Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wpisy fabularne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wpisy fabularne. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 13 kwietnia 2014

Wpis fabularny- Yavar/Sierra

Yanvar odwrócił głowę spoglądając w dal. Na tle soczyście zielonych lasów, które szumiały cicho i dość złowrogo malowała się sylwetka jednego z jego ludzi, który stał na czatach.
-Ruszaj się, Sierra. Niedługo nadejdzie godzina żeru Meericorów. Chyba nie masz ochoty się z nimi spotkać-powiedział Jednooki, obracając gniadosza, który drobił nerwowo, ryjąc kopytami ziemię.
Kobieta nie odpowiedziała. Cóż, faktycznie nie miała ochoty na spotkanie z tymi monstrami, a w tutejszych lasach było ich mnóstwo.
-Przyprowadź mojego wierzchowca-rzuciła do jednego z przechodzących wojowników.
Mężczyzna skinął głową, a już po chwili prowadził pięknego, smukłego ogiera bułanej maści. Koń zarzucał nerwowo głową, rżąc cicho, jakby denerwowała go każda chwila spędzona z kimś innym poza Sierrą.
Czarna ujęła lejce wierzchowca i pogłaskała go czule po policzku.
-Spokojnie, Voirrey-szepnęła.
Gdy zwierzę uspokoiło się dosiadła go i podjechała do Yanvara.
-Możemy jechać-zameldowała.
Jednooki skinął jej głową i spiął ogiera, który ruszył w kłus, a potem galop. Jego kopyta waliły głośno o wilgotną, miękką ziemię. Wężowa Dama jechała tuż za nim, z lekkim uśmiechem przyglądając się ukochanemu mężczyźnie. W jego nieprzeniknionej, wiecznie poważnej twarzy było coś, co ją oczarowało. W sumie nawet sama nie wiedziała co.
Po chwili stanęli pod lasem, gdzie na straży czuwał wysoki, smukły szpieg Yanvara.
-Asvorn. Odprowadź proszę Sierrę do obozu, ja mam coś do załatwienia. Zajmie mi to może godzinę…
Sierra spojrzała na niego z wyrzutem, ale zacisnęła wargi i nic nie powiedziała.
-Tak jest, Generale!
Ruszył razem z Czarną do obozowiska w głębi lasu, tuż przy niedużym, ale wartkim strumieniu. Kobieta nie odezwała się ani słowem, mimo iż żołnierz Yanvara starał się nawiązać rozmowę i przerwać tę krępującą ciszę, która między nimi zapadła.

[...] Yanvar zjechał z gościńca, kierując się do źródła szumu wody. Po chwili stanął na niedużej, porośniętej mchem i drobnymi krzewami polanie, okrytej od góry konarami drzew. Po środku przepływał nieduży strumyk. Zeskoczył z konia i ruszył w kierunku wody. Stanął na brzegu i spojrzał przed siebie. Woda niespodziewanie zaczęła się lekko kotłować i pokrywać szronem. Ciecz nabrała ciemnej, smolistej barwy i skrzepła. Przez chwilę widział w czarnym lustrze swoje odbicie, ale nie trwało to długo. Ujrzał w głębi kamienne, blade oblicze młodej, poważnej kobiety o mistycznym, groteskowym wyglądzie. Tafla pękła lekko, a oblicze kobiety poruszyło się.
-Krasrorphio…-odezwał się.
Usłyszał cichy chichot.
-Witaj, Generale.-Młoda, tajemnicza kobieta odezwała się, a na jej bladych wargach pojawiło się rozbawienie.


-Jak Ci idzie? Znalazłaś już to, po co Cię wysłałem?-zapytał.
-To nie takie łatwe. Mój pomocnik jest.. nieco nierozgarnięty, a składniki do tego, czego potrzebujesz nie są łatwe do zdobycia. Musisz uzbroić się w cierpliwość, generale-szepnęła.
Yanvar skrzywił się niezadowolony z odpowiedzi.
-Nie mam wiele czasu. Ufam, że wywiążesz się w czasie, który ci dałem, albo szybciej.
-Postaram się, ale niczego nie obiecuję-rzuciła stanowczo i spoważniała.
Jednooki nie odezwał się. Po prostu skinął głową na pożegnanie, odwrócił się i wrócił do swojego wierzchowca. Woda w ułamku sekundy wróciła do normy. Dosiadł ogiera i popędził do swojego obozu.

[...] Po kilkunastu minutach dotarł wreszcie do obozowiska zeskakując z konia. Przywiązał go do słupka na obrzeżach i przeszedł przez obóz widząc jednym okiem salutujących mu żołnierzy.
-Generale Yanvar! Pani Sierra Cię oczekuje. Jest w Twoim namiocie!-zameldował jeden z jego ludzi.
-Świetnie. Dziękuję. A gdzie Kailin?
-Ćwiczy z Umbrą strzelanie z łuku-odparł.
-Gdy skończą niech przyjdzie do mnie-rozkazał i bez słowa skierował się do swojego lokum.
Wszedł do niego, omiatając wnętrze wzrokiem. Przy stole, na niskim fotelu siedziała Sierra, popijając wino ze srebrnego kielicha.
-Wreszcie jesteś…-skwitowała i wstała, odstawiając puchar z winem.
Yanvar posłał jej nieodgadnione spojrzenie i począł zdejmować z siebie skórzaną, ciężką kurtkę zapinaną na stalowe klamry. Sierra zbliżyła się do niego, wspięła na palce, oparłszy jego tors dłońmi i ucałowała go w policzek.
-Tęskniłam.
Jednooki pogładził dłonią jej długie, piękne włosy.
-Ja też, Sierro.
Ich pocałunki stały się jeszcze gorętsze niż na początku. Po chwili wstrzymali się słysząc, że ktoś wchodzi do namiotu.
Kobieta odsunęła się z uśmieszkiem rozbawienia od Yanvara i spojrzała na niego. Był lekko zawiedziony. Nie pokazywał tego, ale wiedziała ze był. Do pomieszczenia wsunął jeden z podwładnych Jednookiego u boku mając na oko dwunastoletniego chłopca, o włosach tego samego odcienia, co Wężowa Dama.


