Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ele'yas. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ele'yas. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 13 maja 2014

Od Ele'yas'a c.d. Shiry

Rżenie koni przebijało się przez mglisty poranek, rozrywało przybijającą ciszę, by na koniec zniknąć nie wiadomo gdzie wśród szarawej zasłony. Wyjechaliśmy z siedziby oddziału bardzo wcześnie, jakieś dwa tygodnie temu. Nieśpieszno nam było do Iaur’thun. Ani trochę. W końcu czego szukać na zadupiu, gdzie mieli tylko kurz, pył, piach. No dobrze, mieli góry klejnotów, ale i tak wizja mnie siedzącego wśród potwornych upałów i piasków napawała moją osobę skrajną rozpaczą. Nie przywykłem do takich warunków. Absolutnie. Szlak przez Re’Vermesch Pluvię wiódł praktycznie cały czas wśród drzew.
Przez konary zaczęły prześwitywać pierwsze promienie wschodzącego słońca. Potworny chłód przenikał przez odzienie, a potem skórę i mięśnie. Wbijał się w serce jak lodowe igły. Skuliłem się w kulbace trzęsąc się jak barani ogon. W zaciszu lasu nie było wiatru, jednak jego obecność zdradzał szum pociemniałych liści, które niebawem winny spaść z drzew. Przekląłem, gdy wyjechaliśmy na otwartą przestrzeń. Tutaj wiatr wzmagał się znacznie, wiał prosto w plecy, szarpał włosy i ubrania. Wzbijał w górę tumany pyłu i suchych liści, które unosiły się nad powierzchnią pożółkłych traw. Nocna szarówka nieba ustąpiła lekko żółtawej barwie, która rozlewała się wśród burych chmur, by chwilę później zacząć nabierać różowych odcieni. Budzący się dzień sprawiał, że znużenie i zmęczenie dawało się jeszcze silniej we znaki. Niebo przykryte teraz barwami różu, błękitu i fioletu , pastelowymi kolorami zalało obraz. Znak odległych górskich szczytów zaczęła wyłaniać się tarcza słońca w kolorze bladego złota.

***

- Ele’yas, Dharem, Mefer’ya. Zatrzymajcie się… - Usłyszałem niski, stanowczy głos Savira, który w naszym oddziale był Głównym Posłańcem.
Jechaliśmy przodem, więc razem z nami przystanęła reszta grupy. Savir zbliżył się do nas i przeczesał okolicę bacznym, sokolim wzrokiem. Po chmurach i wielobarwnych odcieniach nieba nie było śladu, mimo to wiatr wciąż wiał.
- Savir? Co jest? - zapytałem, rozbudzając się nieco.
- Obawiam się, że mamy towarzystwo… Nie ważne, jedziemy dalej. Ktoś nas obserwuje; tam, w lesie na lewo.
Kątem oka dostrzegłem ledwo widoczny kontur człowieka w cieniu drzew. Udając, że nic się nie stało ruszyliśmy dalej.
- Cholera - syknął cicho Główny Posłaniec, widząc, że szpieg kryjący się w cieniu drzew wychyla się z mroku lasu, dosiada konia, a potem pędzi w odwrotnym od nas kierunku, skręcając lekko na wschód.
- Co robimy? - zapytała wystraszona Mefer’ya, a w jej oczach błysnęła trwoga.
- Nie dościgniemy go, może wezwać Czarnych mentalnie. Jedyną szansą jest ucieczka, nie dogonią nas- wtrącił Dharem.
- Nie. Nie możemy ryzykować. Semea! Dorwij go! - rozkazał dowódca grupy. – Jak go złapiesz – zabij. Spotkamy się na miejscu.
Wysoka, chuda jak patyk kobieta o szarych włosach skinęła głową, obróciła śmigłego wałacha i pogalopowała za szpiegiem Czarnych.
- Jedziemy! – ryknął Savir.
Popędziliśmy zmęczone już konie do granicy państw. Dzieliło nas od niej może 15 kilometrów. Zwierzęta wyraźnie miały już dość. Zwolniły znacznie. Przez jakiś czas myśleliśmy, że będziemy mieć spokój. Tak też było, dopóki jednego z naszych nie przeszyła długa, precyzyjnie wykonana strzała. Młody, smukły mężczyzna z grotem wbitym prosto w czoło zwalił się na ziemię, a jego koń spłoszony odbiegł. Rozpętał się chaos. Magowie wśród naszych wznieśli bariery. Z lasu wyłoniły się sylwetki Czarnych, którzy z szyderczymi uśmiechami rzucili się do ataku. Szczęk żelaza, krzyki, śmiechy i złowrogie głosy. Nie miałem pojęcia ile trwała cała walka, ale była zaciekła. Czarnych było nieco mniej, wśród nich większości byli zwykli ludzie, mieliśmy przewagę.

***

Po jakimś czasie pole niewielkiej potyczki usłane było kilkoma ciałami Naszych i wrogów. Z rozciętym ramieniem podszedłem do ciała Mefer’yi. Kobieta wbijała we mnie trwożne spojrzenie, które kilka sekund później zgasło. Westchnąłem lekko, a potem przeniosłem wzrok na blondwłosą kobietę leżącą niedaleko obok.
- Savir! Ona wciąż żyje! Nie była ani z nami, a ni z nimi. Skąd się tu wzięła? – zapytałem, patrząc na nią nieufnie.
Posłaniec zbliżył się i zmierzył wzrokiem blondynkę.
- Nie wiem. Ale jeśli jest Czarną, która dołączyła się nieco później… Lepiej będzie to sprawdzić. – Omiótł wzrokiem ułożone na dwa stosy ciała, które zaraz miały zostać strawione płomieniami. Osobno ciała Naszych i Czarnych. Rudowłosa skrytobójczyni z naszej drużyny podpaliła stosy. Chwilę później ponownie skierowaliśmy się na południe, by późnym wieczorem dotrzeć do przygranicznej bazy Białych.

