Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kim. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kim. Pokaż wszystkie posty

sobota, 29 marca 2014

Od Kim c.d. Godreth'a

Nie musieliśmy długo iść. Siedziba była za rogiem, kilka metrów dalej.
Weszłam pierwsza, Godreth za mną. Od razu w oczy rzucił mi się Greon a za nim ten babsztyl zza biurka. Rzuciłam jej niechętne spojrzenie, po czym przeniosłam swój wzrok na Alfę, który zbliżał się do nas.
-Hej, Mała- rzucił zadziwiająco miło.- Kto to? - spojrzał na Godreth'a.
-Witaj- odpowiedziałam.- To jest Godreth. Chciałby wstąpić w nasze szeregi.
Panowie zmierzyli się wzrokiem od góry do dołu.
-Chodźcie- rzucił Greon zza ramienia i ruszył do biura Blaid'a. Nie wchodziłam do środka, bo uznałam, że jestem tam nie potrzebna.

<Godreth?>

poniedziałek, 17 marca 2014

Od Kim c.d. Godreth'a

Przyglądałam mu się uważnie. Byłam zdumiona jak okrutny i finezyjny może być ten człowiek.
Po wykonanej "robocie" spojrzał na mnie. Czekał aż ja wykonam jakiś ruch.
Ostrzem noża odcięłam mu całą dłoń. Chłopak zalał się krwią, a okolica wypełniła się przeraźliwym krzykiem bólu. Dzieciak nie miał jak się ruszyć. Kolejnym ruchem powoli zaczęłam rozcinać mu brzuch w okolicy pasa. Po czym zaczęłam jechać w kierunku płuc. Krzyk przeplatał się z prośbami zakończenia jego bólu i nie zabijania go. Cala byłam we krwi i jego wnętrznościach. Spojrzałam prosto w oczy chłopaka.
-Od Twoich wrzasków zaczyna bolec mnie głowa- powiedziałam sennym głosem.
Po czym podniosłam rękę z bronią nad jego głową i puściłam ostrze prosto miedzy jego oczy. Jak nigdy moja broń mnie nie zawiodła. Wbiła się precyzyjnie i głęboko.
Podnosząc się znad zwłok wyciągnęłam nóż i spojrzałam na Godreth'a.
-Mała i niepozorna- skwitowałam.
Może mój mord nie był wyrafinowany, ale tak zostałam nauczona.

(Godreth?)

poniedziałek, 10 marca 2014

Od Kim c.d. Godreth'a

Nie wiedziałam jakie ma zamiary, ale wyczuwałam to że jest Czarnym.
Po wyjściu z karczmy ruszyłam boczną alejką w głąb miasta. Nie czułam zagrożenia ze strony nowo poznanego mężczyzny, ani on nie czuł zagrożenia z mojej strony. Szliśmy w milczeniu kilkanaście metrów. Kiedy zauważyliśmy grupę młodych ludzi. Było ich około dziewięciu i byli modsi ode mnie o co najmniej dwa lata. Najwyższy z nich był to blondyn, wyglądał najstarzej. Ruszyli śmiało w naszym kierunku. Starali się wyglądać groźnie, rozbawiło mnie to.
Kiedy byli zaledwie pięć metrów od nas ich "przywódca blondyn" wyciągnął nóż. Tak jak zrobiła to później cała reszta. Chłopak rzucił się na mnie i chciał przystawić mi ostrze do gardła, lecz popełnił najgorszy błąd tamtego wieczoru. Wywinęłam się spod jego ręki i jednym ruchem wywróciłam dzieciaka na ziemię. Drugą wyciągnęłam swoje ostrze i przystawiłam do karku.
Drugi odważny zaatakował Godreth'a. Lecz ten nie był gorszy, też sprowadził gówniarza do parteru.
-Czego chcesz szczylu? -wycedziłam przez zęby.
-Co Ty jakiś mutant?! Masz więcej siły niż ja!!! - krzyknął .
-Co z nimi robimy ? -Spojrzałam za siebie gdzie powinna stać reszta bandy, która jak się okazało uciekła ze strachu.- Godreth ? - lekki uśmiech w stronę mężczyzny. Musiałam wtedy wyglądać dziwnie. Klęcząca na plecach niedoszłego bandyty. Prawą rękę przytrzymując chłopaka, a lewą trzymając swój ulubiony nóż.
<Godreth? ... Opowiadanie strasznie chaotycznie ale lepszej weny brak.>

