Jako iż dziś wyjeżdżam i nie będę mieć dostępu do internetu proszę o nadsyłanie wszelkich opowiadań/formularzy na konto współautorki bloga. Jej nick to: Natalia Black
Jako iż rzadziej niż ja zagląda na konto po moim powrocie możecie ponownie wysyłać wszystko do mnie.
Wracam pod koniec przyszłego tygodnia.
Pozdrawiam!
czwartek, 23 stycznia 2014
Zmiany w państwach i oddziałach.
Witamy! Cóż... Ostatnimi czasy dużo tu zmian, ale robimy wszystko, by wam się lepiej pisało i podobało.
Jak widać ankieta jest w 100% na ,,tak", więc wprowadzamy zmiany.
1. W państwach takich jak: Gondkhar i Iaur'thun nie będą funkcjonowały żadne oddziały. Państwa te mają na celu po prostu handel i wydobycie surowców. Te państwa były najbardziej oddalone od siebie, pozostałe znajdują się w dość bliskiej odległości.
2. U Białych w każdym państwie zostaje jeden oddział. Jeśli zwiększy się liczba członków oddziały, które zostaną zamknięte ponownie wejdą do działania.
Zamknięte zostają:
Jak widać ankieta jest w 100% na ,,tak", więc wprowadzamy zmiany.
1. W państwach takich jak: Gondkhar i Iaur'thun nie będą funkcjonowały żadne oddziały. Państwa te mają na celu po prostu handel i wydobycie surowców. Te państwa były najbardziej oddalone od siebie, pozostałe znajdują się w dość bliskiej odległości.
2. U Białych w każdym państwie zostaje jeden oddział. Jeśli zwiększy się liczba członków oddziały, które zostaną zamknięte ponownie wejdą do działania.
Zamknięte zostają:
- Ćmy z Blorhill
- Kuny z Cevissios
- Wydry z Vetessy
- Jaszczury z Arghaver
- Sowy Śnieżne z Issertii
- Łasice z Lotessy
3. U Czarnych oddziały zostają bez zmian poza tym, że nie funkcjonuje Oddział Gondkhar'ski oraz Iaur'thun'ski.
Osoby, których Oddziały zostały zamknięte proszone są o zgłoszenie, do którego oddziału chcą być przeniesione!
środa, 22 stycznia 2014
Od Rais c.d. Epicei.
Razem z Pryzmą i Rajcą czekałyśmy na Cedrica. W tym czasie
szybko popędziłam do swojego pokoju i zabrałam sztylet - kompletnie o nim
zapomniałam! Nie mogłam go znaleźć. Gdzieś się poniewierał, a ja się
spieszyłam. No cóż... Po dwóch straconych minutach wybiegłam z pokoju jak
szalona i wróciłam do dziewczyn. Na szczęście zdążyłam przed Cedriciem.
-Uf... - Westchnęłam ciężko, kiedy już stanęłam obok Pryzmy –
Zdążyłam.
-Po co poszłaś? - dopytywała się zaciekawiona Pryzma.
Wyjęłam sztylet z pasa i pokazałam dziewczynie. Chwilę mu
się przyglądała, jakby chciała się upewnić, że to sztylet. Nagle przyszedł
Cedric, a za nim Aela.
-Dobra, dziewczyny! Ruszamy! - zawołał mężczyzna.
Niestety nie wszyscy podzielili jego entuzjazm. Rajca
przełknęła ślinę, pewnie się trochę martwiła. Aela tylko się lekko uśmiechnęła,
nic więcej. Sama nie specjalnie się cieszyłam, ale się nie bałam. Moja mina,
nastawienie i wszystko pozostało bez zmian. Za to Pryzma wręcz tryskała
energią. W jej oczach można było zobaczyć podekscytowanie. Cedric to zauważył i
się uśmiechnął. Szybko się odwrócił na pięcie i zaczęliśmy maszerować.
[...] Po jakimś czasie byliśmy na miejscu. Cedric wprowadził
nas w ciemna alejkę. Na samym końcu trzy razy zapukał w mur. Ściana się
rozsunęła i weszliśmy do środka.