***

Savir położył ciało blondwłosej, wciąż nieprzytomnej kobiety na drewnianym stole w katowni. Dmuchając na zimne skrępowali jej ręce i nogi, a potem zbudzili ją w dość drastyczny sposób. Wiadro lodowatej wody wylądowało na głowie kobiety (oczywiście tylko zawartość). Kobieta szarpnęła się, a potem otworzyła oczy. Spojrzała na mnie i Savira niepewnym, poirytowanym głosem.
- Imię i nazwisko, skąd jesteś, komu służysz? – zapytał, nie owijając w bawełnę.

<Shira?> 

niedziela, 23 lutego 2014

Od Ele'yasa- Misja ,,Biały Kruk?"

Do Białych należałem już dość długo. W sumie to zaaklimatyzowałem się już. Nawet podziemna konstrukcja już nie budziła we mnie lęku, ale dalej twierdziłem, że architekt, który to wymyślił był chory na głowę. Z resztą jak większość tutejszych ludzi. Nie było źle. Jedzenie niezgorsze, warunki życia takie sobie. U siebie miałem lepsze; i łóżko było wygodniejsze, ale trudno. Nie można mieć wszystkiego. Za pewne usługi też płacili dobrze. Aha, no i co najważniejsze; poznałem bardzo miłego, ładnego chłopaka, który bardzo chętnie został moim towarzyszem podczas samotnych, ciemnych nocy. Bardzo go lubiłem do momentu, aż pewnego razu nie obudził mnie ze słodkiego snu i nie oznajmił, że Vennetta wysyła mnie do Itter-Paht, by uganiać się za jakąś smarkulą, co podobno ma się za Białego Kruka. Dla mnie sam fakt, że niektórzy wierzyli w cudowne dziecko, co ma być zbawcą uciśnionych był zabawny, ale ganianie się za jakimś gówniarzem po wsiach to już totalna strata czasu. W dodatku, że ta plota rozniosła się też wśród Czarnych. Jakoś nie uśmiecha mi się spotkanie z nimi ponownie. 
-Zafundowałeś mi bardzo miłą pobudkę-warknąłem do Nor’a, który usiadł na krześle i położył nogi na blacie niedużego stołu.
Blondwłosy chłopak w wieku 17 lat spojrzał na mnie niezadowolony.
-Hej! Nie moja wina, że Łania kazała mi Cię poinformować, że masz do niej przyjść. Ja właśnie szedłem, by obudzić Cię szybką laską, a tu ona wyłania się nie wiadomo skąd i mówi, że mam Ci powiedzieć o nowej misji i że masz do niej przyjść… I to szybko.

[…] Po kilkunastu minutach byłem już w jej gabinecie. Rudowłosa waliła nerwowo palcami w blat.
-Jeśli to prawda… będziemy zbawieni! Biali ponownie obejmą władzę! To byłby cud!- Ekscytowała się.
-Jak na mój gust to zwykli oszuści… Może liczą na nagrodę, albo coś-mruknąłem.
-Zawsze musisz na wszystko patrzeć tak pesymistycznie? Twoje zachowanie jest nużące. 
-Bywa.
Przewróciła oczyma. 
-Pojedziesz do Flantillos. To nieduże miasto W Itter-Paht. Dostaniesz mapę, bo pewnie…
-Wiem gdzie to jest-przerwałem jej.
-No tak. Wybacz, ciągle zapominam, że Twój ojciec był uczonym.
-Szkoda, że przeciwnikom jego tez zachciało się wbić mu nóż w plecy.
Nie odpowiedziała.
-Domniemanym Białym Krukiem jest 7-letnia dziewczynka imieniem Khazima Swan. Należy do ubogiego, szlacheckiego rodu. 
-We Flantillos są jakiekolwiek rody szlacheckie? To wieś.-Uniosłem do góry brew.
-Nie. Wraz z matką uciekła z miasta, bo ścigają ich Czarni. Dziewczynka ma już ponoć Formę. 
Skinąłem lekko głową.
-To wszystko?-zapytałem.
-Tak. Śpiesz się. Nie wiemy ile uda im się ukrywać. Aha! Gdy już ją odnajdziesz wręcz jej tę kulę i poproś o przemianę.
Zabrałem listę z informacjami oraz dołączony do niej przedmiot i wyszedłem z jej gabinetu.

[…] Po osiodłaniu wierzchowca pospiesznie skierowałem się na północny wschód, by po linii pochyłej ominąć pasmo gór Sene’khel. Wierzchowiec po kilku godzinach wyglądał na wykończonego, bo teren cały czas unosił się, ziemia ku północy stawała się twarda, a powietrze lodowate. Zrobiliśmy postój. Koń skubał twardą, ostrą trawę porastającą podnóże gór, które rozciągały się aktualnie po naszej lewej stronie. Ich ogrom przytłaczał, a spadające i osuwające się skały uderzały głośno o podłoże niosąc po przestrzeni echo. Noc zapadła, a wycie wilków w oddali wzbudzało dreszcze. Cholera by to! Nie ma to jak frajera bez jakiejkolwiek Formy, towarzystwa, czy… czegokolwiek wypuszczać w dzikie, północne ostępy! Gdy koń zjadł i odpoczął ruszyliśmy w dalszą drogę. Co jakiś czas widziałem w oddali skaczące po górach, wydające charakterystyczny, przeciągły, jękliwy odgłos Hircunisy. Nic więcej… 