niedziela, 23 lutego 2014

Od Kim c.d. Godretha


Zaczęłam się mu przyglądać. Nigdy wcześniej go nie widziałam w tym mieście. Może był przejezdny ?
- Na imię mam Kim. - odparłam, a w moich oczach pojawiła się trochę ciekawości i zdziwienia.
- Miło. - odparł.
- Co Cię sprowadza do tego miasta? - Zapytałam ogromnie zainteresowana.
Od pierwszego spojrzenia w jego kierunku wiedziałam, że ma Czarną Formę.
- Może kiedyś się dowiesz. - odparł bez wyrazu. - A Ciebie?
- Hmmm... Niedawno się tutaj wprowadziłam razem z bratem.
<Godreth?>

piątek, 7 lutego 2014

Od Kim

Wieczór był w miarę ładny. Nie chciało mi się siedzieć w domu, na dodatek nie miałam nic do zrobienia. Ubrałam się w obcisłe spodnie oraz trochę większą białą koszulę którą rozpięłam na dekolcie. Po czym włożyłam wisiorek który wcześniej znalazłam. Wpasował się idealnie w moje piersi. Wyruszyłam tak więc na spacer. Kręciłam się chwilę po uliczkach, aż zaszłam do jakiegoś baru. Coś mnie w nim zaintrygowało. Weszłam więc do środka. Tak jak się spodziewałam panował półmrok i nie był to wyszukany lokal lecz jakaś pijalnia dla chłopów. Weszłam więc wgłąb. Była to jedna wielka izba. Poczułam na sobie wzrok kilku osób. Kątem oka widziałam obleśnego typa siedzącego z grupką znajomych. Przyglądał mi się. Nie przejęłam się za bardzo tym faktem. Ruszyłam środkiem do wolnego stolika na uboczu. Usiadłam bokiem do wszystkich . Nie musiałam długo czekać aż zjawi się młody mężczyzna. Miał wyraźne rysy twarzy i lekko ciemny odcień skóry. Uśmiechnęłam się lekko.
-Witam. Podać coś Pani ? -zapytał szarmancko.
-Poproszę piwo. - Spojrzałam na niego . "A co tam dzisiaj sobie zaszaleje " pomyślałam.
Chłopak oddalił się i po chwili przyniósł mi to o co prosiłam. 
Miałam czas na przemyślenie ostatnich wydarzeń. Lecz nie długo mogłam cieszyć się samotnością.
-Wolne ? -zapytał jakiś męski głos.
Spojrzałam w górę i zobaczyłam...
<Ktoś ?>

wtorek, 4 lutego 2014

Od Kim- Misja ,,Nie igraj z ogniem"