-To taka nasza tajna kryjówka. - Wyszczerzył się. –Więc,
Riwer, kiedy wyjdziesz z tej alejki, w drugiej na prawo ostatnio był widziany
Percyl.
Pokiwałam głową, że rozumiem i spojrzałam na Pryzmę.
-No to co? Idziemy! - zawołała entuzjastycznie Pryzma i
wypchnęła mnie na zewnątrz, a sama wyszła za mną.
Wdrapałam się na dach budynku obok. Przeskoczyłam jedna
alejkę. Na drugim dachu obejrzałam się. Pryzma była na wcześniejszym budynku i
mnie obserwowała. Szybko podbiegłam do krawędzi i spojrzałam w dół.
Rzeczywiście, była tam alejka. Spojrzałam czy nikogo nie ma w pobliżu i dałam
znak Pryzmie, że schodzę. Ona przytaknęła głową. Skoczyłam bezdźwięcznie w dół.
Rozejrzałam się po alejce i zaczęłam szukać jakichś rzeczy, które mógł
zostawić. Nic nie było. A co się dziwić po tych czasach? Ludzie kradną wszystko,
co mogą. Musiałam znaleźć trop. Zamknęłam oczy. Przypomniałam sobie technikę,
której nauczył mnie kiedyś ojciec. Wyobraziłam sobie tą alejkę w głowie. Za
sprawą moich mocy i stanowiska widziałam go w zupełnie inny sposób.
Przeczesałam tak całą uliczkę i znalazłam! Jeden jedyny odcisk buta. Musiał
należeć do Percyla. Tak. Moje przeczucia i obrazy w głowie zawsze się
sprawdzają. Otworzyłam oczy i podeszłam do miejsca, w którym widziałam owy
odcisk. Kucnęłam nad min. ,,Nr buta - 41, waga - około 79kg, wzrost -
1,76" - wywnioskowałam po kształcie, rozmiarze i głębokości. Tak mniej
więcej wyglądał Percyl. Przejechałam ręką po odcisku. Dzięki temu dokładnie
zapamiętałam każdy szczegół, jaki na nim był. Zauważyłam, że odcisk jest taki
sam jak buty produkowane przez mojego dawnego znajomego. Wiedziałam dokładnie,
jak wyglądają te buty. To był już duży krok.
Podniosłam się z ziemi. Wyczułam zapach. To był ślad
Percyla. Prowadził główną ulicą do... karczmy. Dałam znak Pryzmie, co chcę
zrobić. Przytaknęła. Stałam się cieniem i znalazłam się w środku karczmy.
Stałam za beczkami z piwem. Rozejrzałam się po karczmie i podsłuchałam rozmowę
kilku kupców. Żaden z nich nie pasował do mojej wizji Percyla.
-Co za kretyn! Ile można się spóźniać! Zaraz wyjedziemy sam
po niego pójdę, jak mi nie spłaci tamtego długu! - Narzekał jeden z kupców.
Nagle drzwi otworzyły się, a w nich stanął mężczyzna, który
idealnie pasował do mojego ,,rysopisu".
-Już jestem! Wybacz Cornel! Mam twoje pieniądze! - zawołał i
dał worek pieniędzy temu całemu Cornelowi.
Chwilę jeszcze podsłuchałam ich rozmowy, ale zrezygnowałam z
dalszego szpiegowania i wróciłam cieniem do Pryzmy.
-I co? Wiesz gdzie jest? - dopytywała zaciekawiona Pryzma.
Kiwnęłam głową.
-Jak tylko wyjdzie z karczmy ściągniemy go to tej całej
tajnej kryjówki, powiem ci, który to.
-Dobra, Riwer!
Pryzma jak widać była szczęśliwa z misji. Siedziałyśmy tak
około kwadransa, zanim wyszedł. Kiwnęłyśmy na siebie głowami. Zaczekałyśmy na
odpowiedni moment. Szybko chwyciłam Pryzmę za rękę i cieniem prędko
przedostałyśmy się dwie alejki dalej. Percyl właśnie przechodził obok.
