Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Erthoran. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Erthoran. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 6 maja 2014

Od Erthorana - Misja ,,Król szmaciarzy" cz.2

Nazajutrz rano, kiedy słońce spowodowało, że śnieg zaczął razić po oczach. Byłem zmęczony, ale przynajmniej w jednym kawałku. Po całym ostatnim dniu spędzonym w ciele morloka pierś bolała mnie potwornie, ale po latach zdążyłem się już do tego przyzwyczaić. Z bólem znów zmieniłem się wilkopodobne stworzenie i pobiegłem na południe, kierunek określając na podstawie położenia słońca. Śnieg był sypki jak zawsze na północy. Na futrze morloka podobnie jak na wilczym nie topniał. Przez kilka mil nie dostrzegałem żadnego śladu życia. Widocznie zboczyłem z drogi na północ. W powietrzu niewiele dało się wyczuć, dopiero kiedy wiatr obrócił się i zaczął wiać z południowego-wschodu wyczułem dym. Nie zwlekając rzuciłem się w tamtą stronę i po pewnym czasie zobaczyłem ubogą chłopską osadę, zamieszkiwaną najpewniej przez rybaków.
Nieopodal znajdowało się jezioro, całe skute grubą warstwą lodu. Dojrzałem kilka przerębli, wokół których gromadzili się chłopi. Wchodząc do wsi przyjąłem na powrót swoją postać, by nie budzić niepotrzebnej paniki. Chałupy praktycznie się waliły. Gont jakim pokryte były dachy miał spore ubytki, a w okiennicach widać było spore dziury. Nikomu nie śpieszyło się do rozpoczęcia ze mną rozmowy, z czego się ucieszyłem. Ludzie mają w zwyczaju wypytywać o sprawy, które nie powinny ich interesować. Twarze mieszkańców tej wioski były ponure, zresztą nic dziwnego, gdy mieszka się gdzieś na krańcu świata, a za sąsiada ma się lodową pustynię. Opuściłem ich tak samo jak przyszedłem, cicho i nie wzbudzając zainteresowania.
Dopiero po przebyciu kolejnych bodajże dwóch, czy trzech mili mogłem ruszyć nie przez śniegi, a gościńcem wijącym się pomiędzy licznymi zaspami. Jednak mimo tego faktu, okolica wciąż pozostawała bezludna. Gdzieś w oddali usłyszałem wycie morloka, co dla zwykłego wędrowca, zakładając, że taki włóczyłby się po pustkowiu, byłoby złym znakiem, ja tymczasem nie miałem powodów do obaw. Wyrosłem wśród tych wilkowatych, niedźwiedzi i innych drapieżników, a jednak żyję. Kroczyłem więc dalej pewnie po zmarzniętej na kość ziemi.
Już po tym jak świat pogrążył się w ciemności, dotarłem do niewielkiego sosnowego zagajnika. Był to znak, że zbliżam się już go wybrzeża. Ciekawie wyglądała ta niewielka kępka drzew na białym tle wiecznej zmarzliny. Wspiąłem się na jedną z sosen, a usiadłszy wpierw na jednym z konarów, spojrzałem na sierpowaty księżyc. Z prawej strony przykrywała go postrzępiona chmura, która ciągnęła się następnie przez całe niebo. Prześwitywał spod niej blade punkciki, a mimo niewielkiej ilości światła śnieg świecił się, niby część gwiazd spadała na ziemię. Był to ten z widoków, które utwierdzały mnie w przekonaniu, że północ nie jest tylko surowym, pozbawionym życia miejscem, którego należy unikać.
Tym razem zmęczenie wzięło górę. Oparłem głowę o chropowaty pień sosny i zamknąłem powieki, by pogrążyć się w sennych marzeniach, których nigdy nie pamiętałem o nastaniu ranka. Wiatr potrząsał koronami drzew strząsając z nich śnieg, lecz ja tego nie widziałem, to była tylko moja wyobraźnia, która obudziła się wraz z jego wyciem.
Kiedy nastał dzień usłyszałem skomlenie i warczenie. Spojrzałem w dół. Pode mną bawiły się dwa młode morloki. Szarpały się za uszy, tarzały po śniegu. Potem ścigały wokoło sosen. Niedaleko musiała znajdować się ich matka. Zeskoczyłem z drzewa, by lepiej się im przyjrzeć.

CDN

poniedziałek, 21 kwietnia 2014

Od Erthorana- Misja ,,Król szmaciarzy” cz.1


Nie miałem pojęcia czego znów ten mężczyzna ode mnie chce. Dałby mi spokój i pozwolił wrócić do lasu, ale nie mam tutaj siedzieć i wciąż tylko myśleć o ucieczce. Gdyby tylko ona była możliwa, to nie zwlekałbym ani chwili. Jednak mimo gorączkowego myślenia, nie wpadł mi do głowy żaden genialny plan możliwy do zrealizowania. Potrzebowałem lasu i ten las mnie wzywał, a sam musiałem siedzieć w ludzkim „mrowisku” wśród tych dziwnych istot. Miałem tego już serdecznie dość, ale kiedy nad tym myślałem wiedziałem, że nic nie zdziałam. Mimowolnie zostałem uwikłany w jakąś walkę. Tylko dlaczego niby ja? Zapewne gdyby nie to siedziałbym teraz na gałęzi sosny i słuchał wiejącego wiatru. Wszystko mogłoby być tak wspaniałe, a jednak nie jest i cóż ja mam począć. Muszę znów udać się do dowódcy, rozpocząć kłótnię, usłyszeć jego śmiech i stwierdzić, ze jeszcze bardziej go nienawidzę. Tak dokładnie tak będzie.
To pomieszczenia, które było jego gabinetem dostałem się szybko, pomógł mi w tym zapewne fakt, że trafiałem tu trochę zbyt często przynajmniej jak na mój gust, bo mężczyzna najwyraźniej uważał, że zbyt rzadko. Pchnąłem znów drzwi i wszedłem do pokoju, którego tek bardzo nie cierpiałem. Jak zwykle dowódca, czyli człowiek którego gdybym mógł, zabiłbym nawet nie zastanawiając się nad konsekwencjami, kłopot w tym, że nie mogłem, siedział za biurkiem i grzebał w jakichś dokumentach. Zachowywałem ciszę, do momentu, aż sam nie postanowił jej przerwać.
-Mam dla ciebie misję.
Znów to samo, jakby ktoś inny nie mógł tego zrobić. Okazałem tej sprawie naprawdę niebywały entuzjazm, w postaci zupełnego znudzenia każdym słowem dowódcy. Choć tak właściwie to prawie go nie słuchałem, a zresztą nie było mi to do niczego potrzebne. W końcu po swoim długim i bezsensownym wywodzie, który nic nie wniósł do tematu i miał zapewne na celu wyłącznie rozpoczęcie ze mną rozmowy, powiedział, iż wszystkie potrzebne informacje otrzymam na miejscu. I po co ja do niego przychodziłem? Ano po to, by posłuchać jak wyrzuca z siebie wszystko, jakby nie potrafił choć raz zatrzymać tego dla siebie.
Jakże się ucieszyłem, kiedy wreszcie mogłem opuścić jego gabinet. Radość ta zniknęła jednak, gdy tylko przypomniałem sobie o swoim rychłym wyjeździe. Po drodze do swojej komórki, spotkałem wielu członków tego oddziału. Patrzyli na mnie z zainteresowaniem, choć dobrze wiedzieli, że nic im nie powiem, bo po cóż miałbym z nimi rozmawiać, lepiej iść do lasu i posiedzieć na drzewie. Przynajmniej nie zawali Cię pytaniami.
O Re’Vermesch Pluvii nie wiedziałem za wiele. Moja wiedza opierała się na twierdzeniu, że to gdzieś na południu, gdzie śnieg nie leży cały rok. Tyko czegóż mona się spodziewać po mnie, który siedziałem przez całe życie w lesie. Spakowałem swoją torbę, a fakt, iż nie posiadałem wiele potrzebnych na taką podróż przedmiotów, tylko skrócił tę czynność.
Podstawowym plusem każdej misji jest wydostanie się z tłocznego ludzkiego „mrowiska”, w którym przynajmniej ja się duszę. Mroźny wiatr poza murami miasta był o wiele przyjemniejszy niż kompletny bezruch powietrza wewnątrz. Na bezkresnej lodowej pustyni przynajmniej dało się oddychać, a nos mógł odpocząć od smrodu miasta. Mogłem w końcu oddychać świeżym powietrzem. Nie przeszkadzało mi zimno, przywykłem już do niego przez wcale niekrótki okres, jaki spędziłem w lesie. Wędrowałem cały dzień, w większości w ciele morloka. Przemieszczanie się w nim było szybsze i zarazem bezpieczniejsze. Prędzej można spotkać samotnie wędrującego wilkopodobnego zwierza, niż człowieka. Wieczorem, gdy już ściemniło się, a dalsza wędrówka była niemożliwa przez siarczysty mróz, rozpaliłem ogień ogrzałem się przy nim. Od północnego wiatru chroniła mnie tylko zaspa, pod którą przycupnąłem. Gdyby nie ognisko nie widziałbym czubka swojego nosa, gdyż mrok oświetlał zaledwie sierpowaty księżyc. Na dobitek niebo praktycznie w całości pokrywały chmury. Tej nocy nie spałem, nie mogłem być pewny, że nic mnie nie zaatakuje.

