Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Taemin. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Taemin. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 13 kwietnia 2014

Od Taemina- Misja ,,Krew na lodzie" cz.1

Szedłem do pokoju dowódcy, stąpając po podłodze tak cicho, że kiedy przechodziłem obok innych, dziwili się, bo nie usłyszeli kroków. Zatrzymałem się przy dużych, zdobionych drzwiach. Wszedłem bez pukania. Przywódca siedział za dużym stołem. Skłoniłem się szybko.
-Witaj, Osstis- powiedziałem sucho. Nie lubiłem zbytnio swojego przywódcy. Denerwował mnie jego sposób bycia, ale musiałem przyznać, że dobrze sobie radził na swoim stanowisku. Skinął głową.
-Witaj, Taemin.
-Czemu mnie wezwałeś?- zapytałem bez emocji na twarzy. Miało to ukryć moją złość za to, że zawsze był taki opanowany. Zawsze doprowadzało mnie to do irytacji.
-Niedaleko naszej bazy, która znajduje się na pustkowiach miasta Dogblock, dochodzi coraz częściej do morderstw młodych mężczyzn. Ostatnio zabili naszego. Przekroczyli więc granice. Musisz zakończyć sprawę...
-Pozbywając się wszystkich winnych...- dokończyłem, prawie się uśmiechając. Pierce odchrząknął.
-Naszym głównym podejrzanym jest Zug-ba Plugawy. Nie wiemy, czy działa sam. Jak się pewnie domyślasz, Dogblock jest w Itter-Paht- dokończył. Zamyśliłem się. Chciałem to skomentować, ale pomyślałem, że ponarzekam sobie później. Bez słowa wyszedłem. Idąc długimi korytarzami myślałem nad misją. Czy była niebezpieczna? Owszem. Ale nikt nigdy nie mówił, że będzie łatwo. Opuściłem budynek. Zapowiadała się długa droga. Najpierw pojadę do portu, potem statkiem do Itter-Paht, a na koniec do władz i do Dogblock.
*W Itter-Paht po kilku godzinach jazdy*
Jechałem na tarantowatym ogierze, którego dostałem po zejściu na brzeg. Sprawował się bardzo dobrze, bo jechał ze stałą prędkością, nie licząc małych przerw. Czas miał znaczenie, jeśli nie chciałem kolejnych trupów. W końcu dojechałem, do głównej Itter-Paht'skiej bazy. Przeszedłem przez bramę i wkroczyłem na spory, lekko zaśnieżony dziedziniec. Potem w środku, idąc długimi, wysokimi korytarzami, oceniałem sobie niektórych mijanych ludzi. Annie, moja prawie przyjaciółka, oprócz faktu, że przy pierwszym spotkaniu chciała mnie zabić. Izabelle, córka dowódcy, albo nie miała dzieciństwa, albo była nienormalna. Bo, powiedzmy sobie szczerze, ja w jej wieku byłem jeszcze małym bachorem, a ona ma dziesięć lat i zostaje skrytobójcą. Diana, moje pierwsze skojarzenie, kiedy ją zobaczyłem to "ruda dziewica". Arystea, prawdziwa piękność, ale nie moja liga. Erthoran, chyba jedyny facet, chociaż nie znam wszystkich. Woli rośliny od ludzi, ale zawsze czymś wzbudzał moje zainteresowanie jego osobą. Niestety, nie dowiedziałem się za wiele, bo nigdy o sobie nie mówi. Tak rozmyślając wszedłem do pokoju dowódcy. Ekscentryczny, białowłosy dowódca, widocznie na mnie czekał. Skłoniłem się krótko i sztywno.
-Witaj, już wiesz zapewne, po co cię przysyłają?- Było to raczej stwierdzenie.