Następny ranek i znowu miałam się stawić u Greon'a. Weszłam do siedziby Oddziału. Znowu zobaczyłam tą samą kobietę co wczoraj. Jakoś tak nie przypadła mi do gustu, zaczęła mnie w jakiś dziwny sposób denerwować. Przeklęłam pod nosem podchodząc do niej. Ona tylko zerknęła na mnie kontem oka i wskazała drzwi.
-Pan Greon już na Ciebie czeka .- Powiedziała zadziwiająco miło. "Ciekawe co się od wczoraj jej stało" pomyślałam i ruszyłam do biura mężczyzny.
Znowu te same regulaminowe pukanie i czekanie na potwierdzenie wejścia do pokoju.
-Dzień doby. - Przywitałam się od progu.
-A tak witaj, witaj.- Odparł dziwnie zamyślony i kopiący w tonie papierów na blacie biurka.-Siadaj- szepnął, obracając się i zaglądając do szuflad komody znajdującej się za nim. Zajęłam te samo miejsce co wczoraj. Chwilę zajęło mu zanim się odwrócił i zaczął ze mną rozmawiać. Nastała niezręczna cisza. Spojrzałam mu w oczy widziałam gniew.
-Słuchaj, Kim. -zaczął bez oficjalnego tonu.- Mamy pewien problem z buntownikami.
-Mam ich zabić ? -zapytałam bez jakiegokolwiek zdziwienia na twarzy.
-Hmm... To byłby dobry pomysł, ale nie. - Cień uśmiechu pojawił się na jego twarzy. - Chodzi bardziej o wywołanie pożaru. A zresztą, tutaj masz dokładne wytyczne Twojej nowej misji.
Greon wstał, w ręku trzymał kartkę zwiniętą w rulon. Po czym pochylił się delikatnie nad biurkiem i spojrzał mi z bliska w twarz. Wyciągnął rękę z papierem i położył przede mną.
-To jest Twoja pierwsza misja, na dodatek na obcym terenie. Postaraj się.-Szepnął i cofnął się na swoje miejsce.
-Rozumiem, wyruszę za jakieś dwie godziny. -Odparłam biorąc do ręki zwitek. Powoli zaczęłam się podnosić.
-Jest jeszcze jedna sprawa.
-Tak ?
-Na tą wyprawę dostaniesz konia. Masz dbać o niego jak o siebie. Należy on do naszego Oddziału.
-Dobrze, proszę Pana. - Obróciłam się i ruszyłam do wyjścia.

***

Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy. Wyszłam z pokoju i chciałam się pożegnać z Alanem. Lecz nie było go w żadnym z pomieszczeń. Wyszłam z domu. Mój brat stał na podwórku i trzymał cudnego wierzchowca.



Przytuliłam brata, osiodłałam ogiera i ruszyłam w drogę. Prawie całą trasę przebyliśmy galopem. Ogier był nie do zdarcia. Tak więc późną nocą zajechałam na przedmieścia miasta Silvae. Nie chciałam zostawiać konia u jakichkolwiek ludzi, więc zawróciłam go i zostawiłam przywiązanego w lesie do drzewa. Sama ruszyłam w głąb miasta. Trochę zajęło mi odszukanie domu rodziny Marquer. Gdy mi się to udało okrążyłam budynek i znalazłam drzwi do piwnicy, wkradłam się do środka. Było ciemniej niż się spodziewałam. Zaczęłam iść po omacku aż dosłownie cudem znalazłam jakieś schody. Weszłam po nich najciszej jak potrafiłam. Tak znalazłam się w sieni. Dom był dość duży. Rozejrzałam się i zobaczyłam, że z ostatnich drzwi korytarza dobiega jakieś światło. Nie chciałam aby ktoś mnie widział więc stałam się niewidzialna. Weszłam do pomieszczenia. To musiał być mój naprawdę szczęśliwy dzień. Na środkowej ścianie izby stał kominek. Rozejrzałam się szybko i zauważyłam drewniane krzesła i kilka szmat na blacie małego stolika.
Wzięłam materiał i podeszłam z nim do paleniska. Zajął się natychmiast. Rzuciłam go na meble. Zaczęły się powoli zajmować. Myślałam, że wszystko będzie paliło się powoli. Lecz ogień wybuchł niesamowicie szybko prawie mnie przypalając. Nie minęły nawet dwie minuty i wszystko stało w płomieniach.
Wycofałam się z pokoju i ruszyłam w tym samym kierunku z którego przyszłam. Tym razem mniej więcej znałam już drogę.
W piwnicy szybszym krokiem ruszyłam do wyjścia. Jednak potknęłam się o coś. Wywróciłam się. Namacałam i szybko wywnioskowałam, że to jest skrzynia. Była zamknięta na złoty zamek. Stwierdziłam, że tam musi być coś cennego. Niewiele myśląc wzięłam ją, była dość ciężka. Nadal niewidzialna oddaliłam się z łupem w pobliskie krzaki. Spojrzałam na dom rodziny Marquer. Już pół budynku stało w ogniu. Od razu zbiegli się najbliżsi sąsiedzi. Jakieś kobiety wołały pomocy, a mężczyźni starali się wejść do środka, lecz było już za późno. Jeden z nich otwierając drzwi został przygnieciony, przygniotły go palące się stropy. Reszta sześcioosobowej grupy ratunkowej odskoczyła.
Natomiast ja starałam się otworzyć zagadkowe pudło. Z marnym skutkiem. Zaczęłam mu się przyglądać na wieku miał metalową tabliczkę z grawerem "CZARNI" . Zaintrygowało mnie to.
Zobaczyłam, że coraz więcej ludzi zbiera się wokół. Szybko zmyłam się i ruszyłam do zwierzaka pozostawionego w lesie. Zdjęłam czar niewidzialności, przypięłam ładunek i ruszyłam kłusem do własnego domu.