Kobieta uśmiechnęła się na widok dopiero, co wytartego z ziemi dziecka.
Yanvar spojrzał na syna. Chłopiec stał z powagą na twarzy. Wyglądał na nieco wystraszonego.
-Kailin, przywitaj się z matką-powiedział.
Chłopiec wahał się chwilę, ale potem podszedł do Sierry i zmusił do lekkiego uśmiechu.
-Witaj, matko...-wydusił.
- No proszę... - rzuciła Sierra.- Długo się nie widzieliśmy, a ty masz mi tylko tyle do powiedzenia? - zapytała, pochylając się do niego i całując w czoło, przyciągając do piersi i lekko przytulając. - Ale to nic. Mama się stęskniła. Masz jakieś skargi na ojca? - Zaśmiała się.
Chłopiec pokręcił przecząco głową. Yanvar wpatrywał się w niego bacznie.
-Jak nauka strzelania z Umbrą?-zapytał. -Wciąż z nie umiesz naciągnąć cięciwy?-zapytał z przekąsem.
Chłopiec spojrzał na niego kątem oka.
-Umiem.
- A kiedy pokażesz? - zagadnęła kobieta, zakładając ręce na piersi. Nie ma co, cieszyła się niezmiernie ze spotkania z Kailinem. Miała rzadko szansę zobaczyć się z Yanvarem, a co dopiero z własnym synem. Gdyby którykolwiek z jej wrogów się dowiedział, że ma potomstwo... Jej syn byłby zagrożony. Mniej ważnym argumentem był fakt, iż Sierra i Yanvar nie mieli ślubu, a ona jest członkiem rodziny królewskiej.
- A kiedy mogę? - odparł chłopiec.
- Słońce zachodzi, widoczność będzie słaba, nie dzisiaj - rzucił ojciec dziecka.
Sierra posłała mu spojrzenie typowe dla kobiety mówiącej 'psujesz zabawę, kochany'.
-Idź do siebie, przeczytaj dwadzieścia stron lektury, którą zadał Ci Vasco i idź spać. Jutro Cię z niej odpytam. Masz znać daty-rozkazał Jednooki.
Chłopiec skrzywił się lekko, wyraźnie niezadowolony z polecenia, ale skinął głową.
-Mogę już iść?-zapytał.
- Idź, idź. Ojciec mówi, to ma tak być, jutro pokażesz mi jak sobie radzisz z łukiem, dobrze?
- Dobrze, matko... - odparł chłopiec lekko się rumieniąc z zażenowania. - Dobrej nocy.
- Miłych snów, Kailin. - Uśmiechnęła się. Yanvar mruknął coś krótko na pożegnanie do syna i gdy ten opuścił namiot, podszedł do wazy z winem i napełnił nim kielich.
- Jesteś niemożliwy. Ile z nim rozmawiałam? Dwie, trzy minuty? - powiedziała kobieta urażona. Usiadła na brzegu łoża i posłała generałowi obrażone spojrzenie.
-Jutro z nim porozmawiasz. Dzisiaj on musi się uczyć i wypocząć przed jutrzejszym treningiem. Nie wyrośnie na wojownika, jeśli ciągle będzie ssać cycka matki- mruknął.-Poza tym wieczór jest czasem dla nas.
Na twarz córki Mercera wpełzł nikły uśmieszek.
- Wygoniłeś dziecko, by nie przeszkadzało? - zapytała rozbawiona. - Jak mogłeś? To okropne.
- Żałujesz?
- Nie. Ani trochę. - zachichotała, wstając.
Idąc powoli w stronę faceta rozpięła czarną szatę utrzymująca się na ramionach i luźno opadającą na jej smukłe ciało. Materiał spadł na podłogę pozostawiając kuszące, młode ciało Sierry na widoku, a także jej średniej wielkości, ale ukochane przez mężczyznę piersi. Uśmiechnęła się figlarnie kołysała swoimi biodrami jak prawdziwy wąż, czasem wyglądała jakby tańczyła w takt jakieś słyszalnej tylko dla niej muzyki. Wygłupiała się, musiała mieć ostatnio ciężkie dni. Nie żeby Yanvar tego nie lubił. Dosłownie pożerał jej gibkie ciało wzrokiem. Mężczyzna podszedł do niej i wpił się w jej usta. Jej język wsunął do jego ust tańcząc w nich z rozkoszą. Jednooki zsunął dłonie po jej plecach i położył je na krągłych pośladkach. Pchnął ją lekko na łóżko. Jej głowa opadła miękko na poduszki, a włosy rozsypały się po pościeli, układając w pojedyncze pasma niczym węże. Zdjął spodnie i koszulę, odsłaniając muskularne, potężne ciało, zarośniętą pierś i przede wszystkim dużego, rozochoconego członka. Ujął go w dłoń, zaczął nią poruszać, by przygotować się do ostatecznego miłosnego aktu. Uklęknął nad kobietą i kontynuował namiętne pocałunki. Jego wargi skupiły się na piersiach kobiety, a krótka, posiwiała broda drażniła delikatnie jej skórę. Zaśmiała się cicho. Spojrzał na nią pytająco.
-Tak strasznie mi tego brakowało. Za rzadko to robimy-szepnęła.
Nie odpowiedział. Posłał jej tylko lekki uśmiech i wrócił do pieszczot.
Po chwili odsunął się od niej, rozchylił jej nogi, ręką dotknął kępkę jej włosów na kroczu, a palcami musnął wilgotną, rozochoconą muszelkę. Zmrużyła powieki mrucząc cicho. Bez dłuższego zwlekania wszedł w nią słysząc krzyk jej zadowolenia i uniesienia. Przeszli do sedna.

czwartek, 3 kwietnia 2014

Wpis fabularny- Sierra/Yanvar

Krzyk przerażenia wypełniał las. Kilkoro ludzi biegło, dzierżąc broń, zbryzgani krwią swych martwych pobratymców. Ich panika bawiła ją. Zwyczajna reakcja na napotkany widok. To musiało być niesamowite uczucie zobaczyć taka masakrę, w której uczestniczyła twoja rodzina i przyjaciele. Uśmiechnęła się, widząc jak jej ofiary pędzą wprost w pułapkę, którą zastawili jej żołnierze.
Uciekali w popłochu, pragnąc dobiec do jeziora. Tam mieli swoja sąsiednią bazę.
Mieli.
Gdy mężczyźni dotarli do brzegu zamarli przerażeni. Rzeka płonęła trawiona językami dziwnych, ciemnych płomieni. Miedzy nimi było widać ludzi po drugiej stronie; Czarni, z oddziału Sierry, czekali cierpliwie, chociaż wyglądem przypominali prawdziwe bestie na polowaniu. Sierra wynurzyła się z lasu w swej wężowej Formie, wznosząc się na ogonie wyżej, niż sięga dwumetrowy wojownik. Miała spryskaną krwią złotą maskę na obliczu. Każdy jej ruch wywoływał przeraźliwy syk, jak u prawdziwej kobry.
Dowódczyni stała wpatrzona w bój, z upojeniem obserwując wszechobecną krwawą posokę. Jej uczniowie zbierali właśnie plugawe żniwo, do którego tak skrupulatnie ich przygotowywała. Byli niezawodni, a także niesamowici w tym, co robili. Uśmiechnęła się pod złotą maską widząc, że już tylko garstka Białych stoi i walczy resztkami sił. Kilkoro próbowało uciec, na daremno. Była nieposkromionym żywiołem, który pragnąć mordu - mord dostaje. Postanowiła także się zabawić. Dzierżąc w dłoni wielką gizarmę splamioną już uprzednio krwią, szybko wystrzeliła w stronę uciekinierów. Była szybka jak uderzenie pioruna, dlatego właśnie zwano ją "Żmiją" wśród wrogów.
Cięła równo, celnie, podcinając dwóm mężczyznom kostki. Runęli na ziemię niezdolni dłużej trzymać swej Formy. Byli średniego wieku, doświadczonymi wojami, w oczach których zgasła już nadzieja. Szkoda, miała nadzieje się lepiej bawić ze swoimi ofiarami. Jej śliski, zielonkawy, długi na około 300 cali ogon, owinął się wokół ciała starszego z dwójki i zaczął powoli, boleśnie zaciskać się, powodując donośny wrzask Białego. Z ust nieszczęśnika buchnęła krew, gdy jego wnętrzności zostały już zmiażdżone, a kości połamane. Uszu Sierry dobiegł odgłos pękających głośno płuc. Między mięśniami ogona kobiety nie zostało nic innego, jak trup z wyciśniętym na wierzch jęzorem. Rozbawiona krzykiem paniki drugiego z uciekinierów cisnęła ciałem w jeszcze żyjącego faceta, brudząc go krwią bezwładnego korpusu.
Mężczyzna zwalił się na ziemię z wrzaskiem. Upadł na plecy i widząc zbliżającą się Sierrę począł cofać do tyłu leżąc wciąż na ziemi. W jego oczach błysnęło przerażenie, a mokra plama między nogami była tego dowodem. Sierra zachichotała pod nosem i podpełzła do ofiary. Wyciągnęła gizarmę w jego stronę i przybiła go nią do ziemi. Ostrze broni przewierciło się przez jego wnętrzności. Zawył z bólu, ale wciąż żył. Kobieta pochyliła się i wbiła w niego spojrzenie dzikich oczu. Uśmiechnęła się pod maską. Końcówka jej ogona uniosła się do góry i poczęła brutalnie wsuwać w otwór w ciele mężczyzny, sprawiając, że jego wnętrzności przesuwały się i miażdżyły jeszcze bardziej. Wrzeszczał z bólu dławiąc się krzykiem i krwią.
Miała ochotę pobawić się nim jeszcze, ale nie dano jej ku temu okazji. Niespodziewanie ktoś stanął przed nią i wbił ostrze miecza prosto w głowę Białego kończąc jego żywot w ułamku sekundy. Uniosła wzrok zirytowana.
-Jak masz zabijać to zabijaj, ale nie pastw się nad nimi.- Usłyszała srogi głos swojego kochanka.
Yanvar stał przed nią, wpatrując się w jej zamaskowane oblicze. W jego oczach widać było pogardę i wściekłość. Wyrwał ostrze z gardła Białego.
Żmijowa Dama zakołysała się lekko na ogonie wpatrując w człowieka przed nią. Znała Yanvara od dobrych paru lat i był on ostatnią osobą, którą spodziewała się zobaczyć tutaj. Nie lubiła patrzeć na niego z góry, był to jedyny taki człowiek prócz jej ojca w świecie. Zdjęła dłonią maskę z twarzy wracając do ludzkiej formy, stając z cichym tupnięciem na ziemi. Odsłoniła oblicze.
- Wybacz, ale wiesz jaka jestem, prawda? - zapytała z czarującym uśmiechem. Miała przyodzianą w płaszcz smukłą figurę pięknej kobiety, której ciało zaczynało wychodzić z młodzieńczego okresu i przemieniać się w dojrzalszą postać. - Masz zamiar znowu mi tłumaczyć jak okrutna jestem, i to przy moich ludziach? - dodała niewinnie rozglądając się. Bój skończony, wszędzie walały się trupy po zmasakrowanych Białych, którzy nie mieli szans.
-Zachowujesz się jak mała, rozpieszczona gówniara- mruknął i odwrócił się do niej plecami. Przeszedł przez pobojowisko, zagwizdał głośno i krótko. W jego kierunku podbiegł smukły, ale pięknie umięśniony, gniady ogier. Dokładnie wyczesane ciało wierzchowca połyskiwało. Wskoczył na jego grzbiet i chwycił lejce obracając konia w kierunku Sierry.
-Nie pozwól, bym ponownie się na tobie zawiódł- powiedział, usadawiając się wygodniej w kulbace.
Sierra parsknęła śmiechem.
- Zawsze tak mówisz. - odparła niegłośno, świadoma, że i tak ją słyszy. - Ale postaram się.- Kobieta zarumieniła się lekko na widok niezadowolonego Yanvara. A co go nie zadowoliło? Jej typowy charakter. Zna ją dobrze, wie, że się nigdy nie zmieni, a mimo wszystko stara się ją naprostować.
- Moja pani...? - odezwał się ktoś. Jeden z żołnierzy w swojej Formie podbiegł do niej cały obryzgany krwią Białych. Odwróciła się w jego stronę. - Melduję, że wróg został doszczętnie wytępiony.
- Nikt się nie ostał? - zapytała, kryjąc zawód. Nie znalazła tego, czego tak uparcie szuka od paru wypraw.
- Nawet jeden biały szczur, moja pani.
- Dobrze. Zbierzcie naszych i poślijcie do obozowiska w Ferthernall Harm. Odpoczniecie przed następną bitwą. - Uśmiechnęła się i wyciągnęła swoją gizarmę, która cierpliwie czekała na właścicielkę, wbita w ziemię.
- A pani?
- Ja mam coś do zrobienia.- Zaśmiała się cicho i spojrzała kątem oka na Yanvara, który spoglądał na nią z góry bez konkretnego wyrazu twarzy. Zamachnęła się bronią, tak, że ta pobrudziła ziemię krwią.
Białą krwią.

