Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Narhael. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Narhael. Pokaż wszystkie posty

środa, 19 marca 2014

Od Narhaela c.d. Mishelle

Zmierzyłem kobietę wzrokiem.
-Myślę, że nie-mruknąłem i odwróciłem się na pięcie.-Mam swoje obowiązki, a ty swoje… Nie chcę Ci dłużej zabierać czasu.
Ruszyłem przed siebie niezbyt śpiesznie, nie mogąc pozbyć się z głowy obrazu pięknej, kształtnej kobiety, której długie, mokre włosy oplatały gładkie, blade ramiona i krągłe piersi.
Misja oficjalnie zakończyła się niepowodzeniem, o czym świadczą zwłoki poszukiwanego informatora, nic się nie da zrobić, Nerio będzie marudzić, ale nagroda w postaci ponętnej nimfy pluskającej się w jeziorze jest swego rodzaju rekompensatą za trudy podróży.
Wyszedłem z lasu i wezwałem swojego wierzchowca, który snuł się w okolicy. Wskoczyłem na jego grzbiet i popędziłem go w kierunku Korron-Thum’skiego portu, by drogą morską wrócić do Tserren-Vii.

niedziela, 2 lutego 2014

Od Narhaela- Misja ,,Wszystkie rybki śpią w jeziorze"