CDN

czwartek, 3 kwietnia 2014

Od Erthoran'a c.d. Diany

Czy ci ludzie nie mają innych tematów do rozmowy niż pogoda? Przecież dobrze wiedziałem jaka jest, a nawet jeśli, to jest Itter-Paht, tutaj zawsze jest śnieg, bez względu na porę roku. Jeśli już musiała rozpocząć rozmowę to przynajmniej powinna zacząć od sensownego tematu, a przez jej ostatnie pytanie nie miałem szans, by wyruszyć na moją wyprawę do lasu. Co ja niby takiego zrobiłem, że muszę być w tym miejscu, wśród tych dziwnych ludzi? W każdym bądź razie teraz przydałoby się zaprowadzić tę dziewczynę do dowódcy. Jakoś za nim nie przepadałem, a on chyba za mną, ale szczególnie mi to nie przeszkadzało i tak cały czas chciałem stąd odejść, a teraz mam się zaaklimatyzować wreszcie w tym miejscu, przecież to jest niemożliwe.
-Jestem Nikt i tyle Ci powiem –powiedziałem.
Chyba nie zachęciło jej to do zadawania dalszych pytań i tym samym osiągnąłem swój cel. Mogłem się cieszyć ciszą i przynajmniej w ten sposób doprowadzić ją do dowódcy. Wpuściłem ją zatem za bramę i z powrotem ją zatrzasnąłem. I tak stąd ucieknę, nie mam zamiaru tu spędzić całego życia.
Zniechęciwszy ją do siebie zupełnie zacząłem prowadzić ją przez plac. Kilkukrotnie próbowała mi zadać jakieś pytanie, ale chyba wybiła to sobie z głowy i bardzo dobrze. Moja chęć do rozmowy z ludźmi, zazwyczaj mieszcząca się w okolicach zera, teraz osiągnęła ten punkt i najlepiej było nawet nie próbować rozpoczynać rozmowy. Przeszliśmy obok kilku drzew wymordowanych przez hulający wszędzie wiatr i siarczysty mróz, który chyba nigdy nie daruje mieszkańcom tego jakże gościnnego obszaru świata. Przyznać musiałem jednak, że zupełni mi to nie przeszkadzało, radziłem sobie z nim od tak dawna, że nie wyobrażałem sobie życia bez tego nieodłącznego towarzysza wszelkich czynności.
W końcu dotarliśmy do znienawidzonego przez mnie korytarza i o ileż bardziej znienawidzonych drzwi. Podsumowując, było to miejsce w którym urzędował nasz dowódca, który jeśli był w stanie zjednać sobie pozostałych podwładnych, w żadnym wypadku nie potrafił wymusić szacunku na mnie.
-To tutaj –powiedziałem do dziewczyny i oboje weszliśmy do pomieszczenia.

<Diana? Przepraszam, że krótko.>

poniedziałek, 31 marca 2014

Od Erthoran'a c.d. Diany

Dobrze, mam się zasymilować z oddziałem. Łatwo powiedzieć, gorzej z praktyką. Jak ja niby mam współistnieć z tak dziwnymi istotami, jakimi są ludzie? Choć dziwnie to brzmi w ustach kogoś, kto sam jest człowiekiem. Dalej jednak miałem wrażenie, że diametralnie się od nich różnię. Jedyny plus, jaki odczuwałem po ukończeniu tej misji, to fakt, że mogłem swobodnie poruszać się zarówno na terenie, jak i poza siedzibą. Postanowiłem więc odwiedzić kilku starych przyjaciół.
Ruszyłem zatem w kierunku bramy. Po drodze dokładnie obejrzałem cały budynek i postarałem się zwrócić uwagę na jego mieszkańców, ale drzewa wydały mi się bardziej interesujące. Zamiast, więc na ludzi, patrzyłem na kilka świerków i jakąś niepozorną brzozę.
Brama była w całości wykonana z jakiegoś czarnego metalu. Nie powiedziałbym, że posiadam na ich temat jakąkolwiek wiedzę, więc zupełnie nie zastanawiałem się nad tym, jaki jest to metal. Pchnąłem wrota, które okazały się wystarczająco ciężkie, bym mógł mieć z tym pewien problem. Kiedy jednak je otworzyłem, zamiast ujrzeć normalnej, ruchliwej, hałaśliwej ulicy mrowiska, pełnej przepychających się ludzi, ujrzałem rudowłosą dziewczynę, do której ulica była jedynie tłem, aczkolwiek raczej nie specjalnie interesującym. Wlepiła we mnie wzrok, a ja, raczej niedoświadczony w kontaktach z ludźmi, nie za bardzo wiedziałem co zrobić. Zastanawianie się nad tym nie miało sensu. I tak nigdzie nawet w otchłaniach mojego umysłu nie znalazłbym żadnej odpowiedzi, postanowiłem, wiec czekać na dalszy rozwój wydarzeń.

<Diana?>

niedziela, 30 marca 2014

Od Erthoran'a- Misja ,,Serce góry" cz.5

Szczerze mówiąc chyba zaczynało mi świtać. Przyjrzałem się dokładnie drzewu. Jak to jesienią, pokrywały je liście w ciepłych odcieniach, choć teraz wiele z nich leżało wokoło mnie. Kora była mocno popękana, pień z pewnością stary i nosząc ślady po pożarze, a konarów było naprawdę niewiele. W sumie drzewo było raczej niepozorne i nie zaciekawiłoby nikogo. Jedyne, co mogło dziwić to fakt, że na korze znajdował się niewielki symbol. Trzeba było jednak naprawdę niesamowicie wytężyć wzrok, by go dojrzeć, nie mówiąc o odczytaniu. Najciekawsza rzecz stała się, kiedy przyłożyłem w pobliżu kawałek pergaminu, który wcześniej był wskazówką. Znak przeszedł na niego i w końcu mogłem odczytać i tak niewyraźne litery. „Czarna Krew.” Ktoś zapewne głowiłby się co to oznacza i szukał jakiś metafor, a ja postanowiłem iść jak najbardziej na dosłowne znacznie. Wyciągnąłem nóż i przeciąłem sobie rękę. Następnie polałem swoją krwią znak na korze. Wypełniła ona całe to miejsce i po chwili spowodowała, że kora zaczęła się łuszczyć i ukazała niewielką pieczęć, przypominającą monetę. Miejsce, w którym była przymocowana do kory nie wyglądało jakby brakowało tam jej fragmentu.
Rozkopałem następnie zmarzniętą po nocy ziemię i w końcu odnalazłem niewielką szkatułkę, do której kluczem miała być ta pieczęć. W końcu mogłem zaprzestać sobie zawracać głowę tym zdaniem. Czas był wracać na śnieżną północ. Choć przyjemnie było zobaczyć inny świat.
Podróż jak wcześniej odbyła się drogą morską. Na statku oddałem się obserwacji dziwnego gatunku, jakim są niewątpliwie ludzie. Jaki był mój wniosek? Jak zwykle - ludzie są dziwni. Mam wrażenie, że przynajmniej w moim mniemaniu tacy pozostaną i jakoś nie śpieszono im, by się zmienić. Przeciwnie, wprost uwielbiają utwierdzać mnie w tym pojęciu ich istoty.
W Itter-Paht jak zwykle leżały zaspy śniegu, a jedynym przerywnikiem, były od czasu do czasu ludzkie miasta, choć i one leżały pokryte zwałami śniegu. Wszechobecna biel była zawsze czymś przyjemnym, lecz teraz inne, cieplejsze kolory też zyskały dla mnie na znaczeniu. Swoją podróż po Itter-Paht rozpocząłem dokładnie w tym samym ludzkim „mrowisku”, lecz postanowiłem odwiedzić mój las. Nie przywoływał miłych wspomnień, wszystkie skryły się za tym ostatnim. Śmierć jest ciekawym zjawiskiem, którego nie da się nie tak, ni owak ominąć. Nie dowiemy się też nigdy, czy coś jest potem, czy też rozmywamy się w pustkę. Znałem każde drzewo, choć niektórzy stwierdziliby, że są identyczne. Dla mnie nie były. Musiałem jednak opuścić swój dotychczasowy dom i ruszyć do „mrowiska”, które miało go zastąpić, choć nie sądziłem by mogło to zrobić.
Dotarłem do miasta i znów szedłem zatłoczoną ulicą. „Mrowisko” zdawało się nie zmienić. Ludzie dalej przepychali się i nie zwracali uwagi na innych. Czasem mogłem odnieść wrażenie, że nawet rozwinęli swoje umiejętności pod tym względem. Po dostaniu się wreszcie do kwatery od razu zostałem skierowany do dowódcy. Jakoś nie śpieszyło mi się na to spotkanie. Nie zapowiadało się ani interesująco, ani zabawnie. Teraz miałem zamiar tylko wydostać się wreszcie tego więzienia.
Czekałem dosyć długo. Dowódca miał najwyraźniej innego gościa. Rozmawiali o czymś tymczasem ja siedziałem i czekałem, aż drzwi się otworzą. Jakoś nie były szczególnie chętne do tego. W pewnym momencie chciałem iść i zostawić to wszystko, nie mogłem jednak wyjść poza teren, pozostawało więc tylko czekać. Po jakiejś godzinie drzwi otworzyły się i jakaś kobieta ruszyła przez korytarz szybkim krokiem. Ja tymczasem zostałem wezwany do środka.
-A więc masz to –powiedział dowódca, kiedy oddałem mu skrzynkę i pieczęć. Otworzył ją następnie i wyciągnął srebrny medalion, któremu począł bacznie się przyglądać. –Wiec wykonałeś swoją misję, możesz odpocząć.
-Mam zamiar stąd odejść –odparłem.
-Nie masz zamiaru i nie zrobisz tego dopóki ja na to nie pozwolę.
Spróbowałem potem jeszcze cos powiedzieć, ale nawet nie chciał słuchać, teraz liczył się tylko medalion, a mnie miało się przyjść pogodzić z faktem, że mam pozostać w oddziale jako szpieg.
Koniec.