sobota, 29 marca 2014

Wpis fabularny- Yanvar

Deszcz wciąż padał. Dzwonił o szyby starych, niskich budynków. W gęstym, wilgotnym powietrzu dało się czuć powiewne, senne mary śpiących ludzi, którzy nie zdawali sobie sprawy, kto snuje się po ich mieście.
Jednooki zwinnie jak kot wskoczył na mury budynku i wspiął się do jednego z okien, za którym spały dwie, podejrzane dziewczyny. Przykucnął na parapecie. Okno było zamknięte, a ciężkie krople deszczu biły w nie. Dosłownie dało się słyszeć jak szyby jęczą pod ich uderzeniami… Zamyślił się na chwilę badając wzrokiem mały dymnik. Wybicie go narobi zbyt dużego hałasu. Jego piwne oko zamknęło się. Szepnął coś pod nosem i z kąta pokoju wyłoniła się nieduża, szara mysz, która zdawała się iść w jego kierunku jak zahipnotyzowana. Nie przestał wymawiać nieznanych nikomu słów i po chwili jego umysł znalazł się w ciele zwierzęcia. Za każdym razem, gdy to robił ból w głowie był nie do zniesienia, a ciało rwało, zdawało się, że zaraz jakaś nieznana siła rozerwie je na strzępy, ale mimo to nic nie następowało. Pośpiesznie przybrał swoją postać tak, że na miejscu myszy stał teraz on, a zwierzę spanikowane pojawiło się na parapecie; na zewnątrz. Czmychnęła czym prędzej w kąt. Rozmasował palcami skronie, by uśmierzyć trochę ból w głowie. Spojrzał na śpiące dziewczyny. Interesowała go głównie zielonooka. Gdy siedziała w karczmie dostrzegł na jej ręce coś, co do tej pory nie dawało mu spokoju. Wzrokiem zmierzył leżącą nieruchomo brązowowłosą pannę. Jej blada skóra była gładka i jedwabista, długie rzęsy rzucały smukłe cienie na policzki, a pasma długich, zdrowych włosów oplatały łabędzią szyję i ramiona.  Podszedł do dziewczyny bezszelestnie, nie poruszając nawet powietrza. Przykucnął przy łóżku po stronie brunetki i odkrył lekko kołdrę z jej rąk. Przyłożył dwa palce do jej skroni usypiając jej zmysły i ujął w dłoń jej nadgarstek. Znamię na nim pokrywało się z tym, które było mu doskonale znane. Dotknął ponownie jej skroni. Wcześniej nie czuł w niej żadnej formy, ale teraz czuł wyraźne oddziaływanie czarnej, skrytej magii. Doskonale...
Wyprostował się, podszedł do okna i posyłając ostatnie spojrzenie dziewczynie naznaczonej znamieniem na nadgarstku wyskoczył pośpiesznie na ulicę. Okno trzasnęło głośno o ramę, ale szyba pozostała nienaruszona. Dwie śpiące, do tej pory, nastolatki zerwały się przerażone, spoglądając na otwarte okno z głębokim strachem. W pokoju słychać było tylko szum deszczu z zewnątrz.