-Cała piątka!-Ryknąłem śmiechem widząc swojego farta.
-Kurważ mać!-Kolega z oddziału oburzył się po kolejnej przegranej.-Znowu oszukujesz! Założę się, że masz lewe kości!
-Taki wał! Mam po prostu szczęście.-Wyszczerzyłem zęby we wrednym uśmiechu.
-Zagrajcie teraz jego kośćmi…-Wtrącił nagle Sharon obserwujący przy kuflu piwa grę.
Spojrzałem na przyjaciela spode łba.
-Ile razy mam Ci mówić, byś nie wściubiał nosa w nieswoje sprawy-mruknąłem, zirytowany.
Blondyn wzruszył ramionami z niewinnym uśmieszkiem.
Mój przeciwnik imieniem Dregloth wyciągnął przed siebie wielkie łapsko, na którym leżało pięć starych, ale pięknych kości. Przełknąłem ślinę, która zaległa mi w ustach.
-Zacznij, proszę…-powiedział.
Ująłem kości w dłoń. Rzuciłem je na stół. Uśmiechnąłem się lekko widząc trzy gwiazdy, wronę i liść na górnych ściankach kości. Facet splunął na podłogę i wziął swoje kości. Rzucił nimi. Pilnie wpatrywałem się w toczące się kostki. Przekląłem, gdy zobaczyłem trzy wrony, krzyż i okrąg.
-Twój ruch.-Wyszczerzył żółte, wybrakowane zębiska w złośliwym uśmiechu.
Przełknąłem ślinę. Ująłem w dłoń kość, na której widniała wrona i liść, a potem przerzuciłem je. Ukazał mi się sierp księżyca i gwiazda.
-Tak!-rzuciłem, widząc cztery takie same figury.
Dregloth przerzucił swoje dwie, niepasujące do reszty kości i zacisnął kciuki.
-Ja pierdolę!-ryknął, gdy ujrzał liść i węża.
Sharon uśmiechnął się pod nosem i klepnął mnie w ramię. Zgarnąłem wygraną składającą się z kilku srebrnych monet, ale i tak najbardziej satysfakcjonowała mnie wkurwiona morda Dregloth’a.
-Dawaj Sharon, teraz oskubię Ciebie.
Blondyn uśmiechnął się lekko i zajął miejsce mojego poprzedniego przeciwnika. Już mieliśmy zacząć, gdy poczułem na ramieniu czyjąś dłoń. Odwróciłem się natrafiając wzrokiem na obfite piersi znajomej mi kobiety. Niechętnie uniosłem oczy widząc oblicze Sansii-Głównego Szpiega naszego oddziału. Dla nikogo nie było tajemnicą, że Tiernan umiłował sobie wdzięki kobiety.
-Słucham, Sansio? Masz ochotę na rundkę?-Wskazałem głową kości na blacie stołu.
Kobieta odgarnęła długie, jasne włosy do tyłu i wykrzywiła swoją smukła twarz.
-Nie, Swołocz. Nie będę z Tobą grać. Wiem, że oszukujesz… Poza tym, Nerio Cię wzywa.
Westchnąłem ciężko.
-Koniecznie teraz?-zapytałem.
-Tak. Won, już. Nie będzie czekać…
Przewróciłem oczyma. Sharon zdawał się być rozczarowany.
-Zagramy jak wrócę.-Obiecałem i wyszedłem z sali kierując się do gabinetu dowódcy.
Przeszedłem przez korytarz i skręciłem w lewo przy pierwszej odnodze. Podszedłem do drzwi do pokoju Tiernana i zapukałem.
-Wejść!-krzyknął dowódca.
Otwarłem drzwi i wsunąłem do wnętrza pomieszczenia.
-No. Jesteś wreszcie. Napijesz się czegoś?-zapytał.
-Nie, dzięki.-Odparłem.
-W takim razie przejdę do rzeczy. Mam dla Ciebie misję. Udasz się do miasta Newmerra, odszukasz karczmę, która zwie się ,,Pod ślepym szczupakiem”. Kretyńska nazwa, ale cóż poradzić. Głównym kucharzem jest tam Caster Jowood. Tam naprawdę sądzimy, że jest on również szpiegiem Białych. Prowadzi z gośćmi miłą dyskusję i wyciąga wszystkie informacje, obserwuje wszystkich klientów. Zabij go i ukryj ciało. Tyle. Tylko uważaj, bo jak Cię ktoś zobaczy to przekopane. Nie mamy stuprocentowej pewności co do tego, że jest on szpiegiem. Ale jeden więcej, czy mniej, co za różnica? No i możliwe, że ma obstawę w postaci ukrytych Białych. Facet jest niezbyt wysoki, trochę pyzaty, ciemne włosy, piwne oczy.-Podał mi kartkę, na której zapisał wszystkie najważniejsze informacje. –Wyruszysz jutro rano. Powodzenia!
Skinąłem lekko głową i wyszedłem z jego lokum. Tak jak obiecałem wróciłem do Sharona, który siedział przy stole nad prawie pustym kuflem piwa. Uśmiechnął się lekko na mój widok.
-Jestem. Możemy zaczynać-powiedziałem, wyciągając kości.
-Po co Cię wzywał?-zapytał.
-Mam zabić jakiegoś szpiega-rzuciłem i wyrzuciłem pięć kostek.
Sharon uśmiechnął się, gdy wykonał swój ruch widząc, że ma przewagę.
-Kiedy wyruszasz?-zapytał wkładając pięć monet na blat.
Pobiłem zakład, przełożyłem kości i rzuciłem.
-Chuj!-warknąłem, widząc swoją porażkę.-Jutro rano.
Sharon wykonał swój ruch i zgarnął wygraną.
-Nie umiesz grać, gdy jesteś czymś rozproszony.-Wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu.
-Twoja wina.
-Ta, jasne. Spadaj się przygotować i wyśpij się. Idę się spotkać z taką… no. Koleżanką.
-Koleżanką.-Powtórzyłem rozbawiony.-Powodzenia.
-Wzajemnie.
Rozeszliśmy się w swoich kierunkach.
[…] Zbudziłem się o świcie. Przez uchylone okno wpadał chłodny wiatr. Zgramoliłem się z łóżka, ubrałem i spakowałem kilka najważniejszych rzeczy. Zapiąłem na biodra szeroki pas, zabrałem swoje sztylety, łuk i kołczan. Wyszedłem z pokoju kierując się do naszych stajni. Wsunąłem do środka mijając cuchnącego końskim gównem stajennego nie odpowiadając na jego ,,Dzień dobry”. Skinąłem na stajennego chłopca.
-Mój koń oporządzony?-zapytałem.
-Tak, Panie!-rzucił pokornie.
-Świetnie. Osiodłaj go. Byle szybko.
Skinął głową i zabrał się do roboty. Po chwili mój wierzchowiec był gotowy.
-Do Newmerry najszybsza droga to przez Ślepy Gościniec?-zapytałem chłopca.
-Tak, Panie. Tylko problem w tym, że ponoć grasują tam Błońce-rzucił z przejęciem.
-Błońce, mówisz?
-Aha.
Zamyśliłem się na chwilę.
-Droga przez Dhoirine będzie dłuższa o co najmniej 6 godzin.-Splunąłem.
-Nie wiem, Panie, czy to prawda, że one tam się zalęgły, to tylko gadanie podróżnych…-powiedział cicho.
-Dobra. Nie ma czasu na gadanie.-Dosiadłem konia i wyjechałem ze stajni, kierując się na Ślepy Gościniec.
[…] Po około trzech godzinach drogi znalazłem się na najmniej przyjemnym odcinku Ślepego Gościńca. Drzewa tu wiły się gęsto walcząc o jak najkorzystniejsze położenie. Czasami drogę zastępowały mi powalone gałęzie, ale pocieszający był fakt, że Błońców jak nie było tak nie ma.
Koń jechał spokojnie. Nie pędziłem go na tym odcinku, ze względu na fakt, iż wszędzie walały się gałęzie drzew. Ta trasa była rzadko używana, gdyż miasto, w którym mieścił się mój Oddział nie miało trasy handlowej z Newmerrą i pobliskimi osadami. Przekląłem pod nosem, bo robiło się coraz ciemniej, przez drzewa, których korony były tak obfite, że nie przepuszczały praktycznie żadnych promieni słońca. Popędziłem trochę konia, który pokłusował trasą. Mieliśmy już prawie wyjeżdżać na otwarte tereny, gdy nagle koń zatrzymał się gwałtownie i zarżał głośno drobiąc nerwowo kopytami i podrzucając łbem.
