wykrzyczałam, oddalając się.
Jak tylko znalazłam się w odpowiedniej odległości zeszłam w uliczkę.
-Uff... - Westchnęłam.
To było trudne. Udawać taka małą smarkulę, która nie potrafi sobie poradzić? To nie dla mnie...
Skierowałam się do zachodniego muru.

-Najwyższy budynek... - Wymamrotałam.
Znalazłam budowle, która wznosiła się wyżej od innych. Ściany miała grube, a przed każdymi drzwiami stało dwóch Czarnych. Nawet żadne okno nie było uchylone. No nic. Zmieniłam się w cień i wdarłam do środka.
Co chwile mijałam ochroniarzy, którzy jak widać nie brali swojej roboty na poważnie. Większość z nich była upita, a w rękach nieśli butelki wina podśpiewując. Szybko doszłam do cel. Rozglądałam się, ale żadnego Białego.
Znalazłam upitego ochroniarza, który spacerował sam. Porwałam go w kąt.
-Gdzie jest Świetlik? -spytałam wprost.
Mężczyzna uniósł lewą rękę i wskazał drzwi na końcu korytarza. Cały się trząsł i pocił się nienaturalnie. Zebrałam całą siłę i uderzyłam go w głowę. Poleciało trochę krwi i zemdlał. Zostawiłam jego ciało pod schodami. Ruszyłam.
Z pomieszczenia dobiegały głosy. Przesłuchanie... Zajrzałam przez dziurkę od klucza. Świetlik cały ze krwi z siniakami, pobity, siedział na krześle, a przed nim stała jakaś kobieta. Przesłuchiwała go, ale on się nie dawał.
Czekałam. Nagle rozległ się okropny hałas.
-Alarm! Alarm! - Krzyczeli Czarni, musieli znaleźć ciało.
Kobieta wybiegła z pokoju. Szansa!
Wślizgnęłam się do pomieszczenia. Udało mi się rozwiązać mężczyznę. To był Biały, na pewno. Zanim zdążyłam go wziąć na plecy kobieta wróciła. Miałam szczęście, że była taka głupia. Zamiast wezwać Czarnych sama się na mnie rzuciła. Na początku robiłam uniki, a kiedy się odwróciła wyjęłam mój miecz. Dźgnęłam ja w plecy. Zdążyłam jeszcze zobaczyć jej pusty wzrok, spojrzenie pełne nienawiści. Upewniłam się, że nie żyje i wzięłam mężczyznę na plecy. Był ciężki... Przeobraziłam się w cień i popełzłam do kanałów.
-Możesz chodzić? - Spytałam.
-T-taaaak... - zająkał się ze strachu, ale też z nadzieją.
Postawiłam go i ruszyliśmy do bazy. Zajęło nam to dwie godziny.

[…] Zapukałam do Erica.
-Wejść... - Usłyszałam nikły głos zza drzwi.
Jak tylko Eric zobaczył mnie ze Świetlikiem od razu na jego twarzy pojawił się uśmiech.
-Echem. - Odchrząknął. - Dobra robota. - Rzucił mi woreczek z pieniędzmi.

Od Rais- ,,Niespodziewany list" cz.2

Otworzyłam kopertę. W środku były dwie kartki. Najpierw wzięłam mniejszą.
,,Miesiąc już prawie dobiegł końca. – Czytałam, analizując każde słowo kilka razy w głowie. - Niedługo skończysz 11 urodziny, wiesz co to oznacza? Czekam na ciebie, Riwer."
Poznałam charakter pisma. Te maleńkie, pozawijane na początku i końcu literki... Monsun. Pospiesznie otworzyłam druga kartkę. Było to mapa, ale nic nie było na niej napisane. Pokazywała jakiś las.... Gdzieś na północnej części mapy biegła rzeka, z innej strony widziałam góry. Dostrzegłam, że ta mapa była rysowana przez Monsuna. Użyłam jednej ze swoich technik traperskich. Widziałam jak tworzył mapę. Na początku narysował polanę na całej kartce, a potem zmazał ją i naszkicował mapę. Wróciłam do rzeczywistości.
-Ta polana... - Wymruczałam pod nosem przebierając się. - To chyba nie...
-Rais! - Pojawiła się Tonila. - Co masz w tym liście? - Zaciekawiła się białowłosa.
Pokazałam jej dwie kartki, ale nie zdążyła przeczytać.
-Hej, co tam było napisane? Rais? - Prosiła mnie.
-Osobiste... - Mruknęłam z miną jak z pogrzebu.
Nagle poczułam okropny ból brzucha. Momentalnie upadłam na ziemię. Podkurczyłam nogi i ściskałam się w pasie. Boli... - chodziło mi po głowie.
-Rais? Co się dzieje?! - Tonila zaczęła panikować. - Wszystko w porządku? Rais?! - Szturchała mnie.
-Już dobrze... - Wysyczałam przez zaciśnięte zęby, kiedy przestało boleć. - Muszę się po prostu pośpieszyć...
Wstałam. Otrzepałam się z kurzu i zabrałam sztylety, strzały oraz łuk. Podeszłam do szafy i wyjęłam czarną pelerynę. Zarzuciłam ja na siebie. Popatrzyłam na Pryzmę, która nie wiedziała co się dzieje. Podeszłam do niej.
-Wrócę. - Objęłam ją i poszłam do pokoju Erica.
-Wejść! - krzyknął zza drzwi. - O, to ty Rais. Rozumiem, że wyjeżdżasz... – Mruknął, obracając się na krześle i spoglądając w sufit.
Kiwnęłam głową, a mężczyzna westchnął.
-Tylko wróć i uważaj na siebie. To wszystko. - Wstał z krzesła i podszedł do okna ciągle się na nie patrząc.
Naprawdę się martwi. - Pomyślałam i wyszłam.