[…] Cała podróż minęła raczej bezpiecznie. Odetchnąłem z ulgą, gdy wreszcie w oddali ujrzałem palisadę otaczającą niedużą wioskę, która była moim celem. Wjechałem do niej zostawiając konia w stajni. Śmigły, smukły wierzchowiec nie pasował do większości koni, które były wielkie, masywne i porośnięte gęstym włosem. 
Opatulony w gruby płaszcz ruszyłem przez wioskę. Trząsłem się z zimna, a ciągły wiatr wiejący od zachodu sprawiał, że skóra na twarzy piekła, a wargi popękały. Wyciągnąłem z torby kartkę z danymi. Khazima Swan. Mam jej szukać w podziemiach wsi. Wejście ukryte gdzieś w okolicach Karczmy ,,Pod Mlecznym Daumorgiem”. Daumorgi były to wielkie, tępe stworzenia hodowane tylko w Itter-Paht. Ich mleko było chyba tłustsze niż smalec. Miałem raz okazję go spróbować i więcej nie mam zamiaru. 
Odszukałem pospiesznie oberżę. W jej wnętrzu było cicho. No co się dziwić. Klepiący biedę chłopi nie mieli pieniędzy na zabawy w karczmach. Śnieg wokół był świeży i niewydeptany. Mimo to pochyliłem się i przyjrzałem jego warstwie. Dojrzałem dość szybko wgłębienia, które były starymi śladami, które przykrył śnieg. Trop prowadził na tyły budynku. Ruszyłem tam pilnując, by nikt mnie nie śledził. Ślady znikały pod stojącymi z tyłu beczkami. Jakież to oczywiste. Odsunąłem pierwsze z brzegu. Nic. Chwyciłem następną, ale ani drgnęła. Wyjąłem wieko i dostrzegłem wewnątrz niej zejście pod ziemię. Świetnie. Nie ma to jak przełazić przez beczkę. Kryjówka tylko dla chudych. Wlazłem do niej natrafiając na pierwszy szczebel drabiny. Zakryłem wieko beczki i ruszyłem na dół w zupełnych ciemnościach. Dopiero, gdy poczułem pod stopami twardy grunt postanowiłem wyjąc pochodnię. Zapaliłem ją i rozejrzałem się. Tylko korytarz. No nic, idę. Po dość długiej wędrówce w oddali zobaczyłem światło i usłyszałem czyjś głos.
-Stać! Kto idzie?!
-Ele’yas. Przybyłem, by sprawdzić, czy Khazima Swan jest Białym Krukiem. 
Z ciemności wyłonił się starszy facet o gęstej, brązowej brodzie. Zmierzył mnie wzrokiem.
-Z jakiego Oddziału jesteś?-zapytał.
-Liście Mordingesii-odparłem krótko.
Skinął głową i skręcił w jakiś korytarz prowadząc mnie do niedużych drzwi. Otwarł je i wpuścił do środka. W pomieszczeniu, które oświetlone było świecami siedziała starsza kobieta, o przyprószonych siwizną włosach spiętych w kok i białowłosa dziewczynka w białej sukience. Towarzyszył im jakiś mężczyzna ubrany w grube futro. Spojrzał na mnie zainteresowany.



