Witajcie!
Jak pewnie zauważyliście na naszym blogu powstał czat. Użytkowanie jest chyba jasne. Podpisujecie się imieniem waszej postaci i piszecie co wam się podoba, byle bez zbędnego spamu.
Pozdrawiamy!
poniedziałek, 20 stycznia 2014
Od Tonili- Pierwsza misja
Aela odprowadziła nas do naszego pokoju, który miałyśmy
dzielić z jeszcze jedną dziewczyną. Była teraz na jakiejś misji. Pokój był
skromny. Bez okien, w końcu byłyśmy pod ziemią. Przytłaczające uczucie, gdy w
całym budynku nie ma żadnego okna. Pod ścianą stały trzy łóżka z siennikami,
obok każdego jedna szafka. Po drugiej stronie nocniki i szafa. Skoczyłam na
łóżko patrząc w sufit.
-Co my teraz zrobimy?-Epi chodziła w tę i z powrotem.
-Jak to co?-Zaśmiałam się.-Nakopiemy do tyłków Czarnym!
-To nie takie proste. Oni są silni. Za silni. A to niebezpieczne. Nie chcę zginąć!-mówiła.
-Uspokój się! Nic na mnie grozi! Trzeba tylko trochę… poćwiczyć.
Mój szeroki uśmiech był jedyną odpowiedzią na jej wściekłe spojrzenie.
[…] Minęło kilka dni odkąd zostałyśmy oficjalnie członkiniami Rebelii. Poznałyśmy już naszą współlokatorkę- Delvy. Dziewczynę o piegowatej buzi, burzy kasztanowych włosów i… niezamykającej się chyba nigdy buzi. Mimo wszystko była sympatyczna, choć nie dało jej się powiedzieć niczego w sekrecie, bo odkąd z nią mieszkam znam już chyba wszystkie sekrety całego oddziału. Poznałyśmy również nową członkinię. Małą dziewczynkę, niezwykle dojrzałą jak na swój wiek-Rais.
Właśnie siedziałyśmy razem przy kominku w dużym pomieszczeniu. Chyba najprzyjemniejszym w całym oddziale. Pod ścianą na starych skrzynkach siedziała ciemnoskóra dziewczyna, jedna z najlepiej poinformowanych osób w całej Rebelii. Przy stole siedział jeszcze Raffael grając w kości z młodym chłopakiem, którego znałam tylko z widzenia.
-Szybko Ci z tym poszło!-Pochwaliłam dziewczynkę wsadzając do ust kawał chleba. W porównaniu z tym co serwują na stołówce smakował cudownie.
Z natury mało mówiła.
Usłyszałam śmiech Rafy. Mężczyzna wyszczerzył się.
-No! Dawaj. Wygrałem. Słaby jesteś.-Zgarnął ze stołu wygrane przed chwilą monety.
-Masz lewe kości i tyle-mruknął chłopak rozeźlony.
-Wmawiaj sobie!-Obejrzał się i zatrzymał na nas wzrok.
Odwróciłam się speszona.
-Ej, ej, ej! Pryzma!-rzucił, podchodząc do mnie i dwóch koleżanek.
-Tak?-zapytałam.
Facet przysiadł się do nas.
-Eric ma do was trzech jakąś sprawę. Chyba chodzi o waszą pierwszą, ważną misję, w której to sprawdzi jak sprawujecie się na waszych stanowiskach.-Uśmiechnął się lekko.
-Pierwsza misja?-Zaniepokoiłam się. Brzmiało poważnie.
-Ano. Nie martwcie się. Założę się, że nie puści was na pierwszy raz samych. Możecie iść teraz. W tych godzinach jest zwykle wolny.-Podniósł się i ruszył w swoim kierunku.
<Epi? Rais?>
-Co my teraz zrobimy?-Epi chodziła w tę i z powrotem.
-Jak to co?-Zaśmiałam się.-Nakopiemy do tyłków Czarnym!
-To nie takie proste. Oni są silni. Za silni. A to niebezpieczne. Nie chcę zginąć!-mówiła.
-Uspokój się! Nic na mnie grozi! Trzeba tylko trochę… poćwiczyć.
Mój szeroki uśmiech był jedyną odpowiedzią na jej wściekłe spojrzenie.
[…] Minęło kilka dni odkąd zostałyśmy oficjalnie członkiniami Rebelii. Poznałyśmy już naszą współlokatorkę- Delvy. Dziewczynę o piegowatej buzi, burzy kasztanowych włosów i… niezamykającej się chyba nigdy buzi. Mimo wszystko była sympatyczna, choć nie dało jej się powiedzieć niczego w sekrecie, bo odkąd z nią mieszkam znam już chyba wszystkie sekrety całego oddziału. Poznałyśmy również nową członkinię. Małą dziewczynkę, niezwykle dojrzałą jak na swój wiek-Rais.
Właśnie siedziałyśmy razem przy kominku w dużym pomieszczeniu. Chyba najprzyjemniejszym w całym oddziale. Pod ścianą na starych skrzynkach siedziała ciemnoskóra dziewczyna, jedna z najlepiej poinformowanych osób w całej Rebelii. Przy stole siedział jeszcze Raffael grając w kości z młodym chłopakiem, którego znałam tylko z widzenia.
-Szybko Ci z tym poszło!-Pochwaliłam dziewczynkę wsadzając do ust kawał chleba. W porównaniu z tym co serwują na stołówce smakował cudownie.
Z natury mało mówiła.
Usłyszałam śmiech Rafy. Mężczyzna wyszczerzył się.
-No! Dawaj. Wygrałem. Słaby jesteś.-Zgarnął ze stołu wygrane przed chwilą monety.
-Masz lewe kości i tyle-mruknął chłopak rozeźlony.