CDN

wtorek, 1 kwietnia 2014

Od Rais- ,,Niespodziewany list"

Filia rozdał karty. Wybraliśmy grę w pokera. Wzięłam pięć kart w ręce.
,,Dwa asy, dama, walet i czwórka..." - Myślałam.
Tonila wzięła trzy karty. Na jej twarzy zobaczyłam uśmiech. Leala wymieniła jedną. Po chwili Filia wziął jedną i Epicea dwie. Widziałem te uśmiechy zwycięstwa na ich twarzach... Byli pewno siebie.
,,Skoro mają takie karty.... zaryzykuję..." - Zdecydowałam wymienić damkę, waleta i czwórkę.
Odwróciłam karty.
,,Cztery asy i król kier... " - Nie wierzyłam własnym oczom.
-Wykładamy. - Zarządziła Rajca.
Wszyscy w tej samej chwili położyli karty. Filia miał trzech króli i dwie damy, Tonila jedną damę i trzech waletów, a Epicea damkę, waleta, dziesiątkę, dziewiątkę i ósemkę pik. Leala miała waleta, dziesiątkę, dziewiątkę, ósemkę i siódemkę karo.
-Wygrałaś Rais. - Stwierdziła Epicea wstając. - Robi się już późno. Pora spać.
Wszyscy spojrzeliśmy na dziewczynę. Widziałam w oczach Tonili ten błagalny wzrok... Niestety, Rajca nie uległa. Filia wyszedł z pokoju do siebie. Przebrałyśmy się z dziewczynami i położyłyśmy.

Następnego dnia Tonila mnie obudziła.
-Przyszedł do ciebie list. - Dała mi kopertę. - Eric kazał przekazać.
Otworzyłam kopertę...

CDN

poniedziałek, 17 marca 2014

Od Rais

Leala nie ustępowała. Ciągle patrzyła na mnie tymi swoimi niewinnymi oczkami, które tak naprawdę miały złe intencje. Uznałam, że to nieważne co zrobię. W końcu zostać znienawidzoną przez Lealę, albo pójść jej na rękę nie robiło mi różnicy. Kątem oka spojrzałam na Epicee. Ona rozejrzała się na boki, aby sprawdzić czy nikt na nią nie patrzy, po czym kiwnęła głową biorąc łyk wody z kubka.
-Przepraszam, Filuś. - Odwróciłam się w stronę chłopaka, który właśnie siedział na krześle i przyglądał mi się.
-Nic się nie stało, ma... - Uniósł rękę, aby pogłaskać mnie po głowie, ale gdy tylko usłyszałam sylabę ,,ma", spojrzałam na niego strasznymi oczami. - Rais... - Poprawił się.
Rozluźniłam się i przymknęłam oczy. Radośnie uśmiechnęłam się do chłopaka, a potem on z trochę przestraszona minę pogłaskał mnie po głowie.
-Przyłączycie się? - Zaproponowała Tonila, która właśnie opychała się owocami z mojej torby. - Starczy dla każdego!
Wszyscy usiedliśmy na ziemi. Z czasem ubywało nam jedzenia i picia. Kiedy zostało tylko parę jabłek, butelka wina i chleb podniosłam się i zatrzymałam Tonilę przed pochłonięciem kolejnego jabłka.
-Zaniosę to Nichromowi, Pryzmo, więc nie jedz tego. - Spojrzałam szorstko na Tonilę.
-A... ale... - Znów patrzyła na mnie tym błagalnym wzrokiem, ale Rajca klepnęła ją w ramię i odpuściła.
Zabrałam jedzenie z powrotem do mojej torby i założyłam buty. Otworzyłam drzwi i skierowałam się do pokoju Nichroma.
Zapukałam cicho. Po chwili Nichrom lekko uchylił drzwi i spojrzał na mnie.
-Czego chcesz, młoda? - Spytał otwierając szerzej lukę i kładąc mi rękę na głowie.
-Dla ciebie. - Podniosłam torbę z jedzeniem tak, żeby mógł zobaczyć co jest w środku.
Wsadził rękę to środka i wyjął najpierw wino, a potem chleb i jedno jabłko.
-Dzięki młoda. - Wyciągnął rękę do mnie, a ja mu przybiłam piątkę. - No to leć do koleżanek. - Zniknął za drzwiami.
Wróciłam do dziewczyn i Filii, zobaczyłam, że grają w karty.
-Grasz Rais? - Spytała Rajca.
Kiwnęłam lekko głową i usiadłam obok Tonili, która jak zwykle zawiesiła mi się na szyi mówiąc ,,Jesteś taka słodka, Rais. Słodziutka!".
Filia rozdał karty.

CDN

wtorek, 11 marca 2014

Od Rais

Byłam właśnie z Pryzmą i Rajcą po jedzenie. Przegrałyśmy wczoraj z kilkoma ludźmi w kości i musiałyśmy przynieść im i nam coś do przegryzienia. Na szczęście nie było innych warunków, czyli wystarczyło ukraść, nie płacić. W godzinę zebrałyśmy całość. Nawet ten gruby zabójca od nas, jak mu tam było... Weder Fojka? - z resztą nieważne, miał pełny brzuch. Kiedy tylko wróciłyśmy do kryjówki wygrani ze śmiechem i uszczypliwymi uwagami odebrali swoją nagrodę. Ja schowałam swój posiłek za plecami, jak dziewczyny, więc miałyśmy też coś dla siebie. Popędziłyśmy do naszego pokoju. Szybko zamknęłam drzwi. Zabrałyśmy się za jedzenie. Jak na chleb to smakowało naprawdę dobrze, ale dzięki mojemu chwilowemu odłączeniu się o Pryzmy i Rajcy zdołałam okraść jeszcze mnóstwo stoisk. Odgarnęłam płaszcz i wyciągnęłam niewielką, ale wypchaną po brzegi torbę. Otworzyłam ją i zajrzałam do środka. Chwilę później zaciekawiona Pryzma również zajrzała. 
-Hej, Rais... - szepnęła mi na ucho. Spojrzałam na nią kontem oka i ugryzłam jabłko, które przed chwilą wyciągnęłam. - Podziel się, prooooszę... - Tonila miała minę zbitego psa. Popatrzyłam na Rajcę. Ona przekręciła oczami i kiwnęła głową. Odwróciłam się w stronę torby i postawiłam ją przed Pryzmą. 
-Proszę. - Wskazałam głową na torbę. Tonila wzięła jedną gruszkę. 
-Dzięki, dzięki, dzięki... Jesteś najlepsza, Rais! - Dziewczyna rzuciła się na mnie i przewaliła ściskając. 
-To...Toni...Tonila... - Próbowałam ją odepchnąć wciąż duszona, ale nie mogłam... W końcu to Tonila. Nagle Epicea poklepała ją po ramieniu. 
-Dusisz ją... - Zwróciła uwagę Pryźmie. 
-Oj, przepraszam, Rais... - Białowłosa odkleiła się ode mnie i poklepała po głowie.
Wzięłyśmy się za jedzenie, wciąż o czymś gadając... a dokładniej dziewczyny gadały, a ja słuchałam, krótko komentowałam, albo co jakiś czas wtrącałam to zdanie, to dwa. Nagle rozległo się pukanie i drzwi chwilę potem się otworzyły. 
-Nie zamykajcie się w naszym pokoju... - Westchnęła Leala, która właśnie wprowadziła do naszego pokoju jakiegoś chłopaka. Był to brunet, przeciętnego wzrostu o urzekających oczach. 
-Kto to? - Spytałam trochę zakłopotana nie mogąc sobie przypomnieć jego znajomej twarzy. 
-To jeden z naszych posłańców, nowy. - Wyjaśniła Rajca wstając. 
-Rozumiem, zapomniałam. - Stwierdziłam po chwili. 
Zaczęłam przyglądać się chłopakowi. Wszystkie dziewczyny za to zaczęły patrzeć na mnie. 
-Imię. - Powiedziałam po dłuższej chwili ciszy i badania chłopaka. On nic nie odpowiadał. Był nawet trochę roztargniony. - Imię. - Powtórzyłam. 
-A tak... Jestem Filia. Miło mi cię poznać, mała. - Wyciągnął do mnie dłoń. 
Nie wytrzymałam. Spuściłam lekko głowę i gwałtownie uderzyłam go w jego dłoń tak, że odleciała dość daleko i walnęła w ścianę. 
-Ał! - Krzyknął w chwili zetknięcia jego ręki ze ścianą. - D... Dlaczego to zrobiłaś?! - Wykrzyczał, po czym wymamrotał coś pod nosem i zadrapanie znikło. 
-Nie lubi jak się na nią mówi ,,Mała". - To był głos Nichroma, który przyglądał się całemu zdarzeniu zza drzwi. 
-Nichrom! - Od razu się uśmiechnęłam i podbiegłam do mężczyzny. On pogłaskał mnie po głowie. 
-No co tam, młoda? - Spytał tym razem klepiąc mnie. 
-Źle, niektóry w ogóle nie rozumieją innych... - Spojrzałam kątem oka na Filie. - Będziesz Filuś... - Stwierdziłam po chwili myślenia. 
-To do ciebie pasuje, Filuś. - Nichrom pogardliwie spojrzał na chłopaka i poszedł sobie. 
-Rais, ściągasz przezwiska... - Leala podeszła do mnie i pstryknęła mnie w czoło. -Przeproś go. - Tym razem popatrzyła na mnie groźnie.