Chwyciłyśmy go za ręce i wciągnęłyśmy. Jeden człowiek to widział i aż
zaniemówił. Pryzma szybko go obezwładniła, a z ciałem... sama nie wiem co
zrobiła, gdzieś zawlekła, by tam leżał, dopóki się nie obudzi. Stuknęłam trzy
razy w mur. Otworzył się. Weszłyśmy do środka. Cedric posadził Percyla na
krześle i starannie przywiązał.
-To na pewno on?
-Postura, buty i zapach się zgadzają - powiedziałam -
ponadto jest kupcem, podsłuchałam jak rozmawiał z innymi handlarzami.
-W takim razie dobrze, Rajco, twoja kolej - stwierdził
Cedric i spojrzał na dziewczynę.
<Epicea?>
Formy
Cześć!
Wprowadzamy obowiązek wysyłania ilustracji przedstawiającej Formę Białą lub Czarną w zależności od tego jaką Formę ma wasza postać. Ilustracje winny być artami fantasy. Jeśli nie wiecie co powinny przedstawiać możecie zajrzeć do zakładki ,,Biali/Czarni/Władze/Postacie drugoplanowe", gdzie wkrótce ukażą się obrazki ilustrujące Formy znajdujących się tam postaci. Pamiętajcie! Im bardziej zaskakująca Forma tym lepiej!
Ps. Obrazki możecie wysyłać dopiero wtedy, gdy wasza postać po raz pierwszy przybierze ową Formę.
Pozdrawiamy!
Wprowadzamy obowiązek wysyłania ilustracji przedstawiającej Formę Białą lub Czarną w zależności od tego jaką Formę ma wasza postać. Ilustracje winny być artami fantasy. Jeśli nie wiecie co powinny przedstawiać możecie zajrzeć do zakładki ,,Biali/Czarni/Władze/Postacie drugoplanowe", gdzie wkrótce ukażą się obrazki ilustrujące Formy znajdujących się tam postaci. Pamiętajcie! Im bardziej zaskakująca Forma tym lepiej!
Ps. Obrazki możecie wysyłać dopiero wtedy, gdy wasza postać po raz pierwszy przybierze ową Formę.
Pozdrawiamy!
wtorek, 21 stycznia 2014
Od Epiceii c.d. Tonilii.
Zamknęłam
oczy z wdzięcznością żując nieduży, ułamany kawałek bochenka chleba, który
dostałam od Rais. Nie byłam specjalnie głodna, więc stwierdziłam, że zachowam
resztę dla naszej trójki na później. To dziwne, ale... Nie lubię jadać w
miejscach publicznych, sama nie wiem czemu. Odzwyczaiłam się dawno od ciągłej,
nieprzerwanej obecności innych ludzi. Nawet w pokoju nigdy nie ma czasu by
posiedzieć w ciszy. Nie uważam samotności za rzecz przyjemną, czy cenną,
tylko... Po prostu... Nie daje się we znaki tak bardzo, jak kontakt z
drugim człowiekiem.
Wyrwana z własnych rozmyślań spojrzałam na Tonilę pytająco, gdy usłyszałam że Eric ma do nas sprawę. Więc ten dzień jednak nadszedł...
- Idziemy...? - rzuciła białowłosa z wyczuwalną ekscytacją w głosie. - Idziemy, prawda? Póki jest wolny? - bezsilnie wręcz zerknęłam ku obojętnej Riwerze, mając nadzieje że chociaż w niej znajdę jakieś okruchy racjonalnego myślenia. Nie znalazłam tak naprawdę za wiele, nie to, co chciałam. Dziewczynka zwróciła oczy ku mnie, jakby wstrzymywała się do głosu w tej sprawie. - Epicea? - naciskała Tonila. Błagam, ja tu się zastanawiam...
- Chyba by wypadało, prawda...? - Obdarzyłam niecierpliwą kobietę bladym uśmiechem. - Bo jeszcze sami po nas przyjdą, a to mogłoby mieć nieciekawe skutki. - tak naprawdę wolałam zaszyć się w naszym pokoju i związać przyjaciółkę, by nie uciekła na misje. Nie wiem, co ona sobie wyobraża. Podnieca się pierwszą misją, chociaż na niej może stać się jej krzywda. A tego nie chce, o nie. Wolałabym iść sama, niż ją narażać, ale to po prostu chyba jej żywioł: życie w niebezpieczeństwie i brak baczenia na ryzyko. Oczka ciemnoskórej zamrugały wgapiając się we mnie, jakby wyczuwała mój niepokój, więc wzruszyłam tylko ramionami z nikłym uśmiechem.