Wpis fabularny- Brann

-Zajmij się nią. Chcę wiedzieć jak najwięcej. Wyciśnij z niej wszystko. Liczę na Ciebie, Brann…-powiedział Akaymon, tworząc z palców małą piramidkę. Jego uśmiech był łagodny, ale kryła się pod nim dziwna przebiegłość i zarozumiałość.
Wysoki, smukły, ale dobrze umięśniony mężczyzna w średnim wieku skinął dowódcy głową.
-Zgodnie z życzeniem - powiedział, odwrócił się na pięcie i wyszedł.
Skierował się na tyły bazy, prosto do tutejszych lochów. Zszedł po stromych, kamiennych schodach, zaciskając palce na kluczu do celi. Stanął przed lokum czarnowłosej kobiety, którą pojmali podczas jednej z potyczek. Suka. Otwarł celę i odchrząknął głośno, gdy spostrzegł, że śpi głębokim, nerwowym snem. Dziewczyna przebudziła się i usiadła na koi. Przez chwilę dało się u niej ujrzeć zaskoczenie na twarzy, które szybko zniknęło, a zamiast tego pojawił się grymas i kpina.
- Zabierasz mnie na przesłuchanie? - zapytała.
- Nie nazwałbym tego przesłuchaniem - mruknął i wszedł do celi. Chwycił ją za ramiona i związał je, a potem pchnął ją przed siebie. –Ruszaj się, nie mam zamiaru stracić więcej niż trzy godziny życia przy tobie.
- To zajmie najwyżej godzinę - powiedziała spokojnie i zimno, spoglądając na mężczyznę przez ramię.- Potem będziesz miał na tyle dość, że dasz mi spokój.
Mężczyzna nie odpowiedział. Bez słowa wypchnął ją na korytarz i poprowadził nim aż do stalowych, zaryglowanych drzwi. Otworzył je wielkim kluczem z cichym zgrzytnięciem i weszli do środka. Jak można się było spodziewać była to sala tortur, na której środku stało krzesło do przesłuchań z mosiężnymi klamrami przy nogach, podłokietnikach i na oparciu. To w jego kierunku poprowadził ją Brann. Rozwiązał jej ręce i posadził na urządzeniu. Klamry szczęknęły krępując jej kończyny w stalowym uścisku.
Facet podszedł do drewnianego stołu za jej plecami i począł grzebać w jakichś groźnie wyglądających zabawkach.
-To co? Powiesz mi coś na początek? Jak Cię zwą? - zapytał. – Ile masz lat? W jakim Oddziale służyłaś? Kto był Twoim przywódcą?
- Spokojnie, czy to ładnie tak pytać o imię nie przedstawisz się? - zapytała z kamienną twarzą, jakby nie przejmowała się tym, co ją czeka.
-Nie ty tu zadajesz pytania, tylko ja, szmato! Odpowiadaj! - warknął, zdzierając ją siarczyście w policzek.
- To mamy problem... - Znów obrywa, z jej wargi płynie stróżka krwi.- Nie powiem nic, póki się nie przedstawisz.
-Tak sądzisz? Chciałem być uprzejmy, ale nie dajesz mi wyboru. Nie będzie mnie byle Czarna szmata szantażować. - W jego dłoni błysnęła długa, nieco przyrdzewiała, ale ostra igła. Chwycił jeden z palców kobiety, a przedmiot powoli zaczął wsuwać się pod jej paznokieć. Krew wypłynęła, a kobieta wrzasnęła, bo ból ten był niezwykle dotkliwy.
Dziewczyna opada na oparcie. Odzyskuje kamienny wyraz twarzy.
- Jeśli chcesz się czegoś dowiedzieć udowodnij najpierw, że jesteś mężczyzną i się przedstaw.- Spojrzała na niego lodowato, rana na palcu powoli się zrastała.
-Jestem mężczyzną bez udowadniania tego Tobie, głupia suko-warknął, a przedmiot wbił jeszcze bardziej brutalnie pod kolejny paznokieć. Wyrwał go i wbił go ponownie, drażniąc i rozrywając ranę.
Jęknęła z bólu i zacisnęła palce drugiej ręki na podłokietniku. W imię swoich zasad cierpiała teraz niewyobrażalny ból.
- Tylko na tyle cię stać?- syknęła przez zaciśnięte zęby, jej ciało krzyczało, ale z ust nie wydobywał się już żaden dźwięk.
-Tylko na tyle? - Brann uśmiechnął się złośliwe. W jego dłoniach pojawiły się stalowe obcęgi. Chwycił w nie jej paznokieć, a potem zaczął powoli odrywać go od reszty palca razem z żywymi tkankami. Dziewczyna nie wytrzymała i krzyknęła rozpaczliwie.
- Jednak nie jesteś taka twarda... Więc jak? Odpowiesz na moje pytania?
- Najpierw ty odpowiedz na moje.- Zaciska zęby, ale ból znów wyrywa z nich krzyk. - Trzeba coś poświęcić, żeby coś zyskać...
-Słuchaj, jesteś u nas, my tu zadajemy pytania. Nie musisz znać mojego imienia. Do niczego Ci one, i tak już stąd nie wyjdziesz. A teraz mów grzecznie, bo jeśli nie działają na ciebie takie zagrywki, to mam gorsze. Założę się, że nie lubisz, gdy grzebie Ci się w tym miejscu.- Zacisnął swoją masywną dłoń na jej kroczu.
- Rób co chcesz.- Po raz pierwszy zaciska oczy. - On i tak zadbał o to, bym nie miała dzieci...
-Tak mi przykro. Ale przyjemne to to nie będzie - ostrzegł. - I kto Ci to zrobił? - zapytał.
Uśmiechnęła się połową twarzy.
- Mój pan, Mercer.
Mężczyzna spojrzał na nią z pogardą w oczach. Doskonale wiedział, że Mercer to skurwysyn, ale żeby aż tak?
-I komu ty służysz?.- Parsknął śmiechem.
- Sobie. - Spojrzała na niego z dziwnym błyskiem w lodowatych oczach. - Sobie i moim zasadom. Ból. Władza. Rozpacz. Gwałt. Śmierć...  Nic mnie nie zmusi do niczego.
W jej oczach pojawia się słaby płomień - zapowiedź pożaru.
- Co skłoniło Cię do przyłączenia się do Czarnych? - zapytał nieco zafascynowany jej odpowiedziami.
Uśmiechnęła się chłodno.
- Jesteś tego ciekawy? Nie muszę nic ukrywać, żądam jedynie kultury.- Płomień przygasa, chwila minęła.
-Brann...- Przedstawił się. -A teraz odpowiadaj.
- Nazywam się Argona Ryuketsu, jestem Ponurym Żniwiarzem - mówi spokojnie zupełnie nie zwracając uwagi na szpikulec wbity w palec.- Czemu dołączyłam do Czarnych? Bez powodu. Nie miałam innego wyboru.
Wzruszyła lekko ramionami powodując dotkliwy ból w dłoniach.
- Jak to nie miałaś wyboru? - zapytał z podejrzliwością w głosie.
- Nie żartuj sobie.- Wzdycha ciężko. - Jestem Czarną, po tym jak wykupili mnie z targu niewolników należałam do nich.
Brann drgnął.
-Byłaś niewolnicą? - zapytał. Podniósł jedną z nogawek jej spodni i ujrzał blizny po charakterystycznej bransolecie, którą nosił każdy niewolnik. - Jesteś potężna, mogłaś uciec...
- Nie mogłam - przerwała mu, w jej oczach znów zatlił się ogień. - Nie byłam potężna ani nawet silna. Byłam dzieckiem.
- Teraz jesteś dorosła, a wydajesz się być tak głupia jak wcześniej. Służyć tym psom... Wolałbym zdechnąć.
- Ale mój pan wtedy był... dobry... - Argona miała zagubioną minę. - Pomógł mi, nauczył żyć, a potem... a potem...
Z jej oczu niespodziewanie pociekły łzy. Znów byłą małą dziewczynką zdradzoną przez jedyną osobę, którą kochała.
- To aktor. Udaje. Cały czas. Potrafi manipulować ludźmi. Komu służyłaś? W jakim Oddziale? Ilu macie tam ludzi? Najbliższe plany?
- Służyłam Mu - odpowiada cicho, a jej wzrok błądzi po ścianach sali.- Nie byłam nigdy nigdzie na dłużej... Byłam jego zabawką... Ludzie... Marlon, Kuelan, Relfa, Nuray, Deneris...
Zaczęła mamrotać pod nosem.
- Leoma, Diatrym, Vessil...
Jakby otrząsnęła się z transu. Spojrzała chłodno na Brann'a.
- Było ich wielu - mówiła rzeczowo. - A co do planów... Skąd mam wiedzieć? Przecież jestem tylko narzędziem, zabawką, która nic nie musi wiedzieć...
- Jakie misje wykonywałaś? Wiesz, kogo zabijałaś z naszych? Umiesz mi podać nazwiska i miejsca stacjonowania najważniejszych osób wśród Czarnych?
- Jest ich dużo, ale nie widzę konieczności mówienia ci tego wszystkiego. - Uśmiecha się i rozluźnia nieco.- I tak mnie przecież zabijesz. Powiedziałam, co miałam powiedzieć, więc z czystym sumieniem mogę odejść. Dalej! Wydawało mi się, że coś chcesz zrobić...
- Powiedz...-Mężczyzna nalegał, a jego głos stał się bardziej łagodny. Można by powiedzieć, że dziewczyna w jakiś nieznany sposób zmanipulowała go.
Patrzyła mu w oczy. Były tak... Szare i spokojne. Jak stal sztyletu przebijająca serce. Pokręciła przecząco głową. Przygotowała się na ból.
-Mów- rozkazał, a żelazne szczypce zacisnęły się na jej dłoni miażdżąc ją boleśnie.-Chciałem po dobroci, ale... Nie dajesz mi wyboru.
- Ból to jedna z dróg do oczyszczenia. - uśmiechnęła się, jednocześnie jęcząc ze skrajnego bólu.- Drugą drogą jest zniszczenie. Niech zniknie wszystko...
Jej krew przybrała barwę smoły i zamieniła w mrok.
-Coraz bardziej utwierdzasz mnie w przekonaniu, że wszyscy Czarni są pierdolnięci. Odpowiadaj!
Płomień w oczach dziewczyny był coraz mocniejszy. Z jej ciała zaczął się powoli ulatniać płynny mrok. Dosłownie rozpływała się na swoim miejscu. Mięśnie jej pulsowały, z ust wydzierał się głośny jęk, który jednak cichł z sekundy na sekundę...
- Przestań - jęknęła jeszcze cicho, jej ciało do połowy uległo już przemianie. Całą prawa strona stała się niemal ogołoconą ze skóry, opływającą cieniem czaszką.
-O nie! Nie będziesz mi się tu przemieniać- warknął. Silną dłonią ścisnął gardło dziewczyny, a ta błysnęła świetlistą, białą magią, która sprawiła, że ciało kobiety powoli zaczęło wracać do normy, a czarna smolista wydzielina cofała się, jakby bała się światła.-Mów!
Dziewczyna dyszała. Jej oczy latały na wszystkie strony. Obcęgi zacisnęły się jeszcze mocniej, niemal miażdżąc rękę. Ból jakby ją obudził. Uspokoiła się i opadłą bezsilnie na oparcie. Zamknęła oczy i szepnęła.
- Zabawne... jak ból potrafi przynieść ukojenie...
-Mów!-wrzasnął, zdzielił ją w twarz, a potem chwycił z pieca kawałek rozgrzanego żelastwa i przyłożył do jej gładkiej, delikatnej skóry w okolicy szyi. Następnie zdarł z niej koszulę i przypalił skórę przy żebrach.-Jak nie zaczniesz gadać, to wsadzę Ci to w pizdę!-wrzeszczał rozwścieczony.
- A kim ty jesteś człowieku? - Argona niespodziewanie zaczęła się śmiać jak opętana. - Kim jesteś, żeby mi rozkazywać?
Spojrzała na niego z pogardą.
- Zabiłam wielu, więcej niż ci się może wydawać. Biała krew jest wyjątkowo smaczna. Taka słodka i delikatna, a przy tym ma w sobie coś pikantnego.- Oblizała usta. - Miejsce przebywania tych debili? To proste... Wszędzie! Ta ludzka zaraza szerzy się po całym świecie!
-Co planują zrobić w najbliższym czasie?-zapytał, starając się opanować.
- A gówno cię to obchodzi! - Roześmiała się znowu. - Ci idioci mówili coś o partyjce pokera w Cazis. Co oni mogą planować? To tylko plugawe robactwo.
Na ustach miała paskudny uśmiech, a jej zachowanie nie wskazywało już na pozycję ofiary. Wyglądało tak, jakby sytuacja ją bawiła.
Mężczyzna spojrzał na nią przenikliwie.
-Ciekawe jak będziesz reagować na to.-Odpiął ją, nogą przysunął wiadro, a potem cisnął ją na podłogę, zanurzając jej głowę w brudnej, ciemnej wodzie. Szarpała się, rzucała, ale ręce wykręcone do tyłu i trzymane przez silnego Białego nie pozwalały jej się ruszyć. Jedna z jego wielkich dłoni trzymała jej głowę. Poczuł, że zaczyna słabnąć, więc wyciągnął jej głowę. Zrobiła głęboki, żałosny wdech kaszląc głośno.
-Przypomniało Ci się coś o ich planach?-zapytał.
- Kurwa, nic jej nie mówili o niczym - warknęła dziewczyna, w której oczach dało się dostrzec dziki błysk.- I do cholery przestań robić z siebie durnia, człowieku i mnie puść!
-Kłamiesz! Gadaj wszystko co wiesz.- Ponownie wpakował jej głowę do wiadra i trzymał nieubłaganie czekając aż przestanie się tak mocno szarpać. Gdy zaczęła się dusić wyszarpał jej głowę. Kaszlała, krzyczała i jęczała, ale był nieugięty.-Gadaj!-powtórzył.
- Jesteś kretynem! Nie potrafisz nawet rozpoznać prawdy. Ja nie kłamię... bo po co? Nie obchodzi mnie świat. Najpiękniej by było, gdyby to wszystko zniknęło... Kiedyś tak zrobię! Ale najpierw muszę uporać się z Argoną. Zaczynała mówić od rzeczy, śmiała się jak szaleniec.
-Pytam po raz ostatni...-warknął, nie czekając na odpowiedź zaserwował jej kolejne nurkowanie. Trzymał długo, dłużej niż ostatnio. Dziewczyna niemal znieruchomiała. Wyrwał jej głowę, ta przez chwilę miała zamknięte oczy, wypluła wodę i wzięła głęboki wdech. Żałosny, przerażony.
-Powiesz wreszcie, suko? Nie będzie następnego razu...
Widać było, że dziewczyna już nie wytrzymuje. Wychrypiała jeszcze cicho:
- Jak chcesz mnie zabić to przynajmniej użyj noża.- Uśmiechnęła się lekko. - Bo zrobisz na przekór zasadzie: kto mieczem wojuje od miecza ginie.
Facet wściekły zdzielił ją konkretnie w brzuch. Kobiecie zaparło dech w piersiach. Otwarła szerzej oczy, a potem osunęła się nieprzytomna. Chwycił ją za fraki i ruszył z powrotem do celi. Wrzucił ją do środka, zamknął celę, a potem ruszył do swojego dowódcy, poinformować go o porażce, jaką poniósł. Jej mentalność była oczywista. Nie powie nic. To wariatka.

