Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Argona. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Argona. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 21 kwietnia 2014

Od Argony - "Czarna, czyli tam i z powrotem..."

Spojrzałam na słońce wiszące wysoko na nieboskłonie.
- No cóż, liczyłam na jakiś porządny posiłek i chwilę wypoczynku, ale skoro wszyscy mają się na mnie wściekać to spadam. - Odwróciłam się na pięcie i machając uniesioną w górę ręką pozostawiłam wcale nie mniej osłupiałą Tonilę na uliczce. Czekało mnie kilka długich dni wędrówki...

[…] Marsz przez cały kontynent nie był mi tak niemiły, jak mogłoby się wydawać. Szłam szybkim, równym tempem jak przystało na wyszkolonego żołnierza, ale nikt nie kazał mi przyśpieszać, zwalniać, przerywać odpoczynku... Słowem raj na ziemi! Jak dotąd nie niepokoili mnie żadni bandyci, czy dzikie zwierzęta, jednak cały czas byłam gotowa na odparcie niespodziewanego ataku.
Z głową uniesioną do góry pokonałam całą Re'Vermesh Pluvię w tydzień. Przebycie gór oddzielających mnie od Korron-Thum zajęło mi trochę dłużej, przy czym miałam nieprzyjemne spotkanie z samotnym Daganem. Byłam już nieźle głodna i osłabiona, a ślepe zwierzę wylazło z nory kilka godzin po zmierzchu, gdy odpoczywałam na półce skalnej. W ostatniej chwili usłyszałam za sobą szelest przesuwanego kamienia i błyskawicznie poderwałam się na nogi, tylko po to by ujrzeć szarżującego na mnie szarego stwora. Odskoczyłam w bok, ale niestety potwór otarł się o mnie bokiem przewracając ma ziemię. Od turlałam się kawałek i dobyłam ukrytego w bucie sztyletu. Srebrne ostrze zalśniło w blasku księżyca tylko na chwilę, bo zaraz potem śmignęło w kierunku napastnika. Stwór musiał to usłyszeć, bo zdołał umknąć przed ostrzem wskakując na sąsiedni głaz. Odbił się od niego i poszybował ku mnie. To był błąd dla niego, a dla mnie niewyobrażalny traf. Wyciągnęłam przed siebie nóż i gdy Dagan upadł na mnie całym ciężarem wbiłam mu go w brzuch, aż po rękojeść. Oboje legliśmy na ziemi, kreatura nadal lekko drżała, ale były to tylko pośmiertne skurcze. Olbrzymim wysiłkiem woli odrzuciłam martwe ciało na bok. Spojrzałam z uśmiechem na zwierzę. Dzisiaj no kolacjo-śniadanie świeży, żylasty potwór!

[...] Dalsza wędrówka przebiegła bez żadnych przygód i już po 3 dniach weszłam do tajnej bazy Kojotów w Korron-Thum. No cóż... nie mogę powiedzieć, że zostałam przywitana z wielką radością. Biali cały czas byli bardzo nieufni wobec mnie (i słusznie, jak już wcześniej wspomniałam). Strażnicy wskazali mi drogę do gabinetu Akaymona. Podeszłam do drzwi i zapukałam w nie trzy razy. Ze środka dobiegło ciche "proszę" i otworzyłam drzwi. Przez chwilę widziałam pogodny uśmiech na twarzy pochylonego nad jakimiś papierami dowódcy, ale gdy podniósł wzrok i ujrzał mnie radość spełzła z jego twarzy zastąpiona przez powagę.
- A więc wróciłaś... - stwierdził bez szczególnego entuzjazmu.
- A więc jesteś na mnie skazany - odparłam również spokojnie patrząc mu w oczy.
- Nie do końca... - przerzucił kilka papierów. - Gotowa do zdania raportu z misji?
- Tak. - Skinęłam głową i opowiedziałam pokrótce o odszukaniu oraz zlikwidowaniu celów.
Nie było dużo do roboty, nie spotkały mnie żadne niespodziewanie komplikacje, Akaymon wszystko spisał i wrzucił do teczki z innymi raportami z misji.
- Rozumiem – mruknął. - Wczoraj przybyły rozkazy dotyczące ciebie...
Z napięciem spojrzałam na dowódcę. Położyłam dłoń na łańcuszku z krzyżykiem, moją jedyną broń dostępną w tym momencie. Mężczyzna uśmiechnął się pod nosem.
- Jakie? - zapytałam
- Zostaniesz przydzielona do Oddziału Białych Mar z Hornvill. - Spojrzał na mnie nieco mniej chłodno. - Jutro rano udasz się do Revium Quelh. Przed wyruszeniem otrzymasz konia i prowiant oraz list polecający do dowódcy oddziału - Eric'a. Możesz odejść.
Skłoniłam się lekko i już naciskałam klamkę, gdy głos Akaymona zatrzymał mnie.
- Argono…
- Tak? - Odwróciłam głowę w jego stronę
- Pamiętaj, że jeśli zechcesz nas zdradzisz odnajdę cię. - Gdy to mówił jego twarz była poważna, ale zaraz potem uśmiechnął się. - I dobra robota.
Skinęłam głową i wyszłam na korytarz. Skierowałam się do mojej "celi", gdzie w ciszy spędziłam noc. To takie proste. Zostałam przyjęta przez Białych, zaczynają mi ufać... Wkrótce stanę się jednym z nich i co wtedy? Zawsze będę wśród nich samotna. Czarna wśród Białych. Jeżeli wygrają tę wojnę mogę pozostać jedyną Czarną. A jeśli przegrają, zostanę uznana za zdrajcę i stracona w okrutny sposób... Chociaż... ja już jestem zdrajcą i dla jednych i dla drugich. Czas pokaże, czy słusznie...

[...] Od stajennego Kojotów z Veaphrus otrzymałam chyba ostatniego karego ogiera ze stajni imieniem Mordor oraz całkiem porządny sprzęt. Nie mówiąc nic wyruszyłam jeszcze przed wschodem słońca i jechałam kłusem przez pustynny trakt. Mijani ludzie spoglądali na mnie, ale w białym stroju nomada nie wyglądałam bardzo niezwykle. Wkrótce mijanych ludzi było coraz mniej, a wreszcie przestałam spotykać żadnych. Około godziny po wyruszeniu zsiadłam z konia i biegłam przy siodle kolejne półgodziny, by dać nieco odpocząć ogierowi. Potem znów wsiadłam na jego grzbiet.
Tak jechałam, aż następnego wieczoru dotarliśmy do gór. Znalazłam jakąś niewielką i płytką grotę, gdzie spędziliśmy noc. Potem skoro świt powtórzyliśmy nasz mały maraton.
Góry pokonaliśmy tym razem w tydzień, a przestrzeń dzielącą nas od Revium w cztery. Jednak najgorszy etap wędrówki został jeszcze przed nami. Musiałam odnaleźć bazę Mar, a to nie mogło być takie proste, skoro Czarni jeszcze jej nie wykryli. Podróżowanie z koniem przez miasto nie jest wcale wygodne, ale jakoś sobie poradziliśmy. Z tego co wiedziałam ktoś miał na mnie czekać niedaleko karczmy "pod Czarnym Psem". Zabawne, że ludzi Mercera jeszcze jaj nie zlikwidowali. To było ewidentne wyzwisko dla nich, ale cóż... jak widać karczma stała i miała się dobrze.
Stanęłam pod szyldem trzymając uzdę konia. Mój przewodnik miał mieć przy sobie czerwone pióro, ja zaś miałam zaczepić przy jukach białą chusteczkę.
Niespodziewanie ktoś do mnie podszedł. Jakaś kobieta z czerwonym piórkiem we włosach...