CDN

sobota, 1 marca 2014

Od Rais- Misja ,,Szybka akcja"

Jak zwykle po udanym dniu zabawiłyśmy się z dziewczynami, Pryzmą i Rajcą. Grałyśmy w karty, kości itp. Wieczór minął w miarę szybko. Jedyne co pamiętam to, to że zasnęłam jak zabita.
Kiedy się obudziłam, jak to mam w zwyczaju, przetarłam oczy i rozejrzałam się po pokoju. To było coś innego... Zwykle mam inny sufit, koc i w ogóle... Spojrzałam na prawo. Zobaczyłam Rajcę, leżała obok mnie, i to chyba w jej łóżku. Lekko ją szturchnęłam.
-Obudziłaś się już? - Spytała ziewając.
Kiwnęłam głową.
-Wino chyba ci szkodzi... na umysł. Szalałaś wczoraj wieczór, a potem w nocy wstałaś i wgramoliłaś mi się do łóżka- powiedziała dziewczyna patrząc w przestrzeń.
-Rozumiem...
Wylazłam z łózka i poszłam się przebrać. Nie zajęło mi to długo. Jeszcze na chwilę usiadłam na krześle i zaczęłam się kręcić. Nagle zauważyłam kopertę na biurku.

Riwer, dostajesz misje. Musisz zabić niejaką Ajden Melionera. Jest córką właściciela karczmy ,,Czerwona Podkowa", jak i tamtejszą tancerką. Udaj się do Reflosu, to niedaleko więc wracaj szybko. A, i dziewczyna jest brunetką, tyle mogę powiedzieć. Powodzenia, Riwer! 
~Elegia.

Przeczytałam list i westchnęłam. Trochę dużo ostatnio tych misji... Ale cóż, wzięłam ze sobą mój łuk, który był na takie właśnie okazje. Zabrałam pięć strzał. Do pasa włożyłam dwa sztylety. Miecz zostawiłam w spokoju, za duży na takie rzeczy.
Szybko wybiegłam na zewnątrz. Zakradłam się do jednej ze stajni. Cichaczem wślizgnęłam się do pierwszego boksu i osiodłałam migiem konia. To była siwa klacz.


Wskoczyłam na nią i pogalopowałam od wejścia do stajni, do bramy frontowej naszego miasta. Skręciłam na południe, w las. Dałam chwile odpocząć klaczy i ruszyłam dalej. Po niecałej godzinie byłam w Reflos. Konia zostawiłam w lesie nieopodal. Szybko cieniem przeszukałam całe miasto. Karczma była za dwie ulice w lewo. Popędziłam tam i ukryłam się za beczkami. Z ukrycia oglądałam występy zespołów i tancerek. W końcu na całą karczmę rozległ się donośny głos:
-A teraz moi drodzy, moja córka - Ajden!
Zza kurtyn wyszła wysoka, szczupła dziewczyna. Zatańczyła zgrabnie, powabnie i z pasją.. Po występie ukłoniła się i zeszła ze sceny.
Śledziłam ją aż wyszła na zewnątrz. Podeszła do jakichś stoisk, pewnie kupowała jedzenie do domu. Była okrutna... ile można wybierać co zjeść?! Wystarczy sam chleb! Zajęło jej to pół godziny. W końcu skręciła w alejkę. Szybko wspięłam się na dach budynku. Wyjęłam łuk. Napięłam go, wystrzeliłam. Idealnie trafiło w jej pierś. Padła od razu. Zeskoczyłam do niej. Otworzyłam właz do kanałów i wepchnęłam tam ciało. Popłynęło wraz z prądem.
Wróciłam to klaczy. Czekała gotowa do podróży. Popędziłam do swojego oddziału po drodze zostawiając klacz w jej stajni. Właściciel naprawdę się zdziwił kiedy w jego boksie pojawił się skradziony koń. Poszłam do pokoju Erica. Zapukałam. Nikt nie odpowiadał.
-Wchodzę! - krzyknęłam
Zobaczyłem Erica śpiącego na kanapie. Puknęłam go palcem w głowę. Po chwili się obudził, był zdenerwowany.
-Co ty robisz Rais?!- zapytał niemrawo.
-Wykonałam misje.
Facet trochę się uspokoił.
-Dobrze. Tym razem dostaniesz inną nagrodę.
Wstał z sofy i podszedł do szafy. Pogrzebał gdzieniegdzie i w końcu wyjął czarny strój.
-To strój bojowy. Twój rozmiar.
Przyjęłam podarunek i wróciłam do pokoju.