-Wmawiaj sobie!-Obejrzał się i zatrzymał na nas wzrok.
Odwróciłam się speszona.
-Ej, ej, ej! Pryzma!-rzucił, podchodząc do mnie i dwóch koleżanek.
-Tak?-zapytałam.
Facet przysiadł się do nas.
-Eric ma do was trzech jakąś sprawę. Chyba chodzi o waszą pierwszą, ważną misję, w której to sprawdzi jak sprawujecie się na waszych stanowiskach.-Uśmiechnął się lekko.
-Pierwsza misja?-Zaniepokoiłam się. Brzmiało poważnie.
-Ano. Nie martwcie się. Założę się, że nie puści was na pierwszy raz samych. Możecie iść teraz. W tych godzinach jest zwykle wolny.-Podniósł się i ruszył w swoim kierunku.
<Epi? Rais?>
niedziela, 19 stycznia 2014
Od Juno - Misja ,, Zdrada na widoku"
Minęły już dwa tygodnie odkąd dołączyłam do oddziału. Dwa
tygodnie nudy, co prawda czasami ćwiczyłam w sali treningowej, albo coś.
Ale nie miałam żadnego zlecenia przez ten czas. Włóczyłam
się korytarzami kryjówki. Fajnie tam było - tak mroczno. Towarzyszył mi mój
wilk, Nux. Ktoś złapał mnie za nadgarstek, odwróciłam się.
- Jesteś prawie, że nie uchwytna, cały dzień cię szukam -
podał mi kartkę - Masz zlecenie.
- Dzięki - mruknęłam. Poszedł sobie, a ja poszłam do
głównego pomieszczenia, gdzie było więcej światła. Przeczytałam.
-Świetnie - mruknęłam i skierowałam się w stronę stajni
mojego ojca.
Gdy już tam byłam kazałam służącej osiodłać mojego myszatego
ogiera, Akkana. Wsiadłam na niego, Nux biegł za mną.
Jechałam przez las w stronę miasta w Re'Vermesch Pluvia, do
Fabulae. Po dłuższym czasie jazda konna zaczęła mnie męczyć.
Zsiadłam z Akkana i pozwoliłam mu się napić wody ze
strumienia. Byłam już w lasach Fabulae. Nad stawiałam uszu. Zamknęłam oczy.
Bicie serca mojego konia, wilka, ptaki, szum drzew - ale nie
słyszałam Sarny. Czekałam. Byłam cierpliwa. Słońce już zachodziło.
Zostawiłam konia przywiązanego do drzewa i ruszyłam na łowy.
Usłyszałam czyjś oddech. Wypuściłam w mrok strzałę, coś stanęło na gałąź, która
pękła. Uśmiechnęłam się do siebie i zaczęłam ją gonić. Po kwadransie Sarna
zaczęła dyszeć, ale biegła dalej potykając się o korzenie drzew. Zbliżałam się
do niej i skoczyłam. Tak jak wilk atakujący sarnę - ja tak skoczyłam na
Lilithien. Nie wycelowała sztyletem i tylko drasnęła mi policzek. Też chwyciłam
swoje ostrza i zaczęłyśmy się nimi atakować.
- Kim jesteś, czego ode mnie chcesz? – wrzasnęła.
-Wilczyca chce głowę Sarny - odpowiedziałam i powaliłam ją.
Znów zaczęła uciekać.
Wycelowałam w jej nogę strzałą, dalsze dzieła dokończył Nux.
Odcięłam jej łeb i schowałam do worka. Wróciłam do mojego
konia i ruszyłam do miasta. Fabulae było nawet ładne nocą.
Weszłam do karczmy. Łeb i zwierzęta zostały na zewnątrz.
Czułam po sobie spojrzenia. Usiadłam byle gdzie i zamówiłam jakiś trunek.
Było tam głośno i śmierdziało. Dosiadł się do mnie jakiś
mężczyzna, był nawet przystojny.
- Co taka piękność robi w takiej dziurze, jak ta? - zapytał
- Szukam noclegu – odpowiedziałam.
- Ach tak? -Uśmiechnął się. Ja jednym łykiem wypiłam cały
trunek.
- Dziwi cię to?
- Oczywiście, że nie - złapał za rękę i wyprowadził.
Usiadłam na jego łóżku. Rozpiął koszulę.
- Jesteś z klanu białych! - ustałam na równych nogach i
wyjęłam sztylet
- Szybka jesteś - wyszczerzył białe zęby - Lilithien nie
była taka szybka i ten mój szantażyk...
- Co? - zaczęło mi być gorąco, to on był wszystkiemu winien.
- Masz ubrudzone ręce - zauważył, opuściłam wzrok. Na
palcach miałam krew Sarny. Przez tę chwilę nie uwagi, wytrącił mi sztylet.
- Kładź się - rozkazał przytykając ostrze do mojej szyi.
Zrobiłam to, co kazał i zajął się rozpinaniem mojego
czarnego gorsetu. Miałam jeszcze jeden sztylet w bucie. Teraz tylko czekałam na
odpowiedni moment. Nie mógł sobie poradzić z gorsetem więc go rozciął.
Położyłam mu rękę na klatce piersiowej. Siedziałam obok niego.
Patrzył na mnie wyczekująco. Ręce położyłam przy jego
barkach. Moje kolana dotykały dłonie. Pocałowałam go, wyciągnęłam sztylet.
i wbiłam mu go jakieś dwadzieścia razy w brzuch. Schowałam
sztylety. Położyłam się obok trupa i zasnęłam.
Obudziłam się późnym rankiem. Jego krew miałam na ubraniu i
włosach. Musiał nieźle się wykrwawić w nocy. Nie miałam nic na przebranie.
Zarzuciłam czarny płaszcz na ramiona i wyszłam.