<Jakaś kobieta?>

piątek, 11 kwietnia 2014

Od Argony - "Mgła nad pobojowiskiem" cz.5 i ostatnia

Jak na razie nie natknęłam się na żaden z celów. Snułam się po całym terenie wyznaczonym mi przez Akaymona i rozglądałam się za jakimkolwiek człowiekiem. Trudno było tu spotkać choćby zwierzęcia! A co dopiero człowieka... Atmosfera równiny chyba nie sprzyjała wędrowcom. Wtem coś usłyszałam. Lekkie kroki człowieka za moimi plecami. Odwróciłam się. W moim kierunku szedł mężczyzna. Powiem więcej w moim kierunku szedł mężczyzna, którego wcześniej już poznałam. Derrek. Najlepszy szpieg ze wszystkich ludzi Tiernana Nerio. Kiedyś pracowaliśmy razem... Ruszył w moim kierunku.
- Argono, jak miło cię widzieć! - Mężczyzna uśmiechnął się, choć jego oczy pozostawały zimne. Zatrzymał się. - Co cię sprowadza na te równiny Ponury Żniwiarzu?
Patrzyłam na niego zastygnąwszy w bezruchu. Czy wiedział już o mojej zdradzie? A może wieść o tym jeszcze tu nie dotarła.
- Słyszałem - kontynuował - że ostatnio miałaś zatarg z Białymi...
"On wie" pomyślałam taksując go zimnym wzrokiem i gotując się do ataku. Nie chciałam robić nic pochopnie. Nie wobec niego.
- Ale jak widzę już się wyswobodziłaś. - Jego uśmiech stał się kpiący, choć postawa wciąż pozostawał luźna.
- Biali to słabeusze! - Uśmiechnęłam się z kpiną udając wyluzowanie, podczas gdy wszystkie moje mięśnie były napięte i gotowe do ataku.
- Tak uważasz? - Gwałtownie jego oczy zwęziły się w cienkie szparki. - Więc uważasz się za słabeusza?
Uśmiech zniknął z jego twarzy. Zimno patrzył w moje oczy.
- No cóż, ja... - nie dokończyłam
Ruszyłam biegiem na mężczyznę. W mojej dłoni błysnęła katana. Wyprowadziłam pchnięcie prosto w jego brzuch, ale miecz trafił w pustkę. Derrek odsunął się kawałek dobywając noża. Rozpoczęła się zaciekłą walka, w której obie strony używały swoich najsilniejszych ataków i tajnych przekrętów. Ani ja, ani on nie należeliśmy do tych, co łatwo się męczą, ale już po chwili pot płynął po nas gęstymi strugami. Stal błyskała, czarna magia zderzała się raz po raz. Nasze Formy przeplatały się i łączyły, odskoczyć i znów złączyć się na nowo. To było coś więcej niż zwykła walka. Derrek był kiedyś moim przyjacielem. Jeżeli teraz go zabiję spalę za sobą ostatnią nić łączącą mnie z Czarnymi. Czy tego chciałam? Czy chciałam odciąć się od Niego?
Sama nie wiem jak to się stało, kiedy ani dlaczego... Mężczyzna wylądował na ziemi. Nóż wypadł mu z dłoni.
- Wygrałeś, Ponury Żniwiarzu - powiedział z kpiącym uśmiechem. - Co teraz? Zabijesz mnie?
Moja katana wisiała o centymetr od jego gardła. Ręce mi drżały. Głowę miałam pochyloną, z ran ściekała krew. Nie mogłam się zdobyć by pchnąć, by to zakończyć.
- Co cię jeszcze hamuje? Śmiało! Czy nie po to tu przyszłaś? - prowokował dalej mój przyjaciel. Mój były przyjaciel.
Znieruchomiałam. Ręce mi przestały drżeć. Zaczęłam cicho chichotać, a chichot przerodził się w szaleńczy śmiech. Odrzuciłam głowę do tyłu i ryczałam już na pełne gardło. Odsunęłam katanę od ciała mężczyzny. Pochyliłam się i podałam mu rękę. Uśmiechałam się, a w oczach miałam szaleństwo. Derrek z radosnym uśmiechem pochwycił moją dłoń. Podniosłam go z ziemi... Nagle zastygł z wyrazem zdziwienia. Jęknął głucho i żałośnie.
- Argono... - szepnął i osunął się na kolana. - Dlaczego...?
Cofnęłam katanę. Z jej czubka skapywała czarna krew. Z szerokim szaleńczym uśmiechem patrzyłam na konającego Derreka. Jego ciałem wstrząsały konwulsje. Potem znieruchomiał z nosem przy ziemi, by nie poruszyć się nigdy więcej.
Jednym szybkim ruchem odcięłam mu głowę. Szybko znalazłam gruby patyk, naostrzyłam i wbiłam na pal samotną część ciała. Obok pala położyłam resztę rozczłonkowanych zwłok. Na piersi ofiary wypisałam kataną: "Ten los czeka wszystkich, którzy wejdą mi w drogę, strzeżcie się Ponurego Żniwiarza!".
Ruszyłam na południowy zachód. Wiadomość była nawet zbyt przejrzysta. Zapewne po jej ujrzeniu udadzą się do dowódcy oddziału. Ale najpierw natrafią na mnie. Może jednak wyrobię się nieco szybciej?

(...)Pierwszego z pozostałych przy życiu szpiegów spotkałam już pół dnia później. Walka nie była zbyt zacięta. Widać było, że to tylko rekrut, zginął szybko. Nawet się nie zasapałam.
Z kolejnymi nie było tak łatwo, ale i im dałam radę. Mogłam mieć tylko nadzieję, że nie przybędą nowi...
Wkrótce przybyłam do Revium Quelh. Szczerze mówiąc nie chciało mi się na razie wracać do Akaymona, więc szukałam tam Białych.
Los chciał, że na jednego z nich natrafiłam dopiero po dwóch dniach w Rutthen. A kto to był? Dziewczyna, którą spotkałam jeszcze w Korron-Thum. Miała na imię chyba Tonila. Nie wiem co robiła w mieście. Może skądś wracała? Nie wiem... Dla mnie najważniejsze było to, gdzie teraz szła. A weszła w jakąś małą uliczkę. Podążyłam za nią. Szybko ją dogoniłam, zanim jeszcze zdążyła dotrzeć do wejścia do bazy. Klepnęłam ją delikatnie w ramię i cofnęłam się, by nie dostać czymś w twarz. Ale ona nie miała chyba tak morderczych zapędów, bo po prostu się odwróciła i widząc mnie stanęła jak wryta, jednocześnie sięgając po broń.
- Spokojnie... - mruknęłam podnosząc ręce lekko do góry. - Nie chciało mi się wracać do Korron-Thum, więc postanowiłam odwiedzić tutejszy oddział...