-Eee! Spokojnie!-rzuciłem i rozejrzałem się. Nic.
Zmusiłem konia do dalszego kłusu, ale wyglądał na ciągle zdenerwowanego.
Stanął dęba, gdy nagle spomiędzy gałęzi, prosto na trasę zleciała znana mi kreatura. Bydle o sześciu kończynach, rybiej głowie i błonach między łapami wyszczerzyło zębiska. Miało rozmiary niezbyt wysokiego człowieka. Koń zaczął panikować i się rzucać. Wyjąłem z pochwy sztylet i cisnąłem nim w Błońca, który mimo to odskoczył zwinnie i skoczył do boku mojego wierzchowca.
-Zły ruch, kolego-warknąłem, wyjmując kolejny sztylet i wbijając go prosto w gardło stwora. Popędziłem swojego ogiera chcąc jak najszybciej wyjechać na otwarty i wolny od drzew odcinek gościńca. Usłyszałem za sobą charakterystyczny, krzykliwy zew Błońców, które wysypały się na trasę. Mimo to wyminąłem je i po chwili jechałem już na bezpiecznej trasie. Nie było tak źle.
[…] Po kolejnych kilku godzinach drogi dotarłem wreszcie do Newmerry. Był akurat późny wieczór. Miasto leżało przy lesie i sporym jeziorze. Nie było ogrodzone murem. W końcu na kiego chuja ogradzać taką dziurę zabitą dechami? Rozejrzałem się za poszukiwaną gospodą. Nie szukałem długo. Stała ona tak jak się domyślałem przy jeziorze. Zbudowana była z drewna, na ganku siedziała jakaś kobieta paląc fajkę. Zostawiłem konia w małej stajni obok i usiadłem na drugiej ławce również wyciągając fajkę. Zapaliłem ją i rozejrzałem się po terenie. Szukałem ustronnego miejsca, którym mógłbym wyciągnąć zwłoki kucharza. Dostrzegłem boczne drzwi, którymi wysypywano dla świń resztki jedzenia i obierki. Trochę dalej był pomost. Skończyłem palić i wszedłem do środka. Jak na taką wieś karczma była równie byle jaka. Nawet kurew nie było. Rozejrzałem się. A nie! Jednak stała jakaś zasyfiona, pryszczata, stara prukwa, która pizdę miała pewnie bardziej rozciągniętą niż zamożny kupiec sakwę. Pod ścianą stał jakiś grajek, który brzdąkał na lutni piejąc w niebogłosy, ku uciesze gości, którzy i tak wyglądali tak, jakby mieli go w dupie, albo marzyli o tym, by się zamknął. Podszedłem do blatu, za którym stał karczmarz.
-Witam Pana! W czym mogę służyć?-zapytał.
Zmierzyłem go wzrokiem.
-Poproszę najpierw o coś do przepłukania gardła po podróży.-Uśmiechnąłem się lekko.
Mężczyzna nalał czubato piwa do kufla i postawił go przede mną.
-Proszę uprzejmie. Co Pana do nas sprowadza?-zapytał czyszcząc z nudów kufle.
-Jestem tu tylko przejezdnie.-Odparłem.-Pan jest właścicielem gospody? Prezentuje się całkiem ładnie. Można powiedzieć, że lepiej nawet niż w innych, większych miastach.
-A no ja. Ja gotuję, sprzątam, udostępniam pokoje…
Otwarłem szerzej oczy z udawanym zdumieniem.
-No ładnie! A kucharza nie macie, czy jakiejś pomocnicy?
-A po co? Gości nie ma tu aż tyle, żeby płacić pracownikom, kiedy mogę zrobić wszystko sam. A Pan gdzie zmierza? Chyba daleko? Wyglądasz Pan na zmęczonego. Może jakiś pokój by się przydał? Mam wolne łóżka.
-Jadę do Pluvii-rzuciłem, kłamiąc. A więc to on musiał być moim celem. Zgadzał się nawet z opisem Tiernana. Nie było mowy o mojej pomyłce.
-Ooo! To daleko, faktycznie. A po co?
-Interesy.-Za tę dociekliwość miałem ochotę już teraz wpakować mu sztylet w dupsko.-Wezmę ten pokój. Tylko najlepiej na górze, z obu jest dość…głośno.
-Jasne! Nie ma sprawy. Płacisz Pan, masz Pan pokój na jedną noc.
Zapłaciłem żądaną sumę, a Caster zaprowadził mnie po schodach na górne piętro. Było tu całkiem pusto i dość ciemno. Otwarł jedne z drzwi i wszedł do środka. Wsunąłem do wnętrza razem z nim. Zamknąłem za nami drzwi.
-Skromnie, ale przynajmniej czysto i ciepło.-Wyszczerzył się.
Wsunąłem dłoń do kieszeni i zacisnąłem palce na złotej monecie obtoczonej wcześniej w truciźnie.
-To za miłą obsługę. I rezerwuję pokój jeszcze na jutro plus posiłki.-Uśmiechnąłem się do niego lekko podając mu złoty krążek.
Jego oczy błysnęły chciwie.
-Prawdziwa?-Zagryzł na niej zęby i sprawdził, czy nie jest podrabiana. Zgodnie z moim planem. Idiota.-Jak matkę kocham! Prawdziwa!-rzucił uradowany. –Dziękuję serdecznie. Zaraz przyniosę Panu pyszny posiłek-powiedział, schodząc na dół.
Trucizna z jadu Ślepca miała to do siebie, że działała dopiero po jakichś pięciu godzinach. Nim zacznie działać facet powinien już spać. Po kilku minutach przyszedł z ciepłym, ładnie wyglądającym posiłkiem. Nie miałem zamiaru go jeść. Średnio mu ufałem. Nie chciałem dać się okraść, a tym bardziej dać zabić. Przez następne kilka godzin siedziałem w pokoju drzemiąc i jedząc chleb, który ze sobą zabrałem.
[…] Gdy minęło wyczekiwane pięć godzin zszedłem na dół. Na sali nie było prawie nikogo poza kilkoma pijanymi facetami i pijącymi dwoma chłopakami i trzema pannami. Przybrałem Formę i w postaci cienia przekradłem się do pokoju Castera. Mężczyzna spał w łóżku. Trucizna jeszcze nie zaczęła działać. Odczekałem kilka minut. Dopiero wtedy zobaczyłem, że mojej ofierze zaczyna kapać piana z ust, a ciało zaczyna drżeć. Przytrzymałem go i pozwoliłem dokończyć truciźnie dzieła. Przeszukałem jego pokój. Zabrałem mieszek ze złotem, ładny sztylet i trochę składników zielarskich, a potem otwarłem okno i przybierając ludzką postać wyskoczyłem na zewnątrz. Było ciemno i pusto. Nigdzie nie widziałem straży. I dobrze. Wytargałem niezbyt lekkie zwłoki na dwór i z trudem zaciągnąłem do jeziora w kierunku pomostu. Przywiązałem mu do nogi kamień, by mieć pewność, że ciało nie wypłynie i nikt go nie znajdzie. Wlazłem do wody i zatargałem go jak najdalej od brzegu i wypuściłem patrząc jak płynie na dno. Wyszedłem z wody mokry i zmarznięty. W postaci cienia przemknąłem się z powrotem do swojego pokoju, rozebrałem i położyłem, by przespać się do rana. O świcie, gdy moje ubrania trochę przeschły ubrałem się i wymknąłem nie zwracając niczyjej uwagi na zewnątrz. Zabrałem ze stajni swojego konia i ruszyłem w drogę powrotną.
[…] Po powrocie do siedziby oddziału skierowałem się do Tiernana, by zameldować mu, że misja została wykonana. Wszedłem do jego gabinetu, uprzednio pukając.
-Witaj, Swołocz. Jak Ci poszło?-zapytał.
-Chyba dobrze. Nikt nie wie, że to ja, mało kto widział mój przyjazd do gospody, nikt nie wie, gdzie się podział.-Wzruszyłem ramionami.
-Świetnie.-Poklepał mnie po ramieniu i wręczył mieszek z pieniędzmi w ramach zapłaty. –Możesz iść odpocząć. Dobrze wykonana robota.-Pochwalił patrząc jak wychodzę. 