- No to idziemy! - zakrzyknęło zadowolone dziewczę i po chwili zbierałyśmy się już z pokoju wraz z Rais. Zastanawia mnie... Co dla nas przygotowano.
Nie minęło dziesięć minut, gdy stałyśmy już przed biurem dowódcy naszego oddziału pukając do drzwi. "Wejść", zawołał Eric od środka, więc wsunęłyśmy do pomieszczenia.
- O. To wy, dziewczęta. Dobrze, że jesteście. - Uśmiechnął się facet. Przed jego biurkiem siedział młodszy brat dowódcy – Cedric. On także przywitał nas czarującym uśmiechem. - Właśnie omawialiśmy szczegóły waszej misji. On... - skinął na swe rodzeństwo - ... Będzie wam towarzyszył i pomagał wraz z Aelą. Zdradzi wam także szczegóły zadania. - na twarz Erica wkradł się cień wskazujący na powagę. - Mam nadzieję, ze się psychicznie przygotowałyście, to nie zabawa dla berbeciów i mimo dwójki starszych członków nikt nie ma zamiaru wam ciągle patrzeć na ręce, wystarczająco do was dociera? - wszystkie zgodnie skinęłyśmy głową. Nie podoba mi się to... Ani trochę.
W innym pomieszczeniu, około godziny po spotkaniu dowódcy, siedzieliśmy z Aelą i Cedric'iem w piątkę przy stole ustalając szczegóły misji. Sprawa naprawdę nie była prosta, wręcz przeciwnie. Naszym celem było wrobienie jednego z generałów armii Mercera – Dagona Rychłego, zwanego też Niekrytym Szermierzem. Jego syn miał dostarczyć zwiadowcom od Czarnych list od swojego ojca. Problem w tym, że nie wiadomo gdzie owy synek się znajduje.
- Więc tak, Riwera, zajmiesz się znalezieniem pewnego kupca. Jego imię to Percyl. Według naszych, aktualnie znajduje się w Stęchłej alei, w ukryciu. - Pociągnął miodu z kufla, by zwilżyć gardło. - Gość ma powiązania z Czarnymi i wie, gdzie znajduje się nasz synalek Dagona. Rajca wyciągnie z niego te informacje. Potem Pryzma.. - Spojrzał wymownie na dziewczynę. - Zadbasz, by nie było świadków i będziesz ochraniać tyły Riwery, gdy ta będzie podmieniać list.
- Nie możecie dać się złapać, bo cały przekręt szlag trafi. - dodała Aela poważnie w stronę białowłosej i ciemnoskórej. - Jakikolwiek świadek, który podważy prawdziwość podmienionego listu może nas spalić. - W sumie... Nie było tak źle jak się spodziewałam. Nie aż tak... Chyba. Zerknęłam na dziewczyny po mojej lewicy, wydawały się spokojne. Chociaż w oczach Pryzmy radośnie paliły się iskierki ekscytacji. Wydałam z siebie westchnienie, niestety, zauważone.
- Nie ma co się bać. - Wyszczerzył się Cedric. - Nowicjusze zawsze tak mają za pierwszym razem, przyzwyczaisz się! O ile długo pożyjesz... - Dziękuje bardzo za troskę, ale to ostatnie zdanie było zupełnie niepotrzebne!
Misja miała rozpocząć się za parę godzin, późnym wieczorem, by przed świtem zdążyć dopaść syna Dagona i podmienić mu wiadomość dla Mercera. Sama myśl o tym, że ja będę gadać spokojnie z jakimś oprychem, podczas gdy moje towarzyszki będą narażać życia w o wiele niebezpieczniejszych punktach misji była... Męcząca, bo i się taka niesprawiedliwa...