<Tonila?>

środa, 9 kwietnia 2014

Od Argony- Misja ,,Mgła nad pobojowiskiem" cz.4

Rejs przebiegał względnie bez zakłóceń. Rybacy co jakiś czas tylko zarzucali sieci, a potem płynęli dalej. Sztorm złapał nas dopiero czwartego dnia na pełnym morzu. Miotało nami przez dwa dni, złamało maszt i żagiel z hukiem runął na pokład. Do morza zmyło dwie tony ryb i 3 ludzi. Wszyscy byli przemoczeni i zmarznięci. I głodni. Po ustaniu ulewy na barce panował dziwny smutek. Nikt się nie śmiał, nie śpiewał. Tylko donośny głos bosmana rozdzierał ciszę. Nawet w "mojej" kuchni było nadspodziewanie spokojnie, a kucharz nie używał tak często swojej masywnej chochli. Życie na statku było znacznie spokojniejsze.
Może udzielił mi się nastrój żeglarzy? A może tęskniłam za dawnym domem... Nie. Na pewno nie tęskniłam za tym... Mercerem.
W każdym bądź razie zsiadając z barki w porcie w Errek, w Tserren-Vii czułam dojmujący smutek. Miasto było brudne, cuchnęło rybą, ale nie bardziej niż statek. Tłumy ludzi przechadzało się tam i z powrotem ulicami, a przekupnie wykrzykiwali swoje oferty:
- Ziemniaki! Marchewka! Buraki! - dobiegało z jednego straganu, a z innego zaś:
- Kosztowności! Zamorskie cacuszka! Tanio! Tanio!
W tym całym zgiełku, wśród tłumu ludzi czułam się samotna. Mijałam Białych, Czarnych, bezbarwnych... wszyscy byli razem, nie zwracali na siebie uwagi, nie wiedząc kogo mijają. Czyż to nie ironia? Ci w górze się rżną, a ci na dole cierpią, czasem nawet nie wiedząc za co. Ale ja wiedziałam za co cierpię. Cierpiałam za popełnione zbrodnie. Zabójstwa. Kłamstwa. Kradzieże. Rzezie.
Wyszłam z miasta. Szłam spokojnym i cichym, zielonym lasem. Byłam już w wyznaczonym miejscu. Teraz tylko odszukać szpiegów. Ilu ich mogło być? Znając Tiernana Nerio około 3-4, nie więcej. To poważny mężczyzna i nie marnowałby zbyt wielu ludzi na taką akcję. A zresztą... nie mają w bazie zbyt dużo szpiegów. Ostatnio było ich 32, ale później doszło do Wielkiej Dekonspiracji i wielu zginęło. Część na pewno siedzi w różnych częściach kraju, a pozostali to zapewne 6-7 osób pozostało w tym regionie. Kilku zawsze powinno być w pogotowiu, więc na pewno nie poszli wszyscy. Tylko 3-4... zapowiada się długi tydzień...

CDN

Od Argony- Misja ,,Mgła nad pobojowiskiem" cz.3

Potem usnęłam szybko, lecz spałam czujnie. Nie mogłam do końca ufać nikomu. Teraz jestem sama. Nie Czarna, ale i nie Biała. Zawieszona pomiędzy dwoma światami i niepasująca do żadnego z nich. Czy tak się czują ludzie? Nie... Oni wybierają stronę, ale dalej pozostają ludźmi. Ja wyrzekłam się tego przywileju.
Z pierwszym świtaniem dowódca, którego imię brzmiało Sellinaris (co mi zdradził tej nocy), obudził swoich kompanów: Rothatra i Eterkusa. Chwilę im zajęło, nim po całej litanii jęków i narzekań na niewygody podróży oraz brak dziwek, zabrali się do kupy. Wsiedli na konie i razem ruszyliśmy do Tettrem'et.
Podróż zajęła nam dokładnie 4 dni i 4 noce, podczas których poznałam chyba połowę ważnych tajemnic Białych, jakie znali ci mężczyźni. Nie obawiali się już mojej obecności. Chyba wręcz byli radzi, że ktoś ich słucha. Opowiadali o swoich rodzinnych wioskach sprzed najazdu Czarnych. Mówili o okrucieństwie i śmierci, mówili o czymś, co było mi tak bliskie, a zarazem tak odległe... Opowiadali dużo o swoich rodzinach. O opiekuńczych matkach, surowych ojcach, rozwydrzonym młodszym rodzeństwie i paskudnym starszym. Mówili o tym jak w dzieciństwie pomagali rodzicom na gospodarstwach, gonili ptaki, straszyli ryby... To było takie... wzruszające? Czy ten termin naprawdę istniał w moim słowniku? Widocznie tak.
Wreszcie dotarliśmy do wyznaczonego celu. Sellinaris, tak jak obiecał, załatwił mi rejs bezpośrednio do Tessern-Vii starym statkiem. Gdy staliśmy już na nabrzeżu i niedawni towarzysze żegnali się ze mną, ściągnęłam strój pustynny. Miny im zrzedły. Czarny strój, czarne włosy, czerwone, złe oczy i blada cera.
Położyli dłonie na mieczach, ale powstrzymałam ich gestem ręki.
- Nie wszystko węgiel, co ma czarną barwę. Jestem człowiekiem i do tego albinosem, ale włosy farbuję. - Uśmiechnęłam się delikatnie.- Żegnajcie przyjaciele!
I nie patrząc na ich dalsze zachowanie wskoczyłam na pokład odpływającego statku. Na przyszłość będą ostrożniejsi. Hasło można wykraść, a przebranie dostosować. Podeszłam do kapitana brygu i zapytałam, co mam robić. Mężczyzna stwierdził, że najlepszą robotą dla kobiety na statku będzie pomoc w kuchni, więc udałam się pod pokład do mesy. Tam rządził postawny kucharz z wielką, drewnianą chochlą...