Od Narhaela c.d. Mishelle

Minęły jakieś dwa tygodnie od momentu przyłączenia się do Tserren-Viijskiego Oddziału Czarnych. Cóż… Czas leciał tu dość szybko. Nie można było się nudzić, można wręcz powiedzieć, że Nerio, gdyby mógł to wsadziłby swoim ludziom miotłę w dupę i kazał przy okazji wykonywania misji zamiatać.  Nawet teraz wracałem z misji odnalezienia zaginionego informatora, który udał się po odbiór wiadomości w Korron-Thum. Jaka szkoda, że zastałem go martwego. Padł ofiarą kolejnego zamachu Białych. Las szumiał cicho, a zagłuszał go tylko pluskot wody w przepływającym niedaleko strumyku. Miałem skręcić w stronę gościńca, bo znalazłem się dość blisko siedziby Czarnych w Korron-Thum, gdy nagle poczułem znajome oddziaływanie czarnej magii. Odwróciłem głowę w tamtym kierunku. Zbliżyłem się do strumyka zaciskając w dłoni puginał. Uśmiechnąłem się i schowałem broń, gdy mym oczom ukazała się naga, piękna kobieta kąpiąca się w strumieniu. Odwróciła się nagle. Zapewne również wyczuła moją energię. Zmierzyła mnie bacznym wzrokiem.
-Nie jestem wymarłym gatunkiem tylko kobietą. Nie musisz się na mnie tak patrzeć – wymamrotała pod nosem.
Zaśmiałem się cicho.
-Wymarłym może nie, ale pięknych kobiet jest coraz mniej… Nie ma nawet czym oczu nacieszyć.
Spojrzałem na odpływ strumienia trochę poniżej miejsca, w którym się kąpała.
-Czy wiesz, że w niższym pływie strumienia mają swoje gniazdo topielce?-zapytałem.
Aż mnie zmuliło na wspomnienie oślizgłych, zębatych kreatur wyłaniających się z czarnych bajor.
<Mishelle?>

Od Narhaela- Rekrutacja

Był wieczór, gdy po dwudniowej podróży do siedziby Czarnych w Cyn’torio wreszcie zsiedliśmy z koni. Noc była chłodna, a duże miasto otoczone (jak większość Tserren-Viijskich osad) lasem zdawało się spać. Blondyn skinął na mnie i ruszył szeroką aleją do górującego nad resztą budynków ośrodka życia Czarnych w leśnym państwie. Cała ich siedziba była wykonana z drewna. Miała w sobie nadzwyczajną harmonię. Weszliśmy po schodach, na końcu których stali dwaj państwowi strażnicy odziani w mundury z herbem króla Iviliosa- srebrną łanią, która odznaczała się na zielonym materiale ich odzienia.  Spojrzeli na Sharona podejrzliwie.
-Spokojnie, to nowy rekrut…-mruknął.
-Generał Tiernan wie?-zapytał jeden z nich.
-Nie, ale się dowie.- Posłał im miażdżące spojrzenie.
Obaj w końcu dali spokój i wpuścili nas do środka. Główny korytarz był szeroki, pusty i jasno oświetlony. Na boki rozchodziło się kilka korytarzy. Przystanął.
-Tu, przy pierwszej odnodze na lewo są pokoje dowódców. Radzę nie zawracać im dupy co chwila, bo dla odstresowania się mogą ci wpakować żelazo w dupsko. Na prawo masz bibliotekę. W drugiej odnodze są pokoje pozostałych członków oddziału i kuchnia. Na samym końcu sala treningowa, łaźnia i wychodki. Pojąłeś? To świetnie. Idziemy pozawracać dupę Tiernanowi. Mam nadzieję, że nie jest w złym humorze.
Szedłem za nim nieco zagubiony. Sama świadomość, że to główna siedziba jednego z oddziałów Czarnych mnie przytłaczała, a co dopiero wizja spotkania z dowódcą owego oddziału.
Sharon zapukał niezbyt głośno do jednych z drzwi. Usłyszał po chwili ciche ,,wejść”.
Otwarł drzwi i wszedł do środka, a ja za nim.
-Generale.-Skinął lekko głową. Zmierzyłem wzrokiem niezbyt postawnego, smukłego faceta odzianego w czerń. Był blady, a na głowie miał czuprynę gęstych, ciemnych włosów.
-Sharon. Przyprowadziłeś nowego?-zapytał podchodząc do mnie.
-Owszem, generale. Narhael ma potencjał-rzucił.
-Miło mi.-Czarny uścisnął mi dłoń. Odwzajemniłem gest.
-Mnie również-odparłem.
-Masz Formę?-zapytał wprost.
-Owszem.
-Typ?
-Cienista…
-Doskonale. Więc jak? Wesprzesz nasze działania przeciwko Rebelii?-Zmierzył mnie wzrokiem.
-Czemu nie? Chyba mam jako Człowiek Czarnej Krwi obowiązek walczenia przeciwko pchlarzom.
Dowódca uśmiechnął się lekko.
-Owszem. Masz. Chodź, załatwimy sprawy formalne, a potem Sharon wskaże Ci Twój pokój. Swoją drogą… Sharon, dobra robota. Jeszcze trochę udanych akcji i wybijesz się ponad resztę posłańców.
Spojrzałem na blondyna zdezorientowany, ale on tylko wyszczerzył się do mnie głupkowato.