***

Po powrocie skierowałam się od razu do Greon'a z tajemniczą skrzynią. Na moje szczęście nie było tej baby tylko jakiś facet. Tym razem zaprowadził mnie do tego samego pokoju co zawsze.
-Dobry wieczór. -przywitałam go. A nieznany facet zniknął zza moich pleców.
-Witaj. I jak ? -Wskazał miejsce na którym zawsze siadam.
Podeszłam i rozsiadłam się trzymając w rękach skrzynię.
-Misja zakończyła się powodzeniem.
-Ktoś zginął ? -Widziałam, ze ucieszył się z tego co powiedziałam.
-Rodzina nie miała szans ucieczki, nawet jeśli ktoś z nich ocalał to i tak zginął jeden chłop.
-Teraz to już nie w głowie im będzie jakikolwiek bunt.- Szyderczy uśmiech wdarł się na jego twarz.
-Proszę Pana... -Przerwałam mu rozmyślanie.- W domu tej rodziny znalazłam coś takiego.
Postawiłam na blacie łup. Greon uważnie zaczął się przyglądać rzeczy. Po czym wyjął nie zauważyłam skąd krótki miecz. Jednym ruchem rozwalił złotą kłódkę. "Chce się popisać " pomyślałam. W jej środku był 
staroświecki, srebrny hełm ze złotymi zdobieniami i przyłbicą.
Mężczyzna wstał, spakował go do środka i ruszył przyspieszonym krokiem przez pokój. Rzucił mi przez ramie spojrzenie po którym poderwałam się i ruszyłam za nim. Pokierowaliśmy się do oddalonego pokoju na którym był napis " DOWÓDCA"
Zostałam przed drzwiami. Chwilę potrwało zanim Greon wyszedł i wprowadził mnie do środka. Nad moim znaleziskiem stał starszy osobnik płci męskiej. Podeszłam bliżej.
-Dobry wieczór. -Spojrzał na mnie.
-Witaj. To Ty jesteś ta nowa ? -zapytał.
-Tak
-Ty to znalazłaś ?
-Tak.
Nastała chwila ciszy.
-Jestem Blaid. Wcześniej nie mieliśmy okazji się poznać.
-Tak wiem. Opowiadano mi o Panu. Mam pytanie. Co to jest ?
-Jeśli się nie mylę to może być relikt po dawno zmarłym jakimś generale.
Przewrócił w rękach hełm, zajrzał do środka. Po czym się uśmiechnął.
-Gratuluję, Mała, znalazłaś coś cennego.
Po tych słowach Greon otworzył drzwi, a ja wyszłam. Mimo tego, że mnie nie wyrzucili wiedziałam iż jestem tam teraz nie potrzebna.