Nad ranem kolejnego dnia byłam już w kryjówce i oddałam łeb
Sarny dowódcy.
Każdy się na mnie gapił, na moje pokrwawione ubranie.
- Widzę, że udane polowanie - rzucił ktoś za mną.
- Owszem, udane - odpowiedziałam z lekkim uśmiechem.
czwartek, 16 stycznia 2014
Od Rais
Właśnie się obudziłam. Przetarłam senne oczy, rozejrzałam
się po pomieszczeniu. Lekko ułożyłam włosy, przecież i tak nikt nie powinien
mnie widzieć, więc nie mam takiej potrzeby. Założyłam buty, które leżały na
podłodze przy drzwiach. Jeszcze raz rozejrzałam się po pomieszczeniu i wyszłam
z niego. Powoli przechodziłam z pokoju do pokoju szukając dziewczyn, Pryzmy i
Rajcy. Po jakimś czasie wreszcie doszłam do jakiegoś pokoju, którego nie
znałam. Na suficie przy ścianie zobaczyłam właz. Pod nim Pryzma wspinała się po
drabince.
-Gdzie idziesz? - spytałam obojętnym głosem.
-Czas coś zjeść - powiedziała trochę smutna.
-Mogę iść z tobą? - Podniosłam trochę kąciki ust.
-Pewnie, tylko się nie zgub.
Pryzma otworzyła właz i wysunęła na powierzchnię najpierw
samą głowę, aby rozejrzeć się dookoła, a potem sama wyszła. Pokazała mi gestem,
abym też wyszła. Ruszyłam w stronę drabinki i po chwili już zamykałam za sobą
właz. Stałyśmy w jakimś opuszczonym budynku. To była istna ruina, większość
ścian zawalonych, podłoga trzaskała pod naszymi krokami, a sufit sypał się,
powoli, ale jednak sypał. Pryzma podała mi płaszcz, który leżał pod ścianą.
Założyłam go. Nie było mnie praktycznie w ogóle widać. Tylko moja opalona twarz
wystającą spod kaptura. Dała mi znak i wyszłyśmy. Unikając wzroku innych
wdrapałyśmy się na dach budynku na przeciwko. Spojrzałam ostrożnie w dół. Cała
ulica była zapchana ludźmi. Większość z nich stała w ogromnych kolejkach do
stoisk, inni za to popijali piwo przed drzwiami innych domów, a pozostali po
prostu włóczyli się po ulicach chwiejąc się z prawa na lewo. Zaczekałyśmy
chwilę. Wszyscy ludzie byli zajęci sobą. Szybko przeskoczyłyśmy z jednego dachu
na drugi. Byłyśmy nad celem. U podnóża budynku stało małe stoisko z chlebem,
owocami i rybami.
-Zejdę na sam dół i podbiorę jeden bochenek chleba. Zaczną
mnie gonić i w tym czasie ty weźmiesz jeszcze jeden - powiedziała Pryzma
śledząc wzrokiem sprzedawcę.
Kiwnęłam głową, że zrozumiałam. Pryzma zeskoczyła z jednego
dachu na drugi, niższy, z tego znów na jeszcze niższy, aż w końcu znalazła się
na końcu ciemnej alejki. Trzymając się cienia poszła w kierunku stoiska. Szybko
i niepostrzeżenie zwinęła jeden bochenek. Wtedy też zeskoczyłam na dół. Spadłam
na płócienny daszek straganu. Pod moim ciężarem zaczął się chwiać, ale się nie
przewrócił. Małym skokiem zeskoczyłam z niego i wzięłam dwa bochenki. Wszyscy
ludzie zaczęli się na mnie gapić. Na szczęście miałam płaszcz. Szybko pobiegłam
na jakąś alejkę, a za mną trzej mężczyźni. Pewnie chcieli mnie pobić na
kradzież. Kiedy pobiegłam za zakręt szybko i stałam się cieniem. Skołowani
mężczyźni nie wiedzieli gdzie jestem i zrezygnowali z szukania. Wślizgnęłam się
do włazu, z którego wyszłam i byłam w tamtym pomieszczeniu. Pryzma już tam na
mnie czekała, a obok niej Racja. Oddałam jeden bochenek Rajcy. Razem poszłyśmy
do pomieszczenia z kominkiem i usiadłyśmy przy rozpalonym ogniu jedząc nasz
obiad.
<Tonila?>
wtorek, 14 stycznia 2014
Od Mishelle- Misja ,,Zabójstwo w południe"
Jak większość swojego czasu, gdy nie miałam żadnych zleceń
siedziałam w wielkiej sali treningowej albo na pobliskiej polanie. Padało, więc
byłam zmuszona tlić się w sali wraz z innymi. Jak co dzień walczyłam z Nickiem.
Jedynie jego znałam na tyle, aby się z nim zmierzyć.
- Sztylety? - Spytał z szerokim uśmiechem.
- Sztylety? - Spytał z szerokim uśmiechem.
- Poradzisz sobie? - Zakpiłam.
- Wiele się nauczyłem - zapewnił obnażając swój sztylet.
Zaśmiałam się i wysunęłam ostrze z pochwy. Lewą dłonią
sięgnęłam do małej sakiewki, w której zamiast motet nosiłam długie igły z
metalu. Wzięłam dwie między palec wskazujący, a środkowy. Nick był oddalony ode
mnie o kilka metrów, więc gdy ruszył, aby zaatakować rzuciłam jedną igłę. Jedynie
drasnęła jego policzek. Gdy wypuściłam z palców drugą, trafiła w jego łydkę.
Zamarł, a ja się uśmiechnęłam. Wyrwał igłę z ciała i spojrzał na mnie.
- Nie wspominałam, że przez ten czas ćwiczyłam akupunkturę?