-Jesteś od Białych, tak?-zapytał.
-Tak. Ele’yas. Przysyła mnie Łania. Mam rozumieć, że to jest Khazima…-Spojrzałem na dziecko, które siedziało na krześle dumne i blade. 
-Tak-odezwała się kobieta.-Moja córka prawdopodobnie jest Białym Krukiem! Nie śpieszyło wam się! Ile można czekać…?
-Droga była trudna.-Wzruszyłem ramionami. 
Przypomniałem sobie o przedmiocie, który wręczyła mi Łania, gdy wychodziłem od niej z gabinetu. Wyjąłem go. Była to biała kula ozdobiona błękitnymi wzorami. 
-Khazimo…-Podszedłem do dziecka.-Jestem Ele’yas. Mogłabyś pokazać mi swoją Formę?-zapytałem.
Dziewczę spojrzało na mnie z wielką łaską. Wstała z krzesła i gestem ręki poprosiła o odsunięcie się. Po chwili jej ciało powoli otoczyło się białą magią, która oblepiła jej postać. Forma była nieduża, świetlista i imponująca. Jej włosy falowały lekko, kryształowe płytki niczym zbroja zakrywały jej skórę, a jasnozłote oczy połyskiwały lekko. Jej matka wyglądała, jakby miała dostać orgazmu z dumy. 
-Widzisz?! Widzisz?! Jest cudowna! Musi być Białym Krukiem! 
-Zaraz się przekonamy…-Wyciągnąłem dłoń, na której spoczywała biała kula. 
-Jak to się przekonasz?-zapytała matka dziewczynki.
-Jeśli będzie umiała przybrać Formę trzymając w dłoni ten przedmiot, to znak, że jest Białym Krukiem…
Szlachcianka wyglądała na zestresowaną.
-Khazimo, wróć do swojej normalnej postaci, weź tę kulę i postaraj się przybrać swoją Formę ponownie. 
Dziewczynka pewna siebie wróciła do normalnej postaci, wzięła ode mnie przedmiot i zmrużyła powieki. Nie powiem, ciekaw byłem, czy faktycznie jest Białym Krukiem. Uśmiechnąłem się lekko rozczarowany, gdy otwarła oczy zaskoczona, bo nie umiała przybrać Białej Postaci. 
-Cóż… Przykro mi, ale nie jest wybrańcem. Jej Forma wygląda naprawdę imponująco, ale to nie znaczy, że każdy, kto wygląda ciekawie jest od razu tym jedynym…
-Ale jak to?! To niemożliwe! Ona jest Białym Krukiem! Spróbuj jeszcze raz, kochanie. 
Dziewczynka niezbyt przejęta sytuacją ponowiła próbę, ale nic nie nastąpiło. Zabrałem od niej przedmiot. Dopiero wtedy udało jej się ponownie. 
-Widzi Pani. Jeśli byłaby Białym Krukiem, to jej moc pokonałaby blokadę, jaką wytwarza ta kula. 
-To niemożliwe!- Histeryzowała, zrywając się na równe nogi. 
-A jednak!-warknąłem, uciszając ją.-Przykro mi. Żegnam!
Ruszyłem ku drzwiom. Otwarłem je, ale nie wyszedłem, bo przede mną jak spod ziemi wyrosła wysoka, smukła sylwetka młodego mężczyzny. Nim zdążyłem cokolwiek powiedzieć wymierzył mi cios w głowę. Zatoczyłem się i rąbnąłem o podłogę oszołomiony. Kobieta krzyknęła. Jak przez mgłę zobaczyłem białowłosego mężczyznę wchodzącego do pokoju, a wraz z nim dwójkę innych facetów. Czarni…
-Jevryk Crenno-przedstawił się białowłosy.-Do mych uszu dotarła wiadomość, że macie w posiadaniu Białego Kruka. Stwierdziłem, że warto sprawdzić, czy faktycznie. 
Otrząsnąłem się trochę z szoku. Cholera! Sam Crenno pofatygował się, by to sprawdzić. No ładnie. Już nie żyję. 
Dowódca Itter-Paht’skiego oddziału Czarnych spojrzał na przerażoną Khazimę i podszedł do niej. Przykucnął tuż przy niej i uśmiechnął się lekko. Pozostała dwójka Czarnych zagrodziła drogę przerażonej, biadolącej szlachciance i facetowi. 
-Powiedz mi Khazimo… Czy naprawdę jesteś Białym Krukiem?-zapytał. 
Dziewczynka spojrzała na mnie kątem oka i pokręciła przecząco głową.
Jevryk skrzywił się lekko. 
-Pokażesz mi swoją Formę?-zapytał.
Swan ponownie zaprzeczyła. 
Crenno wyglądał na zirytowanego. 
-Zabrać ją do bazy!-rozkazał.
Podszedł do kobiety i wbił jej ostrze w pierś. Ta z wrzaskiem przerażenia i rozpaczy zwaliła się na ziemię i ucichła po chwili. Mężczyzna w futrze starał się bronić, ale Czarny był za szybki. Jego ostrze podcięło mu gardło. Wyjął zza pasa sztylet i nawet na mnie nie patrząc rzucił nim prosto w moją osobę. Wraz z momentem, gdy broń wbiła się w moje ciało drzwi się zamknęły. Krew z rany w brzuchu płynęła powoli, ale intensywnie. Cóż… Nie chciałem tak skończyć, ale domyślałem się, że mieszając się w sprawy Białych i Czarnych nie dożyję spokojnej starości. Pociemniało mi przed oczyma i mimowolnie odpłynąłem. 

[…] Obudził mnie potworny ból. Otwarłem oczy i z wrzaskiem zerwałem się z czegoś, na czym leżałem. 
Przed oczyma widziałem zamazany obraz, a w głowie mi szumiało. Czułem się, jakby ktoś mi grzebał we wnętrznościach. Prawdopodobnie tak było.
-Przytrzymajcie go!-powiedział ktoś i dwie silne ręce przygniotły mnie z powrotem do stołu. 
Krzyczałem jeszcze chwilę i szarpałem się, ale po nieokreślonym czasie ponownie zemdlałem.

[…] Do mych uszu najpierw dotarł głos cichy, łagodny i spokojny. 
-Budzi się… Widzicie? Budzi się. A mówiliście, że nie przeżyje…
Był to głos kobiecy, melodyjny, anielski. 
Potem dotarł do mnie zapach zadbanego, czystego ciała, mleka i miodu. Na sam koniec, gdy otwarłem oczy ujrzałem piękną, delikatną buzię, ciemne włosy spięte w długi warkocz i duże, czarne oczy. Dziewczyna uśmiechnęła się odsłaniając równe, białe zęby.



Poza zachwytem na jej widok czułem jeszcze okropny ból w okolicach brzucha. Rana paliła. 
Skrzywiłem się lekko.
-Gdzie jestem?-zapytałem.
-Spokojnie. Nic Ci tu nie grozi…-Pogładziła delikatną dłonią moje włosy. –Jesteś w domu mojego ojca. Znalazł Cię w podziemiach, pod karczmą, gdy Czarni już odeszli. Musiał wyjąć z twojego brzucha odłamki ostrza i zszyć ranę. Było ciężko, ale najgorsze już za Tobą…
Przyłożyła dłoń do mojego czoła.
-Masz gorączkę-rzuciła i położyła mi na czole kawałek mokrego, zimnego materiału. –Napij się.-Przyłożyła mi do ust kubek z wodą. 
Pociągnąłem kilka solidnych łyków i podziękowałem skinięciem głowy. Jej głos działał na mnie usypiająco. Po chwili ponownie zasnąłem. 