czwartek, 20 marca 2014

Od Erthorana- Misja ,,Serce góry" cz.4

Skała, o którą mi chodziło, wznosiła się znacznie powyżej innych form terenu na tym obszarze. Nie wiedziałem, gdzie mam szukać. Wydawała się tak niedostępna, że gdyby nie fakt iż przemieniłem się w jastrzębia, opuściłbym to miejsce od razu. W tym ciele obejrzeć ją mogłem dokładnie z każdej strony. Można powiedzieć, że jej kształt z lotu ptaka przypominał poszarpane gdzieniegdzie koło, ale jednak koło. Coś mi tutaj nie pasowało. Morloki mają kły owalne, gdyby oczywiście w ten sposób na nie spojrzeć. Uznałem to jednak za brak znajomości ludzi, którzy nadali temu miejscu takową nazwę. Nie widziałem w tej skale nic niezwykłego. Żadnych jaskiń, grot, czy jakiś zagłębień, które mogłyby w sobie kryć przedmiot będący moim celem. Przysiadłem w końcu na czubku skały, który był lekko spłaszczony, by się nad tym zastanowić. Mapa i pergamin nie dawały mi żadnej odpowiedzi. Jakoś cały czas miałem wrażenie, że nie chodzi o to miejsce. Zbyt krótko widziałem obraz będący podpowiedzią.
Tymczasem ponad moją głową płynęły powolnie obłoki, to się łącząc to się dzieląc. Sam nie wiem, dlaczego oderwałem się od misji, by spojrzeć na górski krajobraz. Wokoło mnie rozciągały się niedostępne skaliste szczyty, tak mocno poszarpane i strome, że zdały mnie się surowe i bez życia, a jednak poniżej mogłem dojrzeć ciemnozielone sosny, a gdzieniegdzie drzewa o ciepłych, jesiennych barwach. Uważnie przyglądnąłem się każdej dolinie, czy kotlinie na terenie jaki mogłem dojrzeć. Trzeba zaznaczyć, że rzek i strumieni płynęło tu wiele, a każdy wytworzył swoje własne koryto, które to przedzierając się przez skały, tworzyło dolinę. W dolinach, bądź kotlinach dostrzec można było wznoszące się leniwie obłoki dymu, które to zapewne pochodziły ze znajdujących się tam wiosek.
Im dłużej na to patrzyłem, tym bardziej zastanawiało mnie, czy jestem w odpowiednim miejscu. Było tak mało prawdopodobne, by to właśnie tu ukryty został medalion. Nie mogłem też znaleźć obiektu, który pomógłby mi rozwiązać tą zagadkę. Sam nie wiedzieć kiedy, położyłem się na skale i zasnąłem.
Wszystko stało się nagle szaro-białe, jakby wszystkie inne barwy zniknęły ze świata, albo światło dziwnym trafem zmieniłoby paletę barw na tak niewielki ich skrawek. Była noc, a może wieczór, nie miało to znaczenia, burza to burza, niezależnie od pory. Widziałem nagie drzewo i jakąś postać pod nim. Nie wiedziałem co robiła, ani kim była, a kiedy zaczęła odwracać twarz w moją stronę… obudziłem się.
Leżałem dalej na czubku, tego ponoć Morloczego kła. Teraz jednak słońce zamiast wisieć nade mną, zaczęło schylać się już ku horyzontowi. Czerwone promienie oblały całe niebo i skały, tworząc niesamowite grę światła i cienia. Światło falowało pomiędzy poszarpanymi skałami, rzucającymi podłużne cienie na doliny. Wstałem i rozejrzałem się za miejscem, w które mógłbym dalej ruszyć. Wtedy usłyszałem jak ktoś krzyczy na mnie z dołu.
Stali tam niezbyt zadowolenie baca i kilku chłopów. Nie za bardzo słyszałem co mówią, ale słowa jakie zdołałem wyłapać sugerowały, iż ta skała jest święta i właśnie dokonuję profanacji, musiałem jakoś im uciec. Więc tak, powróciłem na początek do postaci jastrzębia, lecz ciało to posłużyło mi tylko do czasu, kiedy stanąłem twardo na ziemi. Przemiany w ptaki, które rzadko praktykowałem, zabierały mi bowiem dużo energii. Będąc już na ziemi, musiałem zastosować jakiś prostszy rodzaj przemiany, a nie wiem, czy jest coś prostszego niż wilk, który nie należy do zwierząt skomplikowanych.
Chłopi nie byli zadowoleni z faktu, iż im umknąłem. Jeszcze godzinę po tym, jak zamazałem po sobie wszelki ślad, mogłem usłyszeć jak mnie szukają i nie zamierzają się poddać. Tymczasem z powrotem w ciele człowieka będąc ciężko dysząc padłem pod jakimś drzewem. Znów rozrywał mnie ból w piersi, a przecież starałem się nie przesadzać. Świat okrył się zupełnym mrokiem i musiałem czekać do brzasku, by rozpocząć znów wędrówkę. Misja zdawała się niemożliwa do wykonania, a te sny były tak niejasne, że zupełnie nie mogłem zrozumieć o co chodzi. Liście drzewa lekko szumiały, a od czasu do czasu niczym cień przemknął po niebie wyschły liść, a wiatr niósł go w ciemność, tak że nie mogłem dostrzec miejsca gdzie opadł na ziemię. Na niebie miejscami połyskiwały gwiazdy, lecz nie były to te same gwiazdy co na północy, zbyt dobrze znałem tamto niebo, te były inne. Tym bardziej mnie ciekawiły, każda miała jakąś swoją historię, której nigdy nikt nie odkryje, gwiazdy bowiem nie chcą się nią podzielić, są zbyt odległe i zimne. Zamknąłem oczy i pogrążyłem się we śnie.
Szarość i biel, znów ogarnęły cały świat, a prócz tego dziwna mgła i ten wiatr. Świszczał ponad moją głową tak głośno, że zupełnie zagłuszył wszystkie inne odgłosy, jeśli w ogóle istniały. Świat był jakiś martwy i nie chodziło wcale o brak ruchu, gdyż wiatr poruszał gałęziami drzew, lecz o niewytłumaczalne uczucie jakie mi towarzyszyło. Ujrzałem wtedy człowieka klęczącego pod nagim drzewem, które wyglądało na spalone. Coś tam schował, lecz nie wiedziałem co to jest. Otoczyła mnie mgła, cały obraz zaczął się rozmazywać i… obudziłem się z powrotem pod drzewem, które tym razem wydało mi się dziwnie znajome.

CDN

piątek, 7 marca 2014

Od Erthorana- Misja ,,Serce góry" cz.3

Ukazały się tam natomiast, jakby plamy atramentu. Powoli obraz stawał się wyraźniejszy, a plamy układały się w kontury. Ukazała się mym oczom góra, cokolwiek miało to znaczyć. Nim, jednak obraz stał się na tyle jasny, by był jednoznaczny, znów zamazał się całkowicie i nie mogłem się dowiedzieć o co chodziło. Na jego miejsce pojawił się napis. „Morloczy Ząb”. O cokolwiek chodziło jakoś nie za bardzo mogłem pojąć co ma ząb morloka do góry. Jeśli był w tym ukryty jakiś sens, to ja go nie dostrzegałem. Głowiłem się nad tym całą noc i, i tak nic nie wymyśliłem. Ta zagadka była dla mnie jakaś dziwna, tymczasem czasu miałem coraz mniej. Powoli, bowiem zbliżaliśmy się do Tserren-Vii.
Przy schodzeniu na stały ląd, zdałem sobie sprawę z tego, że wolałbym tego nie robić. Miałem poznać kolejne „mrowiska” ludzkie i jakoś ta myśl nie napawała mnie optymizmem. Nie miałem zamiaru choćby chwili dłużej przebywać w mieście. Nawet jeśli było małe w porównaniu tych, które znałem i w całości wybudowane z drewna. Chcąc jednak, czy nie musiałem zapytać o drogę. Informacja ta była mi w tej chwili być może najbardziej niezbędna.
Podróż do Gondkharu należała do dość przyjemnych, gdyż mogłem całkowicie odciąć się od ludzi i podróżować po leśnych ostępach. Przy okazji mogłem zapoznać się z dużo milszymi mi towarzyszami, jak chociażby jeden z jeleni, który pomógł mi tamtędy przejść. Las się różnił od tego, do jakiego przywykłem fakt, lecz też coś w sobie miał. Nie wiedziałem nigdy tak wielkiej ilości liści. Była to miła odmiana po całym życiu spędzonym wśród igieł. Liście zainteresowały mnie do tego stopnia, że dokładnie zacząłem je oglądać. Zupełnie nie przypominały igieł, a jednak spełniały tę samą funkcję. Byłem tym tak zdumiony, że zupełnie zapomniałem o mapie. Możliwe, że gdyby nie szybkie opuszczenie tego kraju, zupełnie bym przestał myśleć o tym po co tam byłem.
Można powiedzieć, ze w górach znów powróciłem do kraju igieł. Wszędzie były świerki, dosłownie wszędzie. Nawet ludzie wokoło domów mieli ich mnóstwo. Nie wiedziałem zupełnie czego tam szukam. Nie miałem ochoty rozmawiać z ludźmi, a tym bardziej zatrzymywać się w większym mieście, Musiałem jednak spróbować dowiedzieć się czegokolwiek. Na rozstajach, kiedy zupełnie nie wiedziałem, w którą stronę zrobić krok, spotkałem jakiegoś chłopa, ciągnącego za sobą mocno wychudzoną szkapę i niosącego na plecach worek. Nie zwróciłbym zapewne na niego uwagi, gdyby nie śpiewał dość prostej rymowanki, w której cały czas pojawiały się słowa: „Pod Morloczym Zębem […]” i wyraźnego zainteresowania jego szkapy moją osobą. Zwierzęta czasem są chyba mądrzejsze od ludzi, a ta klacz jakby coś czuła. Ciemne oczy spojrzały w moją stronę. Dziwna sprawa, że to może wywołać u człowieka tak ciekawe uczucia i serię obrazów układających się w słowa. Już wiedziałem dokąd iść. Jej właściciel pociągnął ją w prawo i zaraz stracili się z mych oczu. Ja tymczasem zgodnie z przekazem jej impulsów mentalnych, ruszyłem w lewo. Droga wiodła przez dolinę. Po dwóch stronach rozciągały się prawie pionowe ściany skał. Ścieżka wglądała na często używaną, być może więc była dość bezpieczna, choć zawsze mogłem przemienić się w coś, co znacznie uprościłoby podróż. Niedługo potem zacząłem na drodze spotykać coraz więcej ludzi. Zacząłem mieć wrażenie, że zbliżam się do jakiejś osady i na swoja własne nieszczęście się nie myliłem.
Cała droga była zatłoczona tak, że ledwo dało się przejść. Minęło trochę czasu nim udało mnie się dostać do wioski. Osada ta z budynkami wykonanymi z bali drewna, łączonych na jaskółczy ogon, podpieranych kamieniami i pokrytych gontem, okazała się na szczęście jedynie niewielką wioską, a jedynym powodem śpieszenia w dół zbocza był co tygodniowy targ w jednym z pobliskich miasteczek, jak udało mnie się wywnioskować z rozmowy dwóch rolników. Podszedłem następnie do jednego z nic, a zapytany o Morloczy Ząb odrzekł:
-A no, to ta skała, o tom –i wskazał ręką na skałę znajdującą się kawałek dalej na urwisku. Następnie odszedł i spojrzał na mnie podejrzliwie, jakoś mu się nie dziwiłem.
Za wioską ścieżka gwałtownie zaczęła się zwężać. Ciężko było po niej iść mając świadomość, że przy jednym nieumiejętnym kroku, skała może się oberwać. Wokoło rozciągały się pastwiska dla owiec, zadziwiło mnie to. Nie dość, że ludzie mieszkali na tym urwisku, to jeszcze były tutaj ich pola i pastwiska, jakby zupełnie się nie obawiali gór.