- Zagadnęłam rozbawiona.
- Jakoś zapomniałaś - syknął i ruszył w moją stronę.
Gdy rzuciłam kolejną igłę, osłonił się ostrzem sztyletu.
Uśmiechnęłam się, a gdy podszedł i zamachnął się na wysokości mojej szyi w
ostatniej sekundzie uchyliłam się przed ostrzem. Odskoczyłam na pół metra i
zaatakowałam go. Zamiast uderzyć w szyję jak on to zrobił, postawiłam na
brzuch. W ułamku sekundy znalazłam się u jego boku, a trzon broni wbiłam w
środek jego brzucha.
- Musisz jeszcze poćwiczyć braciszku - wyszeptałam
rozbawiona do jego ucha. - Zginąłbyś - zauważyłam i schowałam broń do pochwy.
- Gdybyśmy walczyli naprawdę miałbym łuk - zauważył z
szerokim uśmiechem.
- Gorzej gdyby była walka wręcz, co? - Zaśmiałam się, a on
jedynie przewrócił oczyma.
- Cicha!
Odwróciłam się słysząc swój pseudonim. W drzwiach do sali
stał mężczyzna, którego kojarzyłam. Wiele razy się mijaliśmy jednak nie
mieliśmy jeszcze czasu, aby się poznać. Co, gdy się zastanowić jest wielką
stratą patrząc po jego muskularnym ciele. Uniosłam kąciki ust widząc jego
obnażoną pierś.
- Hę? - Wymamrotałam niechętnie powracając wzrokiem do jego
oczu.
- Blaid kazał mi Cię zawołać - rzucił.
Skinęłam krótko głową i potruchtałam do niego. Usłyszałam
cichy świst za sobą. Wyjęłam szybko sztylet z pochwy i odwracając się
zasłoniłam oczy. W ostrze coś uderzyło, a potem opadło na podłogę. Uśmiechnęłam
się widząc swoje igły i schowałam je do sakwy. Odwróciłam się i dogoniłam
mężczyznę.
- Wiesz, o co chodzi? - Spytałam rzeczowo.
Pokręcił przecząco głową.
- Nie. Nic mi nie mówił oprócz tego, że masz jak najszybciej
się u niego zjawić - oznajmił.
Gdy zaprowadził mnie pod drzwi naszego dowódcy zostawił
mnie. Weszłam do środka i zobaczyłam Jariba za biurkiem. Przerzucał jakieś
papiery z piórem w dłoni.
- Coś się stało? - Spytałam spokojnie.
- Masz pierwsze zlecenie - oznajmił.
Skinęłam krótko głową czekając na informacje.
- Ma na imię Frenrych von Aberden. Jest kupcem. Masz go
zgładzić - odparł spokojnie, a ja przytaknęłam wiedząc, że to nie wszystko. -
Jedziesz do Fremount w Itter-Paht – oznajmił. - Ma szybko zginąć. Wielu osobom
podpadł. Bez świadków, cicho i skutecznie - sprecyzował, a ja pokiwałam
twierdząco głową.
- Wszystko?
- Tak. Masz to wykonać jak najszybciej - rozkazał.
Uśmiechnęłam się, skinęłam głową i wyszłam z pomieszczenia.
Od razu skierowałam się do swojego pokoju. Złapałam lekką torbę, spakowałam
ciuchy, które wiedziałam na pewno, że mi się przydadzą, jakieś pieniądze i
broń. Sztylet i igły wciąż miałam na sobie. Przebrałam się ze spodni i koszulki
w kusicielską sukienkę, która podkreślała biust i szczupłą talię i ruszyłam w
stronę wyjścia z korytarzy.
- A Ty gdzie? - Zatrzymał mnie Nick.
- Uciekam od Ciebie. - Zaśmiałam się.
- A tak na poważnie? - Przerwał mi i złapał mnie za
nadgarstek.
- Bez obaw. Raczej wrócę - uśmiechnęłam się i wyrwałam rękę
z jego uścisku.
Wyszłam z naszej 'siedziby' i skierowałam się do centrum
miasta. Weszłam do jakiejś karczmy. Wiedziałam, że tam znajdę chętnego, kto
mnie podwiezie w odpowiednie miejsce. Nie miałam zamiaru się tłuc konno, gdy
mogłam pojechać w powozie. Weszłam do środka, usiadłam w kącie sali zakładając
nogę na nogę i westchnęłam z rezygnacją. Nie musiałam się nawet silić, aby
jakiś mężczyzna do mnie podszedł.
- Cześć mała.
- Mała to może być twoja pała - mruknęłam pod nosem widząc
jego duży brzuch.
- Zabawna jesteś - zaśmiał się, a ja przewróciłam oczyma -
Długo tu jesteś?
- Niestety nie. Muszę wyjechać - przyznałam z udawanym
smutkiem. Choć miałam na dzieję na bardziej schludnego towarzysza podróży
postanowiłam jednak wykorzystać to, co los daje.
- A gdzie się wybierasz?
- Do Fremount.
- W Itter-Paht ? - Spytał z uśmiechem.
- Jedziesz tam? - Zagadnęłam.
- Osobiście nie. Syn mojego znajomego jedzie - przyznał i
uśmiechnął się. - Jeśli chcesz mogę z nim pogadać i...
- Pewnie. Mam nadzieję, że piwo w zamian Ci wystarczy. -
Uśmiechnęłam się.
-O nic innego nie śmiał bym prosić - powiedział. Jednak
widziałam w jego oczach błysk niezadowolenia. - Bądź tu o zachodzie - rozkazał
i wstał.
Przewróciłam oczyma i wyjrzałam za okno. Miałam jeszcze
kilka godzin, więc postanowiłam, że odpocznę i się rozluźnię...