[…] Po około tygodniu spędzonym w łóżku rana wreszcie zaczęła się goić. Karchiri opiekowała się mną przez cały ten czas. W sumie poza tym, że była straszną gadułą to była idealna. Podniosłem się z łóżka i usiadłem na jego brzegu. Wciąż byłem osłabiony, a moje ciało ledwo chciało mnie słuchać, ale tak to czułem się nawet dobrze. Karchi właśnie szła do mnie ze śniadaniem. 
-Nie jestem głodny!-rzuciłem już na wstępie widząc czubatą szklankę mleka Daumorga. Wciskała to we mnie cały czas mówiąc, że pomoże mi ono wrócić do sił. Jeśli haftowanie to w jej mniemaniu wracanie do zdrowia to miała rację. 
-Jesteś. Wiem, że tego nie lubisz, ale musisz. Proszę, wypij to… Dla mnie!-Zatrzepotała długimi rzęsami.
Spojrzałem na nią spode łba, ale wlałem w siebie gęste, papkowate mleko, które śmierdziało ni to rybą ni jajkiem. Powstrzymałem odruchy wymiotne.
-Ślicznie.-Pochwaliła. 
-Jak się czujesz?-zapytała.
-Nawet dobrze…-odparłem.-Pewnie niedługo będę się zbierał w drogę powrotną do mojego oddziału…
Dziewczyna odwróciła wzrok.
-Ja… Nie chcę byś odchodził-powiedziała.
Spojrzałem na nią lekko zaskoczony. Czy ona…?
-Ja… Ele’yas. Proszę, nie chcę byś odchodził. Zostań ze mną, a jeśli nie to zabierz mnie ze sobą!
O choroba… Karchiri chyba faktycznie mnie polubiła aż za bardzo. Jak ja mam jej to powiedzieć…?
-Nie mogę zostać. Muszę wracać do Oddziału. A zabrać Cię ze sobą nie mogę, bo to zbyt niebezpieczne. Lepiej będzie jeśli zostaniesz…tutaj. Ze swoim ojcem.
Dziewczyna spojrzała na mnie ze łzami w oczach.
-Nie! Pojadę z Tobą! Proszę!-Rzuciła mi się na szyję, a jej drobne, piękne wargi wpiły się we mnie. Całowała mnie namiętnie i z pragnieniem. Otwarłem szerzej oczy, a zaraz potem je zamknąłem. Zacisnąłem pięści nieco przerażony sytuacją. Karchi po chwili odsunęła głowę i zmierzyła mnie wzrokiem. Zobaczyła moje przerażone spojrzenie i niepewność na twarzy. Chyba nie bardzo wiedziała co powiedzieć. 
-Karchiri… Ja… przepraszam, ale…
-Nie mów nic!-krzyknęła i zerwała się z łóżka. Wybiegła z pokoju płacząc cicho.

[…] Łącznie po sześciu tygodniach wróciłem do siedziby swojego oddziału. Przez cały czas miałem w głowie obraz dziewczyny, która tak pieczołowicie opiekowała się moją osobą. Wszedłem do gabinetu Vennetty. Kobieta odetchnęła głęboko, gdy mnie zobaczyła. Wstała, podeszła do mnie i przytuliła mocno.
-Żyjesz… Tak się bałam!-powiedziała. 
Odsunęła się trochę i odchrząknęła.
-A no żyję.-Uśmiechnąłem się. Cóż… Jej gest był całkiem miły.
-Gdzie byłeś tak długo?-zapytała.
Opowiedziałem jej wszystko, pomijając wątek z Karchi. Wciąż budził we mnie sprzeczne emocje.
-A więc Jevryk zabrał Khazimę ze sobą? Pewnie zabił ją, gdy dowiedział się, że faktycznie nie jest Białym Krukiem. Biedne dziecko...
-Całkiem możliwe, że nie zabił. Pozostaje tylko wierzyć, że miał na tyle sumienia, by nie zabijać dziecka…
-Wierzysz w to?-zapytała.
Pokręciłem przecząco głową.