Od Narhaela- Początek cz.2

Mężczyzna w moim towarzystwie wyszedł z karczmy, a potem całkiem z miasta idąc w kierunku lasu. Nie szedł nawet żadną ścieżką. Wpakował się prosto w gąszcz. Mimo iż wszędzie pełno było krzewów on przechodził przez nie bezproblemowo i zwinnie.
-Kurwa! Jaja sobie robisz?-warknąłem wściekły.
-Chodź. Już blisko. Zależy mi na dyskrecji…
-Nie idziemy się ruchać tylko walczyć.-Przystanąłem zdając sobie sprawę, że facet wygląda dość podejrzanie. Może faktycznie jakaś ciota czy co?-Wiesz co?! Nie chcę mieć twojego chuja w dupie. Nie jestem pedałem by wybierać się z obcym facetem na przechadzki w leśne ostępy.
Blondyn odwrócił się do mnie. Najpierw przyglądał mi się poważnie jakby analizował nastałą sytuację. Dopiero po chwili parsknął szczerym śmiechem.
-Co?!-zapytał wyraźnie rozbawiony.
-Nie wiem jakie masz zamiary… Mieliśmy się bić, a nie szukać ustronnego miejsca w środku lasu.
-To nie tak! Za kogo Ty mnie bierzesz?-zapytał i rozejrzał się po terenie.
Byliśmy dość daleko od wioski, było cicho. Drzewa tworzyły tutaj naturalne, zielone zadaszenie ledwo przepuszczając jakiekolwiek promienie słońca. Dość sporo miejsca na pojedynek.
-No nie wiem. Inaczej wyobrażałem sobie Czarnych.-Wzruszyłem ramionami.
-To znaczy jak?-Uniósł pytająco wąską, jasną brew.
-No… Ludzie się boją tego waszego klanu. A Ty nie wyglądasz jak ktoś, kogo powinno się bać.
-Jestem tylko posłańcem. Ja raczej nie walczę. Mam wzbudzać zaufanie i być szybki. Tyle. Możemy przejść do rzeczy?-zapytał.
-No dobra. Ale jak Cię pokonam to co?
-O tym po walce… Jak już mówiłem to nie będzie zwykłe mordobicie. Zaprezentuj się…-Uśmiechnął się lekko.
Serce podeszło mi do gardła, a ciało przeszył dreszcz, gdy zobaczyłem jak mężczyznę ogarnia czerń. Po chwili cienie uformowały się w sylwetkę postaci przyodzianej w czarne szaty. Spod czarnego kaptura nie widziałem nawet jego oczu.
~Na co czekasz?-W mojej głowie lodowatym szeptem rozniósł się znajomy głos faceta. Mimo iż wiedziałem, że to on w swojej Formie, to przyprawiał mnie o dreszcze, a głos niosący się po głowie był delikatnie ujmując przerażający.
A więc o to mu chodziło, gdy mówił, że nie ma na myśli zwykłego mordobicia. Mam przyjąć swoją Formę. Niech mu będzie.
Skupiłem się na swojej wewnętrznej energii i otwarłem blokady trzymające moją magię wewnątrz mnie. Czarna, smolista moc rozlała się po moim ciele. Po kilku sekundach stałem przed nim w postaci takiej, jaką przybierałem, gdy moja magia wychodziła na zewnątrz.
Zakapturzona postać Czarnego uniosła wyżej głowę.
~Ciekawie-powiedział, a w jego dłoni powoli zaczęła formować się energia.
Cholera. Na serio chciał walczyć. Rzadko kiedy używam swojej Formy do otwartej walki…
Postać zaszarżowała. W ułamku sekundy przybrałem niematerialną formę utworzoną z cieni. Wyminąłem go z prawej strony i wytworzyłem w dłoni czarne ostrze. Zamachnąłem się nim. Czarny syknął, gdy ostrze sięgnęło jego pleców. Odwrócił się i z rozmachem cisnął strumień mocy w moim kierunku. Zlałem się z cieniami drzew unikając ataku. Usłyszałem jego rozeźlony charkot.
Uniósł ręce do góry, a jego intensywnie złocista magia poleciała we wszystkich kierunkach. Skrzywiłem się, gdy dosięgła mojej osoby raniąc mój bok. Moja Forma szybko poradziła sobie ze zranieniem. Wysunąłem z cieni i zacząłem manipulować otoczeniem. Wytworzyłem wokół siebie i nad sobą cieniste bariery, które umożliwiły mi swobodne przemieszczanie się po całym terenie walki. W postaci cienia rozszczepiłem się na kilka sylwetek i zaszedłem go od każdej strony. Odbił atak dwóch z czterech moich kopii, ale nim zdążył się odwrócić stałem za nim z ostrzem przy szyi.
Usłyszałem w głowie lodowaty śmiech Czarnego, który wraz z jego powrotem do ludzkiej postaci stawał się coraz bardziej naturalny, aż w końcu zupełnie normalny.
Zabrałem od niego broń i cofnąłem się zamykając magię ponownie w swoim wnętrzu. Wróciłem do swojej normalnej formy.
-No, no, no. Więc jednak nie myliłem się co do Twojej osoby-rzucił, podchodząc bliżej.
-Cienki jesteś jak na Czarnego…-mruknąłem.
-Jestem tylko posłańcem. Ja nie muszę umieć walczyć. Jestem formą cienistą, a nie ofensywną.-Wzruszył ramionami i wyciągnął w moim kierunku swoją dłoń.
Uścisnąłem ją.
-Sharon.-Przedstawił się.
-Narhael.
-Cóż więc, Panie Narhael mam powiedzieć? Proszę się pakować i jedziemy do Oddziału przedstawić Pana naszemu dowódcy. Przydasz się… Tak myślę.-Uśmiechnął się lekko. 