CDN

piątek, 28 lutego 2014

Od Erthorana- Misja ,,Serce góry" cz.2

Niedługo potem byłem już w drodze prze miasto. Próbowali mi zaproponować konia, jednak nie widziałem takiej potrzeby, równie dobrze sam mogłem nim być. Przedzierając się przez „mrowisko”, wciąż myślałem o tej dziwnej misji. Podpowiedzi były naprawdę dość interesujące. Fragment pergaminu i mapa, cokolwiek to miało znaczyć nie specjalnie przychodziło mi do głowy. Nawet, gdy już znalazłem się za miastem i poczułem na twarzy zimy powiew północnego wiatru, który zazwyczaj pomagał mi w myśleniu, nic nie byłem w stanie zrozumieć. Ktokolwiek wymyślił tę zagadkę i kimkolwiek był, miał do tego głowę. Ja natomiast nie i w tym był główny problem.
Kiedy byłem już na wystarczającej odległości od miasta, by nikt nie zwrócił uwagi na moja przemianę, przyjąłem ciało abonita. Może i było to olbrzymie cielsko, ale za to być może najszybsze kiedy trzeba było poruszać się po zaspach, w których człowiek mógł utonąć. One natomiast, dzięki odpowiedniemu rozstawieniu łap i ich wyglądzie, mogły całkiem normalnie się po nich poruszać. Było to dość dziwne, biorąc pod uwagę, że nie znałem stworzenia, które byłoby w stanie w pojedynkę podnieść tego stwora (no może z wyjątkiem przerośniętego maszkarona o którym mówili chłopi). Kontynuując, jeśli miałem dostać się do Gondkharu, musiałem przemienić się właśnie w to zwierzę. Jako, że nie brnąłem w zaspach po pas, mogłem spokojnie rozpocząć swoja wyprawę. W ciągu dnia było raczej przyjemnie, aczkolwiek świecące słońce odbijało się od śniegu i oślepiłoby każdego człowieka. Abonit nie odczuwał tego jednak tak mocno. Wieczorem dopiero zaczął panować siarczysty mróz, przez który musiałem zatrzymać się na nocleg, byłem zresztą już zupełnie wykończony i walczyłem z własnym ciałem i rozrywającym bólem w klatce piersiowej, by utrzymać Formę. Już w swoim własnym, obolałym ciele ułożyłem się pod jedyną wystającą z białej pustyni skałą, lecz nie tylko ból nie pozwolił mi zamknąć powiek. Nie chodziło także o mróz, gdyż byłem w stanie wytrzymać w śniegu nawet rekordowo niskie temperatury. Wciąż spoglądałem to na rozgwieżdżone niebo, to na moją torbę, z której wystawała mapa. Podniosłem ją w końcu, rozwinąłem i ułożyłem na kolanach. Nie widziałem w niej nic niezwykłego choć być może nie pozwoliło mi na to światło nikłe światło księżyca i migocących gwiazd. W tym wszystkim nie mogłem znaleźć żadnego sensu, musiał jednak tam być, nie mogłem go tylko zauważyć.
Nazajutrz rano, po tym jak udało mnie się upolować wychudzonego zająca śnieżnego, mogłem choć odrobinę się posilić. Byłem mile od najbliższych osad ludzkich, co wcale mnie nie martwiło. Choć na chwilę nie musiałem się zastanawiać, dlaczego wymyślają tak dziwne rzeczy. Nie musiałem też zastanawiać się nad faktem, iż uważają, że śmierdzenie mydłem jest lepsze od maskowania zapachu. Podczas podróży było może odrobinę nudnawo, aczkolwiek lepszy już jednolity, biały krajobraz, niż ludzkie „mrowiska”. Kierując się, więc tą zasadą, postanowiłem jak najlepiej wykorzystać ten czas.
Jeśli podążać najprostszą drogą do większego portu, trzeba przebyć spory odcinek tundry. Istniały rzecz jasna drogi, ale nie miałem jakiejś szczególnej ochoty z nich korzystać. Biegnąc, więc w ciele abonita udało mi się dobiec na obszary zamieszkane, już przez przedziwny gatunek, do którego musiałem należeć. I znów musiałem wleźć do tego ich „mrowiska”. To jednak miało jeden plus. Ludzie postanowili uprościć wszystkim wokoło życie i nie tłoczyli się po ulicach wrzeszcząc. Poruszać się po nim mogłem, więc bez niepotrzebnego nikomu przepchania. Tym oto sposobem zamiast pokonać miasta w ciągu kilku godzin, mogłem to zrobić w jedną. Nie widziałem w swoim życiu nigdy portu, ale jakoś mnie nie powalił. Kilka pomostów, kilka łodzi rybackich, stare łajby, jakiś większy statek. Ludzi jednak w Itter-Paht nie było wielu, na szczęście. Nie miałem ochoty specjalnie długo ich oglądać, gdyż naprawdę nie widziałem w nic interesującego. To krzyczeli, jeden do drugiego, to przenosili w te i we w te różne skrzynie, to znów biegali nie wiadomo gdzie i nie wiadomo po co. Można było dojść do wniosku, że nie mają na co zużyć energii. Jakie to było marnotrawstwo, zwierzęta nigdy w życiu nie zrobiłyby czegoś takiego.
W porcie musiałem zająć się poszukiwaniem transportu, co nie szło mi wcale jakoś szczególnie źle, ani szczególnie dobrze. Podstawowym problemem jest gadanie z ludźmi do którego się kompletnie nie nadaję. Skończyło się na tym, iż udało mi się znaleźć niewielki kąt dla siebie na łodzi, która wypływała akurat w tamtą stronę. Odpłynąć miała jednak dopiero następnego ranka. Na nocleg w mieście nie miałem ochoty, więc zdecydowałem się przespać w pobliskim lesie. Usadowiłem się na jednej z gałęzi dość wysokiej sosny i zasnąłem, nie minęła jednak godzina, kiedy znów mapa nie dała mi spokoju. Sięgając po nią nie ujrzałem znów nic. Nie wiedziałem co to za wskazówka skoro mogłaby nią być każda możliwa mapa.
Rano w porcie roiło się od ludzi, jak wkrótce się miałem dowiedzieć, było to spowodowane dużą ilością statków wypływających i wpływających. Było to jak widać dość niezwykłe zjawisko. Ja tymczasem nie podzielając radości tłumu ludzi udałem się w stronę niewielkiej, pomalowanej na ciemny brąz łódki i zająłem tam swoje miejsce na uboczu.
Nigdy nie odbyłem tego typu podróży, co więcej nigdy nie widziałem tak wielkiej ilości wody, chyba że można zaliczyć do niej śnieg. Wpatrywałem się, więc w tę otchłań morską poruszoną przez łódkę. Nikt nie zwrócił na mnie większej uwagi co mnie ucieszyło. Nie miałem bowiem zamiaru jej wzbudzać. Ląd dość szybko zniknął z zasięgu wzroku i po raz pierwszy życiu znalazłem się na otwartym morzu.
Wieczorem leżąc z torbą pod głową zacząłem nie wiedzieć czemu przykładać fragment pergaminu w różne miejsca mapy. Wtedy akurat zawiał wiatr i mapa wypadła mi z rąk. Na szczęście nie wpadła do wody. Znalazłem ją kilka kroków dalej. Tak się dziwnie złożyło, że przyłożyłem dłoń, w której znajdował się pergamin, w pewne miejsce na mapie, które zaczęło świecić. Kiedy jednak ją odsunąłem blade światło zgasło. Z powrotem położyłem fragment pergaminu w to miejsce i dokładnie to miejsce świeciło. Odwróciłem mapę, tak by nie poruszyć pergaminem. W miejscu, gdzie został przyłożony zniknął fragment mapy.

CDN

wtorek, 25 lutego 2014

Od Erthorana- Misja ,,Serce góry" cz.1


Minął może jeden księżyc odkąd stałem się częścią oddziału. Nie za bardzo mi to odpowiadało i najchętniej uciekłbym przy najbliższej okazji, niestety nigdy mi się to nie udało. Ciągłe sprawdzanie moich umiejętności zresztą również nie należało do moich ulubionych zajęć. Nie potrafiłem przywyknąć do stałej obecności ludzi wokoło mnie. Im dłużej z nimi przebywałem tym bardziej nie mogłem się nadziwić ich zwyczajom. Dochodziłem za każdym razem do tego samego wniosku, byli dziwni.
Znowu otrzymałem wtedy wezwanie od dowódcy, zapewne znów ma zamiar sprawdzić, czy jestem w stanie się w coś przemienić. Zostałem zaprowadzony przez strażników do tego samego co zwykle pokoju. Opuścili nas kiedy znalazłem się w pomieszczeniu. Znów miał zamiar porozmawiać ze mną w cztery oczy. Nigdy nie zrozumiem co on tak lubi w tych rozmowach, skoro zawsze doprowadzam go do szału.
-Nie domyślasz się zapewne dlaczego cię tutaj wezwałem –rzekł w końcu. –Mam jednak ku temu powód.
-Gdyby go nie było, nie było by mnie również tutaj –odrzekłem i rozejrzałem się po pomieszczeniu. Mapa wisząca nieopodal na ścianie była potargana, wynik ostatniego testu moich umiejętności. Na ścianie widniały ślady morloczych pazurów, kolejny test. Podłoga była tak poharowana i nierówna, że zaczynała przypominać powierzchnie kory drzewa, znowu wynik testów, a o postrzępionym dywanie to już nie wspomnę. Jeszcze kilka takich sprawdzianów, a zdemoluję całe to pomieszczenie. Od samego początku zastanawiało mnie dlaczego nie robimy tego na polu.
-Tak, więc jak już powiedziałem, mam ku temu poważy powód –kontynuował i zaczął szukać czegoś w szufladzie pod biurkiem. Nim udało mu się to zrobić minęło kilka minut, a na stole zaroiło się od innych przedmiotów. W końcu, kiedy chyba już cała szuflada była pusta, na tą stertę przeróżnych przedmiotów położył niewielki, mocno zużyty fragment pergaminu. -Mam dla ciebie zadanie.
Czyli, że jednak miało to być coś innego, niż zwyczajne szkolenie. Po raz pierwszy moja rozmowa z nim mogła być bardziej interesująca. Widocznie dostrzegł, ze jestem bardziej zajęty rozmową niż zwykle, gdyż podał mi ten fragment pergaminu. Był pusty. Żadnych znaków, niczego zupełnie.
-Zastanawiasz się co to jest, prawda? –zapytał. Nie dałem rady ukryć tego, że tak jest. Uśmiechnął się tylko. –Musisz się dowiedzieć, ja powiem jedynie, że jest to podpowiedź do wykonania misji, jaka została powierzona tobie.
-Nie mam zamiaru wykonywać żadnej misji, chyba że na moich własnych warunkach.
-To znaczy?
-Jeżeli mi się uda, odchodzę do lasu, a ty dajesz mi spokój.
-O tym porozmawiamy, kiedy wykonasz misję, a teraz o czym innym. Wiesz kim był Wszechkról i co to jest medalion Verlona Dralthara?
-Jeśli drzewo było w stanie mi to przekazać to najwyraźniej tego nie zrobiło.
-Zaczniemy więc od podstawowych wiadomości historycznych – mężczyzna załamał ręce. Wyglądało to tak, jakbym z historią był na poziomie kilku letniego dziecka, a należy przyznać, ze było to aż nadto prawdopodobne. Ciężko bowiem było dowiedzieć się od roślin i zwierząt, czegoś z historii ludzi. Dowódca postanowił jednak kontynuować. –No dobrze Erthoran, w dużym skrócie, naprawdę dużym skrócie, Wszechkról był przed wiekami naszym dowódcą, który następnie w niewyjaśnionych okolicznościach zaginął. Biali są głównymi podejrzanymi w tej sprawie, lecz wiadomo również, iż pozostawił nam coś po sobie. Było to nic innego jak jego słynny medalion, symbol jego władzy nad nami. Na tym właśnie ma polegać twoja misja, musisz odnaleźć go i dostarczyć tutaj –napił się wody ze szklanki, która stała na stole, widocznie zatchnęło mu w gardle, po wypowiedzeniu tak szybko tych słów, a trzeba zaznaczyć że mówił to tak, jakby ścigał go wściekły maszkaron. –Wiemy jedynie, że medalion znajduje się, gdzieś w górach Gondkharu. Wszystko jest jasne?
-Niezupełnie, w czym ma pomóc mi to –uniosłem świstek pergaminu do góry.
-Musisz się domyślić, aha, jeszcze coś –to powiedziawszy podał mi leżący na stole zwój. –Razem z tym fragmentem pergaminu, odnaleziono mapę, masz, więc jak sam widzisz dwie wskazówki.
Zostałem wyprowadzony z pomieszczenia i dopiero wówczas zauważyłem, że tym razem rozmowa szła nam jakoś bardziej niż zazwyczaj.
Kiedy znalazłem się już u siebie, zastałem na łóżku stary, wysłużony już plecak. Znalazłem na nim jedynie kartkę:
Tylko na najpotrzebniejsze rzeczy
Tyle, ze jedynym czego potrzebowałem była ta mapa, świstek pergaminu, bochenek chleba i niewielki bukłak. Rozwinąłem mapę i zobaczyłem, że nie różni się niczym od innych, no może poza tym, iż była już mocno zużyta. Pod względem nieczytelności ustępowała jedynie potarganej przeze mnie mapy w gabinecie przywódcy. Mnie czas, jednak było ruszać w drogę.