niedziela, 9 lutego 2014

Od Rais- Misja ,,Gadatliwy jegomość"


Wczoraj miałam naprawdę trudny dzień, przez co dzisiaj spałam jak zabita. Śniły mi się różne, czasem miłe, a czasem niebezpieczne rzeczy. W końcu poczułam, że ktoś mnie budzi. Powoli otworzyłam jedno, a później drugie oko. Ku mojemu zdziwieniu zobaczyłam stojąca nade mną Pryzmę. 
-No wstawaj! Eric ma do ciebie jakąś ważną sprawę - szturchała mnie mówiąc to.
-Tak, już idę... - powiedziałam jeszcze sennie na końcu ziewając.
Pryzma wybiegła w podskokach z pomieszczenia i zostałam sama. Podniosłam się niechętnie i siadłam na brzegu łóżka. Mrugnęłam klejącymi się oczami i po raz kolejny ziewnęłam. Wzięłam do ręki małe lusterko, które leżało na szafeczce obok mojego łóżka i się przejrzałam. Widok mnie, z nieuczesaną głową, rano jest naprawdę... niezwykły. Sama nie wiem, jak Pryzma zdołała mnie obudzić, takiego rozczochrańca. Dziwię się, że się nie bała. Odłożyłam lusterko i wstałam na równe nogi. Przeciągnęłam się i zajrzałam do swoich ubrań, które walały się praktycznie wszędzie. Wybrałam jak zwykle czarne leginsy i czarną bluzkę z krótkim rękawkiem. Do tego zarzuciłam na siebie jeszcze płaszcz z kapturem. ,,Skoro Eric mnie wzywa, to musi to być jakaś misja" - pomyślałam. Wróciłam się jeszcze do sterty porozwalanych rzeczy i wyjęłam małe sztylety. Założyłam pas i włożyłam do pochew bronie. Byłam gotowa. Czym prędzej wybiegłam z pomieszczenia.

[...] Po paru minutach byłam już w pokoju Erica. Kiedy tylko na niego spojrzałam wydawał się poddenerwowany. 
-Spóźniłaś się - zauważył z grobowym głosem.
-Przepraszam - powiedziałam ze spokojem i lekko zwieszoną głową.
Eric się lekko uśmiechnął. Jak widać lubił, kiedy jego podwładni nie pyskują- mam plusa. 
-Musisz znaleźć informatora - powiedział grzebiąc w papierach na swoim biurku.
Stałam chwilę zamyślona. Nagle Eric dał mi kartkę ze zdjęciem informatora i jego miejscem zamieszkania.
-Postarali się z informacjami, nie będziesz miała za dużo roboty - powiedział Eric.
-Już jadę – rzuciłam wychodząc z pokoju
Szybko pobiegłam do najbliższego włazu wyjściowego. Na moje szczęście był niedaleko. Uchyliłam go lekko i rozejrzałam się. Niestety, nad moją głową stał wóz. Przewróciłam oczami i stałam się cieniem. W parę sekund byłam na szczycie pobliskiego budynku. Rozejrzałam się. Zobaczyłam, że jakaś karawana jedzie w tą sama stronę, w którą ja zmierzam. Było mi to na rękę. Szybko się tam dostałam. Niestety zajechałam tylko do połowy drogi, bo ci handlarze niepotrzebnie skręcili...
Wysiadłam. Nie miałam innego wyjścia, trzeba było się tam dostać piechotą. Hy, hy, hym.... ale zaraz, można przepełznąć. Uśmiechnęłam się i jak ja to mam w zwyczaju, popędziłam jako cień do celu. 

[...] Po trzech godzinach tej ,,przechadzki" byłam w Achkherios. Spojrzałam na kartkę, którą dostałam od Erica. Ponownie stałam się cieniem i po paru minutach byłam już w domu tego mężczyzny. Zaczekałam sobie w ukryciu. Nawet to nie trwało długo. Jakiś czas później z góry domu zszedł wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna. Kiedy tylko zszedł ze schodów stanęłam przed nim. 
-Pan Dantham Royslin?
-Tak... - odpowiedział niepewnie mężczyzna
-Pójdzie pan ze mną.
Szybko złapałam go za rękę i przepełzłam do miejsca oznaczonego na mojej kartce jako ,,Odbiór". Powitał mnie jakiś dziwny, niski, niezdarny chłopak. Przekazałam Dantham'a to tamtego oddziału i wróciłam na zewnątrz. Kiedy tylko wyszłam jakaś brunetka pisnęła mi, żebym weszła do budynku. Zrobiłam to, bo wyczułam, że jest Biała. W środku czekał na mnie piękny koń. 



,,Ech... znowu..." – pomyślałam, kiedy cieniem pędziłam na obrzeża miasta. Byłam naprawdę zmęczona. 
-Dobra Brąziu, do Revium Quelh.
Koń zarżał i pogalopował. Usnęłam w siodle. 
[...] Obudziłam się dopiero przez miastem. Zeszłam z konia i poklepałam go. Znów stałam się cieniem... ach ta monotonia. Dostałam się do bazy. Stałam przed pokojem Erica. Zapukałam.
-Wejść! - odezwał się głuchy głos z środka.
-Zrobione, tylko co z tym koniem?
-Koniem... zaraz kogoś po niego przyślę. A to dla ciebie. - Rzucił mi woreczek z pieniędzmi.- Możesz odpocząć.
Kiwnęłam głową. Wyszłam z pokoju. Eric miał naprawdę dobry humor...