-Tak, mam tylko jedno pytanie- powiedziałem. Nieznacznie skinął głową, pozwalając mi mówić dalej. Kolejny denerwujący przywódca. Bębnił hałaśliwie palcami o blat, a ja zebrałem się w sobie i powiedziałem:
-Czy nie łatwiej byłoby wysłać któregoś z waszych skrytobójców? Macie ich chyba najwięcej ze wszystkich?- stwierdziłem unosząc jedną brew. Po co ściągać kogoś aż z Rutten? Spojrzał na mnie znad uniesionych brwi. Uśmiechnął się kipiącą.
- Jak Ci się nie podoba, to możesz z powrotem zasuwać do Rutten. A jednak, przyjechałeś, więc po co te głupie pytania, co?- powiedział nadal się uśmiechając.
-R-rozumiem- rzuciłem, starając się opanować emocje. Tylko nie tutaj! Uspokoiłem się.
-Grzeczny chłopiec. - Uśmiechnął się.- Jutro Erthoran Cię zaprowadzi.
*Następnego dnia*
Stałem sam, na pustym rynku Dogbolck. Bardzo późne popołudnie. Całe miasto było stare i zapuszczone, a po tym, co zdarzyło się ostatnio, dziwiłem się co jeszcze trzyma tu ludzi. Wiał zimny wiatr. Miałem się rozejrzeć, ta? Zachichotałem pod nosem. Teoretycznie wystarczy w porę zareagować na atak, ale nigdy nie mogę mieć pewności czy nie będę kolejnym celem, bo w końcu, jestem mężczyzną. Koło mnie przebiegła jak cień młoda kobieta. Jej złote loki mignęły mi przed oczami. Odwróciłem się na pięcie.
-Czekaj!- powiedziałem głośno. Stanęła mechanicznie. Podszedłem do niej zdecydowanym krokiem. Spojrzałem na jej twarz. Miała duże zielone oczy i miękkie rysy twarzy. Rumiane policzki w połączeniu z pełnymi ustami, czyniły ją na prawdę śliczną.-Możemy porozmawiać?- poprosiłem łagodnie. Zmarszczyła brwi.
-Co ty, języka w gębie zapomniałaś?- zapytałem.
Otworzyła usta, próbując coś wydusić. Chciałem jej coś powiedzieć, ale nagle usłyszałem krzyk. Rozdzierał porażającą cisze tego miejsca. Rzuciłem się szybko w kierunku wrzasku, nie zauważając nagłego zniknięcia dziewczyny. Biegłem ciasnymi uliczkami najszybciej jak mogłem. Usłyszałem kolejny krzyk, a potem czyjś rechot. Dotarłem na miejsce dużo później niż bym chciał. W zaułku przy jakiś zniszczonych belkach, leżał na brudnej kostce młody mężczyzna. Jego krótkie, rude loki spadały na piegowatą twarz. Nawet leżąc wydawał się bardzo wysoki. Spoglądał na swojego oprawce, swoimi szarymi oczyma z przerażeniem. Dyszał i wyglądał tak, jakby miał zemdleć. Z jego obu nóg, obficie sączyła się krew. Były albo prawie odłączone od reszty ciała, albo na prawdę mocno pokiereszowane. Nad nim stał średniego wzrostu, umięśniony facet z tygodniowym zarostem. Wyglądał na około 40 lat. Był odziany w jakieś stare łachy, a w ręku trzymał toporny sztylet, z którego co chwile spływała czerwona kropla. Na jego twarzy malował się obłęd. Uśmiechnął się paskudnie, wyszczerzając pożółkłe zęby. Podniósł rękę, aby zadać kolejny cios, a młody mężczyzna próbował się osłonić ręką. Kiedy już miał atakować, błyskawicznie podbiegłem i zablokowałem jego sztylet swoim. Zaskoczony odskoczył. Rudy chłopak podniósł się lekko i próbował coś wyjąkać, ale po krótkiej chwili opadł z powrotem na belki. Wiedziałem, co muszę zrobić...