Czas upłynął szybko i nieubłaganie. Tonila i Rais były ubrane w specjalny stój dla skrytobójców i tropicieli, podczas gdy ja naciągnęłam na siebie duży, czarny płaszcz z kapturem. Czekałyśmy na Cedrica, który miał poprowadzić wymarsz i zabrać nas do miejsca, gdzie wszystko się zacznie...
<Rais?>
Wyrwana z własnych rozmyślań spojrzałam na Tonilę pytająco, gdy usłyszałam że Eric ma do nas sprawę. Więc ten dzień jednak nadszedł...
- Idziemy...? - rzuciła białowłosa z wyczuwalną ekscytacją w głosie. - Idziemy, prawda? Póki jest wolny? - bezsilnie wręcz zerknęłam ku obojętnej Riwerze, mając nadzieje że chociaż w niej znajdę jakieś okruchy racjonalnego myślenia. Nie znalazłam tak naprawdę za wiele, nie to, co chciałam. Dziewczynka zwróciła oczy ku mnie, jakby wstrzymywała się do głosu w tej sprawie. - Epicea? - naciskała Tonila. Błagam, ja tu się zastanawiam...
- Chyba by wypadało, prawda...? - Obdarzyłam niecierpliwą kobietę bladym uśmiechem. - Bo jeszcze sami po nas przyjdą, a to mogłoby mieć nieciekawe skutki. - tak naprawdę wolałam zaszyć się w naszym pokoju i związać przyjaciółkę, by nie uciekła na misje. Nie wiem, co ona sobie wyobraża. Podnieca się pierwszą misją, chociaż na niej może stać się jej krzywda. A tego nie chce, o nie. Wolałabym iść sama, niż ją narażać, ale to po prostu chyba jej żywioł: życie w niebezpieczeństwie i brak baczenia na ryzyko. Oczka ciemnoskórej zamrugały wgapiając się we mnie, jakby wyczuwała mój niepokój, więc wzruszyłam tylko ramionami z nikłym uśmiechem.
- No to idziemy! - zakrzyknęło zadowolone dziewczę i po chwili zbierałyśmy się już z pokoju wraz z Rais. Zastanawia mnie... Co dla nas przygotowano.
Nie minęło dziesięć minut, gdy stałyśmy już przed biurem dowódcy naszego oddziału pukając do drzwi. "Wejść", zawołał Eric od środka, więc wsunęłyśmy do pomieszczenia.
- O. To wy, dziewczęta. Dobrze, że jesteście. - Uśmiechnął się facet. Przed jego biurkiem siedział młodszy brat dowódcy – Cedric. On także przywitał nas czarującym uśmiechem. - Właśnie omawialiśmy szczegóły waszej misji. On... - skinął na swe rodzeństwo - ... Będzie wam towarzyszył i pomagał wraz z Aelą. Zdradzi wam także szczegóły zadania. - na twarz Erica wkradł się cień wskazujący na powagę. - Mam nadzieję, ze się psychicznie przygotowałyście, to nie zabawa dla berbeciów i mimo dwójki starszych członków nikt nie ma zamiaru wam ciągle patrzeć na ręce, wystarczająco do was dociera? - wszystkie zgodnie skinęłyśmy głową. Nie podoba mi się to... Ani trochę.
W innym pomieszczeniu, około godziny po spotkaniu dowódcy, siedzieliśmy z Aelą i Cedric'iem w piątkę przy stole ustalając szczegóły misji. Sprawa naprawdę nie była prosta, wręcz przeciwnie. Naszym celem było wrobienie jednego z generałów armii Mercera – Dagona Rychłego, zwanego też Niekrytym Szermierzem. Jego syn miał dostarczyć zwiadowcom od Czarnych list od swojego ojca. Problem w tym, że nie wiadomo gdzie owy synek się znajduje.
- Więc tak, Riwera, zajmiesz się znalezieniem pewnego kupca. Jego imię to Percyl. Według naszych, aktualnie znajduje się w Stęchłej alei, w ukryciu. - Pociągnął miodu z kufla, by zwilżyć gardło. - Gość ma powiązania z Czarnymi i wie, gdzie znajduje się nasz synalek Dagona. Rajca wyciągnie z niego te informacje. Potem Pryzma.. - Spojrzał wymownie na dziewczynę. - Zadbasz, by nie było świadków i będziesz ochraniać tyły Riwery, gdy ta będzie podmieniać list.