[...] O umówionej porze czekałam w karczmie. Po chwili
wszedł ten sam mężczyzna, z którym rozmawiałam i jakiś młody na oko 20 letni
mężczyzna. Mimowolnie moje kąciki powędrowały do góry widząc jego mięśnie i
przystojne oblicze. Złapałam za swój plecak i podeszłam do niego.
- Och, to ją przewieziesz - powiedział, gdy mnie zobaczył.
- Sam – przedstawił się i uśmiechnął.
- Shell - odparłam ściskając jego dłoń.
Wyszliśmy przed karczmę i chłopak wziął mój bagaż. Położył
go na stercie innych walizek i toreb i pomógł mi wejść do środka powozu. Usiadł
na przeciwko mnie i uśmiechnął się nieśmiało.
- Nie boisz się ze mną jechać? - Uniósł zaskoczony brwi.
- Nie mam czego - zapewniłam z uśmiechem.
- W końcu jestem Ci obcy. Znasz moje imię, a i to nie jest
pewne - zauważył z zadziornym uśmiechem.
Pochyliłam się opierając łokcie na kolanach i uśmiechnęłam
się niegrzecznie.
- Też nie możesz być pewny, że mówiłam prawdę. A tym
bardziej, że nic Ci nie zrobię.
- Jesteś kobietą, nie skrzywdzisz mnie - uśmiechnął się
szeroko.
- Skąd ta pewność? Twojemu sercu może z całą pewnością się
coś stać - zapewniłam.
- Ukradniesz je? - spytał kusicielsko.
- Kto wie... - Rzuciłam jedynie i oparłam się plecami o siedzenie
przyglądając się jego oczarowanym oczom.
Zaśmiałam się pod nosem i oparłam głową o brzeg okna
zamykając oczy.
[...] Obudziłam się czując czyjąś dłoń na swoim udzie.
Otworzyłam oczy i zobaczyłam Sama, który z uśmiechem usiadł obok mnie.
- Łudzisz się chłopcze - westchnęłam ściągając jego dłoń ze
swojej nogi i przekładając ją na jego.
- Nie przesadzaj. - uśmiechnął się łapiąc mnie za biodra i
wciągnął mnie na swoje kolana. - Przecież wiem, że chcesz się ze mną zabawić -
zamruczał do mojego ucha.
- Jestem sadystką - powiedziałam z rozbawieniem.
- W to nie uwierzę.
- Zobaczysz, gdy po wszystkim będziesz miał rany cięte –
zakpiłam.
- Nie zrobisz mi krzywdy.
- Póki mnie wieziesz... Masz rację, nie - przyznałam.
- Może chcesz pojeździć konno? - zamruczał i poruszył
biodrami.
Roześmiałam się i przycisnęłam dłoń do jego piersi.
- Jesteś zbyt mały jak na mnie - szepnęłam do jego ucha i
usiadłam naprzeciw niego. Chciał wstać, ale położyłam stopę między jego nogami.
- Nie radzę - zaśmiałam się.
Uśmiechnął się chytrze i zacisnął dłoń na mojej kostce.
Uniosłam drugą, aby uderzyć go w ramię, ale w ostatniej chwili także i drugą
nogę złapał. Wstał i stojąc między moimi nogami podszedł do mnie i pochylił się
nade mną.
- Wiesz, obawiam się, że mogę być silniejszy - przyznał
szepcząc mi do ucha.
- Ty się tego nie obawiasz. Satysfakcjonuje Cię to -
zauważyłam spokojnie.
- Może masz trochę racji - uśmiechnął się.
Klęknął przede mną wciąż rozsuwając mi nogi, przez co
zsunęłam się niemal pośladkami na krawędź siedzenia. Ściągnął koszulkę, a ja
jęknęłam cicho widząc jego mięśnie. Powróciłam wzrokiem na jego twarz i
uniosłam kąciki ust.
- Może jak się trochę postarasz nie będzie aż tak źle... -
Przyznałam rozbawiona. Uśmiechnął się szeroko i przyciągnął mnie do siebie,
przez co oboje polecieliśmy na drewnianą podłogę. Siedziałam na jego brzuchu i
zaczęłam ściągać jego spodnie, a on zajął się moją suknią.
[...] Oboje głośno jęknęliśmy, gdy we mnie skończył.
Przekręcił nas tak, że znajdowałam się teraz pod nim i wyszedł ze mnie. Zaczął
się ubierać i podał mi moje ciuchy. Ubrałam się szybko i założyłam buty.
- Tego nie było - powiedziałam grożąc mu palcem.
- Schowaj ten palec - ostrzegł z rozbawieniem. - Bo będzie
powtórka.
- Nie mówię nie. - roześmiałam się. Wyjrzałam za okno i uniosłam
kąciki ust - Szkoda tylko, że niedługo wysiadam - zauważyłam rozbawiona
- To już?! Dojeżdżamy do Fremount? - Spytał zdziwiony.
- Jeszcze kawałek – przyznałam, poprawiając ciuchy.
- Więc czas się pożegnać - westchnął.
- Nie licz na nic.- ostrzegłam i uśmiechnęłam się mimowolnie
- Zobaczymy się jeszcze? - Spytał nagle.
Wzruszyłam lekko ramionami.
- Nie wiem. Raczej tak. W końcu teraz mieszkam w Korron-Thum.
- Czyli jednak jest szansa na powtórkę. - Zauważył
uśmiechając się.
- Zobaczymy - zaśmiałam się. - Gdzie moje spinki? -
Mruknęłam zakładając kosmyki włosów za ucho.
Sam zaczął ich szukać aż w końcu podał mi dwie długie
spinki, którymi upięłam nisko włosy.
- Dzięki.