CDN

wtorek, 8 kwietnia 2014

Od Argony- Misja ,,Mgła nad pobojowiskiem" cz.2

Słońce zastało mnie już w drodze ku Tserren-Vii, przez rozległe pustkowia. Ubrana byłam w biały strój pustynny, jaki często ubierali Nomadowie prowadzący w tych okolicach handel. Podróżowałam pieszo, Biali nie chcieli dać mi konia. Nie chcieli ryzykować utraty jednego z cennych wierzchowców, jeśli bym okazała się zdrajcą. Cóż... mieli rację. Ich postawa była w pełni uzasadniona i godna pochwały, niemniej teraz nieco doskwierał brak "środku lokomocji", gdyż droga dłużyła się niemiłosiernie.
Zaczęłam cicho podśpiewywać stare ballady o krainie Czarnych, ale szybko zmieniłam temat na dość uniwersalny o wdziękach kobiet i marynarzach. Przyśpiewki mojego starego klanu byłyby tu trochę nie na miejscu, jakbym spotkała jakiś Białych.
Miałam słuszność, że tak uczyniłam. Gdy wieczorem słońce chyliło się ku zachodowi z bocznej odnogi wyłoniło się trzech mężczyzn w stroju maskującym. Jechali konno i rozglądali się bacznie. Podjechali do mnie z ułudnym uśmiechem.
- Przepraszam panią bardzo - zagaił jeden. - Czy mogłaby pani wskazać nam drogę do najbliższego miasta na zachód od Korron-Thum?
- Właśnie idę w tamtym kierunku, drodzy panowie - powiedziałam miły, cienkim głosikiem. - I z chęcią wskażę drogę zagubionym wędrowcom.
Mężczyźnie spojrzeli po sobie. Czyżby mogli mieć złe doświadczenia z niewinnymi kobietami? Raczej nie... a ich eskorta przyda się na wypadek, gdyby ktoś próbował mnie zaatakować. Nie są raczej Czarnymi, bo rozpoznaliby mnie od razu. Na pewno już rozwieszono za mną list gończy. Są więc Białymi, jednak zapewne nic jeszcze nie wiedzą o moim rozejmie... nie mogę więc im pokazywać mojego prawdziwego oblicza, bo z łatwością rozpoznają we mnie Czarnokrwistą i zabiją.
Po chwili ruszyliśmy w drogę. Wędrowcy nie mieli chyba zamiaru się zatrzymywać na noc. Może mieli jakiś ważny meldunek? Kto wie...
- A co panów sprowadza na szlak przez nasze równiny? - zaszczebiotałam słodko. - Niewielu przybyszy z innych regionów się tutaj widuje. Oczywiście z wyjątkiem Nomadów, ale to kupcy, a panowie wyglądacie na wojowników!
- No cóż... - zaczął jeden z nich. Nie uszło mojej uwadze, że przy tym niepewnie patrzy na towarzysza jadącego po jego prawej, zapewne dowódcy. - Jedziemy na pogrzeb naszego wuja w Tettrem'et.
"Dobra wymówka" w duchu przyznałam z uznaniem i zaczęłam zadawać kolejne pytania nie związane z niczym. Biali odpowiadali z początku niepewnie, potem zaś ze szczerą ochotą, dodając coś od siebie. Zaczęli opowiadać różne historie ze swojego życia, cały czas skrupulatnie kryjąc swoje pochodzenie.
Kilka godzin przed świtem ich dowódca zażądał postoju i położyliśmy się w niewielkiej piaskowej niszy, za masywnym głazem. Dwóch Białych szybko usnęło, ich równe oddechy rozbrzmiewały niemal jednocześnie. Za to starszy nie spał, choć starał się udawać, wciąż czuwał. Uśmiechnęłam się do siebie i wstałam. Cicho podeszłam do niego i szepnęłam mu na ucho:
- A wtedy dosiadając Edena przybędzie i rozgoni mrok... -Na te słowa dowódca drgnął i spojrzał na mnie czujnie. - Potrzebuję transportu do Tesseren-Vii, od tego zależy sprawa sprawnej łączności pomiędzy oddziałami. Jesteś w stanie mi pomóc?
Mężczyzna skinął głową.
-W Tettrem'et wskażę ci najszybszy statek...

CDN

Od Argony- Misja ,,Mgła nad pobojowiskiem" cz.1

W Klanie Białych byłam już od kilku dni. Dostałam niewielką kwaterę, tylko trochę różniącą się od celi, w której byłam do niedawna i cały czas jakiś 2 do 4 gości krążyło wokół mnie jak księżyce wokół Jowisza... To było trochę nieznośne, ale szczerze nie dziwię się im. Przecież mogłam im w każdej chwili poderżnąć gardła podczas snu. Przecież przysięga dla nich w tych czasach nic nie znaczy... tylko ja mogę być takim debilem, żeby wierzyć i przestrzegać takich rzeczy.
W bazie nie miałam wiele do roboty. Na misje mnie nie puszczali, a ile można ostrzyć i naprawiać oręż? Większość czasu spędzałam więc na medytacji i rozmyślaniu w moim pokoju nad położeniem w jakim się znalazłam. No i na spaniu. O tak! To była jedna z tych rzeczy, które podobały mi się w tym chorobliwym nadzorze! Jako że bali się mnie spuszczać z oczu nie mogli mnie gonić cały czas do pracy i naprawdę dużo czasu poświęcałam na odpływanie do krainy Hypnosa.
Jednak któregoś dnia coś przerwało moją poobiednią drzemkę. Ktoś o taj nietypowej porze zapukał do mojego pokoju. Wstałam z łóżka i otworzyłam. Stał tam Akaymon. Oprzytomniałam szybko i bacznie przyjrzałam się mężczyźnie. To dość niespotykane, żeby sam dowódca bazy przychodził do mnie.
- Mam kłopoty? - zapytałam beznamiętnie, dokładnie analizując w pamięci ostatnie wydarzenia.
- Nie. - Mężczyzna zamknął za sobą drzwi na klucz. - Ale chcę, żebyś coś dla mnie zrobiła...
Jego ton był poważny, mówiący, że nie pora na dowcipne uwagi... A czego się przy mnie nie mówi? Właśnie tego!
- Jeżeli chodzi o zabawienie się z tobą to możesz sobie darować podchody – wypaliłam, nim zdążyłam ugryźć się w język.
Akaymon zmierzył mnie lodowatym wzrokiem. Byłam pewna, że żadna Czarnokrwista by go nie pociągała.
- Nie, nie o to chodzi - jego głos była nadal spokojny, ale wiedziałam że moja obecność nadal go drażni, mimo iż zazwyczaj był pogodny. - Twoim zadaniem będzie unieszkodliwienie szpiegów Czarnych w Tsereen-Vii, koło miasta Delav'Thon. To brudna robota. Idealna dla twojej brudnej krwi. Będzie to również sprawdzian twojej wierności. Jeżeli nie zrobisz tego, co każę to dopadniemy cię, choćby na krańcu świata, rozumiesz?
- Tak, panie - powiedziałam poważnie. - Kiedy mam wyruszyć?
- O świcie, czyli za 2 godziny...

CDN

niedziela, 6 kwietnia 2014

Od Argony- ,,Przysięga"