~by Argona

wtorek, 11 marca 2014

Wpis fabularny-Aela i Eric

Chłód poranka przenikał na wskroś, las budził się do życia smagany promieniami wstającego słońca. Cicho było, spokojnie i nieco sennie. Słońce, chociaż  zima była już blisko, przygrzewało jeszcze niezgorzej-wisiało tuż nad linią horyzontu, za lasem, że drzewa i krzewy rzucały przed sobą cienie długie, jasne i chłodne.
Cisza zaległa między krzewami i koronami drzew, a upajające słodkość unosiła się w powietrzu, przymglonym kurzawą słoneczną. Na wysokim, blado niebieskim niebie leżały gdzieniegdzie bezładnie porozrzucane, postrzępione chmury.
Eric ocknął się z zamyślenia, gdy poczuł lekkie, ale stanowcze szturchnięcie. Aela skinęła mu lekko głową i ruszyła szybkim truchtem przez las. Można by powiedzieć, że wcale nie biegnie, a unosi się nad powierzchnią ściółki. Pod jej stopą nie trzasnęła żadna gałązka, żaden suchy liść nawet nie zaszeleścił. Mężczyzna popędził za nią, ale jego kroki w porównaniu z bezszelestnym stąpaniem łowczyni zdawały się być ciężkie i głośne. Wybrał się z nią na polowanie, by nieco się odstresować po ostatnich przeżyciach związanych z Raffaelem i jego córką. Zrównał się z nią, a gdy jej oliwkowe oczy wbiły się w puste, szare przestrzenie między drzewami przystanął i zaczął nasłuchiwać. Zdecydowanie nikt nie mógł się równać z Aelą w kunszcie łowieckim. Nałożyła lekką strzałę z żelaznym grotem na smukły, długi łuk i ponownie śmignęła przed siebie skręcając lekko na północ. Jej zawzięty wyraz twarzy, groźne, skupione spojrzenie i rozwiane włosy, w które wplotły się gdzieniegdzie zielone igły, nadawały jej wyglądu wygłodniałej, rządnej krwi, polującej wilczycy. Wiatr wiał tuż na nich, dzięki czemu zwierzyna nie była w stanie wyczuć ich zapachu. Wadera przystanęła przy linii drzew, będących krańcem lasu.
Przed borem rozciągała się duża, trawiasta polana. Lekki wietrzyk igrał między źdźbłami pociemniałych od słońca traw. Całość otaczały dwie odnogi lasu na kształt podkowy. Oczy Erica i łowczyni wbiły się w stado wypasających się, młodych, jasnobrązowych łani. Zwierzęta skubały rośliny podnosząc co pewien czas głowy do góry w celu wypatrzenia wroga. Nie zauważyły ich. Kobieta naciągnęła cięciwę, zmrużyła lewe oko, wypuściła z płuc powietrze i rozchyliła palce. Lotki strzały musnęły opuszki, a grot przeciął powietrze z przenikliwym świstem, by po ułamku sekundy przeszyć ciało ofiary. Zwierzęta w panice rzuciły się ku linii drzew. Zraniona sarna również, ale po chwili runęła na ziemię brocząc krwią. Elegia razem z Aelą ruszył w kierunku zdychającej ofiary. Wyciągnął nóż i poderżnął jej gardło, by zakończyć jej cierpienia. Wyrwał strzałę spomiędzy tkanek i podał ją Aeli, która włożyła ją z powrotem do kołczanu.
-Ładny strzał-pochwalił ją dowódca. Rana była w okolicach piersi łani.
-Dziękuję. Była źle ustawiona… Nie mogłam jej od razu zabić-powiedziała, wbijając spojrzenie w martwe, paciorkowate oczy łupu.
Eric zagwizdał przenikliwie i głośno. Aela również wykonała ten gest. Potem pochyliła się i chwyciła sarnę za nogi. Po chwili w ich kierunku nadbiegły dwa konie. Jabłkowita klacz Erica, a za nią łaciaty, młody ogierek Aeli. Kobieta poklepała go po szyi i przytwierdziła zdobycz za siodłem. Dosiadła wierzchowca pośpiesznie, bo Eric już na nią czekał. Obrócili konie i pokłusowali w kierunku powrotnym.