poniedziałek, 3 lutego 2014

Od Kim- Początek cz.2


Stanęłam jak wryta i przyglądałam się obcemu mężczyźnie. Sprawiał wrażenie pewnego siebie. Lecz wyczuwałam lekkie napięcie powstające powoli w pokoju.
-Gdzie moje maniery.-Podniósł się jednym płynnym ruchem. Zrobił kilka kroków i stał zaledwie na wyciągnięcie ręki przede mną. Mężczyzna był wyższy ode mnie o co najmniej dwie głowy. Z takiej odległości mogłam się przekonać, że on jest idealnie zbudowany. Nie jest typowym mięśniakiem ale też nie jest jakimś sflaczałym typem. 
-Na imię mam Greon- Spojrzał mi w oczy. Miał je tak błękitne jak ocean.- Jestem Głównym Skrytobójcą w Oddziele Czarnych w Korron-Thum.
-Miło Pana poznać. - Odparłam. 
Spojrzałam kontem oka na Alana. Uśmiechnął się tylko patrząc na nas jakbyśmy byli aktorami w teatrze.
-Może na razie dość tych formalności ? - zaproponował mój brat.
Greon usiadł na wcześniejszym swoim miejscu a ja rozsiadłam się na krześle. Patrzyłam na nich uważnie. Wyczuwałam, że Alan coś kombinuje tylko jeszcze nie wiedziałam co.
-Tak więc. -odchrząkną nowo poznany.- Czy to prawda co Alan o Tobie opowiadał ? - zapytał już mniej oficjalnym tonem i z niedowierzaniem zaczął mi się przyglądać. 
-Zależy co Pan usłyszał. - Odparłam.
-Jeśli dostajesz zlecenie na czyjąś głowę, wykonujesz to niezależnie od jakichkolwiek czynników. Tak ?
-Staram się wykonywać to najlepiej jak potrafię, tak jak mnie tego nauczono.
-Czyli mam zaufać mojemu przyjacielowi tylko na słowo? - Chyba mężczyzna starał się być zabawny, lecz jakoś mu to nie wychodziło.
-Na to wychodzi, proszę Pana.
-Dobrze.- Podniósł się ociężale ze swojego miejsca.-W takim razie widzę Cię jutro z samego rana w naszej siedziby. Alan wytłumaczy Ci gdzie ona się znajduje. A teraz żegnam. 
Powolnym krokiem ruszył do wyjścia. A mój brat jak oparzony wystrzelił za swoim przyjacielem.
Byłam w szoku nie wiedziałam co powiedzieć. Oszołomiona ruszyłam do swojego pokoju. Dzisiejszy dzień był dla mnie strasznie męczący. Położyłam się na łóżku i od razu usnęłam.
****
W biurze mimo rannej godziny wszyscy byli już przytomni i pracowali na najwyższych obrotach.
Podeszłam do kobiety siedzącej za biurkiem.
-Przepraszam. Miałam się stawić dzisiaj u Pana Greon'a. Jestem..
-Tak wiem wiem, jesteś Kim . Już na Ciebie czeka w swoim biurze . Znajduje sie za tamtymi drzwiami.-Baba przerwała mi w pół słowa.
Obróciłam się i ruszyłam w kierunku wskazanym przez kobietę. Zapukałam. Ze środka dobył się niewyraźne słowo " Proszę". Po czym weszłam do środka zamykając szczelnie drzwi za sobą.
-Witaj Kim. Proszę siadaj. -Znowu formalny głos.
-Dzień dobry. Dziękuję. - Usiadłam na krześle naprzeciwko biurka.
-Chcesz zostać skrytobójczynią ? Jeśli tak to szukamy kogoś takiego jak Ty. - Zobaczyłam uśmiech na jego twarzy. Co prawda mały ale zawsze to coś.
-A skąd Pan wie czy Alan nie kłamał? -Zaintrygował mnie fakt aż takiej szybkiej decyzji z jego strony.
-Jeśli o to chodzi to nigdy mnie nie zawiódł, a poza tym szukamy kogoś takiego jak Ty. Nie martw się już widziałem co potrafisz... Tak, szpiegowaliśmy Cię. - Tym razem te ostatnie zdanie wypowiedział ciszej i bardziej na relacjach znajomych a nie szef i pracownik.W gruncie rzeczy wcale nie był tak dużo ode mnie starszy, najwyżej z pięć lat.
-W takim razie z chęcią wstąpię na te stanowisko. - Ucieszyłam się niezmiernie.
-Bardzo dobrze... To by było na tyle widzimy się jutro. A teraz muszę kończyć rozmowę gdyż mam zaraz ważne spotkanie. Żegnaj.- Powiedział to i zabrał się za zbieranie kartek z biurka.
-Żegnam Pana.- Powiedziałam to wstając i wychodząc z biura. Następnie z budynki. Przed głównym wejściem stanęłam na chwilkę i spojrzałam w słońce. "Czego chcieć więcej ?'-pomyślałam i ruszyłam bez celu przed siebie.