Znów obudziłam się w celi. Zimnej i cuchnącej zgniłą wodą oraz nieczystościami. Ile jeszcze razy tak będzie? Nawet nie chciałam o tym myśleć... Zaraz usłyszę brzęk zamka i do celi wejdzie Brann, by znów zabrać mnie na przesłuchanie... A może kolejną misję? Westchnęłam. O ile łatwiej byłoby odgryźć sobie język i pozwolić, by ta demoniczna Forma zniszczyła wszystko... Cały świat, wszechświat! Nie... dzisiaj nie było mi do śmiechu. Coś mnie strasznie przygnębiało. Przegrana? Utrata honoru? Nie... brak panowania nad sobą. Przecież nie chciałam robić im krzywdy... A mogłam po prostu zabić ich wszystkich, bez względu na stronę. Może wtedy byłabym wolna? Może udałoby mi się uciec gdzieś daleko. Kolejne nie. Mercer zbyt mnie pragnie. Więc może ta cela nie jest więzieniem tylko azylem? Tu jestem bezpieczna, w mroku, ciszy.
Szczęk zamka. Zamykam oczy i głośno wypuszczam powietrze.
- Miło cię znów widzieć Brann - mówię spokojnie bez kpiny w głosie. - Co tym razem? Na przesłuchanie czy misję?
Nie słyszę odpowiedzi. Podnoszę się do pozycji siedzącej i ze zdziwieniem widzę jakiegoś innego, znacznie młodszego mężczyznę. Przez moją twarz przebiega skurcz gniewu. Co ten gówniarz tu robi?
- Gdzie Brann? - rzucam gniewnie do młodego strażnika, który nie mniej gniewnie podchodzi do mnie i kopniakiem zrzuca z pryczy.
- Ruszaj się suk* - warczy. - Nie mam czasu na twoje gierki, szef czeka.
Czuję stal sztyletu na szyi i powoli wstaje. Młodzik krępuje mi ręce, przy czym jego dłonie drżą. Boi się. To pewnie jego pierwsze spotkanie z Czarną.
Popchnął mnie w stronę drzwi i dalej prowadził korytarzami do tego debila zza biurka. Weszliśmy do tej samej komnaty, co ostatnio. Tym razem czekało mnie zaskoczenie. Oprócz szefa był tam Brann i kilku innych Białych, w tym również skrępowany, Hefis.
- Mam kłopoty? - zwróciłam się bezpośrednio do starego znajomego, zupełnie ignorując resztę i sztylet wbijający się w kark. - Ten młodzik z tyłu nie był zbytnio uprzejmy.
Kątem oka dostrzegłam, że Hefisowi brak jednego oka. Przypadek? Nie sądzę. Brann milczał, za to odezwał się dowódca:
- Podczas "przesłuchania" Hefis zeznał, że nie chciałaś iść ze swoimi, dlaczego? - Jego mimo wszystko ciepłe oczy wpatrywały się we mnie przenikliwie.
- To nic specjalnego. - Wzruszyłam ramionami.- Dla mnie to obojętne, czy jestem tutaj w więzieniu, czy tam. Zresztą nie chciałam się rozstawać z moją kataną.
Cichy szept przebiegł po zgromadzonych. Ciekawe co o mnie teraz myśleli? Że jestem debilką? Wariatką? Sprzedajną dziwką? A zresztą, czy to ważne? W sumie nie... Oni przecież tylko zadecydują o moim życiu i śmierci.
- Co do katany - zaczęłam niezrażona, obojętnym tonem.- Chciałabym ją odzyskać. W zamian mogę zrobić wszystko czego ode mnie zażądacie.
Szef wymienił porozumiewawcze spojrzenia z Brann'em. Chyba coś ustalili. Być może poruszyła ich moja pomoc w pojmaniu Hefisa? A może są debilami?
- Jeżeli ten miecz jest dla ciebie tak cenny to od dzisiaj będziesz pracować dla nas – oznajmił mężczyzna poważnie. - Przysięgnij nam teraz wierność, a my w zamian oddamy ci miecz...
"...i przydzielimy nadzór" to chciał powiedzieć. Zdaje się, że wydawało mu się, że mogę być w jakiś sposób przydatna dla Klanu. To całkiem możliwe... Osunęłam się na jedno kolano i pochyliłam głowę.
- Przysięgam na mój miecz wierność Klanowi Białych i posłuszeństwo ich dowódcom.- Ja również mówiłam poważnie i szczerze...
Poczułam jak sznur puszcza. Byłam wolna. Wstałam i uśmiechnęłam się.
- W takim razie którędy do wychodka?

piątek, 4 kwietnia 2014

Od Argony- ,,Ja" cz.2

Wyprowadził mnie z celi, zawiązał ręce i pchnął przed sobą w górę, po schodach. Przeszliśmy przez korytarz idąc prosto do dużego, owalnego pomieszczenia. Naprzeciw niego znajdowały się drzwi do gabinetu dowódcy. Otwarł je i wprowadził mnie do środka. Wewnątrz siedział wysoki, przystojny, dość młody mężczyzna. Zmierzył mnie wzrokiem.
- Witaj... – Widać było, że zmusza się na obojętny ton, a jego przywitanie wcale nie było przyjazne.
Obrzuciłam go uważnym spojrzeniem. Nie wiedziałam kim jest. Mógł być zarówno kimś ważnym jak zwykłym pachołkiem.
- O co ty razem chodzi? – zapytałam bez zbędnych ogródek
- Nic, na co mogłabyś mieć jakikolwiek wpływ. Nasi ludzie wypatrzyli grupę Czarnych z tego samego oddziału, z którym walczyłaś ostatnio. Będziesz przynętą. Zwabisz ich w zasadzkę. Pojmujesz?
- Nie zrobię nic, na co nie będę miała ochoty. - Wzruszyłam ramionami - Brann, dobry dzieciak, może to potwierdzić.
Chłodno wpatrywałam się w dowódcę.
-Chyba nie masz tu nic do gadania. - Uśmiechnął się lekko.
 Razem z Brannem wyprowadzili mnie na powierzchnię. Była noc. Wyszliśmy dyskretnie za miasto. Pod lasem czekała już grupa Białych. Pewnie dojdzie do kolejnej potyczki.
Oddział zasalutował dowódcy i zaczęli dyskutować o akcji. Trochę się pospierali o to, kto ma dowodzić, ale wreszcie zdołali wszystko ustalić i zajęli wyznaczone pozycje.
Mnie przejął wysoki, masywny facet. Posadził na konia i sam go dosiadł, a potem wyjechał przed las kierując się trochę na wschód. Jechaliśmy dość szybko. W końcu ujrzeliśmy przed sobą niewielką grupę Czarnych, którzy od razu zareagowali.
Dobyli mieczy, ale dowódca kazał im się wstrzymać. Chyba mnie rozpoznał, bo uśmiechnął się dość złośliwie i krzyknął:
- Argona, Słonko! Dobrze Cię ponownie widzieć. Oddaj nam ją, Herfis.- Na twarzy mężczyzny, który mnie trzymał pojawił się złośliwy uśmiech. Co? Skąd oni...? Dotarło do mnie.
- Bierzcie gówniarę i zmywajcie się... Za chwilę zrobi się tu nieciekawie - powiedział, zrzucając mnie z konia.
  Podniosłam się. Spojrzałam na twarz znanego mi Czarnego. Zwany był przez wszystkich Łzą. Czemu? Sama nie wiem. Może to ironia, bo jego oczy były zawsze suche jak pizda kapłanki.
- Pakuj dupę na konia, Argona i zmywamy się. Dziękujemy, Herfis - powiedział.
Stałam i patrzyłam na tego debila baz uczuć.
- Wiesz co, stary? – zaczęłam. - Miło było cię spotkać, ale muszę już lecieć. Zacznę od odzyskania katany, a potem może odwiedzę moją rodzinną wioskę...?
Odwróciłam się na pięcie i tyłem do osłupiałego Czarnego ruszyłam w kierunku Hefis'a, po drodze wyswabadzając się z więzów. Spojrzałam na mężczyznę. Uśmiechnęłam kpiąco.
- A więc współpracujesz z Czarnymi? – W moich oczach zabłysnęła czysta złośliwość.
Mężczyzna spojrzał na mnie przenikliwie.
-Zabieraj się z Czarnymi. Jak nie, to poderżnę Ci gardło.
Dowódca grupy Czarnych zmierzył go wzrokiem.
-Argona. Pakuj się na konia! Już!
Roześmiałam się szaleńczo i jednym zwinnym ruchem odebrałam broń Białemu.
- Nic mi nie zrobisz. A Biali chętnie wymienią cię na moją katanę. Idziemy!
Biały w ułamku sekundy zrobił gwałtowny wypad do tyłu, jego ciało przybrało Formę. Nogi wydłużyły się, stopy zakończone długimi szponami, muskularne ramiona, blada cera i długie, gadzie szczęki wypełnione zębami po brzegi. Czarni również byli gotowi do ataku.
-Argona! Co Ci odbiło?! Życie Ci nie miłe! - wrzasnął jeden z nich i wymierzył cios w moim kierunku, nie schodząc z konia.
 Upadłam na ziemię. Tego było już za wiele. Złość spłynęła ze mnie w postaci mroku. Ja również przybrałam moją PRAWDZIWĄ Formę. Czarna szata powiewała na wietrze, w ręku lśniła kosa.
- Nie obchodzi mnie co o mnie myślicie! - Mój głos potoczył się jak grom po całej okolicy, niski i zimny.- Powiedzcie Staremu Mercerowi, że Pies raz spuszczony ze smyczy zdziczeje i nie wróci dobrowolnie do swego pana.
  Z kolei spojrzałem na Białego.
- Zamierzasz walczyć w tym żałosnym stanie, czy pójdziesz grzecznie?
W kierunku mężczyzny, na koniu śmignęła ukryta strzała. Przeszyła go na wylot. Wytrzeszczył oczy, a potem zwalił się na ziemię. Spłoszony koń odskoczył, podburzając pozostałe wierzchowce Czarnych, którzy wiedząc, że są w pułapce przygotowali się do walki. Ja w tym czasie okręciłam się wokół osi atakując wprawnie Heifis'a.
Wiele można (chyba) mu zarzucić, ale nie to, że był słaby. Powoli zaczynałam tracić panowanie nad moim ciałem. Czułam jak moja Forma przejmuje kontrolę. Jak tak dalej pójdzie nie zatrzymam jej. Staję bez ruchu. Cień powoli zaczyna maleć, kształty się stabilizują, a kosa znika. Ponownie jestem człowiekiem.
Wokół mnie gorzeje bitwa. Jestem taka słaba... Strzała świsnęła mi nad uchem. Śmiech Hefisa... Ból w klatce piersiowej i cisza...