[…] Aela oddała sarnę w ręce tutejszego kucharza, który jak za każdym razem nie skąpił pochwał dotyczących jej kunsztu łowieckiego oraz wyglądu. Jego małe, cwane oczka zdawały się pożerać jej ciało. Pożegnała go cichym ,,do widzenia” i wyszła. Zgodnie z prośbą dowódcy zaraz po tym skierowała się do jego gabinetu. Wsunęła do środka zastając go przy misce z wodą. Obmywał się właśnie po polowaniu.
-Przepraszam…-mruknął, wycierając się pospiesznie. Naciągnął na siebie wypłowiałą, ale czystą koszulę.
-Nic nie szkodzi.-Kobieta uśmiechnęła się lekko.
Eric podszedł do biurka i sięgnął do szuflady. Wygrzebał z niej coś i zamknął ją pospiesznie jakby bojąc się, że kobieta przypadkiem odkryje tajemnice w niej ukryte.
-Mam dla Ciebie świetną misję. Myślę, że wykonasz ją z palcem w…-Ugryzł się w język.
Aela uśmiechnęła się lekko rozbawiona.
-Tak? A jaka?-zapytała zaciekawiona.
Elegia podał jej kartkę papieru zapisaną kanciastym, równym pismem Zerrima. Zaczęła czytać powoli, ale skutecznie. Nie umiała perfekcyjnie pisać, ani czytać, ale jakieś podstawy znała. Eric w tym czasie podszedł do stołu i nalał wina do dwóch kielichów. Nie czekając aż skończy czytać zaczął tłumaczyć.
-Zerrim odkrył siedzibę oficera Czarnych, który zwie się Beharion Thefares. Stacjonuje ze swoim komando w okolicach Aphariz. Jest ich tam może tuzin. Zabijesz go niepostrzeżenie i uciekniesz. Będą Cię tropić, ale jesteś najlepszym skrytobójcą w Marach. Dasz sobie radę.-Uśmiechnął się do niej ciepło i podał jej jeden z pucharów.
Aela skinęła mu głową i pociągnęła łyk smacznego, słodkiego trunku, którego niezwykle rzadko miała okazję smakować.
-Cieszę się, że mi ufasz-powiedziała i zbliżyła się do niego.
Osuszyła kielich do dna i postawiła do na stole. Spojrzała w oczy Elegii i położyła mu dłoń na ramieniu. Mężczyzna odstawił naczynie wypełnione jeszcze winem, a wtedy kobieta musnęła jego szyję swoimi delikatnymi, pełnymi, rumianymi wargami. Jej ręce spoczęły na jego karku, a usta przesunęły się ku kościom jarzmowym dowódcy, tylko po to by wpić się w jego kształtne, ciepłe wargi. Eric na początku poczuł zaskoczenie, stres i oszołomienie, które dosłownie go sparaliżowało. Nie wiedział co robić, więc uległ jej. Odruch i obawa przed odkryciem jego tajemnicy kazała mu odwzajemniać gesty.  Ich języki złączyły się w lubieżnym, gorącym pocałunku. Wadera widząc jego postawę rozkręciła się jeszcze bardziej. Nie przerywając namiętnego uścisku popchnęła go na sofę. Mężczyzna znalazł się pod nią z głową opartą o podłokietnik. Usiadła na nim okrakiem i ponowiła pocałunki pocierając kroczem o ukrytego za materiałem ubrań penisa dowódcy. Ponowiła pocałunki wyraźnie rozpalona. Burza jej kasztanowych włosów opadła na ramiona i buzię, a dusza płonęła z żądzy i miłości do Erica, któremu mogła wreszcie pokazać swoją miłość, a on zdawał się ją akceptować. Elegia wreszcie opanował szok. Jego ciało było spięte do granic możliwości z jakiejś dziwnej formy strachu i stresu. Nie miał pojęcia co robić. Aela nie może się zorientować, więc póki co trwał w tym okropnym stanie nie dając nic po sobie poznać. Wadera zaślepiona pożądaniem nawet nie zauważyła, że w jego oczach czai się niechęć. Rozpięła jego koszulę odsłaniając umięśniony, kształtny brzuch i pierś okrytą niezbyt gęstym, ciemnym włosem. Zdjęła z niego pasek i zsunęła spodnie ukazując jego zwiotczałe przyrodzenie. Musnęła je smukłymi, delikatnymi palcami. W tym momencie Eric nie wytrzymał i podwinął nogi odsuwając się od niej jak poparzony. Jego oddech był przyspieszony, a oczy wbite w nią z mieszanką przerażenia, szoku i niechęci. Kobieta wpatrywała się w pot na jego skroniach i wszystkie mięśnie spięte, jakby był gotowy do ucieczki w każdej chwili.
Na jej twarzy najpierw pojawiło się zaskoczenie, potem żal, a potem zażenowanie. Odsunęła się od niego siadając na brzegu sofy. Dowódca odwrócił wzrok z mieszanką strachu i wstydu na obliczu.
-Eric…? Coś nie tak?-zapytała cicho.
Mężczyzna naciągnął na siebie spodnie i podniósł się. Nie odpowiedział. Jego twarz poczerwieniała ze złości i wstydu.
-Czy ty…? Czy ty jesteś…?-wydukała nie wiedząc czy ma się śmiać czy płakać.
Elegia spojrzał na nią, a w jego oczach błysnęła ta dawna wyniosłość i duma. Zaśmiał się pustym, nieprzyjemnym tonem.
-Żartujesz sobie? Za kogo ty mnie masz?-zapytał z pogardą w głosie. Kobieta poczuła się jakby ktoś ją zdzielił w policzek.-Po prostu czuję się zobowiązany względem innej kobiety. Chcę być w porządku zarówno względem jej jak i Ciebie-skłamał gładko.
Aela poczuła się jak byle dziwka, mimo iż do niczego między nimi zobowiązującego nie doszło. On ma jakąś inną kobietę? A więc jej nadzieje były puste i dziecinne? Zerwała się z siedzenia i zwiesiła głowę. Nie była w stanie spojrzeć mu nawet w oczy.
-Ja… Przepraszam-rzuciła niemal z płaczem i pełna goryczy wybiegła z pokoju zostawiając go zupełnie samego. Opadł na sofę chowając twarz w dłoniach. Nie spodziewał się tego… Bał się, że kobieta zorientuje się, ale bardziej spokoju nie dawała mu świadomość, że okropnie ją zranił.