CDN

niedziela, 23 lutego 2014

Od Erthorana c.d. Arystei

Stwierdziłem, że po siedzeniu tydzień wewnątrz budynku, nie wypuszczany nigdzie przez dowódcę, powinienem się przejść. Rzecz jasna zrobiłem to bez pozwolenia, nie miałem jednak zamiaru znów z nim rozmawiać. Zupełnie nie pasowało mi to wszystko, codziennie chciał bym pokazywał to do czego zdolna jest moja forma. 
Sam dokładnie nie wiem, jakim sposobem udało mi się ominąć wszystkich żołnierzy stacjonujących w tym miejscu. Zawdzięczałem to chyba wyłącznie umiejętności przyjęcia ciała drewna, choć może jeszcze braku spostrzegawczości. Gdyby bowiem wytężyli wzrok, bez problemu mogliby dostrzec, że nie jestem wcale gałęzią, nie zrobili jednak tego. Skończyło się, więc na tym, że kiedy nikt nie zauważył kiedy wyszedłem do miasta.
Zastanawiało mnie dlaczego zawsze panował tu taki tłok i gwar. Jakby ci ludzi nie mieli nic pożyteczniejszego do roboty, tylko łazić po ulicach i krzyczeć. Im dłużej z nimi przebywałem, tym bardziej nie potrafiłem ich pojąć. I pomyśleć, że jestem przedstawicielem tego gatunku. Aż dziwnie mi się robiło, gdy o tym myślałem. Zupełnie ich nie przypominałem, a tak przynajmniej mi się wydawało. Nie chciałem mieć z nimi nic wspólnego, choć nie wiedzieć czemu, ciężko było mi wytłumaczyć taką moją postawę. Nie cierpiałem ich i już. 
Jedyne miejsce, do którego chciałem się dostać to las. W mieście dusiłem się już i to nie tylko pod względem przenośnym. Zaczynała mnie już boleć głowa. Potrzebowałem mroźnego powietrza, choćby miał to być powiew północnego wiatru. Ruszyłem, więc wybrukowaną ulicą, na której śnieg wydeptali już ludzie, a ubiły wozy zaprzężone w konie. Przystanąłem, zdałem sobie bowiem sprawę z pewnej ważnej rzeczy. Zupełnie nie wiedziałem dokąd iść. To miasto było zbyt duże i pokrywała je sieć dróg, tak jakby ludzie zbudowali je specjalnie, by się w nim pogubić. Nie widziałem jednak, by ktokolwiek miał jakiś z tym problem. Zacząłem się zastanawiać, czy tylko ja czuję się jak w jednym z korytarzy mrowiska, a muszę zaznaczyć że byłem tam. 
Skręciłem w jedną z bocznych uliczek, sam nie wiedząc specjalnie dokąd mnie doprowadzi. Spod warstw śniegu w niektórych miejscach wystawały fragmenty szarych płyt z jakich zbudowana była droga. Ona sama natomiast wiła się niczym wąż pomiędzy starymi, smutnymi domami. Ludzie, jeśli nawet tutaj się pojawili, też byli jacyś tacy niezbyt szczęśliwi. Tylko raz minął mnie wóz zaprzężony w chudą, wysłużoną już szkapę. Zwierzę spojrzało na mnie przez chwilę, a w jego oczach zawarte było jakby błaganie, by jakoś odmienić jego los. Tak samo zresztą było w przypadku psa leżącego z podkulonym ogonem. Idąc tą uliczką widziałem wiele takich zwierząt, niektóre wyglądały jakby w ogóle nie były przez nikogo karmione. 
Uliczka zakończyła się jakąś boczną bramą, prowadzącą w stronę jakiś wiosek, za którymi natomiast znajdował się mój cel, to znaczy las. Zanim jednak, tam dotarłem moją uwagę przykuła postać siedząca obok ściany czegoś co mogło być stajnią. Dziewczyna nie wyglądała jakby miewała się świetnie. 

<Arystea?>

Od Erthorana - Początek cz. 5


Mężczyzna zaczął się powoli niecierpliwić. Nie odpowiedziałem mu jak dotąd na żadne pytanie dłużej niż jednym słowem. Nie sprawiło mi to trudności, było jedynie częścią planu ucieczki z tego miejsca. Nie wiedziałem nic o tym miejscu i nie za bardzo miałem ochotę dowiedzieć się czegokolwiek.
- Dobrze zacznijmy jeszcze raz. – powiedział białowłosy mężczyzna. – Masz jakieś dziwne zdolności, których nie potrafię zrozumieć. Prawie pokonałeś moich ludzi, a pod koniec przemieniłeś się w coś zaiste nieprawdopodobnego, tak przynajmniej opisali to moi ludzie. Oczekuję jakiś wyjaśnień. - Nie odpowiedziałem i zacząłem mieć wrażenie, że przeze mnie ten człowiek znienawidzi ciszę do końca życia. Miał mnie dość, jak ja wyraźnie to czułem, lecz nie potrafiłem sobie wytłumaczyć, dlaczego jeszcze się mnie nie pozbył, to było nienaturalne. Miał jednak ku temu jakiś poważny powód.
Wstał z krzesła i przeszedł obok mnie trzymając w ręce miecz. Wykonał nim kilka szybkich ruchów, po czym stanął tuż przede mną. Przeszył mnie swoim spojrzeniem, lecz na mnie to nie poskutkowało, wtedy zadał po raz kolejny pytanie:
- Kim jesteś i dlaczego nie ma cię w spisach? Oczekuję tym razem odpowiedzi, prostej odpowiedzi.
- Zastanów się najpierw, czy ja mam zamiar jej udzielić. - Chyba już nie wytrzymał. Miał zamiar uderzyć mnie tym mieczem, zamachnął się, ale zatrzymałem ostrze na swojej ręce, no może nie zupełnie. Nim bowiem ostrze dotknęło mej skóry, moja ręka przejęła jego ciało. Nie przepadałem za tym procesem, gdyż nie mogłem go w żaden sposób zatrzymać. Wyraźnie zdziwiła go reakcja mojego ciała, a zarazem zafascynowała. Dziwnie przyglądał się mojej ręce.
- Jak to zrobiłeś? – zapytał i okrążył mnie znowu. Chyba ja również zaczynałem mieć go i jego pytań po dziurki w nosie. Właśnie w tej chwili moje nikłe szanse ucieczki spadły do zera, gdyż zamiast zniecierpliwić go, zainteresowałem go swoimi umiejętnościami. Przemiana przez dotyk jest irytująca. Nie da się jej bowiem zahamować, ani cofnąć nim nie dobiegnie końca, tak więc po kilku minutach stal pokrywała już całe moje ramię. - Możesz się przemienić we wszystko? – odezwał się znowu. Miałem już dość, wiec tym razem zdecydowałem się udzielić odpowiedzi.
- Nie zupełnie na tym to polega.
- To znaczy na czym?
- Przyjmuje ciało, zmieniam się całkowicie, zapewne nie pierwszy raz widzisz coś takiego.
- Nie byłbym tego taki pewny –odrzekł i usiadł za biurkiem. –Jak to się zaczęło?
- Dotknąłem kory drzewa, a reakcji mojego ciała możesz się domyślić.
- Owszem, może więc skoro stałeś się bardziej rozmowny, powiesz mi wreszcie skąd jesteś?
Kiedy jednak milczałem, musiał domyślić się, że nie mam zamiaru powiedzieć nic więcej. I tak wyjawiłem mu już zbyt wiele. Nie musiał wiedzieć o mnie nic, zupełnie nic, a w każdym razie mniej niż wiedziałem ja sam. Zaczął coś pisać na pergaminie. Nie wiedzieć czemu, miałem wrażenie, że ma to jakiś związek ze mną. Co chwila odrywał od niego oczy i spoglądał na mnie. Nie wiedziałem zupełnie o co mu chodziło. Stałem dalej pośrodku pokoju, a stal pokryła już całe moje ciało. Wtedy zacząłem cofać proces, by znów powrócić do swojej własnej postaci. Wtem on odłożył pióro do kałamarza i spojrzał na mnie podnosząc dokument z blatu.
-Od teraz jesteś Erthoran, nie podałeś nazwiska, będziesz więc jak powiedziałeś - Nikt i zostajesz tutaj, jasne?
Podszedł następnie do mnie i zwołał dwóch mężczyzn z korytarza. Nie powiem, nie przypadł mi do gustu pomysł tkwienia w tym miejscu. Co do dwóch osiłków: wolałbym by pożarły ich morloki, ale cóż, nie za bardzo dało się z nimi walczyć nie powodując zamieszania, które przyciągnęłoby jeszcze większą ilość żołnierzy.
- Ja tutaj nie zostaję. - powiedziałem.
- Wręcz przeciwnie. - odparł mężczyzna, a następnie zwrócił się do swoich podwładnych. - Zaprowadźcie go w miejsce gdzie nie będzie sprawiał kłopotu. I każcie się mu wykąpać, okropnie cuchnie.
Nie wiedziałem co rozumie przez słowo cuchnie, on śmierdział człowiekiem, a ja maskowałem zapach naturalnymi woniami lasu. Gdyby ten facet znalazł się w lesie, zwierzęta wyczułyby go na kilka mil. Zbyt mocno pachniał mydłem. W każdym bądź razie, tym sposobem trafiłem w to miejsce...