niedziela, 2 lutego 2014

Od Ele'yasa- Początek

Spod przymrużonych powiek obserwowałem falujący dynamicznie płomień świecy. Rozchyliłem lekko wargi oddychając głośno i głęboko z rozkoszy. Moje palce powoli wplotły się w złote, dość długie, lekko kręcone włosy mojego obiektu pożądania.
-Mocniej! Postaraj się trochę bardziej…-jęknąłem, przyciskając głowę, która dawała mi teraz tyle przyjemności bardziej do swojego krocza.
-Staram się…-Usłyszałem melodyjny, dość wysoki głos.
Zapaliłem fajkę i zaciągnąłem się wypuszczając obłoki dymu z ust.
Mokry, śliski język wodził powoli wzdłuż mojego kutasa.
Rozparłem się wygodniej w fotelu. Serce zabiło mi mocniej, gdy usłyszałem nagle głośne dobijanie się do drzwi. Zerwałem się z fotela i nim zdążyłem naciągnąć gacie na dupę drzwi poleciały razem z zawiasami. Do środka wparowało trzech dryblasów, którzy stanęli jak wryci, gdy zdali sobie sprawę z tego, co tu się właśnie działo.
Spojrzałem na nich oburzony.
-No co się tak gapicie?!-zapytałem.-To już nawet nie można sobie dziwki do domu zaprosić?-Przeniosłem wzrok na młodego, złotowłosego chłopaka, który przerażony skulił się pod ścianą.
Trójka facetów dalej stała nieco zaskoczona.
-No, kurwa, gadacie po coście tu się przysnuli? Czemu przeszkadzacie mi w moich wieczornych rozrywkach? A jak nie chcecie gadać to wypierdalać i płacicie za nowe drzwi.-Zapiąłem pas w spodniach i skinąłem na nagą, męską dziwkę by się ubrał.
Jeden z nich otwarł wreszcie gębę.
-Jesteśmy tu na rozkaz Tiernana Nerio. Dostaliśmy wiadomość, że współpracujesz z Rebelią!-powiedział.
Zrobiłem tępą minę. Mój fallus stracił już cały animusz.
-Ja? Z Rebelią? Błagam, nie obrażajcie mnie. Wpierdalacie się bez zaproszenia do mojego domu jak świnie do chlewa i jeszcze śmiecie mnie oskarżać o kontakty z tymi siostrojebcami? Poczęstowałbym was herbatą, ale za taką obrazę nie zrobię tego…
-Nie bądź taki mocny w gębie, cioto, bo nie wyjdzie Ci to na dobre-warknął.
-Wypraszam sobie tę ciotę! Pederasta, jeśli już…-Uśmiechnąłem się lekko.
-Jeden chuj. Zbieraj się po dobroci. Musimy Cię przesłuchać i stwierdzić, czy faktycznie masz jakiekolwiek kontakty z Białymi.
-Przesłuchać? Chciałeś powiedzieć, że posmyrasz mnie po boczkach rozgrzanym żelazem.
Nie odpowiedział na to zupełnie nic.
-No trudno. Miło mi było, Auro. Masz. Płacę podwójne za nieprzyjemności.-Wręczyłem mu mieszek z podwójną ilością monet, jakie miał dostać za swoje usługi.
Skinął lekko głową i wyszedł pośpiesznie. Ubrałem się, nałożyłem długi, skórzany, czarny płaszcz i podszedłem do trójki wielkich oprawców. Spojrzałem na nich.
-Mogę tylko poprosić znajomego o to, by zajął się drzwiami, bo jak mniemam wy tego nie zrobicie, a nie chcę by złodzieje wynieśli mi cały dorobek życia.
Ciemnowłosy spojrzał na dwóch pozostałych.
-Ja z Tobą pójdę, a Yarpen i Erwir przeszukają twój dom w poszukiwaniu dowodów na potwierdzenie naszych podejrzeń o twoje konszachty z Białymi.
-Proszę bardzo. Rozgośćcie się. Tylko jak mi zniknie coś drogocennego to wiem, gdzie uderzyć-ostrzegłem, wychodząc w towarzystwie ciemnowłosego dryblasa na ulicę. Skierowałem się razem z nim do domu obok, gdzie mieszkał mój dobry znajomy- Zigrid. Stara kutwa i ruchacz, ale mogłem na nim polegać. Stanąłem przed drzwiami jego domostwa i zapukałem. Otwarł mi po kilku sekundach.
-O! Ele’yas. Dobrze Cię znowu widzieć, brachu. –Przeniósł wzrok na mojego mięsistego towarzysza.-A to…?
-Nie ważne. Idę z nim na przechadzkę. Zigrid, mam do Ciebie gorącą prośbę. W dość… nieprzyjemnych okolicznościach moje drzwi pozbyły się zawiasów. Mógłbyś… zadbać by mi nikt nie obrabował domu? Zapłacę Ci gdy wrócę.
-Jasne, a co się stało?-dopytywał.
Westchnąłem.
-Wyjaśnię Ci innym razem.
-Dobra.-Uśmiechnął się krzywo.
Oprawca skinął na mnie.
-Idziemy-mruknął.
Ruszyłem z nim z powrotem do mojego domu czując na sobie ciekawski wzrok Zigrida.
-I co? Znaleźliście coś?-zapytał mój towarzysz, gdy wreszcie znaleźliśmy się ponownie u mnie.
-Nic-syknął Yarpen.
-Dobra. Trudno. Idziemy-powiedział i wyszliśmy z domu.
Poprowadził mnie w kierunku znanej mi siedziby Czarnych. Nigdy nie byłem we wnętrzu budynku. Całość wykonana była z drewna. Skręciliśmy w któryś z korytarzy. Cała trójka wsunęła razem ze mną do jakiegoś pomieszczenia. Drgnąłem widząc niezbyt postawnego, ciemnowłosego faceta.
-Przyprowadziliśmy go. W domu nie znaleźliśmy nic podejrzanego.-Zameldował najbardziej gadatliwy z całej trójki.
-Dobrze, Lyxzen. –Spojrzał na mnie.-Ele’yas… Nazwisko nieznane. Czemu ukrywasz swoje miano?-zapytał.
-Lubię anonimowość, ale jeśli bardzo was ciekawi to moje nazwisko brzmi Ard’carraight.
-Dostaliśmy informację od pewnej osoby, że współpracujesz z Białymi. To prawda?
-Nie.-Odparłem krótko.
-Yhym… Skądś te podejrzenia muszą być.-Nie wyglądał na przekonanego.
-Może ten ktoś po prostu mnie nie lubi?-Wzruszyłem ramionami.
-Ciekawa koncepcja. Zabierzcie go na dół. Może tamtejsza sceneria rozwiążę mu język.
-Nie rozwiąże, bo nic nie wiem…-warknąłem.
-Jakoś Ci nie wierzę…-powiedział.