poniedziałek, 3 marca 2014

Wpis fabularny- Raffael i Verosfella

Słońce chyliło się ku zachodowi, suchy, ciepły wiatr wiał ze wschodu wzbijając w powietrze pył, kurz i piach. Promienie słońca oświetlały twarze zebranych ludzi, barwiąc ich skórę na pomarańczowy kolor. Żałosny skowyt zefiru zdawał się być histerycznym płaczem wszystkich, zebranych tutaj żałobników.
Raffael stał ze zwieszoną głową obok niewysokiej, długowłosej dziewczynki, która szlochała cicho, ocierając łzy białą chusteczką. Wielkimi, smutnymi oczyma wpatrywała się w ciało jej matki owinięte białym płótnem, które zostało spuszczone do dołu wykopanego w suchej, twardej korron-thumskiej ziemi. Zebrani smutną pieśnią i wrzucanymi do dołu kwiatami pożegnali Ellenę, która miała odejść na zawsze do Królestwa Stwórcy. Pozbawione matki dziewczę podeszło do wykopu i spojrzało w dół. Z jej policzka skapnęła pojedyncza łza, która była wielka, mętna i ciężka, jakby wcale nie była kroplą wody, a kamieniem wyrzuconym prosto z głębin jej rozgoryczonej duszy. Z jej dłoni wypadł piękny, rozwinięty bladoróżowy kwiat magnolii, który spoczął w okolicach piersi jej matki. Odwróciła się i wróciła do Raffaela.
Kilku mężczyzn poczęło zasypywać grób. Dziewczynka nie wytrzymała i wybuchła gromkim, żałosnym, przejmującym płaczem, wtulając buzię w bok Raffaela. Mężczyzna położył dłoń na jej ramieniu i wplótł palce w jej włosy, nie wypowiadając ani słowa.
Żałobnicy po chwili milczenia, w towarzystwie odgłosu gród ziemi lecących w dół, zaczęli z wolna recytować słowa przykre, tragiczne i beznadziejne:
,,W mogile swej zimnej, ciemnej i głuchej; leży i nigdy jej duszy
Żadne już światło nie zbudzi, nie wzruszy… ‘’

[…] Spakował dziecku trochę ubrań, najpotrzebniejsze rzeczy i parę pamiątek po matce. Zabrał najcenniejsze przedmioty z domu, by nie skradziono ich i ruszył do pięknych, zdobionych schodów.  Zszedł na dół, zamknął drzwi i podszedł do śmigłego, gniadego wierzchowca, który drobił zhasany, spocony i zakurzony, z żółtą pianą toczącą się spod warg. Parskał, wyraźnie zmęczony upałem i zaduchem. Przymocował torby do boków ogiera, posadził na jego grzbiecie dziewczynkę i usiadł w siodle tuż za nią. Mała chwyciła się dłońmi łęku siodła nieco wystraszona. Objął ją ramieniem i pogalopował w kierunku wschodnim, do portu w Beggherin. Cała podróż nie trwała długo, gdyż przystań ta była dość blisko. W mieście portowym wsiedli na okazałą galerę o nieco pożółkłym żaglu. Hałas i gwar mijających ich ludzi zdawał się być teraz czymś obcym, odległym, z zupełnie innego wymiaru. Statek odbił od brzegu wpływając na chłodne, głębokie, ciemne wody Morza Khormskiego.
Jego córka przez całą podróż nie odezwała się ani słowem. Nie bardzo wiedział jak ma się zachowywać w stosunku do niej. Fakt, była jego córką, ale wyraźnie mu nie ufała. W końcu nie widziała go na oczy od 12 lat. On zaś miał okazję ją widzieć jako kilkumiesięcznego niemowlaka. Dlaczego miałaby ufać obcemu facetowi, który fakt, jest jej ojcem, ale zupełnie go nie zna. W jakiś niewyjaśniony sposób była mu blisko, a fakt, że nawet nie chciała na niego patrzeć bolał potwornie. Podobnie jak spojrzenia wszystkich, obcych mu ludzi.

[…] Po dotarciu do portu w Re’Vermesch Pluvii wysiedli na ląd i ponownie pogalopowali. Dni były upalne, a droga męcząca. Pył unoszący się na wysuszonych słońcem równinach unosił się pod kopytami wierzchowca, dostawał się do gardła drapiąc je i dusząc. Dziewczynka płakała, narzekała, a nawet wrzeszczała czasami z żalu i wściekłości. Robili niedługie postoje, by coś zjeść, czy przespać się. Sypiał niewiele, dziecię zaś drzemało praktycznie przez całą drogę w jego ramionach. Po kilkunastu dniach niezwykle męczącej podróży dotarli wreszcie do bazy. Córka mężczyzny nie chciała wchodzić pod ziemię, nie rozumiała co się dzieje, była jak ogłuszona po śmierci matki. Weszli do kanałów, a ona jęczała, błagała, by ją wypuścił, w pewnym momencie nawet zwymiotowała do wody ściekowej, nie mogąc znieść smrodu, do którego nie przywykła. Miał już teraz dość, a co będzie potem? Chyba jego cierpliwość zostanie wystawiona na próbę. Dotarli wreszcie do bazy, zeszli do gabinetu Erica. Zapukał cicho nie wiedząc, czego może się spodziewać po swoim dowódcy, a przy okazji partnerze, po ostatniej kłótni. Elegia siedział na krześle przy biurku pisząc jakiś list długim, gęsim piórem. Jego ręka zamarła, a kropla atramentu ubrudziła arkusz papieru. Spojrzał na swojego zastępcę spode łba. Zupełnie nie dostrzegł dziecka, bo jego złość przysłoniła mu wszystko.
-Czego?-zapytał.
-Eric... Poznaj moją córkę- Verosfellę.-Położył dłonie na ramionach niskiej, zagubionej dziewczynki.
Elegia spojrzał na dziecko, a jego wściekłość zniknęła w jednej chwili. Serce mu zmiękło na widok biednego, umorusanego dzieciątka, o zaniedbanych, brudnych włosach przyklejonych do buzi, która cała była w pyle i kurzu, a ślady po łzach tworzyły na jej policzkach dwa długie pasma. Sukienka była wygnieciona i brudna. Stała tak, ze złożonymi rękoma patrząc na niego wielkimi, szarymi oczyma. Przełknęła cicho ślinę zupełnie zagubiona.
Zmieszał się nieco.
-Bardzo mi miło, Verosfello-powiedział.-Mam nadzieję, że... jakoś się tu zaaklimatyzujesz. Niezmiernie mi przykro z powodu twojej matki, ale... Raffael się tobą zaopiekuje.-Uśmiechnął się do niej lekko. Młodocianej po policzkach znów popłynęły gorzkie łzy. –No już, nie płacz. Łzy tylko moczą twarz, nie obmywają serca.
Na te słowa Vero otarła policzki grzbietem dłoni i skinęła mu lekko głową.
Elegia spojrzał na partnera już bez złości.
-Zaprowadź ją do Agdehte. Niech ją trochę wykąpie, nakarmi i położy spać.
Rafa skinął mu lekko głową i uśmiechnął się z wdzięcznością.
-Dziękuję, Eric-powiedział i wyszedł razem ze swoją córką z jego gabinetu.