- W końcu sam je zrzucałem – uśmiechnął się szeroko.
Pokręciłam głową i westchnęłam ciężko.
- Jesteś niereformowalny – zawyrokowałam.
- Nie znasz mnie przecież aż tak długo – wytknął.
- Seks świadczy o wszystkim – zaśmiałam się.
[…] Zatrzymaliśmy się, a wtedy Sam wysiadł i pomógł mi
wyjść. Podał mi plecak, a ja uśmiechnęłam się i pocałowałam go w policzek.
- Do zobaczenia za kilka dni – zawołałam za nim.
- Oby! – Zaśmiał się zamykając drzwiczki powozu i
odjeżdżając.
Westchnęłam i rozejrzałam się. Znam jedynie imię, nazwisko
celu. Nic więcej… Westchnęłam ciężko, więc weszłam do jakiejś dużej karczmy.
Usiadłam przy barze i od razu podszedł do mnie karczmarz.
- Znasz przypadkiem Frenrych’a von Aberden’a? – Spytałam, a
mężczyzna się zaśmiał.
- Każdy go tu zna i niezbyt lubi – przyznał spokojnie. – A
co? Interesy?
- Mniej więcej. Słyszałam, że szuka dziwki – mruknęłam.
- Chętna?
- Dobrze płaci?
- Podobno. Ale zmarnujesz się – westchnął ciężko.
- Zobaczymy. Zawsze mogę przyjść do Ciebie, prawda? –
Zaśmiałam się.
- Przenajświętsza – przyznał ze śmiechem.
- Więc gdzie go znajdę? – Zainteresowałam się.
- Powinien za chwilę przyjść – przyznał spokojnie.
Faktycznie. Po niecałym kwadransie drzwi przekroczył otyły,
brzydki mężczyzna zachowujący się jak gnojek.
- O cholera – burknęłam.
- Mówiłem – zaśmiał się karczmarz.
Westchnęłam ciężko i wstałam z krzesła. Złapałam swój
plecak, a gdy mężczyzna się usadowił na ławce podeszłam do niego.
- Nowa panienka? – Zarechotał.
Skrzywiłam się w duchu słysząc jego okropny śmiech.
- Tak – uśmiechnęłam się z trudem. Usiadłam obok niego i
położyłam nogi na jego udach.
- Szukasz fuchy, co? – Zaśmiał się, a ja wzdrygnęłam.
- Już znalazłam – przyznałam i uśmiechnęłam się
uwodzicielsko.
- Myślisz, że znajdziesz u mnie kąt? – Zakpił.
- Zawsze warto spróbować – uśmiechnęłam się.
- Może i tak.
- Więc… - Zaczęłam wyczekująco.
- Chodźmy – nakazał.
Uśmiechnęłam się. Nie wiedziałam, że pójdzie mi to tak
łatwo. Poszliśmy kawałek i zobaczyłam woźnicę. Znowu powtórka z rozrywki?
Westchnęłam cicho i weszliśmy do powozu. Po kilku minutach znaleźliśmy się w
jakimś małym pałacyku. Zaprowadził mnie do przestronnej, bogato ozdobionej sypialni.
Łóżko było olbrzymie. Drewniana, rzeźbiona rama i baldachim.
- Zaraz przyjdę – oznajmił i zamknął za sobą wielkie drzwi.
Rozejrzałam się z niedowierzaniem. Przesunęłam dłonią po
ręcznych zdobieniach na wielkich szafach i małych szafeczkach nocnych. Gdy
wszedł z powrotem uśmiechnął się widząc mój zachwyt.
- Jeśli dobrze się spiszesz zakosztujesz takiego życia –
zapewnił uśmiechając się.
Zaśmiałam się i położyłam się na łóżku.
- Taki pałacyk? Z chęcią mogłabym mieć – przyznałam
uśmiechając się.
- Może kiedyś dostaniesz- uśmiechnął się i nachylił nade
mną. Zaczął mnie całować po szyi. Zacisnęłam powieki jak i zęby, aby tylko nie
patrzeć na jego twarz. W myślach odtwarzałam muskularne ciało niedawno
poznanego Sama i jego przystojny profil. Uśmiechnęłam się na samo wspomnienie.
Kupiec zszedł ze mnie i położył się na łóżku. Usiadła obok niego i powoli
zaczęłam go masować.
- Wprawiona jesteś – wymamrotał.
- Trochę się na tym znam – wyznałam.- Jeśli chcesz mogę
zrobić Ci akupunkturę – zaproponowałam.
- Masz potrzebne rzeczy – spytał bez wahania.
Zaśmiałam się
- Oczywiście, że tak.
Wstałam i wyciągnęłam spod spódniczki sakiewkę z igłami do
akupunktury. Usiadłam ponownie obok niego, a ten zdążył się już rozebrać aż do
bielizny. Niezadowolona z widoków zaczęłam wbijać igły w nerwy tak, aby niczego
nie czuł. Wzdychał co jakiś czas, a ja w końcu wbiłam mu igłę w szyję. Jęknął w
poduszkę głośno.
- Och zaraz się poprawię – zapewniłam klnąc pod nosem, że
nie trafiłam za pierwszym razem między kręgi szyjne. Złamałam jeden z nich,
przez co oddech mężczyzny stał się nagle urywany, aż w końcu całkiem
niesłyszalny. Wyciągnęłam wszystkie igły i wytarłam je o pościel łóżka. Wstałam
z wielkiego łóżka i poprawiłam swoją sukienkę. Zajrzałam do szaf gdzie
znalazłam wielki kufer z biżuterią damską.
- Po co Ci do cholery damska biżuteria? – Uniosłam brwi.