poniedziałek, 6 stycznia 2014

Od Narhaela- Początek

Nadciągał świt. Noc, która otulała jeszcze jakiś czas temu swym płaszczem cały las odchodziła w niepamięć. Księżyc z podkulonym ogonem chował się za horyzontem ustępując tronu słońcu. Las szumiał radośnie smagany delikatnie przez lekki wiatr śmiejąc się jak dziecko łaskotane pieszczotliwie przez rodzica. Ptaki ponownie wznosiły swoje poranne treny budząc do życia resztę leśnych istnień. Moje plecy dość mocno cierpiały po nocy spędzonej na grubym konarze jednego z większych drzew przy leśnej drodze. Już niedługo będzie tędy przejeżdżać karawana. Powóz z niewielką obstawą transportujący do pobliskiego miasta jakiegoś nadętego hrabiego. Oparłem się o gruby pień drzewa zwieszając na dół jedną nogę. Wyciągnąłem zza pasa krótki nóż i z nudów począłem czyścić nerwowo paznokcie.
[…]Po około godzinie wreszcie usłyszałem cichy tętent kopyt. Przykucnąłem na gałęzi i ująłem w dłoń ciemny, długi łuk. Nałożyłem strzałę na cięciwę. Cienie rzucane przez drzewa powędrowały w moim kierunku kryjąc mnie całkowicie przed oczyma nadjeżdżających. Gdy wreszcie dostrzegłem ich na drodze policzyłem szybko obstawę. Dwóch facetów na koniach, woźnica, czterech pieszych i powóz w środku którego pewnie będzie nasz panicz. Napiąłem cięciwę, wypuściłem z płuc powietrze i zmrużyłem oko. W ułamku sekundy przed oczyma mignęły mi wszystkie podobne sceny z całego życia. Tyle razy musiałem w taki sposób walczyć o życie, bo dziecko zasyfionej kurwy nie może liczyć na nic lepszego. Przed totalnym dnem ratował mnie jedynie fakt, że jakiemuś napalonemu fiutowi o Czarnej Krwi zachciało się chędożyć i trafiło na moją dziwkowatą matkę, która dziewięć miesięcy później wycisnęła mnie na świat razem z odziedziczonymi po nieznanym mi ojcu umiejętnościami i cienistą Formą. Otrząsnąłem się i ponownie skupiłem na strzale. Grot przeciął powietrze przebijając na wylot czaszkę jednego z jeźdźców. Nim zorientowali się co się dzieje kolejna strzała powaliła na ziemię drugiego szmaciarza płosząc konie. Czwórka pieszych ochroniarzy spojrzała w moim kierunku. I tak gówno zobaczą. Dla bezpieczeństwa zwinnie przeskoczyłem na inne drzewo i wypuściłem kolejną strzałę.
-Jedź! Jedź!-wrzasnął jeden z ochroniarzy do woźnicy.
Facet trzasnął lejcami, ale nim konie ruszyły i jego jak grom z jasnego nieba trafiła strzała.
Konie mimo to zaczęły biec. Skrzywiłem się lekko. Trudno. Zwaliły się z hukiem na ziemię martwe.
Zeskoczyłem na ziemię ukazując się w całej okazałości trójce pozostałych strażników. Rzucili się na mnie z mściwymi wyrazami twarzy. Zrobiłem szybki unik przed jednym z mieczy, zwinnie odskoczyłem na bok i wpakowałem puginał w trzewia śmierdzącego sukinsyna. Wyrwałem go i rzuciłem nim w kolejnego. O mały włos nie pozbyłbym się głowy, bo ostatni ze strażników szybko zamachnął się swoim ostrzem. Odchyliłem się tracąc na chwile równowagę. Odskoczyłem do tyłu i cisnąłem w niego dwa krótkie sztylety, które wbiły się jeden w pierś, a drugi w gardło. Pięknie. Leżeli martwi. Podszedłem do powozu i uchyliłem drzwi ostrożnie. W moim kierunku poleciał czubek jakiegoś ostrza. Spodziewałem się ataku, dzięki czemu przezornie uchyliłem się. W środku siedział nadęty, spasiony hrabia w czerwonym, poplamionym winem kaftanie i przyciętej równo bródce.
-W imieniu Rady Najwyższej powołuję się na…-Urwał, gdy między oczy wbił mu się jeden z moich puginałów. Poniósł się wrzask kobiety. Spojrzałem na nią z lekkim uśmiechem. Długie, brązowe włosy spięte miała w wysoki kok na głowie, a mocny makijaż i piękna kreacja znaczyły o jej wysokim urodzeniu.
Zagwizdałem rytmicznie pod nosem.
-Kundel bury, kundel bury… Penetruje wszystkie dziury.-Zaśmiałem się widząc, że znowu zanosi się krzykiem i płaczem.
-Zamknij się!-syknąłem i na siłę wytargałem ją na zewnątrz. Zdarłem z niej kieckę odsłaniając białą bieliznę. Rozciąłem giezło i pantalety odsłaniając śliczną, różową muszelkę okalaną kępką ciemnych włosów. Kopała i wrzeszczała, ale nic jej to nie dało. Wyjąłem z gaci swój arsenał i zacząłem zabawę.
[…] –Miło było, skarbie-rzuciłem podnosząc się.
Szlachcianka leżała zupełnie naga, czerwona i zapłakana na ziemi ciągle płacząc i jęcząc. Podkuliła nogi bezradnie.
-Zapłacisz…za to-wyjąkała.
-Zapłacę? A to ciekawe!-parsknąłem.
Począłem przeszukiwać martwych mężczyzn zbierając pieniądze i cenne przedmioty. Gdy nie było już nic ciekawego podszedłem do kobiety i zerwałem z jej szyi ładny, złoty medalion.
-Dzięki.-Uśmiechnąłem się pobłażliwie.
Podszedłem do konia jednego z jeźdźców i dosiadłem go ocierając krew z siodła.
Uniosłem do szlachcianki dłoń w szyderczym geście pożegnania i odjechałem w kierunku miasta zostawiając ją na pastwę losu. Pewnie niedługo zajmą się nią dzikie zwierzęta, bo do miasta kawał drogi.
[…] Po kilku godzinach drogi przez las wreszcie dotarłem do niedużego miasta o architekturze charakterystycznej dla Tserren-Vii. Wokół niezbyt wysokich murów rozciągała się wioska tuż przy niebezpiecznym lesie, której pilnowali uzbrojeni w kusze ludzie. Po udeptanych uliczkach biegały bawiące się dzieci. Na platformie wokół wielkiego drzewa stali zwiadowcy w zielono-brązowych strojach z łukami w rękach. Przy niewielkich chatkach mężczyźni rąbali drwa, a kobiety bawiły niemowlęta, robiły pranie w rzece bądź handlowały czym popadnie. Podszedłem do oświetlonych pochodniami murów i wszedłem przez drewniane, okute drzwi, których pilnowali dwaj strażnicy. Nawet nie zwrócili na mnie uwagi. Przeszedłem krótki odcinek, w którym ludzie zrobili sobie składowisko niepotrzebnych rzeczy takich jak beczki, skrzynki i wszelkiego rodzaju złom.