CDN

poniedziałek, 3 marca 2014

Od Taemin'a- Początek

Byłem dzieckiem. Jakieś 12 lat, nie więcej. Miałem dom, rodzinę. Wszystko jak w każdej, normalnej. Tata, mama, siostra.
Gdyby tylko to się nie zaczęło.
Od dłuższego czasu coś przeczuwałem. Nie umiałem powiedzieć, co. Kilka miesięcy wcześniej ten stan się nasilił. Pewnego wieczoru, kiedy jak zwykle miałem pójść przygotować sieci, na jutro poczułem mrowienie. Potem piekący ból na całym ciele. Nie wiedziałem co to. Nasilał się. Ogarnął mnie lęk. Byłem sam, a jedynym światłem była mała świeca. Rozejrzałem się. Nikogo nie było w pobliżu, a rodzice wyszli z domu. Było mi potwornie zimno, a potem gorąco. Padłem na kolana. Oddychałem wolno, ociężale. Nie miałem pojęcia o co chodzi. Czy śnie? Przeszyły mnie dziesiątki niewidzialnych ostrzy. Krzyknąłem. Przystałem na chwile czuć cokolwiek. Zacisnąłem mocno powieki. Nie chciałem na siebie patrzeć. Bałem się, że zobaczę pocięte, zakrwawione kończyny. Jednak spojrzałem. Nie ujrzałem spodziewanych ran, a mimo to się przestraszyłem. Chciałem uciekać.
Ale przecież nie da się uciec przed samym sobą...
Usłyszałem krzyk przerażenia. Odwróciłem wzrok. W drzwiach stała moja młodsza siostra. Miała na sobie białą koszule nocną, a jej ciemne włosy były rozczochrane. Oczy miała szeroko otwarte. Przepełnione przerażeniem. Stała tak, oświetlona nikłym blaskiem księżyca. Była bosa. Musiała mnie usłyszeć i się obudzić. Uciekła tak szybko jak mogła. A jednak. To nie sen.
Jestem, czym jestem.
Całą siłą woli starałem się to zmienić, odwrócić przemianę. Napinałem mięśnie, nuciłem dziwne piosenki- nic to nie dawało. Po długim czasie samoczynnie powróciłem do ludzkiej formy. Byłem wyczerpany, ale i tak pobiegłem do domu. Rodziców jeszcze nie było. Poszedłem do pokoju siostry. Leżała w łóżeczku dygocząc. Nie spała. Wpatrywała się w ścianę.
-Siostrzyczko… -zacząłem
-Nie zbliżaj się!- krzyknęła drżącym głosem.
-To musiał być… zły sen- powiedziałem udając spokój.
-Nie udawaj! Widziałam Cię!- wrzasnęła. A jednak. Nie da się nabrać.
-Czy myślisz, że mógłbym Cię skrzywdzić!?- zapytałem histerycznie. Opuściła wzrok.
-N…nie.- Z jej oczu popłynęły łzy. Podbiegła do mnie i dziecięcym odruchem, wtuliła się we mnie.- Przepraszam… Ale… co chcesz z tym zrobić? - zapytała. Rzeczywiście. Co z tym zrobić? Mogłem to ukrywać. Mogłem uciec. Możliwości było wiele, ale prawdę mówiąc... Co by mi dały? Wtedy znowu poczułem się jak tchórz. Strach. Wszędzie. Każdy dzień był nim przepełniony. Mogłem zacząć przemianę. Miesiąc później, chociaż nic się nie zdarzyło, miałem wrażenie tej ciszy przed burzą… Chciałem się czegoś o sobie dowiedzieć. Słyszałem o ludziach z taką mocą. Ale w naszym miasteczku nikt o nich nie wiedział za dużo. Oczywiście znany był bezlitosny fakt wojny. Czarni, Biali. Wrogowie. Ale czy zawsze tak było? Pewnego dnia nie wytrzymałem, bo dręczyło mnie to codziennie. Zapytałem ojca prosto z mostu:
-Czy wiesz coś o ludziach Czarnej lub Białej krwi?! -Po tych słowach spojrzałem ojcu w oczy. Dostrzegłem w nich zdziwienie. Ale nie tylko.- Nie udawaj, że mnie nie słyszysz!- wrzasnąłem- Odpowiedz mi! -Wyszedł bez słowa. Tego samego wieczoru zawołał matkę do kuchni. Zaczęli rozmawiać, a ja słuchałem z zapartym tchem, lecz po usłyszeniu jednego zdania, krótkiego stwierdzenia, wybiegłem z domu. "Pożyczyłem" trochę pieniędzy ojca i uciekłem. Teraz byłem zupełnie zagubiony, ale przynajmniej miałem cel. Nocowałem gdzie się dało, jechałem aż dotarłem do...

CDN