wtorek, 18 lutego 2014

Od Erthorana- Początek cz.4

Ledwo przekroczyliśmy bramę, a ja już byłem pewny, że nienawidzę tego miejsca. Wokoło pełno ludzi. Nie czułem się w takim tłumie dobrze. Było tłoczno, niebywale tłoczno. Budynki pięły się po oby stronach ulicy, niczym drzewa w lesie, lecz ciężko było się doszukać innych podobieństw. To było niczym mrowisko. Wszyscy przepychali się między sobą, by dostać się w miejsce do którego zmierzali. Osobiście nie przepadałem za takim sposobem poruszania się i zapewne zgubiłbym się w tłumie, gdyby nie tych dwóch mężczyzn. W żadnym wypadku nie odpowiadało mi ich towarzystwo.
Oni tymczasem nie spuszczali ze mnie wzroku, najwyraźniej nie mieli ochoty na powtórkę ze wczorajszych wydarzeń. Ja natomiast tylko szukałem okazji na ucieczkę. Wolałem wrócić do lasu i raz na zawsze wyrzec się jakiegokolwiek kontaktu z ludźmi. Teraz jednak nie byłem w stanie ruszyć się od nich na krok. Nie wiem czemu tak bardzo zależało im na ciągnięciu mnie dalej przez to miasto. Nie sądziłem, bym był do czegokolwiek potrzebny. Nigdy nawet nie przyszło mi to na myśl. Teraz jednak zacząłem się zastanawiać. Gdyby chcieli mnie zabić zrobiliby to już dawno. Zaczynałem się niepokoić. Naprawdę niepokoić. Im bliżej byliśmy twierdzy, czy jakkolwiek dało się określić budynek do którego zmierzaliśmy, tym to uczucie wzrastało. Roiło się tam aż od wojska. Wszyscy patrzyli na mnie dziwnie. Choć jak mi się zdaje mieli ku temu powód. Dwaj mężczyźni podeszli do wrót, przy których stało kilku strażników. Nie podobało mi się jak na mnie patrzyli podczas tej rozmowy. Nie wiedzieć czemu, choć miałem okazję uciec nie zrobiłem tego. Jakby coś mnie powstrzymało, dopiero chwilę potem doszedłem do wniosku, że musiał to być instynkt. Z tyłu jak się okazało miałem drogę zagrodzoną, inne możliwe drogi ucieczki też odpadały, chyba że udałoby mi się przyjąć formę, ale wolałem nie ryzykować. Niedługo potem mężczyźni wrócili i pociągnęli mnie dalej za sobą. Jeśli jak dotąd było trudno uciec, to teraz stało się to niemożliwe. Wszelkie na to nadzieje zgasły, jednak nie miałem zamiaru tutaj pozostać. Teraz jednak byłem zdany na łaskę, bądź nie łaskę dowódcy tego oddziału. Nie chciałem się z nim spotkać, ale nawet nie miałem prawa omówić p prostu mnie zatargali pod drzwi pokoju, w którym urzędował. Weszli do środka, pozostawiając mnie pod czujnym wzrokiem jednego ze strażników. Wewnątrz toczyła się chyba dyskusja. Trwało to długo, a ja zaczynałem już powoli dochodzić do siebie. Ból głowy powoli ustawał, a ja zaczynałem czuć się normalnie. Po pewnym czasie zmęczenie zniknęło całkowicie. Czułem, że wreszcie mogę im się oprzeć. Nie miałem już wtedy jednak wiele czasu. Jeden z dwóch mężczyzn wprowadził mnie do pomieszczenia.
Nie podobało mi się to miejsce, ani człowiek który siedział za biurkiem, na którym leżało mnóstwo papierów. Sam mężczyzna był jasnowłosy i skupił swój wzrok na kilku dokumentach, by następnie przenieść go na mnie. Mężczyźni, który mnie tutaj zaprowadzili, opuścili pomieszczenie. Zostałem sam na sam z tym człowiekiem.
-Moi ludzie powiedzieli mi co robiłeś w lesie –powiedział w końcu, wolałbym by milczał dalej. –Przemiana w morloka, potem coś podobnego do drzewa i mieszanki różnych organizmów. Ciekawe. Bardzo ciekawe.
Wstał i podszedł do mnie. Nie byłem z tego powodu zadowolony.
-Następnie przybrałeś postać stali, dość interesujące umiejętności. Ciekawi mnie tylko, dlaczego nie ma cię w żadnych spisach, sporządzonych na obszarze tego państwa.
Spojrzał mi prosto w oczy, jakby próbując coś ze mnie wyciągnąć. Nie miałem zamiaru powiedzieć mu niczego.
-Od ciebie powinienem, jednak się czegoś dowiedzieć. Jak się nazywasz?
-Nikt.
-Skąd pochodzisz?
-Znikąd.
Po jeszcze kilku pytaniach wydawał się moimi odpowiedziami już zirytowany. Nie wiedziałem ile jeszcze wytrzyma, ale chyba kończyła mu się cierpliwość, a ja nie zamierzałem odpowiadać w inny sposób. Usiadł z powrotem i zaczął uderzać palcami o stół, nie przerywając przy tym kontaktu wzrokowego. Miał już wtedy chyba mnie dość.
-Mógłbyś z łasi swojej przestać kłamać –powiedział w końcu w gniewie.
-Kiedy ja nie kłamię.
Ta odpowiedź już chyba go wykończyła, ale ja naprawdę nie kłamałem. Nie posiadałem ni imienia, ni nazwiska, nie wiedziałem do końca skąd pochodziłem, nie pamiętałem niczego przed zamieszkaniem w lesie. Powiedziałem, więc tylko prawdę.

poniedziałek, 17 lutego 2014

Od Erthorana- Początek cz.3


Obudziłem się z potwornym bólem głowy. Przesadziłem z ostatnią przemianą. Byłem jakiś ociężały i dalej nieprzytomny, obrazy z poprzedniego wieczora wirowały mi w głowie. Dopiero po chwili udało mnie się ułożyć je w całość. Przypomniałem sobie wszystko dokładnie i kiedy tylko zorientowałem się, że leżę związany obok wygasłego ogniska, chciałem uciec jak najszybciej. Nie mogłem jednak, gdyż po wczorajszej przemianie czułem się słaby i naprawdę nie miałem energii na następną. Zastanawiało mnie tylko co też mają zamiar ze mną zrobić. Słońce już wstało, więc musiało być dość późno. W miarę swoich możliwości rozejrzałem się po polanie. Namiot stał postawiony po drugiej stronie, naprzeciw korzenia. Kiedy mocno odwróciłem głowę dostrzegłem także coś co było skutkiem wczorajszych wydarzeń. Sahta leżała martwa na śniegu, a wokoło niej śnieg zabarwił się na czerwono. Była przebita na wylot. Jej brązowe futro całe ociekło w krwi spływającej z grzbietu. Pysk leżał bezwładnie na ziemi, a jej oczy już nigdy nie miały się otworzyć. Czułem się z tym źle. Być może gdybym nie szedł dalej za ludźmi, nic by się nie stało. Teraz jednak nie było czasu na rozmyślanie co, by było gdyby, gdyż właśnie wtedy z namiotu wyszli ci dwaj mężczyźni. 
Stanęli nieopodal i jeden szepnął drugiemu coś do ucha. Wywnioskowałem, ze chodziło o mnie, ponieważ mężczyzna ruszył wówczas w moim kierunku. Zupełnie nie byłem pewny co w takiej sytuacji mam robić. Zdziwiło mnie to co zrobił. Przeciął moje więzy, jakby niczego się nie obawiając, zresztą rzeczywiście nie miał czego. I tak nie byłem w stanie uciec.
-Wstawaj –powiedział, a ja ledwo podniosłem się z ziemi. Coraz bardziej ciekawiło mnie co mają zamiar ze mną zrobić. Nie pytałem jednak o nic. I poszedłem za nimi. 
Nie byłem szczególnie zadowolony, kiedy zbliżaliśmy się do wioski. Zbyt wielu ludzi się tam kręciło, oni jednak wydawali się zupełnie zadowoleni. Chłopi tłoczyli się wokół domów i zagród. Nawet w zimie mieli ręce pełne roboty, ze swoją trzodą. Nie wiem dlaczego się zatrzymaliśmy, ale jeden z mężczyzn wszedł do jakiegoś domu, a drugi został, by mnie pilnować. Nieopodal kłóciło się dwóch chłopów.
-Jo wom mówię, żem jo widzioł to potórsko –powiedział pierwszy.
-Jo zaś tobie gospodorzu, że nic żeście nie widzieli, jeno jakie omamy mieliście –odrzekł mu ten drugi.
-Jak żem nie widzioł to cóż to było. Jo wom mówię żem widzioł stwora co wyższy był niż ta chałupa. 
-Wzrok wom szwankuje, na słońce żeście się za dużo potrzyli gospodorzu.
I tak się zaczęli kłócić. Czasem tego nie rozumiem. Zamiast wierzyć we wszystko co ludzie gadają poszliby to sprawdzić. Oni tymczasem za potwora uznają wszystko, cokolwiek ktokolwiek zobaczy i wyda mu się nienaturalne. Znów zapewne widzieli tylko przerośniętego Maszkarona.
-Wy to bojki jakieś prawicie, kto wos posłucha, ja se nie dam wody z mózgu robić. 
-Widzieliście zapewne maszkarona, gospodarzu –powiedziałem, włączając się do dyskusji. Natychmiast dwaj chłopi odwrócili się w moją stronę, ten który mówił ostatni, powiedział:
-Chłopok dobrze goda, słuchajcie go gospodorzu, dobrze goda.
-A jo wom mówię, żem widzioł, com widzioł i zdania nie zmienię.
I znów zaczęli się kłócić. Nie wiedziałem, czy powinienem się drugi raz wtrącać, wiec przysłuchiwałem się tylko dalszemu przebiegowi rozmowy. Zresztą nie miałem szczerze mówiąc na to ochoty. Rozmowa była nader interesująca, choć oczywiście nie zakończyłaby się nigdy zwycięstwem żadnej ze stron. Nie mogłem jednak śledzić jej wiecznie, gdyż wtedy właśnie drugi z ludzi którzy mnie tu zaprowadzili wyszedł z chałupy i chwycił mnie za ramię, ciągnąc dalej przez wieś. Dopiero po chwili zorientowałem się, że mają zamiar zabrać mnie do siedziby Czarnych. Nie podobało mi się to jakikolwiek mieli co do mnie plan. 
Za wsią był krótki odcinek gościńca prowadzący do miasta. Było ufortyfikowaną twierdzą, czegokolwiek ludzie w nim mieszkający się obawiali, mało prawdopodobne, by mogło tam wejść. Ja natomiast byłem tą opcją lekko przerażony. Sam ogrom miasta mnie przytłaczał. Nie rozumiem dotąd jak można w czymś takim mieszkać. Niedługo jednak miałem mieć znacznie większe problemy.