Ponowne drzwi również pilnowane przez strażników. Jeden z nich właśnie podsikiwał tutejsze mury. Wszedłem na główny rynek miasta. Z tego, co się orientowałem było to Ver’yessio. Zabita dechami miejscowość, która słynęła ze sporego bezprawia, a przewodził nim obleśny typ zwany Katem. Naprawdę miał na imię Talmor, ale słynął z wieszania ludzi za byle co.
I tym razem na szubienicy stojącej po środku rynku bujały się dwa ciała. Jakaś młoda kobieta i chudy jak patyk, łysy facet.
Zaprowadziłem konia do pobliskiej stajni płacąc parę miedziaków za przetrzymanie go.
Skierowałem się do tutejszej karczmy już na wejściu czując odór kwaśnego piwa, potu, wymiocin i szczyn. Nie powiem, urocza mieszanka. Gdzieś w głębi, w kącie prali się miejscowi osiłkowie za pieniądze, przy masywnych stołach siedzieli mężczyźni pijąc, grając w kości, gadając czy siłując się na rękę. Po kątach stały kurwy zachęcając napalonych klientów do wspólnej zabawy. Podszedłem do baru, za którym stał karczmarz i usiadłem przy nim kładąc na stół monetę.
-Piwo. Tylko jak je rozcieńczysz wodą, to masz w pysk. Nie płacę za byle szczyny-mruknąłem, posyłając mu stanowcze spojrzenie.
-No co ty, panie!-Oburzył się.-Ja i rozcieńczanie piwa? Nie ma mowy! Takie rzeczy to tylko u tego gównojada, Fauma. Nie chodź do niego, najlepsze piwo mam ja!-Przechwalał się obgadując konkurencję.
-Jasne, jasne. Nie pierdol pan i dawaj to piwo-rzuciłem znudzony.
Zabrał monetę, wyczyścił szmatą jeden z kufli i nalał z beczki piwa. Postawił je przede mną.
Pociągnąłem łyk. Kwaśne, ale niczego lepszego nie mogę spodziewać się w tego typu spylunach.
-Co nowego w Ver’yessio?-zapytałem karczmarza.
-Facet zaśmiał się gardłowo.
-Kat czeka na swojego zaproszonego jakiś czas temu gościa. Hrabia de Chevallie z Re’Vermesch Pluvii ma przybyć jeszcze dziś.
Moja twarz została nieporuszona, mimo iż chciało mi się śmiać.
-Nie znam gościa…-Wzruszyłem ramionami.
-W sumie ja też nie wiem, kto to, ale pono jakiś sławy jest. A jaki bogaty!-Podniecał się.
-No, no, spokojnie, bo erekcji dostaniesz zaraz na myśl o jego skarbcu. To nie dla nas, prostych ludzi.-Otarłem usta po pociągnięciu solidnego łyka.
-Pomarzyć nie wolno?-Wzruszył ramionami oburzony.
Osuszyłem kufel i ruszyłem w kierunku piorących się po pyskach facetów. Zawsze można spróbować zarobić trochę grosza, a Ci nie wyglądali ani na zbyt bystrych, ani szczególnie zwinnych.
Oparłem się o próg patrząc na aktualnie walczącego łysego, chudego faceta i brzuchatego wieśniaka.
-Jakie są zasady?-zapytałem wypacykowanego kolesia, który ubił na tych walkach pewnie niezły majątek.
-O! Nowy chętny? No stajesz do walki, ale najpierw pokazuj pieniądze. Jaką stawkę stawiasz? Im więcej tym więcej wygrasz, jeśli rozpierdolisz przeciwnika.
-Na początek stawiam 5 sztuk srebra-rzuciłem.
-Świetnie!-Odwrócił się, gdy chudy facet został powalony przez brzuchatego chłopa.
Gruby zgarnął pieniądze i odszedł do stołu z poobijaną, brzydką mordą.
-Na początek pójdziesz do tańca z Chłystkiem. Rób wszystko by się nie podniósł!-powiedział, wskazując na młodego podlotka o zawziętej twarzy, na której nie widniał nawet jeszcze konkretny zarost.
Stanąłem pośrodku zbiorowiska rozprostowując ramiona.
-Zaczynajcie!-zawołał organizator.
Chłopak był porywisty. Rzucił się szybko i skocznie jak pchła. Zrobiłem szybki unik i zasadziłem mu z pięści w szczękę. Zrobił parę kroków do tyłu zaskoczony. Ponownie przystąpił do ataku tym razem z mniejszą pewnością siebie. Cios z prawej, z lewej. Nie uchwycił mnie. Moja kolej. Zamachnąłem się zdzielając go w brzuch. Skulił się i zakręcił. Kopnąłem go w plecy powalając na ziemię. Poturlał się, ale podniósł. Twardy. Skoczył na mnie atakując z bara. Na chwilę zaparło mi dech w piersiach. Zdążyłem jednak chwycić go za ramiona i zdzielić kolanem w twarz odrzucając go do tyłu z rozwalonym nosem. Podszedłem do niego. Mocny cios stopą w brzuch załatwił sprawę. Z jękiem zwlekł się ze ,,sceny”.
-Genialna walka! Utemperowałeś go trochę! Co? Walczysz dalej?-zapytał, wręczając mi wygraną.
-Czemu nie…-Wzruszyłem ramionami.
-Tym razem bijesz się z Niedźwiedziem z Północy.-Wskazał mi wielkiego dryblasa z wygoloną w połowie głową i mocnym zarostem.- Mówią, że siłą dorównuje niedźwiedziom z pobliskich puszczy, a miód żre prosto z ula!-Ekscytował się.
-Zobaczymy…-burknąłem.
Facet faktycznie wyglądał jak kolos, siłę w barach pewnie też ma, ale czy będzie na tyle silny, by mnie dorwać? Przekonajmy się. Wyszedłem ponownie na środek. Koleś zmierzł mnie wzrokiem i parsknął śmiechem.
-Ha! Ty masz walczyć ze mną?-Wyśmiał mnie prosto w twarz.
-Spróbuj mnie pokonać…-warknąłem.
-Młody wilczku! Warczysz na niedźwiedzia!-ryknął i zaatakował bez ostrzeżenia.