poniedziałek, 3 lutego 2014

Od Rais c.d. Tonili

Cel był martwy i inni ludzie, którzy mogli mi przeszkodzić. Pełzłam po ziemi. Jako cień jestem kilkanaście razy szybsza niż normalnie. To był tylko ułamek sekundy i znalazłam się na karawanie za plecami osłupiałego woźnicy. Jego ciało zakrywało mnie od strony ludzi idących z pochodniami. Nikt mnie nie widzi - byłam pewna, ale czy to prawda? Szybko zamieniłam listy. Ten prawdziwy schowałam do kieszeni spodni, a podróbkę wcisnęłam do ręki martwego blondyna. Szybko wyjęłam sztylet i zaszeleściłam jakimiś materiałami. Woźnica się odwrócił i zobaczył jak przykładam ostrze sztyletu do gardła blondyna. Mężczyzna zaczął jeszcze bardziej krzyczeć. Podniosłam się. Byłam teraz wyższa od tego mężczyzny. Specjalnie dla efektu uśmiechnęłam się złowrogo i spojrzałam na niego jednym okiem spod kaptura. W jego oczach widziałam ogromny lęk. Mnie się boi? Dziesięciolatki? - myślałam śmiejąc się pod nosem. Obejrzałam się dookoła. Wściekły tłum z pochodniami biegł w stronę karawany. Szybko stałam się cieniem i pognałam do towarzyszy, którzy zaczęli się już oddalać. Ci ludzie zobaczyli nas i zaczęli gonić. Kiedy już praktycznie nas dosięgali Cedric wypalił:
-Nie da się szybciej do licha?!
Uśmiechnęłam się lekko i chwyciłam wszystkich za ręce. Stałam się cieniem i pobiegłam w kierunku siedziby naszego oddziału. W jednej trzeciej drogi zwolniłam i byliśmy już normalni.
-To było niezłe... - powiedział nagle zdziwiony Cedric. - Ale po co jeszcze ta szopka?! - Mówił już stanowczym i rozgniewanym głosem.
-Jeśli ktoś mnie widział, to pomyśli, że miałam dobić, albo sprawdzić czy blondyn nadal żyje. Nikt nie wpadnie na to, że podmieniałam list - odparłam ze spokojem, ale sapiąc po tym biegu.
-A... - Zaczął Cedric, ale chyba pogodził się z tym, że mam racje. - Daj ten list.
Wyjęłam kopertę z kieszeni i Cedric schował ją do swojej.
-Dasz radę jeszcze tak pobiec? - spytała Aela.
-Później, teraz nie mam siły... Jesteście naprawdę ciężcy. Musiałam was ciągnąć...
-Łał, jeszcze nigdy tyle nie powiedziałaś - wtrąciła się Pryzma ze śmiechem.
Zrobiłam skwaszoną minę.
-Dobra, zrobimy sobie przerwę dziewczyny! - Zawołał znienacka Cedric i stanęliśmy, żeby odpocząć.
Sama nie wiem kiedy, ale chyba zasnęłam. Czułam się zmęczona i... po prostu dalej nic.
[...] Kiedy się obudziłam, zobaczyłam, że jestem na plecach Cedrica, i że idziemy wolnym krokiem w kierunku naszego oddziału. Zaspanymi oczami chwilę badałam otoczenie. Nagle się otrząsnęłam - Cedric zauważył, że już nie śpię.
-Obudziłaś się już? - Zrobił chwilę przerwy - Królewno?
Kiedy mówił ,,Królewno" roześmiał się na cały głos i zaraz potem Pryzma z Aelą. Zaczerwieniłam się i szybko zeskoczyłam na ziemię. Nagle spostrzegłam, że jest z nami jakaś ,,nowa". Nabrałam powietrze w policzki i już miałam wypalić jakaś ripostę czy inne tego typu rzeczy, ale się opanowałam. Wypuściłam powietrze i już spokojnym tonem spytałam:
-Kto to?
-To jest Leala. - Wyszczerzyła się Pryzma. - Jeszcze jej nie zauważyłaś? - Dziwiła się. - Przecież stała wtedy obok Cedrica i kiedy zmieniłaś się w cień Cedric złapał ja za rękę i ,,podróżowała" z nami.
-Widziała całą akcję - wtrąciła Aela.
Przeniosłam wzrok na Lealę. Trochę niechętnie wyciągnęłam rękę. Leala jak widać też nie chętnie uścisnęła ją. Coś w jej oczach mnie urzekło... Jakby, jej spojrzenie na świat, ale kogo to obchodzi? Ruszyliśmy dalej.


<Tonila?>

środa, 22 stycznia 2014

Od Rais c.d. Epicei.

Razem z Pryzmą i Rajcą czekałyśmy na Cedrica. W tym czasie szybko popędziłam do swojego pokoju i zabrałam sztylet - kompletnie o nim zapomniałam! Nie mogłam go znaleźć. Gdzieś się poniewierał, a ja się spieszyłam. No cóż... Po dwóch straconych minutach wybiegłam z pokoju jak szalona i wróciłam do dziewczyn. Na szczęście zdążyłam przed Cedriciem.
-Uf... - Westchnęłam ciężko, kiedy już stanęłam obok Pryzmy – Zdążyłam.
-Po co poszłaś? - dopytywała się zaciekawiona Pryzma.
Wyjęłam sztylet z pasa i pokazałam dziewczynie. Chwilę mu się przyglądała, jakby chciała się upewnić, że to sztylet. Nagle przyszedł Cedric, a za nim Aela.
-Dobra, dziewczyny! Ruszamy! - zawołał mężczyzna.
Niestety nie wszyscy podzielili jego entuzjazm. Rajca przełknęła ślinę, pewnie się trochę martwiła. Aela tylko się lekko uśmiechnęła, nic więcej. Sama nie specjalnie się cieszyłam, ale się nie bałam. Moja mina, nastawienie i wszystko pozostało bez zmian. Za to Pryzma wręcz tryskała energią. W jej oczach można było zobaczyć podekscytowanie. Cedric to zauważył i się uśmiechnął. Szybko się odwrócił na pięcie i zaczęliśmy maszerować.