- Nie możecie dać się złapać, bo cały przekręt szlag trafi. - dodała Aela poważnie w stronę białowłosej i ciemnoskórej. - Jakikolwiek świadek, który podważy prawdziwość podmienionego listu może nas spalić. - W sumie... Nie było tak źle jak się spodziewałam. Nie aż tak... Chyba. Zerknęłam na dziewczyny po mojej lewicy, wydawały się spokojne. Chociaż w oczach Pryzmy radośnie paliły się iskierki ekscytacji. Wydałam z siebie westchnienie, niestety, zauważone.
- Nie ma co się bać. - Wyszczerzył się Cedric. - Nowicjusze zawsze tak mają za pierwszym razem, przyzwyczaisz się! O ile długo pożyjesz... - Dziękuje bardzo za troskę, ale to ostatnie zdanie było zupełnie niepotrzebne!
Misja miała rozpocząć się za parę godzin, późnym wieczorem, by przed świtem zdążyć dopaść syna Dagona i podmienić mu wiadomość dla Mercera. Sama myśl o tym, że ja będę gadać spokojnie z jakimś oprychem, podczas gdy moje towarzyszki będą narażać życia w o wiele niebezpieczniejszych punktach misji była... Męcząca, bo i się taka niesprawiedliwa...
Czas upłynął szybko i nieubłaganie. Tonila i Rais były ubrane w specjalny stój dla skrytobójców i tropicieli, podczas gdy ja naciągnęłam na siebie duży, czarny płaszcz z kapturem. Czekałyśmy na Cedrica, który miał poprowadzić wymarsz i zabrać nas do miejsca, gdzie wszystko się zacznie...
<Rais?>
Od Rais- Misja ,,Obsydianowe ostrze"
Siedziałam cicho, jak myszka, w moim pokoju. Przyglądałam
się świecy, a dokładniej płomieniowi. Rozmyślałam wtedy o świecie. ,,Czy Biały
Kruk istnieje? Czy nas ocali? Czy zobaczę czasy, w których Biali będą wolni?
Czy jest w ogóle sens walczyć? Może ten świat to tylko zły sen? Sen, który
nigdy się nie skończy". Na te wszystkie pytania nie miałam odpowiedzi.
Nagle usłyszałam kogoś. Jakiś mężczyzna zbliżał się do mojego pokoju. Po chwili
zobaczyłam go w wejściu.
-Eric cię wzywa, mała- powiedział i odszedł w swoja stronę.
Jeszcze chwilę popatrzyłam na płomień i go zdmuchnęłam.
Zeskoczyłam z krzesła, na którym siedziałam i wybiegłam do pokoju Erica. Tym
razem znałam drogę.
Stanęłam w wejściu. Zapukałam trzy razy o ścianę. Zamyślony
Eric odwrócił się w moją stronę.
-Mam dla ciebie misje.-Powiedział i odwrócił się w stronę
stolika. Pogrzebał trochę w papierach i wziął jedna kartkę.
-Musisz zdobyć Izofira. Ma go niejaki Mysharri Hustil,
zamożny kolekcjoner.
Dał mi kartkę ze wszystkimi wskazówkami. Była tam rycina mężczyzny,
lokalizacja i rysunek ostrza. Kiwnęłam głową, że przyjęłam i wybiegłam z
pokoju.
[...] Po godzinie lub dwóch byłam już gotowa. Pas z dwoma
sztyletami, łuk na plecach, strzały, plecak i czarna peleryna. Po kryjomu
wślizgnęłam się do jakiegoś opuszczonego budynku. Za cienka ścianą rozmawiało
jakichś dwóch mężczyzn.
-Jadę do Lipthram. Podobno to ostrze, o którym się mówi,
jest dużo warte.
-Tylko nie wracaj z pustymi rękami!
Usłyszałam, że jeden odchodzi. Za to drugi wsiadł na powóz i
odjeżdżał. Szybko stałam się cieniem i po chwili byłam w środku wozu. Schowałam
się w jednym z kątów i czekałam. Nie mogłam zasnąć, a droga nie taka krótka.