Zatargali mnie na siłę do obskurnego pomieszczenia pod ziemią. Całość wyłożona była kamieniem. Lyxzen przemocą przywiązał moje ręce i nogi do ustawionego pod pewnym kątem stołu. Dopiero teraz zobaczyłem, że pod drugą ścianą również unieruchomiony leży jakiś nieprzytomny mężczyzna, na którego ciele widniały ślady tortur.
Tiernan stanął obok mnie i spojrzał na mnie pustym wzrokiem.
-Mów…
-Co mam mówić?! Ja nic nie wiem!-rzuciłem wściekły.
Mężczyzna skinął na jednego z trzech oprawców.
Yarpen wziął do ręki kawałek rozgrzanego do czerwoności żelaza, które tkwiło do tej pory w ogniu.
Podszedł do mnie i zerwał z mojej piersi koszulę. Wrzasnąłem przeraźliwie, gdy poczułem jak żelazo wypala mi skórę w okolicach żeber.
-Szczam na was gęstym moczem, obsrane kutafile! Chuja wam powiem!-wrzasnąłem.
Mimo bólu nie miałem zamiaru powiedzieć im tego, co kiedyś przez cholerny niefart dowiedziałem się w jednej z karczm.
Tiernan skinął ponownie na Lyxzena. Dryblas przeorał mi drugi bok narzędziem tortur. Z mojego gardła ponownie wydarł się krzyk.
-A więc jednak coś wiesz…-Nerio spojrzał na mnie przenikliwie.-Będziemy się tak z tobą zabawiać, póki nie powiesz nam tego, co chcemy wiedzieć…
Splunąłem mu prosto na pierś. Szkoda, że nie dosięgłem do jego mordy. Spojrzał na cieknącą powoli w dół ślinę.
-Nie ładnie…-powiedział, mimo wszystko opanowanym tonem i skinął lekko głową.
Tym razem podszedł do mnie Yarpen. Facet trzymał w dłoni wąską, ostrą igłę. Chwycił jeden z moich palców i zaczął wbijać przedmiot pod mój paznokieć. Łzy napłynęły mi do oczu.
[…] Po jakimś czasie, który ciągnął mi się w nieskończoność wreszcie straciłem przytomność. Z błogiego stanu wybudziło mnie wiadro lodowatej wody wylanej mi prosto na głowę.
-Jeszcze nie skończyłem…-powiedział dowódca.
-Pierdol się-syknąłem schrypniętym głosem.
Poczułem jak stalowe obcęgi ponownie zaciskają się na moich palcach miażdżąc je stopniowo.
-Zostawcie go…-Usłyszałem nagle.
Wszyscy odwrócili się w kierunku tego mężczyzny, który do tej pory milczał z zamkniętymi oczyma.
-Tak? A bo co?-zapytał Yarpen.
-On nic nie wie...-powiedział spokojnym tonem.
-Naprawdę? A więc przemyślałeś sprawę i wyśpiewasz nam wszystko co wiesz na temat swojej ukochanej organizacji?-Tiernan uniósł do góry jedną brew.
-Tak. Ale wypuśćcie go. On nic nie wie. Nawet nie wiem kto to…
-Ah tak? No to mów…
Otwarłem szerzej oczy widząc jak nie wiadomo skąd tuż za mną pojawił się wysoki, umięśniony mężczyzna o krótkich włosach. Położył palec na wargach na znak milczenia. Po chwili z cienia wyłoniła się poważna, dumna kobieta o kręconych, jasno-brązowych włosach. Oboje mieli twarze zasłonięte chustami. Trzymali w dłoniach po dwa sztylety. Kobieta skinęła lekko mężczyźnie i zaraz cisnęła je prosto w plecy Yarpena i Luxzena. Mężczyzna dopadł Erwira, ale nim zdążył obezwładnić również Tiernana ten uskoczył zwinnie na bok chwytając z dłoń swój sejmitar. Uśmiechnął się przebiegle.
-Kogo my tu mamy…-powiedział jakby nie zważając na to, że jego życie jest zagrożone. Drzwi od tylnej strony sali otwarły się. Do środka dumnym krokiem wsunęła postać z twarzą zasłoniętą materiałem. Na głowie miała kaptur. Tiernan spojrzał na nią kątem oka.
-Pan Tiernan Nerio. Jakże mi miło!-powiedziała pewnym siebie, wyniosłym tonem.
-Mnie pewnie też byłoby miło, gdybym wiedział kim jesteś…
-Nie dowiesz się. Fantom! Uwolnij ich obu. Wracajcie do nas. Pozwólcie, że my porozmawiamy sobie w cztery oczy-rzuciła, obnażając dwa długie sztylety.
Poczułem jak mężczyzna uwalnia mnie z oków. Druga kobieta pomogła drugiej ofierze Czarnych. Gdy tylko stanąłem poczułem jak nogi się pode mną uginają.  Fantom wziął mnie pod ramie i wyprowadził drugim wejściem. Gdy znalazłem się na zewnątrz poczułem, jak ogarnia mnie jakaś dziwna aura. Zupełnie jakby coś odcięło mnie od świata. Przeszliśmy wąską aleją kierując się do ścieków. Poczułem nieprzyjemny smród, gdy tam weszliśmy. Wyminęliśmy kanały wychodząc dołem rzeki. Mężczyzna posadził mnie pod jednym z drzew. Dopiero teraz zorientowałem się, że wyszliśmy z miasta do lasu.
Przykucnął przed moją osobą.
-Kim jesteś?-zapytał.-Czemu Czarni wzięli Cię na przesłuchanie?
-Ele’yas. Nie wiem. Ktoś musiał na mnie donieść… Przypadkiem dowiedziałem się w jednej z karczm od jakiegoś pijanego mężczyzny pewnych informacji na temat Białych. Podejrzewają mnie o konszachty z Rebelią.
-To faktycznie nieźle się wkopałeś. Powiedziałeś im coś?
- Nie. Nie lubię ich tak samo jak wy.
Po chwili dołączyła do nas również ta kobieta z wymęczonym do granic możliwości jeńcem.
-Bierzemy go do bazy?-zapytał Fantom.
-Za co go pojmali?
-Wie coś na nasz temat. Nie wygadał się.
 -Esseath? To prawda? Gadał coś?-zapytała zamaskowana.
-Nie… Milczał-wydukał zmasakrowany facet.
-Bierzemy go. Niech się kimnie, poniesiesz go. Lepiej, żeby na razie nie znał drogi do bazy…-powiedziała stanowczo.
Fantom wzruszył ramionami, wyjął z kieszeni jakąś fiolkę, odkręcił ją i podstawił mi pod nos.
Mimowolnie wciągnąłem trochę intensywnego aromatu i po chwili odpłynąłem. 