niedziela, 16 lutego 2014

Od Erthorana- Początek cz.2

Szedłem spokojnie przez las, kierując się węchem. Ludzki zapach jest dość charakterystyczny i nie trudno go poznać, pośród innych. Niedługo mogłem też bez problemu iść za śladami pozostawionymi przez ludzi. Trwało to jednak krótko i było chyba skutkiem chwilowej nieuwagi. Doszedłem do tego wniosku, kiedy zobaczyłem, że kawałek dalej ślady znikają, a śnieg wygląda jak nienaruszony. Musieli być specjalnie do tego wyszkoleni. Zapach jednak, pozostał, a zresztą nawet gdyby go nie było udałoby się. Mogłem zawsze poprosić drzewa o pomoc. Odpowiedziałyby na pewno. Nie pytałem ich jednak, ponieważ teraz nie potrzebowałem pomocy. Niedługo mogłem już ujrzeć palący się ogień. 
Nastał już wieczór i ludzie postanowili zapewne rozpalić ogień, by zjeść coś ciepłego i ogrzać się na mrozie. Ja też powinienem już wracać do mojego domu, jednak chciałem raz na zawsze przegonić ich z lasu. Było ich tylko dwóch. W przeciwnym wypadku zapewne walka z Morlokami mogłaby się zakończyć zgoła inaczej. Na szczęście dla moich przyjaciół tak się nie stało. Ludzie wyglądali na zmęczonych tą walką i pełni byli obrażeń od ugryzień Morloków. Opatrywali sobie rany, podczas, gdy ja planowałem jak ich zaskoczyć. 
Siedziałem tak na gałęzi drzewa wtapiając się w nie. Nawet gdyby ludzie nie wiadomo jak wytężyli wzrok nie byliby w stanie mnie ujrzeć. Za każdym razem kiedy zmieniam się w drzewo, wszystko naokoło zaczyna zwalniać. Taka jest już chyba natura drzew. Obserwują jak czas mija, lecz nie czują jak szybko to się dzieje, są zbyt długowieczne by to odczuć. Co innego z kwiatami, których niewiele widziałem w swoim życiu. One dla odmian są efemeryczne. Ich piękno mija szybko. Czasem ciężko się nim nacieszyć. 
Noc była zimna, zupełnie jak blade światło księżyca. Gdzieś w oddali na niebie tańczyła zorza. Gięła się w coraz to inne kształty i zmieniała kolory. Gwiazdy też słały migotając zimne światło w stronę tego świata. Księżyc rozświetlił niebo swoja poświatą, która przyćmiła światło gwiazd wokół niego. I pomyśleć jak ja dobrze znałem ten widok. Możliwe, że zbyt dobrze, ale nie miałem go dość. Mógłbym tak patrzeć godzinami, gdyby nie fakt, że chciałem zrealizować swój plan. Nie wzbudzając zainteresowania ludzi, zszedłem z drzewa. Pierwsza faza planu była zupełnie prosta, wystarczyło odpowiednio poruszyć korzeniem sosny, za jej uprzednią zgodą, tak by wybił się z ziemi dokładnie w miejscu gdzie znajdował się rozbity przez ludzi namiot, który poleciał natychmiast w powietrze. Ludzie zerwali się na równe nogi. Nie wiedzieli gdzie jestem i nie mogli się tego nawet domyślić. Zbyt słaby był ich wzrok na ciemności jakie nas otaczały, bowiem choć świecił księżyc, drzewa uniemożliwiły światłu dotarcie do ziemi. Byłem, więc całkowicie dla nich niewidoczny, ich natomiast widziałem jak na dłoni, bo stali na polanie w świetle. 
Ognisko zgasło pod wpływem powiewu wiatru, a ja postanowiłem zacząć realizować następną część swojego planu. Ta polegała już na wykorzystaniu własnej formy. Postanowiłem spróbować tym razem czegoś nowego. Nigdy jeszcze nie tworzyłem mutacji zwierzęcia i rośliny. Teraz postanowiłem to zmienić. Powoli zacząłem zmieniać swoje ciało. Począwszy od kończyn, a kończąc na twarzy. Kidy skończyłem, byłem stworem o nogach przypominających łapy, rękach zaś przypominających gałąź na powierzchni której znajdowały się żyły. Klatka piersiowa pokryła się czymś na kształt liścia, twarz tymczasem całkiem pociemniała i pokryła się jakby łuską. Jako to dziwadło, wszedłem z mojej kryjówki stanąłem tuż przed ludźmi. Sądząc po ich twarzach, moja forma do szczególnie normalnych nie należała, nie miałem jednak zamiaru się tym przejmować. Postawiłem sobie za zadanie wypędzenie ich z lasu i miałem zamiar je wypełnić. Nadszedł czas, by wypróbować co takiego mogę zrobić, przyjmując tę, a nie inną formę. Oni jednak chyba nie mieli zamiaru tak po prostu na to patrzeć, gdyż sami przybrali swoje. Mogło być dość ciekawie, a biorąc pod uwagę, że nigdy nie walczyłem z kimś przemienionym sam, mogło być interesująco. Moim największym problemem był brak doświadczenia w tego typu starciach. Nie atakowałem, więc pierwszy, by lepiej zrozumieć z kim mam do czynienia. Jednak mimo tego za początku naszej walki nie szło mi najlepiej. Oberwałem kilkakrotnie nim udało mi się w pełni pojąć umiejętności jakie wykorzystywali w walce. Forma jednego z nich bez trudu znikała mi z pola widzenia i atakowała w miejscu którego zupełnie się nie spodziewałem, druga zaś odwracała moją uwagę atakując mnie stale. Jakoś zadziałać musiałem. W walce używałem najczęściej rąk, dowolnie je wydłużając. Tym sposobem walnąłem jedną z tych postaci przez co upadła na ziemię, nie był to jednak koniec, gdyż tylko widocznie ją rozzłościłem. Trzeba było wymyślić coś innego. Użyłem, więc roślin, by sobie pomóc. Manipulowanie nimi było proste i szybko udało mi się dostać na jedną z gałęzi sosny, nie mogłem jednak pozostać tam wiecznie. Trzeba było przemienić się w coś innego. Spojrzałem na miecz w ręce jednej z form i coś mi zaświtało. Nigdy nie próbowałam przyjąć formy ze stali. Zazwyczaj przyjmowałem wyłącznie te kojarzące się z naturą i najprawdopodobniej jedynie te potrafiłem przyjąć, choć to jedynie założenie, lecz stal, jako metal też pochodził z natury. Mogłem, więc spróbować. Ciało pokryte stalą dałoby mi choć trochę większą ochronę. Dlatego też korzystając z możliwości wcieliłem w życie swoje postanowienie i stałem się dość dziwnym stworem. Mogłem jednak stanąć teraz z powrotem do walki. 
Było trochę lepiej, choć w tym ciele nie mogłem wykonywać, aż tak szybkich ruchów. Poradziłem sobie jednak jakoś z tym niewielkim w porównaniu z poprzednimi problemem i po chwili zobaczyłem, ze moi przeciwnicy są zmęczeni. Ja też poczułem się jakoś dziwnie. Sam nie wiedząc kiedy to się stało, wyszedłem z formy i poczułem silny ból . Ten sam co zwykle rozrywający ból. Czasem zastanawia mnie, dlaczego nigdy nie odczuwam go podczas pozostawania w innym ciele. Moja nagła zmiana przykuła uwagę przeciwników. Chcąc jakoś im umknąć, przemieniłem się znów w swoją mieszankę wilczo-wiewiórczo-orlą. Nie wiedziałem czemu, ale patrzyli z coraz większym zainteresowaniem. Chciałem się na nich rzucić i umożliwić sobie ucieczkę, nie zdążyłem jednak ponieważ ni stąd ni zowąd na polanę wypadła Sahta. Niedźwiedzica ryknęła na nich, a oni powrócili do postaci dwóch mężczyzn. Wolałbym, by to się nie stało. Być może wtedy udałoby się uniknąć następstw tego wydarzenia. Sahta, bowiem rzuciła się na nich, a jeden z nich przebił ją mieczem. Sam nie wiem, czy chodziło o emocje, czy też o coś jeszcze innego, ale wtedy wszedłem w formę, jakiej jeszcze nigdy nie widziałem. Jakby to był zupełnie nowy organizm. Nie wiedziałem dokładnie co się wtedy ze mną stało, ale ból znów powrócił. To za każdym razem jest takie jakby, coś chciało mnie rozerwać od środka. Wtedy jednak atak był tak silny, że po jego nastaniu straciłem przytomność.