Bez namysłu sięgnęłam po najcenniejsze i najładniejsze
ozdoby i wrzuciłam na samo dno swojej torby. Znalazłam srebrne monety jak i
miedziaki, które także zabrałam. Wszystko co najcenniejsze i poukrywane zostało
już spakowane. Wyszłam i okrążyłam dom. Nikogo niebyło. Ale jakim cudem? Mogłam
się założyć, że ktoś taki jak on będzie miał cały dworek służby. Jednak z
satysfakcją odkryłam, że albo śpią albo sobie wypoczywają w ogrodzie.
Zarzuciłam plecak na ramię i szybko wyszłam z pałacyku. Poszłam szybkim krokiem
w stronę centrum gdzie spotkałam odjeżdżającego Sama.
- Znowu Ty – zaśmiał się.
- Znowu ja… Wracasz już do domu? – Spytałam zaskoczona.
- Tak, miałem tylko dostarczyć kilka rzeczy – przyznał. – A
Ty?
- Chciałam tu zostać i trochę zarobić, ale się rozmyśliłam.
Mogę? – Spytałam wskazując drzwiczki.
Uśmiechnął się szeroko i wyciągnął rękę pomagając mi wejść
do powozu. Położyłam torbę na podłodze i usiadłam naprzeciw niego. Nie zadawał
żadnych pytań, a ja przyłożyłam głowę do ścianki. Po chwili Sam usiadł obok
mnie i okrył moje ramiona jakimś kocem. Uśmiechnęłam się do niego i położyłam
głowę na jego silnym ramieniu. Objął mnie i ułożył sobie moje nogi na kolanach.
Pozwoliłam się przytulić. Było strasznie zimno, a przynajmniej mi. Pamiętam, że
nie musieliśmy przebyć długiej drogi, gdy zasnęłam wtulona w niedawno poznanego
mężczyznę.niedziela, 12 stycznia 2014
Od Vermeery- Początek
To był kolejny nudny dzień w oddziale Re'Vemersch Pluviańskim. Od rana pomagałam szturmowcom konserwować broń, później zaniosłam list od dowódcy szturmowców do dowódcy oddziału, czy też na odwrót. Resztę dnia spędzałam z wojownikami, pomagałam w treningach czy w planowaniu misji. I tak dzień w dzień od ponad czternastu lat. Czasami wymknęłam się wieczorem na polowanie z garstką innych osób, czy znajdowałam sobie ciekawsze zajęcie.
Jednak tak bywało rzadko, bardzo rzadko. Dowódca nigdy nie miał dla mnie ważnych zadań. Nie wiem czy mi nie ufał, czy raczej nic się nie działo. Choć podejrzewam to drugie bo przecież oddział to moja jedyna rodzina. Szturmowcy są kimś więcej niż ,,współofiarami" losu. Są braćmi, którzy zawsze chętnie pomogą i wesprą dobrym słowem. Dodadzą otuchy i sprawią, że ta monotonia jest lepsza.
Muszę przyznać, że chyba urodziłam się by wychować się tu. Nie dane mi były role oficjalnego posłańca czy mówcy. Ale los dał mi tą "rodzinę", dał tych "braci".
A ja pomagałam im w służbie jak tylko mogłam. Doradzałam wybór broni czy taktyki. Demonstrowałam nowe techniki walki. czy też sposób obsługi maszyn oblężniczych, które teraz na szczęście stoją nieużywane.
Od początku miałam smykałkę do wszystkiego co związane z wojną i walką.
I tak mijał czas. Oddział coraz rzadziej brał udział w walce. Ale podobno miało się to zmienić. Ja oficjalnie zostałam szpiegiem. A dla zabicia czasu robiłam co tylko się dało.
Czasami zastanawiałam się skąd tak właściwie się tu wzięłam, parę razy nawet pytałam. Zawsze uzyskiwałam inną odpowiedź. Raz, że matka zapłaciła za moje szkolenie i opiekę, innym razem byłam córką poległego wojownika i zlitowali się nade mną, a jeszcze kiedy indziej znaleziono mnie podczas wyprawy bojowej. Nigdy jednak nie poznałam choćby imion domniemanych rodziców. W odpowiedzi było tylko: "Nie wiem", "Nic ci to nie da. Nie żyją" lub "Ludzie mówili że przysłały Cię gwiazdy". Z każdej ściemy, którą próbowali mi wcisnąć najbardziej podobała mi się ta z moim gwiezdnym pochodzeniem. Bardzo skutecznie poprawiała humor.
I takimi myślami zazwyczaj kończyłam dzień. Zagłębiałam się w sen z nadzieją na ciekawsze, lepsze jutro. Które póki co nie nadeszło.
Ale kto wie czy nie nadejdzie jutro?
Jednak tak bywało rzadko, bardzo rzadko. Dowódca nigdy nie miał dla mnie ważnych zadań. Nie wiem czy mi nie ufał, czy raczej nic się nie działo. Choć podejrzewam to drugie bo przecież oddział to moja jedyna rodzina. Szturmowcy są kimś więcej niż ,,współofiarami" losu. Są braćmi, którzy zawsze chętnie pomogą i wesprą dobrym słowem. Dodadzą otuchy i sprawią, że ta monotonia jest lepsza.
Muszę przyznać, że chyba urodziłam się by wychować się tu. Nie dane mi były role oficjalnego posłańca czy mówcy. Ale los dał mi tą "rodzinę", dał tych "braci".
A ja pomagałam im w służbie jak tylko mogłam. Doradzałam wybór broni czy taktyki. Demonstrowałam nowe techniki walki. czy też sposób obsługi maszyn oblężniczych, które teraz na szczęście stoją nieużywane.
Od początku miałam smykałkę do wszystkiego co związane z wojną i walką.