***


Łania wpatrywała się w Tiernana zawziętym wzrokiem. Skoczyła zwinnie i zaatakowała. Ich bronie uderzały o siebie co chwila z głośnym brzdękiem. Kobieta uchyliła się, zablokowała jednym ze sztyletów sejmitar Czarnego i zamachnęła się drugą bronią po brzuchu faceta. Ten krzyknął, gdy poczuł jak ostrze jej broni tnie jego skórę.
Cofnął się do tyłu łapiąc za ranę. Mimo bólu zablokował jej kolejny, agresywny atak. Krew tryskała z rany zalewając wilgotną, brudną podłogę czerwoną posoką. Po chwili Nerio osłabł na tyle, że oberwał znowu. Tym razem jej ostrze dosięgło jego ręki wytrącając mu broń z dłoni. Kobieta uśmiechnęła się pod chustą tryumfując.
-To twój koniec… Dałeś się podejść. Straciłeś czujność…-powiedziała.
Podeszła bliżej. Zacisnęła mocniej dłoń na rękojeści sztyletu. Przymierzała się do zadania śmiertelnego ciosu. Skrzywiła się słysząc huk otwierających się drzwi. Skoczyła ku drugiemu przejściu by uciec jak najszybciej. Do sali tortur wpadło kilku Czarnych. Dwoje z nich przypadło do rannego dowódcy. Reszta rzuciła się za uciekającą. Kobieta biegła przed siebie, by jak najszybciej wydostać się z opałów. Wybiegła na miasto i popędziła w kierunku kanałów. Skoczyła w dół szybko jak prawdziwa sarna. Jej stopy uderzały dość cicho o kamienne podłoże korytarzy ściekowych. Wskoczyła do wody na dole rzeki i popędziła przez las gubiąc wreszcie napastników. Pośpiesznie skierowała się prosto do ukrytej bazy przeklinając, że nie udało jej się zabić Tiernana Nerio. 

***


Obudziłem się wreszcie leżąc na niewygodnej jak cholera, drewnianej koi. Rany na ciele były opatrzone starannie. Rozejrzałem się po pomieszczeniu. Było dość ciemno. Nieduży pokój oświetlała tylko jedna świeca. Drgnąłem widząc w łóżku obok tego mężczyznę, który podzielał ze mną los ofiary. Jak mu było? Esseath? Wciąż spał. Podniosłem się i w samej bieliźnie ruszyłem do drzwi. Nim jednak zdążyłem wyjść drzwi otwarły się. Naprzeciwko mnie stała ta sama kobieta, która pojawiła się wtedy razem z Fantomem.
-Już się obudziłeś? Szybko.-Zmierzyła mnie wzrokiem.-Ubierz się. Pójdziesz ze mną do Łani.-Wręczyła mi czyste ubrania.
Nałożyłem na siebie szarawą koszulę i trochę za duże spodnie. Wyszedłem razem z nią z pomieszczenia. Otwarłem szerzej oczy widząc przed sobą ogromną, rozległą salę. Całość wyglądała jakby była wykopana w ziemi, a podparta była tylko konarami drzew. Ktoś, kto to projektował był albo szalony, albo pijany. Albo jedno i drugie… Po drewnianych kładkach skierowaliśmy się do jakiegoś pomieszczenia. Zapukała do ozdobionych misternymi wzorami drzwi i weszła. Wewnątrz było przestronnie i jasno.
-Vennetto. Obudził się już-zameldowała.
-Dziękuję, Tiqune-powiedziała rudowłosa kobieta, pewnie ta sama, która tamtego dnia walczyła z Tiernanem.
-Tak więc masz na imię Ele’yas?-zapytała.
Skinąłem na to głową.
-Czemu pojmali Cię Czarni?
-Podczas popijawy kilka miesięcy temu w jednej z karczm pijany w trupa mężczyzna wygadał mi, że baza Rebelii znajduje się za miastem, pod starym dębem, a wejścia ukaże się tylko wtedy, gdy wypowie się jakieś tam hasło. Nie pamiętam dokładnie, bo sam byłem nieźle narąbany. To tyle. Nie wiem kto mnie sprzedał. Po prostu przyszli i oskarżyli mnie o konszachty z… wami.
-Rozumiem. A jak wyglądał ten facet, który z Tobą wtedy rozmawiał?
-Niski, twarz miał pokrytą bliznami po pryszczach, rzadkie, jasne włosy. Jedno oko miał pokryte bielmem…
-Śliski!-syknęła.-Jak dawno to było?-zapytała.
Zamyśliłem się.
-Dokładnie to jakieś dwa i pół miesiąca temu.
-Zdrajca! Był kiedyś jednym z nas, ale zdradził i uciekł. Do tej pory nie umiemy go odnaleźć i zabić…
Nie odezwałem się.
-To co teraz ze mną?-zapytałem.
Kobieta zmierzyła mnie wzrokiem.
-Masz dwie opcje. Dołączysz do nas, albo zabijemy Cię, bo za dużo wiesz.-Uśmiechnęła się lekko.
-Jest jeszcze jedna opcja. Dołączę do was i wygadam się Czarnym, by mieć święty spokój.
-Tak też można, ale wtedy oni zabiją Cię, gdy im wszystko powiesz. Tacy już są.
-No tak, najdłużej pożyję przyłączając się do was?
Skinęła lekko głową.
-No dobra… To co dokładnie mam robić?
-Zaraz wszystko omówimy. Na spokojnie…-Uśmiechnęła się czarująco, ale mimo wszystko jedyne, co umiałem wyczytać w tym uśmiechu to wizja mojego tragicznego końca.