CDN

niedziela, 30 marca 2014

Od Argony- ,,Ja"


Ocknęłam się jakiś czas później. Zdecydowanie żyłam. Widocznie chcieli mnie jeszcze do czegoś wykorzystać. Jak wszyscy. Podniosłam się z ziemi. Moje rany już się goiły. To dziwna przypadłość... Nigdy wcześniej jej nie zauważyłam. Czy to znaczy, że TO rośnie? Staje się silniejsze? Nie potrafiłam znaleźć odpowiedzi. Nie tu. Usiadłam na pryczy. Wzięłam zamach i z całej siły przywaliłam ręką w kant, rozdzierając skórę do kości. Jęknęłam, a z ręki polała się szkarłatna krew. Podniosłam ją do góry i przyjrzałam się jej uważnie. Obserwowałam jak rana powoli się zamyka, aż wreszcie pozostała tylko niewielka pręga.
- Niesamowite... – szepnęłam, cały czas patrząc na zakrwawioną skórę. - To wyjaśnia, czemu nie zginęłam podczas tamtego starcia...
Nie czułam już nic. Myślałam, że na tym świecie może być jeszcze jakieś dobro. Zła od ludzi doświadczyłam jako dziecko, gdy wymordowali lub zniewolili całą moją wioskę. Potem od Czarnych, gdy u nich służyłam, a teraz u Białych, mimo że ich nazwa jest najbardziej niewinna... Jak na razie okazali się najgorsi. Ale nie gorsi niż ja. I co powinnam teraz robić? Zawsze otrzymywałam rozkazy od Mercera. Zabij, ukradnij, znajdź, przynieś, zdobądź, chodź... a teraz co? On mi nie powie. Jest daleko. Czy powinnam umrzeć? Ale po co? Życie nie ma sensu, śmierć nie ma sensu... więc co go ma?
~ Zniszczenie ~ głęboki głos w mojej głowie wyszeptał to słowo, jakby było zbawieniem.
Tak, tą drogą właśnie podążam. Nie ku życiu, nie ku śmierci, władzy, przetrwaniu… Ku Zniszczeniu. Pozostanę tu do końca, aż do końca świata... i zniknę razem z nim. A jeśli umrę wcześniej? To nic! Moja dusza pozostanie w tym świecie! Mogę odnaleźć innego nosiciela!
Roześmiałam się jak szaleniec. Czasem mi się wydaje, że to co mówię lub myślę nie ma sensu, lecz mimo to i tak podążam tą pokręconą drogą. Bo cóż mi pozostało? Śmiałam się coraz głośniej i głośniej, mrok wokół mnie gęstniał, ból w całym ciele wzmagał. Czułam, że ulegam przemianie. Znowu. Co się ze mną dzieje? Tracę koncentrację? Nigdy mi się to tak często nie zdarzało... Czyżbym słabła?
W tym momencie zamek w drzwiach szczęknął i znów ujrzałam Brann'a. Przestałam się śmieć. Cień wrócił na swoje miejsce.
- Jeśli chcesz się dalej bawić, to niestety ci to uniemożliwię... – mruknęłam.
- Tym razem nie przyszedłem się bawić.- Mężczyzna wyglądał jakby przed chwilą coś go bardzo zdenerwowało - Mamy dla ciebie propozycję...

C.D.N

poniedziałek, 17 marca 2014

Od Argony- ,,Senne mary"