piątek, 31 stycznia 2014

Od Kim - Początek





Szłam ulicą której nazwy nie zapamiętam. Ale długo tutaj nie mieszkam. Raptem kilka dni. A Alan znalazł już dla mnie zadanie. Naprawdę nie mam pojęcia gdzie ten człowiek ma jeszcze znajomości i chyba nie chcę.
Tym razem miałam zabić niejakiego faceta o pseudonimie "Wdowiec". Wiedziałam tylko tyle, że jest łysy, gruby, kuleje, a na karku ma tatuaż pająka. W pobliskiej karczmie dowiedziałam się gdzie mieszka i którędy najczęściej chodzi.
Na moje szczęście na drodze którą przemierzał były dość gęste krzaki w których ukryłam się bez problemu. Po dość długim czasie pojawiła się pierwsza osoba. Z daleka przypominała tego gościa z opisu. Ale gdy tylko zjawił się w moim zasięgu i się obrócił zobaczyłam tatuaż. Błyskawicznie wyskoczyłam z ukrycia, wyciągając nóż i przyszpilając faceta do ziemi. Zaskoczyłam go.
- Co jest!? - Wdowiec próbował się podnieść. Był silny lecz nie tak jak ja.
- Ostatnie pożegnanie? - zapytałam ironicznie, rozcinając skórę gardła.
Syknął z bólu a ja dokończyłam jego żywot.
- Zasrany Biały, śmieć. - szepnęłam.
Podniosłam się i wytarłam o koszulę ostrze swojej broni, po czym schowałam je do pochwy. Spojrzałam na zwłoki. Nie mogłam ich tak zostawić na środku drogi, więc zaciągnęłam je w krzaki tam gdzie niedawno siedziałam. Podnosząc się coś błysnęło mi po oczach. Pochyliłam się znowu nad ciałem i zobaczyłam wisiorek. Zdjęłam go i przyjrzałam mu się bliżej.



Spodobał mi się, więc założyłam go od razu . Był idealny. Stałam tak na środku drogi i patrzyłam sobie na własny biust i nowy nabytek. Uśmiechnęłam się w duchu do siebie i ruszyłam do domu Alana. Tam siedział mój brat z jakimś obcym mężczyzną w salonie.
- Załatwiłaś? - Zapytał z powagą Alan.
- Oczywiście. Znasz mnie i wiesz, że wykonam zlecone mi zadanie jak najlepiej potrafię.  - odpowiedziałam poważnie.
- Witaj Mała. - rzucił nagle facet.
- Witaj... Kim właściwie jesteś? - odparłam lekko zmieszana.
CDN