Nie zdążyłem zareagować i oberwałem po szczęce. Zęby przecięły wnętrze mojego policzka. Splunąłem krwią na podłogę. Zaatakował ponownie. Zrobiłem szybki unik na prawo i lewo. Pochyliłem się i zadałem kilka ciosów w brzuch. Skulił się i zrobił dwa kroki do tyłu. Zaatakowałem go wyprostowany. Nim moje pięści dotarły do jego osoby. Złapał mnie za ramiona. Czym szybciej zdzieliłem go czołem w czaszkę. Gdy ten cofnął się zrobiłem krok do przodu i zaatakowałem kolanem po żuchwie. Splunął krwią i zamachnął się wielkim łapskiem zdzielając mnie w pysk. Nacharałem juchą prosto pod jego nogi.
-W jaja go! W jajca!-wrzasnął któryś z dopingujących do Niedźwiedzia. Nim ten wykonał kolejnych, potężny cios pochyliłem się i zdzieliłem mu kopa prosto w krocze.
Skulił się i upadł na ziemię. Dopadłem go i zasadziłem kopa w bok. Gdy ten skulił się podkulając nogi machnąłem nogą uderzając go prosto w żuchwę. Zajęczał głośno z bólu. Wyplułem nadmiar śliny i krwi z ust.
-I co, Niedźwiedziu? Wyruchał cię wilczek-rzuciłem i podszedłem do organizatora.
-O kurwa! W życiu czegoś takiego nie widziałem!-Otwarł szeroko oczy wręczając mi wygraną kwotę.-Pokonać go był w stanie tylko Jassem Byczysko! Pije za czterech, nie lęka się niczego, a panny mówią, że widziały jak na swoim kutasie wiadra dźwigał.-Zarechotał.
Przewróciłem oczyma.
-Nie wiem, czy chcę się dalej bić…-rzuciłem.
-Podwajam stawkę! Jak go pokonasz dostaniesz dwa razy więcej niż zaoferujesz! Będziesz mistrzem!-Przekonywał.
-Który to?-zapytałem, chcąc ocenić swoje szanse.
Mężczyzna wskazał mi ruchem głowy faceta, który jak dotąd stał w kącie paląc fajkę i obserwując bijatykę. Wielkolud o ogromnych barach, mordzie z blizną i szczecinowatych włosach.
-Dwa razy więcej, mówisz?-zapytałem, wiedząc, że porywam się na głęboką wodę.
-Tak! Masz to jak w banku. –Zapewnił.-To jak?
-Niech będzie.
-Byk! Kolega Cię wyzywa!-zawołał tamten.
Facet skończył palić, podciągnął gacie, splunął i podszedł do mnie.
-Z tą cipką? Przecież on nadaje się na dziwkę, a nie do walk…-mruknął niezadowolony.
-Dobry jest. Pokonał Niedźwiedzia-zapewnił.
Tamten przewrócił oczyma i skinął głową wchodząc w okręg utworzony przez dopingujących widzów.
-No to chodź!-rzucił.
-Zaczynajcie!-zawołał organizator.
Skupiłem się tylko na walce. Gdy zaatakował zrobiłem szybki unik. Wyskoczyłem do góry zadając mu dotkliwego kopniaka w bok. Wykonałem przewrót stając za jego plecami. Odwrócił się robiąc zamach ręką jak cepem. Dostałem boleśnie po brzuchu.
-Po ryju go!-wrzeszczała spora publiczność.
Cofnąłem się i zaatakowałem.
-Czekaj aż się uchyli!-zawołał ktoś.
Gdy ten zrobił unik kopnąłem go z półobrotu. Potrząsnął głową. Nim doszedł do siebie wyskoczyłem do góry i od góry uderzyłem go w czaszkę powalając na kolana do pozycji podpartej rękoma. Kopnąłem go w brzuch. Podniósł się ciężko i zaszarżował na mnie uderzając we mnie z bara i powalając na podłogę. Otwarłem szerzej oczy, gdy zobaczyłem jego nogę zmierzającą w kierunku mojej klatki piersiowej. Błyskawicznie przeturlałem się na bok i podniosłem. Ponownie z rozbiegu jak prawdziwy byk zaatakował mnie wystawiając szerokie ramiona. W ostatniej chwili wystawiłem rękę zdzielając w obmierzły pysk. Poleciał z nogami do przodu wcześniej grzmotnąwszy łbem o deski podłogi. Nie podniósł się.
Ze stoickim spokojem podszedłem do organizatora, który stał oniemiały słysząc okrzyki wiwatu zebranych.
-Moje pieniądze.-Wyciągnąłem dłoń po mieszek z pieniędzmi.
Wsadził mi w nią sakwę z dzwoniącymi o siebie monetami.
-Dziękuję…-rzuciłem i ruszyłem ku stołom.
Drogę zastąpił mi jakiś smukły, ale wyraźnie umięśniony mężczyzna w wieku około 30 lat. Blond włosy miał schludnie ułożone na głowie, a szaro-zielone oczy przewiercały się przez moją osobę na wylot.
-Dobry jesteś. Rzucam Ci wyzwanie. Zawalcz teraz ze mną-powiedział.
Zmierzyłem go wymownie wzrokiem.
-Mam dość. Nie mam siły walczyć dalej-odparłem wymijająco.
-Owszem, masz.-Starał się mi wmówić coś, co ja sam wiem najlepiej.
Milczałem.
-No. Nie bądź tchórzem. Podejmij tę rękawicę, a zapewniam, że zyskasz więcej niż tylko trochę złota…
-Tak? A niby co masz mi do zaoferowania?-zapytałem podejrzliwie.
-Wiem, kim jesteś, wiem kogo dziś rano zabiłeś, wiem jaka krew Tobie płynie. Nadajesz się do nas, ale najpierw udowodnij mi osobiście, że jesteś w stanie pokonać zwykłego członka…-Zniżył głos.-Oddziału Czarnych.-Uśmiechnął się lekko.
Oczy omal nie wyszły mi z orbit. On? Członkiem Tserren-Viijskiego Oddziału Czarnych? I skąd wiedział co zrobiłem? Nie było świadków!
-Skąd wiesz co zrobiłem dziś rano?-zapytałem.
-Moja mała, słodka tajemnica.-Uśmiechnął się czarująco.
-Dobra. Walczę. Mam tylko nadzieję, że mnie nie zabijesz. Przepukałbym jeszcze przed śmiercią parę panienek.
Blondyn zaśmiał się.
-Nie martw się. Ale nie tutaj… To nie będzie byle pojedynek na piąchy. Chodź.-Ruszył w kierunku wyjścia ze spyluny.
Niepewnie ruszyłem za nim. Przygotowałem cinquedeę, by w razie ataku mieć jakiekolwiek szanse. Chociaż… I tak z Czarnym nie mam szans. Wyszliśmy za miasto przechodząc przez wioskę.
-Gdzie idziesz?-zapytałem zdezorientowany.
-Zobaczysz…-Uśmiechnął się tajemniczo.
Lęk i niepokój ogarnął mój umysł, mimo to wizja zarobku i wstąpienia w szeregi najbardziej wpływowej organizacji Krajów Zjednoczonych była zbyt kusząca…
<cdn.>