Jednak wytrzymałam całą drogę. Siedziałam nieruchomo i nic nie mówiłam.
Czekałam.
[...] Następnego dnia byliśmy już na miejscu. Szybko
wyskoczyłam z wozu i po chwili byłam już w ciemnej alejce. Zanim się
spostrzegłam przyszło tutaj trzech gości. ,,Pewnie upili się w karczmie" -
myślałam. Kiedy tylko mnie zobaczyli od razu rzucili się na mnie z butelkami.
Szybko zrobiłam unik i uderzyłam jednego w głowę rączką od sztyletu. Padł natychmiast.
Wtedy też pozostali złapali mnie i chcieli rozerwać na pół. Ciągnęli w dwie
strony. Aż mnie coś w brzuchu zabolało. Szybko się skupiłam i stałam się
cieniem. Skołowani stracili czujność i wtedy też wyskoczyłam z cienia. Byłam
jakieś trzy metry nad nimi i spadałam. Zobaczyli mnie i jeden zdarzył zrobić
unik. ,,Jak na pijanych to dobrze sobie radzą" - pomyślałam. No cóż...
Przeszłam do rzeczy. Zaszarżowałam na jednego i uderzyłam go w brzuch. Z ust
poleciała mu krew i padł na ziemie. Ostatni, kiedy to zobaczył zaczął uciekać,
ale złapałam go w ostatniej chwili i rozbiłam mu na głowie butelkę, która
zabrałam temu pierwszemu. Wszyscy trzej byli już ogłuszeni. Szybko zaciągnęłam
ich pod koniec alejki i przykryłam śmieciami. Spojrzałam na kartkę. Ten
kolekcjoner mieszkał na końcu ulicy, na której właśnie była. Ponownie stałam
się cieniem i przemknęłam w ciemnościach aż pod sam dom owego kolekcjonera.
Urwałam kawałem kartki i napisałam wiadomość:
Przyjdź na piątą do
najbliższej alejki po lewej stronie. Przynieś ze sobą ostrze. Radzę ci nic nie
kombinować.
Wsunęłam mu liścik pod same drzwi i zapukałam do drzwi.
Usłyszałam kroki. Ktoś się zbliżał. Szybko ukryłam się za boczna ścianą. Drzwi
otworzyły się. Zobaczyłam małą dziewczynkę, która podnosi kartkę i woła:
,,Tatusiu! Tatusiu!" Po chwili pojawił się mężczyzna z kruczoczarnymi
włosami, dobrze zbudowany, mniej więcej po trzydziestce. Pasował do ryciny. To
był Mysharri Hustil. Wziął kartkę do ręki i aż zbladł.
-Radzę ci nic nie kombinować - powtórzyłam z ukrycia, aby
wiedział, że to prawda.
Szybko zabrał dziewczynkę do środka i zatrzasnął drzwi.
Wiedziałam, że odmówi. Wyczytałam to z jego twarzy. Było wpół do piątej.
Popędziłam cieniem do umówionej alejki. Czekałam jakieś dwadzieścia minut i on
się zjawił. Wyłoniłam się z cienia i zaczęłam negocjacje.
-Oddaj ostrze-rzuciłam stanowczo.
-Za kogo ty się masz smarkulo?! - Jak widać poznał po
głosie, że jestem małą dziewczynką.
-Mam zdobyć obsydianowe ostrze, a zawsze wykonuje polecenia.
-A czemu mam ci to dać?
Mówił to wszystko z poczuciem wyższości i jak widać byłam
dla niego tylko jakąś smarkulą. Lekko się uśmiechnęłam unosząc kąciki ust.
-Gdzie jest twoja córka? – spytałam.
-El.. - Elis? - Spojrzał się w kierunku domu
Szybko obrócił się i chciał pobiec do domu, ale stanęłam mu
na drodze.
-Zobaczymy kto będzie pierwszy?
Stałam się cieniem i byłam w domu Hustila. Weszłam do pokoju
dziewczynki. Spała. Usiadłam na jej łóżku i wyciągnęłam sztylet. Po chwili
wparował rozgniewany Hustil.