I tak mijał czas. Oddział coraz rzadziej brał udział w walce. Ale podobno miało się to zmienić. Ja oficjalnie zostałam szpiegiem. A dla zabicia czasu robiłam co tylko się dało.
Czasami zastanawiałam się skąd tak właściwie się tu wzięłam, parę razy nawet pytałam. Zawsze uzyskiwałam inną odpowiedź. Raz, że matka zapłaciła za moje szkolenie i opiekę, innym razem byłam córką poległego wojownika i zlitowali się nade mną, a jeszcze kiedy indziej znaleziono mnie podczas wyprawy bojowej. Nigdy jednak nie poznałam choćby imion domniemanych rodziców. W odpowiedzi było tylko: "Nie wiem", "Nic ci to nie da. Nie żyją" lub "Ludzie mówili że przysłały Cię gwiazdy". Z każdej ściemy, którą próbowali mi wcisnąć najbardziej podobała mi się ta z moim gwiezdnym pochodzeniem. Bardzo skutecznie poprawiała humor.
I takimi myślami zazwyczaj kończyłam dzień. Zagłębiałam się w sen z nadzieją na ciekawsze, lepsze jutro. Które póki co nie nadeszło.
Ale kto wie czy nie nadejdzie jutro?
Od Rais- Początek
Miałam spotkać się z Elegią i przekazać mu list od Monsuna. Takie właśnie dostałam zadanie. Przechodziłam przez wąskie alejki, przeczołgiwałam kanałami, skakałam po dachach. W końcu udało mi się dostać na miejsce. Byłam na końcu małej alejki. W około biegały spłoszone szczury i koty. Obejrzałam się. Nikogo nie zauważyłam. Odsunęłam stertę śmieci, deseczkę i wlazłam do tunelu. Zakryłam wejście i poszłam według danych mi wskazówek. Doszłam do pomieszczenia, w którym siedziały dwie dziewczyny. To musiały być Rajca i Pryzma. Od razu wstały z krzeseł kiedy tylko mnie zobaczyły.
-Zakryłaś dobrze wejście? - spytała Rajca, aby się upewnić
Nic nie odpowiedziałam tylko kiwnęłam lekko głową na tak. Wtedy też Pryzma złapała mnie za rękę i zaciągnęła gdzieś głęboko w tunel. Byłyśmy w jakimś pokoju. Stał tam Dowódca Białych Mar. Podeszłam do niego i dałam list. On przeczytał go bardzo uważnie i powoli, tak jakby chciał zapamiętać całą treść bez najmniejszych błędów.
-Rozumiem. - Odłożył list na bok i zaczął mówić. - Jesteś Riwer, moja nowa tropicielka.
Pokiwałam głową, żeby to potwierdzić.
-Masz zostać tu, a razie, na miesiąc, chyba, że TO się wydarzy wcześniej.
-Przyjęłam.
-Masz teraz wolną rękę, tylko nie rób niczego głupiego.
Odwrócił się i wrócił do swoich zajęć. Mnie z powrotem do tamtego pokoju zaciągnęła Pryzma. Siedziałyśmy obok siebie, ja, Pryzma i Rajca.
-Jak masz na imię? - spytała radośnie zaciekawiona Pryzma.
-Rais - odparłam krótko i konkretnie.
-Ja jestem... - i tu nie dokończyła, bo jej przerwałam
-Tak wiem, Tonila, a to jest Epicea. Inaczej Pryzma i Rajca.
-Dlaczego zwracasz się do innych po pseudonimach? - dopytywała się zaciekawiona.
-Jesteście starsze, więc należy wam się szacunek, a poza tym tak jest bezpieczniej.
-Masz złe dzieciństwo? - spytała.
Teraz też gwałtownie wstałam z krzesła. Ten temat jest dla mnie ciężki. Nic nie odpowiadałam. Po prostu wyszłam w pokoju.
Tak właśnie zaczęła się nasza wspólna znajomość.
-Zakryłaś dobrze wejście? - spytała Rajca, aby się upewnić
Nic nie odpowiedziałam tylko kiwnęłam lekko głową na tak. Wtedy też Pryzma złapała mnie za rękę i zaciągnęła gdzieś głęboko w tunel. Byłyśmy w jakimś pokoju. Stał tam Dowódca Białych Mar. Podeszłam do niego i dałam list. On przeczytał go bardzo uważnie i powoli, tak jakby chciał zapamiętać całą treść bez najmniejszych błędów.
-Rozumiem. - Odłożył list na bok i zaczął mówić. - Jesteś Riwer, moja nowa tropicielka.
Pokiwałam głową, żeby to potwierdzić.
-Masz zostać tu, a razie, na miesiąc, chyba, że TO się wydarzy wcześniej.
-Przyjęłam.
-Masz teraz wolną rękę, tylko nie rób niczego głupiego.
Odwrócił się i wrócił do swoich zajęć. Mnie z powrotem do tamtego pokoju zaciągnęła Pryzma. Siedziałyśmy obok siebie, ja, Pryzma i Rajca.
-Jak masz na imię? - spytała radośnie zaciekawiona Pryzma.
-Rais - odparłam krótko i konkretnie.
-Ja jestem... - i tu nie dokończyła, bo jej przerwałam
-Tak wiem, Tonila, a to jest Epicea. Inaczej Pryzma i Rajca.
-Dlaczego zwracasz się do innych po pseudonimach? - dopytywała się zaciekawiona.
-Jesteście starsze, więc należy wam się szacunek, a poza tym tak jest bezpieczniej.
-Masz złe dzieciństwo? - spytała.
Teraz też gwałtownie wstałam z krzesła. Ten temat jest dla mnie ciężki. Nic nie odpowiadałam. Po prostu wyszłam w pokoju.
Tak właśnie zaczęła się nasza wspólna znajomość.
Subskrybuj:
Posty (Atom)