Słyszałam jak drzwi celi zamykają się i dziewczyna wychodzi z lochów.
- Do widzenia... - odpowiedziałam, choć nikt już nie mógł mnie usłyszeć.
Byłam sama w ciemnej celi. W bazie Białych. Wśród wrogów... mimo to czułam się bezpiecznie w moim małym światku. Czułam się bezpiecznie. Bezpieczniej niż w jednym z zamków Czarnych. Tam ściany miały oczy, a kolumny uszy. Skuliłam się wygodnie na drewnianej pryczy. Twarda deska przypominała mi moje dzieciństwo... Zapadłam w spokojny sen.
"Drzwi otwierają się i do środka wchodzi około 30-letni mężczyzna o bladej twarzy i czarnych włosach. Podnoszę się do pozycji siedzącej i patrzę na niego z przestrachem. Stoi na środku celi i patrzy na mnie zimnym wzrokiem. Kulę się lekko pod tym spojrzeniem. Jest straszny.
- Jak ci na imię? - jego słowa są jak zimne ostrze przecinające powietrze.
- Argona Ryuketsu... P-p-panie... - odpowiadam przestraszona, nieco się jąkając.
Mężczyzna podchodzi do mnie i chwyta za podbródek. Spogląda w moje oczy. Moje CZERWONE oczy. Marszczy brwi.
- Jak powstało takie diabelstwo jak ty - mruczy do siebie.
Czuję zimne macki wdzierające się przez moje oczy do duszy. Jego świadomość w mojej. Nie mogę się nawet bronić...
Niespodziewanie wpływ słabnie... Mężczyzna cofa się z zdziwieniem, na pograniczu lęku. Ta reakcja bardzo mnie dziwi. Z zaciekawieniem pochylam główkę na bok. Na twarz mężczyzny znów powracają pozory obojętności. Podchodzi do mnie i siada na sąsiedniej pryczy.
- No dobrze, zacznijmy od początku... - mówi już łagodniejszym tonem. - Nazywam się Mercer Runthar. Pomogę ci. To co wydarzyło się w twojej wiosce już się nie powtórzy.
- Tak, panie - mówię przestając się trząść.
- Ale musisz przysiąc mi posłuszeństwo - jego głos staje się trochę bardziej surowy.
- Tak, panie - przytakuje z małym entuzjazmem. - Będę ci posłuszna!
Przez chwilę milczy myśląc nad czymś. Po czym... uśmiecha się! Bardzo słabo, ledwie zauważalnie, ale jednak!
- Wkrótce wrócę, by nauczyć cię kontroli..."
Sceneria się zmieniła.
"Jestem na małej polance w lesie. Mercer  jest ze mną sam. Coś mi tłumaczy, ale nie rozumiem słów. Staram się robić co karze, próbuję przybrać formę cienia, ale nie potrafię. W oczach mężczyzny widzę złość i rozczarowanie. Staram się bardziej, ale to nie pomaga. Jego zimne oczy, zimne zielone oczy śledzą każdy mój ruch. Karcą mnie. Mobilizuję wszystkie swoje siły. Moje ciało się rozmywa. Tylko na moment, sekundę może dwie... ale to wystarczyło. Teraz zielone oczy wyrażają pochwałę, choć usta mówią tylko <Ćwicz dalej...>"
Znów przeskok. Kolejne miejsce:
"Stara kaplica. Jestem sama. Podchodzę do czystego ołtarza, na którym leży biały obrus. Przez kolorowe witraże do środka wpadają jasne promienie słoneczne. To miejsce jest takie piękne! Tanecznym krokiem zaczynam krążyć pomiędzy ławkami. Słyszę zgrzyt otwieranych drzwi. Staje w nich Mercer. Jego oczy się uśmiechają, choć wyraz twarzy pozostaje niewzruszony. Staję i z uśmiechem krzyczę.
- To miejsce jest takie piękne, panie!
Mężczyzna idzie w moim kierunku. Jest coraz bliżej... I coraz mniej przypomina mojego pana. Zmienia się, rozpływa w cień. Jego zimne, zielone oczy zmieniają się w złote płomienie..."
Znów byłam w celi. Zamek zgrzytnął i do środka wszedł jakiś mężczyzna.
- Mercer, to było straszne. - Skuliłam się nie patrząc na przybysza. - Znów mi się śniło, że jesteś potworem, że jesteś cieniem... To było okropne...
- Mercer jest potworem - warknęła postać w wejściu.
Dopiero teraz dostrzegłam, że nie jest to Przywódca Czarnych. Drgnęłam i usiadłam prosto z kpiną na twarzy. Znów ubrałam moją maskę...
- Zabierasz mnie na przesłuchanie?

CDN

czwartek, 13 marca 2014

Od Argony c.d. Tonili

- Moment, moment. -Uniosłam rękę otwierając jedno oko i patrząc na Białą z łukiem. - Jeśli zadaje się pytania ładnie jest się najpierw przedstawić. A, możesz usiąść. Czuj się jak u siebie w domu!
Widziałam wahanie w oczach dziewczyny. Nie ufała mi, to dobrze o niej świadczy.
- Jak już wspomniałam nie mam zamiaru robić nic, póki nie dowiem się o co chodzi tym ludziom - powtórzyłam znów zamykając oko. - Gdybym coś ci zrobiła z miejsca by mnie zabili i gra by się skończyła.
Po cichym skrzypnięciu wywnioskowałam, że Biała siadła na przeciwległej pryczy.
- Nazywam się Tonila, czy teraz odpowiesz na moje pytania? - Pod maską uprzejmego tonu kryło się rozgoryczenie i niechęć
- Jestem Argona Ryuketsu - odpowiedziałam na jej wcześniejsze pytanie. - Zabiłam więcej waszych niż potrafiłabym zliczyć, ale nie żałuję tego. Wojna działa w dwie strony. Wy jako pierwsi wymordowaliście naszych i zesłaliście na banicję. Żyliście spokojnie, do czasu aż urośliśmy w siłę i wymordowaliśmy was. I teraz wy chcecie odwetu. Historia zatacza koło.
Pomyślałam o ostatnich słowach ojca: "Wojny ustaną dopiero, gdy ostatni człowiek zginie".
- A co to ma do rzeczy? - Toni nie wyglądała na usatysfakcjonowaną moją odpowiedzią.
- Udowadniam, że ty też jesteś bestią. - W moich słowach nie było żadnych uczuć. - Co również znaczy, że równie dobrze możesz siebie zapytać "Czy ci się podoba".
- Nie jestem bestią! - warknęła tracąc pozory uprzejmości. - My się bronimy, pragniemy pokoju! To wy narzucacie jarzmo ludziom!
- Ale przynajmniej żyją. - Nie czułam nic, moje serce było kamieniem. - Możesz iść do nich, na ulicę i zapytać jak im się żyje. Odpowiedzą, że nie widzą wyraźnej różnicy poza wzmożonymi atakami "bandytów" i regularnymi patrolami wojsk.
Dziewczyna zacisnęła pięści.
- Ale ciebie na pewno nie interesuje bredzenie jakiegoś plugawego Czarnego. - Zmieniłam temat, by nie prowokować jej dalej. - A jeśli chodzi o starego Mercera to nienawidzę go bardziej niż ty.

(Toni?)

niedziela, 9 marca 2014

Od Argony c.d. Tonili


Moje myśli pogalopowały w szaleńczym tempie. "Boli głowa? Skoro jestem w piekle nie może boleć! Przesłuchanie? To są tu jakieś sądy?". Powoli do mnie dotarło, że to wciąż ziemia. Oparłam się o ścianę i mruknęłam do siebie kompletnie ignorując obecność przybyszów.
- Jak stąd wyjdę będę musiała o wszystkim zameldować Mercerowi - jęknęłam w wyobraźni już widząc wkurzoną twarz przywódcy i czując ból jego oczu wbijających się jak sztylety w mózg.
- Sądzisz, że stąd wyjdziesz, suko! - głos brzydkiej, rudej łasicy odbija się od ścian celi.
Kątem oka spoglądam na niego z rozbawieniem. Już nie z nienawiścią. To kretyn! Prostuję się i rozciągam.
- A kto mnie powstrzyma? - mówię patrząc z kpiną w czerwonych oczach.- Ty? Twoja dziwka?
Śmieję się szaleńczym śmiechem. Świat jest taki durny! Niespodziewanie czuję uderzenie w twarz z całej siły. Rudzielec nie wytrzymał i trzasnął mnie pięścią. Z mojego nosa poleciała krew, ale czułam już jak rana się goi. Uśmiechnęłam się paskudnie. Wstałam z pryczy. Byłam o dobre pięć centymetrów wyższa. Usłyszałam szelest i w rękach dziewczyny przy drzwiach pojawił się łuk. Grot wycelowany był w moją pierś. Rudy Ron wycofał się do jej boku i znów czując się pewnie rzucił z nienawiścią:
- Zobaczymy się na przesłuchaniu - i po prostu wyszedł zostawiając mnie oraz tamtą same.
Nie zwracając uwagi na strzałę na cięciwie położyłam się na pryczy i zamknęłam oczy.
- Nie musisz we mnie celować, nie zamierzam uciekać póki nie dowiem się czego ode mnie chcą ci ludzie - mruknęłam. - I daj mi się trochę przespać do "przesłuchania" jak to ładnie ujął Rudy, bo jeśli zasnę na torturach, to nie będzie miało żadnego sensu...