-Nie chcę jej zabijać, więc może sam dasz ostrze? -
powiedziałam wrednie.
On pokiwał głową, a z jego oczu poleciały łzy. Wyciągnął
ostrze. Było zapakowane w zielony materiał. Podał mi je ostrożnie. Odwinęłam
przedmiot wciąż trzymając sztylet w pogotowiu. Na moich klanach leżało teraz
piękne ostrze. Chwyciłam je i parę razy nim powymachiwałam. Spodobało mi się.
-Zapomnij o tym wszystkim, co widziałeś, a już nie będę do
ciebie przychodzić. Jeśli jednak coś wypaplasz innym osobiście przyjdę i odetnę
ci głowę.
Po moich groźbach pokiwał głową, a ja spakowałam sztylet i
umknęłam cieniem.
Miałam już otrze, teraz tylko pozostało pytanie: Jak wrócić?
Szybko przeczesałam całe miasto, ale nie mogłam znaleźć nic pomocnego. W końcu
coś albo ktoś złapał mnie za nogę i pociągnął w kanały. Otworzyłam oczy.
-Hasło? - zapytała kobieta, która mnie pociągnęła.
Wyjęłam kartkę z kieszeni i przeczytałam:
-,,Zielony kogut".
-Masz ostrze?
Pokiwałam głowa na tak.
-Chodź za mną.
Poszłam za nią. Zaprowadziła mnie do opuszczonego budynku.
Wyszłyśmy na zewnątrz w ciemnej alejce. Przy samym wejściu czekał powóz.
-Wsiadaj.
Usłyszałam od tej dziewczyny i wsiadłam do wozu. Jechaliśmy
długo. To pewnie przez gorsze konie, ale w końcu byłam w dobrze mi znanym
mieście. Podziękowałam woźnicy i wślizgnęłam się do najbliższego kanału. O
dziwo wpadłam od razu do pokoju Erica. Czekał na mnie. Dałam mu ostrze.
-Misja zakończona, to dla ciebie.-rzucił, wyciągając z
kieszeni mieszek pieniędzy i podając mi go.-Świetnie się spisałaś.-Pochwalił,
uśmiechając się lekko.-Oby tak dalej!
Skinęłam lekko głową i gdy dał mi znać, że mogę odejść
wybiegłam z pomieszczenia prosto do swojego pokoju.
Rais zdobywa Izofira Obsydianowe Ostrze, które trafia na listę Reliktów Białych! Gratulujemy!
Drobne modyfikacje...
Cześć!
1. Otóż wraz z drugą współautorkę i pewnymi osobami z bloga doszliśmy do wniosku, że przez zbyt dużą ilość państw i funkcjonujących w nich Oddziałów kontakt między członkami bloga jest utrudniony, dlatego też rozważamy opcję zlikwidowania paru oddziałów i ewentualnym uruchomieniu ich, gdy ludzi na blogu będzie więcej. Ale chcemy znać też waszą opinię dlatego zachęcamy do wzięcia udziału w ankiecie!
2. Powstała nowa zakładka o nazwie ,,Relikty". Jest to galeria istotnych przedmiotów o wartości sentymentalnej dla zarówno Białych jak i Czarnych. Przedmioty takie zdobywane na misjach i w biegu wydarzeń będą niezwłocznie tam trafiać!
Pozdrawiamy! :)
1. Otóż wraz z drugą współautorkę i pewnymi osobami z bloga doszliśmy do wniosku, że przez zbyt dużą ilość państw i funkcjonujących w nich Oddziałów kontakt między członkami bloga jest utrudniony, dlatego też rozważamy opcję zlikwidowania paru oddziałów i ewentualnym uruchomieniu ich, gdy ludzi na blogu będzie więcej. Ale chcemy znać też waszą opinię dlatego zachęcamy do wzięcia udziału w ankiecie!
2. Powstała nowa zakładka o nazwie ,,Relikty". Jest to galeria istotnych przedmiotów o wartości sentymentalnej dla zarówno Białych jak i Czarnych. Przedmioty takie zdobywane na misjach i w biegu wydarzeń będą niezwłocznie tam trafiać!
Pozdrawiamy! :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)