[...] Po jakimś czasie byliśmy na miejscu. Cedric wprowadził nas w ciemna alejkę. Na samym końcu trzy razy zapukał w mur. Ściana się rozsunęła i weszliśmy do środka.
-To taka nasza tajna kryjówka. - Wyszczerzył się. –Więc, Riwer, kiedy wyjdziesz z tej alejki, w drugiej na prawo ostatnio był widziany Percyl.
Pokiwałam głową, że rozumiem i spojrzałam na Pryzmę.
-No to co? Idziemy! - zawołała entuzjastycznie Pryzma i wypchnęła mnie na zewnątrz, a sama wyszła za mną.
Wdrapałam się na dach budynku obok. Przeskoczyłam jedna alejkę. Na drugim dachu obejrzałam się. Pryzma była na wcześniejszym budynku i mnie obserwowała. Szybko podbiegłam do krawędzi i spojrzałam w dół. Rzeczywiście, była tam alejka. Spojrzałam czy nikogo nie ma w pobliżu i dałam znak Pryzmie, że schodzę. Ona przytaknęła głową. Skoczyłam bezdźwięcznie w dół. Rozejrzałam się po alejce i zaczęłam szukać jakichś rzeczy, które mógł zostawić. Nic nie było. A co się dziwić po tych czasach? Ludzie kradną wszystko, co mogą. Musiałam znaleźć trop. Zamknęłam oczy. Przypomniałam sobie technikę, której nauczył mnie kiedyś ojciec. Wyobraziłam sobie tą alejkę w głowie. Za sprawą moich mocy i stanowiska widziałam go w zupełnie inny sposób. Przeczesałam tak całą uliczkę i znalazłam! Jeden jedyny odcisk buta. Musiał należeć do Percyla. Tak. Moje przeczucia i obrazy w głowie zawsze się sprawdzają. Otworzyłam oczy i podeszłam do miejsca, w którym widziałam owy odcisk. Kucnęłam nad min. ,,Nr buta - 41, waga - około 79kg, wzrost - 1,76" - wywnioskowałam po kształcie, rozmiarze i głębokości. Tak mniej więcej wyglądał Percyl. Przejechałam ręką po odcisku. Dzięki temu dokładnie zapamiętałam każdy szczegół, jaki na nim był. Zauważyłam, że odcisk jest taki sam jak buty produkowane przez mojego dawnego znajomego. Wiedziałam dokładnie, jak wyglądają te buty. To był już duży krok.
Podniosłam się z ziemi. Wyczułam zapach. To był ślad Percyla. Prowadził główną ulicą do... karczmy. Dałam znak Pryzmie, co chcę zrobić. Przytaknęła. Stałam się cieniem i znalazłam się w środku karczmy. Stałam za beczkami z piwem. Rozejrzałam się po karczmie i podsłuchałam rozmowę kilku kupców. Żaden z nich nie pasował do mojej wizji Percyla.
-Co za kretyn! Ile można się spóźniać! Zaraz wyjedziemy sam po niego pójdę, jak mi nie spłaci tamtego długu! - Narzekał jeden z kupców.
Nagle drzwi otworzyły się, a w nich stanął mężczyzna, który idealnie pasował do mojego ,,rysopisu".
-Już jestem! Wybacz Cornel! Mam twoje pieniądze! - zawołał i dał worek pieniędzy temu całemu Cornelowi.
Chwilę jeszcze podsłuchałam ich rozmowy, ale zrezygnowałam z dalszego szpiegowania i wróciłam cieniem do Pryzmy.
-I co? Wiesz gdzie jest? - dopytywała zaciekawiona Pryzma.
Kiwnęłam głową.
-Jak tylko wyjdzie z karczmy ściągniemy go to tej całej tajnej kryjówki, powiem ci, który to.
-Dobra, Riwer!
Pryzma jak widać była szczęśliwa z misji. Siedziałyśmy tak około kwadransa, zanim wyszedł. Kiwnęłyśmy na siebie głowami. Zaczekałyśmy na odpowiedni moment. Szybko chwyciłam Pryzmę za rękę i cieniem prędko przedostałyśmy się dwie alejki dalej. Percyl właśnie przechodził obok. Chwyciłyśmy go za ręce i wciągnęłyśmy. Jeden człowiek to widział i aż zaniemówił. Pryzma szybko go obezwładniła, a z ciałem... sama nie wiem co zrobiła, gdzieś zawlekła, by tam leżał, dopóki się nie obudzi. Stuknęłam trzy razy w mur. Otworzył się. Weszłyśmy do środka. Cedric posadził Percyla na krześle i starannie przywiązał.
-To na pewno on?
-Postura, buty i zapach się zgadzają - powiedziałam - ponadto jest kupcem, podsłuchałam jak rozmawiał z innymi handlarzami.
-W takim razie dobrze, Rajco, twoja kolej - stwierdził Cedric i spojrzał na dziewczynę.


<Epicea?>

wtorek, 21 stycznia 2014

Od Rais- Misja ,,Obsydianowe ostrze"

Siedziałam cicho, jak myszka, w moim pokoju. Przyglądałam się świecy, a dokładniej płomieniowi. Rozmyślałam wtedy o świecie. ,,Czy Biały Kruk istnieje? Czy nas ocali? Czy zobaczę czasy, w których Biali będą wolni? Czy jest w ogóle sens walczyć? Może ten świat to tylko zły sen? Sen, który nigdy się nie skończy". Na te wszystkie pytania nie miałam odpowiedzi. Nagle usłyszałam kogoś. Jakiś mężczyzna zbliżał się do mojego pokoju. Po chwili zobaczyłam go w wejściu.
-Eric cię wzywa, mała- powiedział i odszedł w swoja stronę.
Jeszcze chwilę popatrzyłam na płomień i go zdmuchnęłam. Zeskoczyłam z krzesła, na którym siedziałam i wybiegłam do pokoju Erica. Tym razem znałam drogę.
Stanęłam w wejściu. Zapukałam trzy razy o ścianę. Zamyślony Eric odwrócił się w moją stronę.
-Mam dla ciebie misje.-Powiedział i odwrócił się w stronę stolika. Pogrzebał trochę w papierach i wziął jedna kartkę.
-Musisz zdobyć Izofira. Ma go niejaki Mysharri Hustil, zamożny kolekcjoner.
Dał mi kartkę ze wszystkimi wskazówkami. Była tam rycina mężczyzny, lokalizacja i rysunek ostrza. Kiwnęłam głową, że przyjęłam i wybiegłam z pokoju.
[...] Po godzinie lub dwóch byłam już gotowa. Pas z dwoma sztyletami, łuk na plecach, strzały, plecak i czarna peleryna. Po kryjomu wślizgnęłam się do jakiegoś opuszczonego budynku. Za cienka ścianą rozmawiało jakichś dwóch mężczyzn.
-Jadę do Lipthram. Podobno to ostrze, o którym się mówi, jest dużo warte.
-Tylko nie wracaj z pustymi rękami!
Usłyszałam, że jeden odchodzi. Za to drugi wsiadł na powóz i odjeżdżał. Szybko stałam się cieniem i po chwili byłam w środku wozu. Schowałam się w jednym z kątów i czekałam. Nie mogłam zasnąć, a droga nie taka krótka. Jednak wytrzymałam całą drogę. Siedziałam nieruchomo i nic nie mówiłam. Czekałam.
[...] Następnego dnia byliśmy już na miejscu. Szybko wyskoczyłam z wozu i po chwili byłam już w ciemnej alejce. Zanim się spostrzegłam przyszło tutaj trzech gości. ,,Pewnie upili się w karczmie" - myślałam. Kiedy tylko mnie zobaczyli od razu rzucili się na mnie z butelkami. Szybko zrobiłam unik i uderzyłam jednego w głowę rączką od sztyletu. Padł natychmiast. Wtedy też pozostali złapali mnie i chcieli rozerwać na pół. Ciągnęli w dwie strony. Aż mnie coś w brzuchu zabolało. Szybko się skupiłam i stałam się cieniem. Skołowani stracili czujność i wtedy też wyskoczyłam z cienia. Byłam jakieś trzy metry nad nimi i spadałam. Zobaczyli mnie i jeden zdarzył zrobić unik. ,,Jak na pijanych to dobrze sobie radzą" - pomyślałam. No cóż... Przeszłam do rzeczy. Zaszarżowałam na jednego i uderzyłam go w brzuch. Z ust poleciała mu krew i padł na ziemie. Ostatni, kiedy to zobaczył zaczął uciekać, ale złapałam go w ostatniej chwili i rozbiłam mu na głowie butelkę, która zabrałam temu pierwszemu. Wszyscy trzej byli już ogłuszeni. Szybko zaciągnęłam ich pod koniec alejki i przykryłam śmieciami. Spojrzałam na kartkę. Ten kolekcjoner mieszkał na końcu ulicy, na której właśnie była. Ponownie stałam się cieniem i przemknęłam w ciemnościach aż pod sam dom owego kolekcjonera. Urwałam kawałem kartki i napisałam wiadomość:

Przyjdź na piątą do najbliższej alejki po lewej stronie. Przynieś ze sobą ostrze. Radzę ci nic nie kombinować.

Wsunęłam mu liścik pod same drzwi i zapukałam do drzwi. Usłyszałam kroki. Ktoś się zbliżał. Szybko ukryłam się za boczna ścianą. Drzwi otworzyły się. Zobaczyłam małą dziewczynkę, która podnosi kartkę i woła: ,,Tatusiu! Tatusiu!" Po chwili pojawił się mężczyzna z kruczoczarnymi włosami, dobrze zbudowany, mniej więcej po trzydziestce. Pasował do ryciny. To był Mysharri Hustil. Wziął kartkę do ręki i aż zbladł.
-Radzę ci nic nie kombinować - powtórzyłam z ukrycia, aby wiedział, że to prawda.
Szybko zabrał dziewczynkę do środka i zatrzasnął drzwi. Wiedziałam, że odmówi. Wyczytałam to z jego twarzy. Było wpół do piątej. Popędziłam cieniem do umówionej alejki. Czekałam jakieś dwadzieścia minut i on się zjawił. Wyłoniłam się z cienia i zaczęłam negocjacje.
-Oddaj ostrze-rzuciłam stanowczo.
-Za kogo ty się masz smarkulo?! - Jak widać poznał po głosie, że jestem małą dziewczynką.
-Mam zdobyć obsydianowe ostrze, a zawsze wykonuje polecenia.
-A czemu mam ci to dać?
Mówił to wszystko z poczuciem wyższości i jak widać byłam dla niego tylko jakąś smarkulą. Lekko się uśmiechnęłam unosząc kąciki ust.
-Gdzie jest twoja córka? – spytałam.
-El.. - Elis? - Spojrzał się w kierunku domu
Szybko obrócił się i chciał pobiec do domu, ale stanęłam mu na drodze.
-Zobaczymy kto będzie pierwszy?
Stałam się cieniem i byłam w domu Hustila. Weszłam do pokoju dziewczynki. Spała. Usiadłam na jej łóżku i wyciągnęłam sztylet. Po chwili wparował rozgniewany Hustil.
-Nie chcę jej zabijać, więc może sam dasz ostrze? - powiedziałam wrednie.
On pokiwał głową, a z jego oczu poleciały łzy. Wyciągnął ostrze. Było zapakowane w zielony materiał. Podał mi je ostrożnie. Odwinęłam przedmiot wciąż trzymając sztylet w pogotowiu. Na moich klanach leżało teraz piękne ostrze. Chwyciłam je i parę razy nim powymachiwałam. Spodobało mi się.
-Zapomnij o tym wszystkim, co widziałeś, a już nie będę do ciebie przychodzić. Jeśli jednak coś wypaplasz innym osobiście przyjdę i odetnę ci głowę.
Po moich groźbach pokiwał głową, a ja spakowałam sztylet i umknęłam cieniem.
Miałam już otrze, teraz tylko pozostało pytanie: Jak wrócić? Szybko przeczesałam całe miasto, ale nie mogłam znaleźć nic pomocnego. W końcu coś albo ktoś złapał mnie za nogę i pociągnął w kanały. Otworzyłam oczy.
-Hasło? - zapytała kobieta, która mnie pociągnęła.
Wyjęłam kartkę z kieszeni i przeczytałam:
-,,Zielony kogut".
-Masz ostrze?
Pokiwałam głowa na tak.
-Chodź za mną.
Poszłam za nią. Zaprowadziła mnie do opuszczonego budynku. Wyszłyśmy na zewnątrz w ciemnej alejce. Przy samym wejściu czekał powóz.
-Wsiadaj.
Usłyszałam od tej dziewczyny i wsiadłam do wozu. Jechaliśmy długo. To pewnie przez gorsze konie, ale w końcu byłam w dobrze mi znanym mieście. Podziękowałam woźnicy i wślizgnęłam się do najbliższego kanału. O dziwo wpadłam od razu do pokoju Erica. Czekał na mnie. Dałam mu ostrze.
-Misja zakończona, to dla ciebie.-rzucił, wyciągając z kieszeni mieszek pieniędzy i podając mi go.-Świetnie się spisałaś.-Pochwalił, uśmiechając się lekko.-Oby tak dalej!
Skinęłam lekko głową i gdy dał mi znać, że mogę odejść wybiegłam z pomieszczenia prosto do swojego pokoju. 