sobota, 1 marca 2014

Wpis fabularny- Eric i Raffael

Po korytarzu poniósł się głośny dźwięk czyichś kroków. Ze schodów zbiegł pośpiesznie Eric niosąc w ręce kartkę, na której jak zwykle wypisana była lista misji, które zlecał Zerrim. Otwarł drzwi swojego gabinetu i wszedł do środka rzucając kawałek papieru na stół. Zapalił świece umieszczone w dużym, ciężkim świeczniku. Zdjął z siebie płaszcz i brudną od krwi koszulę. Na szczęście nie była to jego krew… Usiadł za biurkiem i zaczął czytać zlecenia wypisane prostym, kanciastym pismem Zerrima. Nie miał pojęcia, komu je przydzielić, kto wykonałby je najlepiej. Przeklął pod nosem, bo oczy mu się kleiły. Nie spał całą noc, a teraz miał jeszcze sporo spraw do zrobienia. Na dworze świtało od niedawna, a ciemność pomieszczenia oświetlana tylko bladym, mdłym płomieniem świec działała usypiająco. Oparł głowę o rękę, ale oczy mimowolnie mu się zamykały. Nawet nie poczuł, że głowa opada mu na blat biurka. Zasnął po chwili.
[…] Obudziło go głośne, charakterystyczne pukaniem do drzwi. Przetarł twarz dłońmi, poprawił fryzurę i zawołał:
-Wejść!
Do wnętrza pokoju wsunął Raffael z nieco strutą miną.
Elegia uśmiechnął się do niego lekko. Podniósł się z krzesła i podszedł do kochanka. Pocałował go czule na przywitanie, ale odsunął się, gdy poczuł, że Rafa opiera się i nie ma wcale ochoty na takie gesty.
-Coś… się stało?-zapytał, patrząc na niego nieco zdezorientowany.
-Eric… Muszę Ci coś powiedzieć.-Wyglądał, jakby miał się zaraz zapaść pod ziemię.
Dowódca odsunął się od niego na krok i przysiadł na brzegu biurka.
-Mów-powiedział, spodziewając się najgorszego.
Raffael westchnął cicho.
-Bo… Moja stara znajoma… Ona umiera. Jest ciężko chora...-Na jego skroniach błysnęły krople potu.
-Przykro mi… Dlaczego więc tak bardzo stresujesz się mówiąc mi to?-zapytał, unosząc do góry brew.
Mężczyzna zacisnął dłonie w pięści.
-Bo mam z nią dziecko… Dziewczyna ma 12 lat. Ellena prosi mnie, bym się nią zaopiekował, gdy odejdzie…
Elegia wpatrywał się w niego stojąc nieruchomo. Jego lewa powieka zaczęła drżeć w jego słynnym tiku nerwowym.
-Ty… Masz dziecko?-zapytał, jakby nie dosłyszał.
-Mam. Przepraszam, że Ci nie powiedziałem. Sądziłem, że nie będzie to konieczne…
-Sądziłeś?!-krzyknął.-Sądziłeś, tak? To się grubo myliłeś! Myślałeś, że fakt, iż zamoczyłeś fiuta w jakiejś zasyfionej kurwie i zrobiłeś jej dziecko mnie nie poruszy?!
Rafa posłał mu wściekłe spojrzenie.
-Nie pozwalaj sobie! Nie była i nie jest zasyfioną kurwą!-warknął.-Wiem, że źle zrobiłem, ale nie mów tak o niej.
Eric zacisnął palce na blacie biurka.
-I jeszcze teraz musisz się nią zaopiekować… Czy jest coś jeszcze, czego nie wiem? Jesteśmy ze sobą tyle lat, a ja teraz dowiaduję się o tak istotnych faktach z Twojego życia… Może mi jeszcze powiesz, że jesteś ze mną tylko dla pozycji?-Rzucił jadem tak dobitnie, że Raffael nie wytrzymał.
-Kurwa! Przesadzasz! Nigdy bym nawet nie pomyślał o tym. Bredzisz… -Mężczyzna wyglądał na rozgoryczonego.
-Nie bredzę… Wyjdź stąd-rzucił oschłym tonem.
-Ale…
-Wyjdź!-wrzasnął.-Wynoś się stąd! Nie będzie mi się tu szwendać Twój bękart! Pierw maczasz fiuta w jakiejś…-Ugryzł się w język.
-Eric, proszę Cię! Ja się nią zajmę, ale ona wyląduje na ulicy, jeśli…
-Wynoś się! Gówno mnie to interesuje! Nie pokazuj mi się na oczy!-Jego wściekłość osiągnęła maksimum. Chwycił w dłoń pusty dzban po winie i cisnął nim w kierunku mężczyzny. Rafa uchylił się szybko. Naczynie grzmotnęło w drzwi rozbryzgując resztki wina po ziemi. Raffael spojrzał na dowódcę z wyrzutem, otwarł drzwi i wyszedł pospiesznie nie zauważając nawet dwóch dziewczyn stojących przy drzwiach z nieco zdezorientowanymi minami. Elegia oparł się dłońmi o blat biurka stojąc plecami do drzwi. Łzy cisnęły mu się do oczu, ale powstrzymał je i uspokoił kilkoma wdechami. Usłyszał głos dziewcząt, które zgodnie z jego wczorajszym życzeniem zjawiły się w gabinecie. Nie miał teraz ochoty na rozmowy, ale nie chciał pokazywać, że kłótnia z jego zastępcą aż tak bardzo wpłynęła na jego emocje.

czwartek, 13 lutego 2014

Wpis fabularny- Eric/Diegen

,,Wpis Erica"

Eric przecisnął się przez otwór prowadzący do kanałów. Ruszył drogą znaną na pamięć krętymi korytarzami oświetlając sobie drogę starą latarnią. Przeszedł przez ukryte wejście do bazy i niezauważalnie skierował się do swojego gabinetu. Większość członków w godzinach nocnych albo była na misjach, albo snuła się po mieście, albo spała czy grała w kości. Zszedł po schodach do swojego lokum i otwarł drzwi. W pomieszczeniu z nogami na stole siedział Raffael. Czytał jakąś książkę. Elegia oparł się o drzwi i zamknął je na klucz. Odruchowo wyciągnął go z zamka i rzucił na mały stolik pod ścianą. Rafa podniósł się i podszedł do dowódcy.
-Jak Ci poszło? Odebrałeś przesyłkę?-zapytał.
Eric skinął głową ściągając z siebie czarny płaszcz. Rzucił go na sofę i stanął przed swoim zastępcą.
-Zerrim ma dla nas dość ciekawą misję…-Szepnął mu do ucha rozpinając jego pasek. Język dowódcy dotknął małżowinę drugiego z mężczyzn zwilżając ją lekko. 
-Zgaduję, że będziemy mieć wreszcie trochę prywatności-powiedział, kładąc dłoń na potylicy kochanka. Ich wargi zetknęły się w gorącym, pełnym namiętności pocałunku. Eric podczas tego gestu rozpiął spodnie Rafy i odsunął trochę głowę.
-Zgadłeś…-Uśmiechnął się lekko i zacisnął delikatnie dłoń na przyrodzeniu partnera.-Postaram się jakoś wynagrodzić twoją spostrzegawczość i mój ostatni brak czasu. 
Ukląkł przed nim na kolanach i bez chwili wahania zacisnął swoje kształtne wargi na trzonie penisa Raffaela, czując jak palce kochanka wplatają się w jego włosy.

,,Wpis Diegena"

Drągal wytarł ostrze swojego miecza o ubranie leżącego przed nim Czarnego Szpiega. Schował broń i zaciągnął jego zwłoki w głąb ślepej uliczki. Uniósł jedną z ciężkich, kamiennych płyt podłogowych, odsłaniając głęboką, ciemną, cuchnącą dziurę. Te doły zwane były Szczurzymi Jamami. Nazwano je tak ze względu na to, że w okolicach było mnóstwo szczurzych gniazd, do których Biali po udanych morderstwach wrzucali zwłoki ofiar, którymi szybko i skutecznie zajmowały się liczne szczury. Zacierały ślady po zbrodniach wręcz idealnie. Zrzucił ciało szpiega w dół słysząc plaśnięcie zwłok o wilgotną podłogę wewnątrz. Zakrył ponownie płytę, wytarł dłonie i skierował się do jednego z włazów prowadzących do bazy. 
[…] Ruszył w dół po schodach ściskając w dłoni prymitywny naszyjnik wykonany z brązu. Nie był zwyczajny, ponoć gdzieś pomiędzy tymi wzorami na nim kryje się szyfr zwany ,,Brązowym Hasłem”. 
Stając przed drzwiami do gabinetu Erica miał już zapukać, ale powstrzymał się słysząc stłumione, ciche jęki za drzwiami. W pierwszej chwili pomyślał, że może dowódca pozwala sobie z jakąś panienką i miał odejść z zamiarami zameldowania się jutro, ale nagły dreszcz nie pozwolił mu na to. Do jego uszu zamiast jęków Erica i jakiegoś kobiecego głosu dotarły dwa typowo męskie tony. Szczęka mu opadła. Nie bardzo wiedział co się dzieje. Przykucnął i niepewnie przyłożył oko do dziurki od klucza. To co zobaczył przyprawiło go o mdłości i z trudem powstrzymał się by nie zwrócić tego co jadł zaledwie przed kilkoma godzinami. Po drugiej stronie zobaczył Raffaela, który pieprzył na sofie jęczącego jak kurtyzana Erica. Dosłownie odrzuciło go od drzwi, gdy to zobaczył. Najpierw miał ochotę wywalić te drzwi razem z zawiasami, ale wiedział, że to nic nie da. Po chwili szok minął. Diegen zdał sobie sprawę, że fakt, iż jego dotychczasowy dowódca jak i jego zastępca są ciotami może dość dobrze wpłynąć na jego karierę w Oddziale. Wystarczy tylko pozbyć się ich obojga, a ta ukrywana przez nich, dość obleśna tajemnica dość dobrze wpłynie na jego plany…