(Tonila?)

niedziela, 2 marca 2014

Od Argony- ,,Początek"

-Oddział! Za mną, biegiem, marsz!- Ruszyliśmy truchtem w głąb miasta na poranny patrol.
Nienawidziłam tego z całego serca. Mimo, że moją specjalizacją było skrytobójstwo, przeklęci Czarni wysyłali mnie z bandą wojaków na obchód. No cóż, musiałam wykonywać rozkazy dowódcy, inaczej by mnie zabili. Gdybym nie była tak cennym nabytkiem dla Mercera zapewne już dawno byłabym martwa.
Moja matka zapewne byłaby by dumna, że zostałam członkiem dworu "wielkiego i potężnego władcy" Krain Sprzymierzonych. Za to ojciec powiedziałby: "Nie ufaj tym ludziom, rób co każą tylko za pieniądze i przy najbliższej okazji odejdź z tego gówna". Taaa... On zawsze uważał, że najważniejsza jest niezależność.
Po godzinie obiegliśmy miasto i dotarliśmy do otwartych terenów. Jeszcze przez półtorej godziny mieliśmy patrolować okoliczne pola i wioski, gdy niespodziewanie dowódca kazał nam się zatrzymać.
- Od czoła, stój!
Dwuszereg przystanął od razu z wyraźną ulgą. Spojrzałam do przodu by zobaczyć co się stało. Ktoś podszedł do Aarona. Wymienili się po cichu jakimiś informacjami i dowódca przekazał nam wiadomość:
- Trzy mile stąd na wschód, w tamtejszych górach, widziano oddział białych- stwierdził grzmiącym głosem.- Naszym zadaniem jest ich zlikwidować.
Przez tych tępaków-wojaków przebiegł głośny okrzyk zadowolenia. Zwróciliśmy się na wschód. Westchnęłam z rezygnacją. Czekało nas jeszcze kilka godzin roboty...

[…] Po godzinie szybkiego marszu dotarliśmy do wyznaczonego pasma. Weszliśmy w kanion. Widać informator dowódcy mówił o konkretnym miejscu. Zaczynałam mieć złe przeczucia. Stałam się bardziej czujna. Moja ręka spoczywała na klindze miecza.
Niespodziewanie przystanęliśmy. Aaron zmarszczył brwi i patrzył na niewielką polanę przed nami.
- Musieli się gdzieś schować - mruknął do siebie, a głośniej krzyknął.- Rozejść się i szukać tych robali!
Szyk się rozsypał i rozlazł po polanie. I w tym momencie powietrze przeszyła samotna strzała przeszywając pierś jednego z rycerzy. Mężczyzna upadł z cichym jękiem obficie brocząc krwią. Chwilę później padł drugi. Wojacy stłoczyli się na środku polany, tworząc "żółwia" z tarcz. Jako, że takowej nie posiadałam stanęłam z boku, w cieniu skały. Resztę zrobił mój płaszcz. Zniknęłam.
Kolejne strzały głucho uderzyły w stalowe tarcze i upadły na ziemię nie czyniąc nikomu krzywdy. Zaraz po nich zza skał wypadł mały oddział w białych zbrojach (lub ich fragmentach) z mieczami, nożami, korbaczami i nawet włóczniami czy halabardami w dłoniach. Zaatakowali z okrzykiem "Śmierć tyranom!" żółwia z tarcz. Formacja zmieniła się w ciasny okręg i co chwila tarcze odsuwały się by ukryte na nimi miecze mogły kąsać. Działano w ten sposób, póki rebelianci nie zrzucili sterty kamieni przygniatającej ludzi i niszczącej część tarcz.
Wtedy dopiero zaczęła się zabawa. Świst oręża i brzęk metalu o metal rozbrzmiewały na całej polanie. Błyskawicznie dobyłam katany i rzuciłam się w wir walki. To był chaos. Wszędzie krew, ludzkie trupy...
Byłam w swoim żywiole. Czułam podniecenie i szybkie bicie serca, gdy mój miecz zagłębiał się w ludzkie ciało. Krew na moich rękach była ciepła. Świeża. Biali nie stawiali oporu. Byli słabi. Jednak Czarni nie byli lepsi. Ginęli od mieczy tych palantów i nie byli w stanie nic zrobić. Żałosne.
Niespodziewanie mój miecz natrafił na opór. Na ostrze jakiegoś mężczyzny. Zrobiłam obrót, by przebić napastnika za mną i mój miecz znów zderzył się z tym Białym.
Spojrzałam w zimne oczy mężczyzny. Był pewny siebie, silny. Nie tak jak ci, z którymi walczyłam wcześniej. Nasza wymiana ciosów trwała jednak jeszcze tylko chwilę. Potem zostaliśmy rozdzieleni przez innych wojaków.
W którymś momencie zauważyłam, że walka przestaje być tak chaotyczna, coraz mniej krwi i ciał odpadało ku ziemi. Rozejrzałam się. Z oddziału Czarnych pozostało zaledwie dwóch wojaków. Dowódcy nigdzie nie było widać. Musiał się wymknąć w czasie walki… Z podkulonym ogonem ratował swój tyłek.
Zrównałam się z pozostałymi dwoma i krzyknęłam do nich:
- Uciekajcie! Dowódcy nigdzie nie ma! Nie macie szans na wygraną!
Spojrzeli na mnie z nienawiścią. Wiedziałam, że myślą, iż z nich kpię i nigdy nie porzucą pola walki. Głowa jednego z nich potoczyła się po ziemi. Coś twardego uderzyło mnie w potylicę. Wiedziałam, że to mój koniec. Upadając na ziemię zacisnęłam tylko dłoń na katanie i spojrzałam w błękitne niebo.
- "...Śmierć dzieli zmarłych na trzy kategorie: świętych, świętej pamięci i takich, bez których mamy wreszcie święty spokój..." - wyszeptałam cicho.- Od dzisiaj świat stanie się piękniejszym miejscem...
Zamknęłam oczy. Moja głowa dotknęła ziemi. Wszędzie rozprysła się krew...

[...] Otworzyłam oczy. Nic mnie nie bolało. Było ciemno i ponuro, ze ściany zwieszały się łańcuchy. Leżałam na drewnianej pryczy.
- To ma być piekło - mruknęłam do siebie podnosząc się do pozycji siedzącej.
Dotknęłam tyłu głowy. Rana się zrosła i nie pozostał po niej żaden ślad. Nagle drzwi otworzyły się i ktoś wszedł do środka...

(Dokończy ktoś?)