Rais zdobywa Izofira Obsydianowe Ostrze, które trafia na listę Reliktów Białych! Gratulujemy! 

czwartek, 16 stycznia 2014

Od Rais

Właśnie się obudziłam. Przetarłam senne oczy, rozejrzałam się po pomieszczeniu. Lekko ułożyłam włosy, przecież i tak nikt nie powinien mnie widzieć, więc nie mam takiej potrzeby. Założyłam buty, które leżały na podłodze przy drzwiach. Jeszcze raz rozejrzałam się po pomieszczeniu i wyszłam z niego. Powoli przechodziłam z pokoju do pokoju szukając dziewczyn, Pryzmy i Rajcy. Po jakimś czasie wreszcie doszłam do jakiegoś pokoju, którego nie znałam. Na suficie przy ścianie zobaczyłam właz. Pod nim Pryzma wspinała się po drabince.
-Gdzie idziesz? - spytałam obojętnym głosem.
-Czas coś zjeść - powiedziała trochę smutna.
-Mogę iść z tobą? - Podniosłam trochę kąciki ust.
-Pewnie, tylko się nie zgub.
Pryzma otworzyła właz i wysunęła na powierzchnię najpierw samą głowę, aby rozejrzeć się dookoła, a potem sama wyszła. Pokazała mi gestem, abym też wyszła. Ruszyłam w stronę drabinki i po chwili już zamykałam za sobą właz. Stałyśmy w jakimś opuszczonym budynku. To była istna ruina, większość ścian zawalonych, podłoga trzaskała pod naszymi krokami, a sufit sypał się, powoli, ale jednak sypał. Pryzma podała mi płaszcz, który leżał pod ścianą. Założyłam go. Nie było mnie praktycznie w ogóle widać. Tylko moja opalona twarz wystającą spod kaptura. Dała mi znak i wyszłyśmy. Unikając wzroku innych wdrapałyśmy się na dach budynku na przeciwko. Spojrzałam ostrożnie w dół. Cała ulica była zapchana ludźmi. Większość z nich stała w ogromnych kolejkach do stoisk, inni za to popijali piwo przed drzwiami innych domów, a pozostali po prostu włóczyli się po ulicach chwiejąc się z prawa na lewo. Zaczekałyśmy chwilę. Wszyscy ludzie byli zajęci sobą. Szybko przeskoczyłyśmy z jednego dachu na drugi. Byłyśmy nad celem. U podnóża budynku stało małe stoisko z chlebem, owocami i rybami.
-Zejdę na sam dół i podbiorę jeden bochenek chleba. Zaczną mnie gonić i w tym czasie ty weźmiesz jeszcze jeden - powiedziała Pryzma śledząc wzrokiem sprzedawcę.
Kiwnęłam głową, że zrozumiałam. Pryzma zeskoczyła z jednego dachu na drugi, niższy, z tego znów na jeszcze niższy, aż w końcu znalazła się na końcu ciemnej alejki. Trzymając się cienia poszła w kierunku stoiska. Szybko i niepostrzeżenie zwinęła jeden bochenek. Wtedy też zeskoczyłam na dół. Spadłam na płócienny daszek straganu. Pod moim ciężarem zaczął się chwiać, ale się nie przewrócił. Małym skokiem zeskoczyłam z niego i wzięłam dwa bochenki. Wszyscy ludzie zaczęli się na mnie gapić. Na szczęście miałam płaszcz. Szybko pobiegłam na jakąś alejkę, a za mną trzej mężczyźni. Pewnie chcieli mnie pobić na kradzież. Kiedy pobiegłam za zakręt szybko i stałam się cieniem. Skołowani mężczyźni nie wiedzieli gdzie jestem i zrezygnowali z szukania. Wślizgnęłam się do włazu, z którego wyszłam i byłam w tamtym pomieszczeniu. Pryzma już tam na mnie czekała, a obok niej Racja. Oddałam jeden bochenek Rajcy. Razem poszłyśmy do pomieszczenia z kominkiem i usiadłyśmy przy rozpalonym ogniu jedząc nasz obiad.

<Tonila?>

niedziela, 12 stycznia 2014

Od Rais- Początek

Miałam spotkać się z Elegią i przekazać mu list od Monsuna. Takie właśnie dostałam zadanie. Przechodziłam przez wąskie alejki, przeczołgiwałam kanałami, skakałam po dachach. W końcu udało mi się dostać na miejsce. Byłam na końcu małej alejki. W około biegały spłoszone szczury i koty. Obejrzałam się. Nikogo nie zauważyłam. Odsunęłam stertę śmieci, deseczkę i wlazłam do tunelu. Zakryłam wejście i poszłam według danych mi wskazówek. Doszłam do pomieszczenia, w którym siedziały dwie dziewczyny. To musiały być Rajca i Pryzma. Od razu wstały z krzeseł kiedy tylko mnie zobaczyły.
-Zakryłaś dobrze wejście? - spytała Rajca, aby się upewnić
Nic nie odpowiedziałam tylko kiwnęłam lekko głową na tak. Wtedy też Pryzma złapała mnie za rękę i zaciągnęła gdzieś głęboko w tunel. Byłyśmy w jakimś pokoju. Stał tam Dowódca Białych Mar. Podeszłam do niego i dałam list. On przeczytał go bardzo uważnie i powoli, tak jakby chciał zapamiętać całą treść bez najmniejszych błędów.
-Rozumiem. - Odłożył list na bok i zaczął mówić. - Jesteś Riwer, moja nowa tropicielka.
Pokiwałam głową, żeby to potwierdzić.
-Masz zostać tu, a razie, na miesiąc, chyba, że TO się wydarzy wcześniej.
-Przyjęłam.
-Masz teraz wolną rękę, tylko nie rób niczego głupiego.
Odwrócił się i wrócił do swoich zajęć. Mnie z powrotem do tamtego pokoju zaciągnęła Pryzma. Siedziałyśmy obok siebie, ja, Pryzma i Rajca.
-Jak masz na imię? - spytała radośnie zaciekawiona Pryzma.
-Rais - odparłam krótko i konkretnie.
-Ja jestem... - i tu nie dokończyła, bo jej przerwałam
-Tak wiem, Tonila, a to jest Epicea. Inaczej Pryzma i Rajca.
-Dlaczego zwracasz się do innych po pseudonimach? - dopytywała się zaciekawiona.
-Jesteście starsze, więc należy wam się szacunek, a poza tym tak jest bezpieczniej.
-Masz złe dzieciństwo? - spytała.
Teraz też gwałtownie wstałam z krzesła. Ten temat jest dla mnie ciężki. Nic nie odpowiadałam. Po prostu wyszłam w pokoju.
Tak właśnie zaczęła się nasza wspólna znajomość.