sobota, 15 lutego 2014

Od Erthoran'a- Początek cz.1


Obudziłem się jak zwykle w niedźwiedziej gawrze. Obok mnie leżał jeden z moich leśnych przyjaciół. Sahta –bowiem tak ją nazywały zwierzęta, była sporej wielkości niedźwiedziem brunatnym. W nocy potrafiła ogrzać lepiej niż ogień. Dlatego tez praktycznie każdą noc spędzałem w tym miejscu. Miałem zresztą do niego sentyment, taki sam jak do niej. Była druga matką. Ona straciła tej pamiętnej zimy potomstwo, a ja rodziców. Skończyło się na tym, ze trafiłem do jej „mieszkania”, które wkrótce stało się moim domem, ale to już odległa historia. Po upływie tego czasu nie wyobrażałem sobie już innego życia. Zresztą to całkiem mi odpowiadało. Las był jak zawsze pokryty śniegiem, gałęzie drzew pokryły igiełki szadzi, a niebo było jasnoniebieskie i tylko dopełniało tej zimnej scenerii. Zapewne ci którzy mieszkali w miastach, czy chociażby wioskach, nie wychylali z domu nosa, kiedy mróz skuwał rzeki na grubość dziewięciu łokci. A jednak nie miałem wyboru, choć moja przybrana matka zapewne najchętniej zatrzymałaby mnie ze sobą. W nocy musiał spaść świeży puch. Śnieg trzeszczał pod stopami. Ciężko było w taką pogodę zachować ciszę, ale nie tylko ja ją mąciłem. Z głębi lasu dobiegały jakieś odgłosy. Przemieniłem się w wilka, by móc się lepiej temu przyjrzeć. Następnie wskoczyłem na drzewo i pomknąłem po jego gałęziach. Zapewne zdziwienie ogarnęłoby każdego, gdyby zobaczył wilka biegnącego po drzewach, bez najmniejszego trudu. Mój wilk był jednak inny. Miał w sobie coś z wiewiórki i coś z orła. Musiało to wyglądać dość interesująco, ja jednak lubiłem przybierać ciało tych zwierząt. Dzięki wielkości wilka i jego sile, nie musiałem się obawiać drapieżników, dzięki zwinności wiewiórki, bez trudu mogłem wykonać dalekie skoki na gałęzie, a skrzydła orła umożliwiały mi lot w razie takiej konieczności. Idealna forma do tego typu przemieszczania się w lesie. Wykształcenie jej nie było trudne. Wilki i wiewiórki widywałem prawie codziennie, a i orły od czasu do czasu. Nie trzeba było zbytnio wymyślać, nie żebym nie potrafił. Potrafiłem, aż za dobrze i o tym doskonale wiedziałem. Nie raz już przesadziłem, co zawsze kończyło się paraliżem. 
Głosy nie cichły, wręcz przeciwnie stawały się donioślejsze, nawet wtedy, gdy za nimi nie podążałem. One przybliżały się do mnie, a ja do nich. Kimkolwiek byli nie potrafili zachować ciszy. Nagle jednak zaczęły cichnąć, oddalać się, aż w końcu zastąpiła je zupełna cisza. Zszedłem z drzewa i podążyłem, pośród ośnieżonych sosen, dalej przez las. Mroźny wiatr smagał mi po twarzy i strzepywał z drzew biały puch. Śnieg wirował następnie w powietrzu i minąć musiało kilka minut nim wiatr pozwolił mu opaść na ziemię. Do mrozu przyzwyczaiłem się już dawno. Zresztą każdy mieszkaniec Itter-Paht zaznaje go od pierwszych momentów swojego życia. Ze mną nie było inaczej, jeśli nie jeszcze gorzej. 
Nie minęła nawet godzina, a ja natrafiłem na ślad stada Morloków. Widok całkowicie normalny. Ślady zupełnie jak wilcze, tyle że większe i z widocznymi pazurami. Było ich może dziesięć, do dwunastu. Kierowały się na południe, jak zwykle gdy polowały. Tam łatwiej było o zwierzynę, na północy bezkresna tundra, nic tylko śnieg, mróz, w lecie porosty i od czasu do czasu trafi się jakiś mech. Warunki do życia raczej liche, jeśli nie w ogóle nie sprzyjające. Tundra miała jednak swój plus. Nie zapuszczali się tam ludzie. Ci z miast nie mieli po co, a ci ze wsi obawiali się tamtejszych stworków. Zresztą chłopi wymyślili sobie kilka nieprawdziwych zabobonów. Swego czasu słyszałem jak mówią, że mieszka tam ponoć trzygłowy potwór, co chowa się w zaspach i wielki jest jak najwyższe sosny w lesie. Jeśli ktoś wierzył w takie brednie to chyba było mu brak piątej klepki, lecz zdarzało się że taki szaleniec, bo inaczej nie dało się takiego człowieka określić, wysuszał na wyprawę w celu odnalezienia tego stwora. Rzecz jasna zawsze kończyła się ona niepowodzeniem. Czasem jednak zdarzył się jakiś chłop, który twierdził, że rzeczywiście widział tego stwora, ale moim zdaniem mogła to być ewentualnie para Abonitów, albo matka z dzieckiem, które trzyma na grzbiecie, jak to zwykły robić. 
Idąc tropem stada Morloków, trafiłem przypadkiem na ślady ludzi. Rzadkość w tej części lasu, ale jednak. Zainteresowało mnie to, nie powinno ich tam być. Zazwyczaj kończyło się to źle. Jeśli bowiem ktoś już się zapuszczał do lasu, to najczęściej chodziło mu o zwierzynę łowną. Nie miałem tego za złe chłopom, dla których był to sposób na przetrwanie, ale co innego ze wszelakiego rodzaju wielkimi panami, którzy najchętniej zabiliby wszystkie zwierzęta leśne i powiesili nad kominkiem. Tutaj istniało zagrożenie dla Sahty. Nie wiem czy istniał taki szlachcic, czy ktoś tam inny wysoko urodzony, kto pogardziłby trofeum z niedźwiedzia. Niedługo potem w lesie rozległy się krzyki. Mogło to oznaczać tylko jedno. 
W tej sprawie mylić się nie mogłem. Morloki postanowiły rozprawić się z tymi ludźmi kimkolwiek byli. Nigdy nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego ludzie pchają się do lasu. To nie było ich miejsce. Ja natomiast nigdy nie czułem się człowiekiem, bliżej mi było do tych którzy stali się przyjaciółmi. Jak się okazało walka, jeśli tak można było określić nieudolne zmagania ludzi z drapieżnymi bestiami, toczyła się na polance. Jej wejścia pilnował zadowolony przywódca stada. Podszedłem do niego, przyjmując ciało Morloka, by nie wzbudzić zainteresowania ludzi, jeśli oczywiście byli zainteresowani czymkolwiek więcej, niż bestią gryzącą ich stopę. Samiec wyglądał na wyraźnie rozbawionego.
-Nie wiem, czy kiedykolwiek polowaliśmy na jelenia, z którym tak łatwo byłoby wygrać –powiedział w swoim własnym języku, który jednak potrafiłem zrozumieć. Dla ludzi było to zapewne nic innego jak warczenie.
-Nie widziałem, by Sahta łapała rybę, która tak łatwo poddałaby się jej.
Morlok zaśmiał się. Zresztą ciężko było się nie śmiać z tego widoku. Ludzie, uważający się za takich potężnych, nie radzili sobie w walce ze zwierzętami, choć dobrze wiedziałem, że znaczna ich cześć uważała je za głupie. Wtedy jednak ludzie chyba znudzili się tego typu walką, bo postanowili użyć swoich magicznych zdolności. I wtedy dopiero Morloki zaczęły mieć kłopoty. Ich przywódca był wyraźnie zły z takiego obrotu wydarzeń. Widać było, że szykuje się do dołączenia do walczących. Nie trudno było to odgadnąć. Zbyt dobrze znałem zwyczaje zwierząt, by się pomylić. Obserwowałem ich zachowania codziennie przez wiele lat. Wiedziałem dokładnie, jak dane zwierzę zachowa się w danej sytuacji i czasie. Nie było dla mnie dziwnym, kiedy skoczył prosto na jednego z ludzi. Powalił go natychmiast. Ciężko zresztą by zdarzyło się inaczej. To był olbrzym samiec. Nawet machnięciem długiego ogona byłby w stanie powalić każdego z tych ludzi. Nie mając nic innego do roboty przyłączyłem się do walczących bestii. Żeby jednak było ciekawiej, postanowiłem przemienić się najpierw w coś ciekawszego. Na rozgrzewkę postanowiłem zacząć od starego dobrego drewniaka. Kiedy to zrobiłem, ludzie byli wyraźnie zdziwieni. Co można było zrobić, żeby utrudnić tym barbarzyńcom życie? Widziałem, że jeden z nich usiłuje uciec. Nic prostszego. Trochę poczarować drzewami, wytworzyć z gałęzi ogrodzenie i poprowadzić je od drzewa do drzewa pozostawiając tylko jedno wyjście strzeżone dokładnie przez członków stada. Na sosnę nie wejdą zbyt wysoko znajdują się gałęzie, a inną opcja jest jedynie zniszczyć zaporę. I to starali się osiągnąć. I udało się, co nie było niczym niezwykłym. Czas był najwyższy na nieco poważniejsze działania. Dopiero wtedy zaczynało się robić ciekawie. Ludzie uciekali przez las, a ja stwierdziłem, że Morloki mają chyba na dziś dzień dość. Ja jednak, nie miałem ochoty wracać w stronę gawry. Zawsze można było spróbować jeszcze trochę przeszkodzić ludziom w wyjściu z lasu. 
Znów przybrałem postać Morloka. Świat widziany oczyma tych zwierząt był zupełnie inny. Niebo było takie samo jak zwykle, ale wystarczyło spojrzeć na drzewa. Z pod śniegu na gałęziach świerków, sosen i innych drzew iglastych, zazwyczaj wystawały ciemnozielone igły. Morlok, jednak nie widział zielonego. Kiedy patrzyłem, więc na igły sosny, widziałem je prawie czarne. Wszystkie kolory oprócz niebieskiego, żółtego i fioletu zwierzę to widziało jako czerń, biel, lub wszelakiego rodzaju odcienie szarości. Jeszcze ciekawiej świat wyglądał oczyma Maszkaronów. Zwierzęta te będąc drapieżnikami, wytworzyły specyficzny sposób patrzenia na świat. Widziały na zasadzie ciepła i zimna. Ułatwiało im to polowanie, gdyż nawet nocą nic nie mogło im umknąć. Zawsze mnie to fascynowało. Czasem okazywało się, ze ludzki wzrok, który rozpoznaje tyle barw, w niektórych sytuacjach byłby zupełnie bezużyteczny.

CDN