wtorek, 21 stycznia 2014

Drobne modyfikacje...

Cześć!

1. Otóż wraz z drugą współautorkę i pewnymi osobami z bloga doszliśmy do wniosku, że przez zbyt dużą ilość państw i funkcjonujących w nich Oddziałów kontakt między członkami bloga jest utrudniony, dlatego też rozważamy opcję zlikwidowania paru oddziałów i ewentualnym uruchomieniu ich, gdy ludzi na blogu będzie więcej. Ale chcemy znać też waszą opinię dlatego zachęcamy do wzięcia udziału w ankiecie!

2. Powstała nowa zakładka o nazwie ,,Relikty". Jest to galeria istotnych przedmiotów o wartości sentymentalnej dla zarówno Białych jak i Czarnych. Przedmioty takie zdobywane na misjach i w biegu wydarzeń będą niezwłocznie tam trafiać! 

Pozdrawiamy! :)

poniedziałek, 20 stycznia 2014

Czat

Witajcie!
Jak pewnie zauważyliście na naszym blogu powstał czat. Użytkowanie jest chyba jasne. Podpisujecie się imieniem waszej postaci i piszecie co wam się podoba, byle bez zbędnego spamu.
Pozdrawiamy! 

Od Tonili- Pierwsza misja

Aela odprowadziła nas do naszego pokoju, który miałyśmy dzielić z jeszcze jedną dziewczyną. Była teraz na jakiejś misji. Pokój był skromny. Bez okien, w końcu byłyśmy pod ziemią. Przytłaczające uczucie, gdy w całym budynku nie ma żadnego okna. Pod ścianą stały trzy łóżka z siennikami, obok każdego jedna szafka. Po drugiej stronie nocniki i szafa. Skoczyłam na łóżko patrząc w sufit.
-Co my teraz zrobimy?-Epi chodziła w tę i z powrotem.
-Jak to co?-Zaśmiałam się.-Nakopiemy do tyłków Czarnym!
-To nie takie proste. Oni są silni. Za silni. A to niebezpieczne. Nie chcę zginąć!-mówiła.
-Uspokój się! Nic na mnie grozi! Trzeba tylko trochę… poćwiczyć.
Mój szeroki uśmiech był jedyną odpowiedzią na jej wściekłe spojrzenie.
[…] Minęło kilka dni odkąd zostałyśmy oficjalnie członkiniami Rebelii. Poznałyśmy już naszą współlokatorkę- Delvy. Dziewczynę o piegowatej buzi, burzy kasztanowych włosów i… niezamykającej się chyba nigdy buzi. Mimo wszystko była sympatyczna, choć nie dało jej się powiedzieć niczego w sekrecie, bo odkąd z nią mieszkam znam już chyba wszystkie sekrety całego oddziału. Poznałyśmy również nową członkinię. Małą dziewczynkę, niezwykle dojrzałą jak na swój wiek-Rais.
Właśnie siedziałyśmy razem przy kominku w dużym pomieszczeniu. Chyba najprzyjemniejszym w całym oddziale. Pod ścianą na starych skrzynkach siedziała ciemnoskóra dziewczyna, jedna z najlepiej poinformowanych osób w całej Rebelii. Przy stole siedział jeszcze Raffael grając w kości z młodym chłopakiem, którego znałam tylko z widzenia.
-Szybko Ci z tym poszło!-Pochwaliłam dziewczynkę wsadzając do ust kawał chleba. W porównaniu z tym co serwują na stołówce smakował cudownie.
Z natury mało mówiła.
Usłyszałam śmiech Rafy. Mężczyzna wyszczerzył się.
-No! Dawaj. Wygrałem. Słaby jesteś.-Zgarnął ze stołu wygrane przed chwilą monety.
-Masz lewe kości i tyle-mruknął chłopak rozeźlony.
-Wmawiaj sobie!-Obejrzał się i zatrzymał na nas wzrok.
Odwróciłam się speszona.
-Ej, ej, ej! Pryzma!-rzucił, podchodząc do mnie i dwóch koleżanek.
-Tak?-zapytałam.
Facet przysiadł się do nas.
-Eric ma do was trzech jakąś sprawę. Chyba chodzi o waszą pierwszą, ważną misję, w której to sprawdzi jak sprawujecie się na waszych stanowiskach.-Uśmiechnął się lekko.
-Pierwsza misja?-Zaniepokoiłam się. Brzmiało poważnie.
-Ano. Nie martwcie się. Założę się, że nie puści was na pierwszy raz samych. Możecie iść teraz. W tych godzinach jest zwykle wolny.-Podniósł się i ruszył w swoim kierunku.
<Epi? Rais?>

niedziela, 19 stycznia 2014

Od Juno - Misja ,, Zdrada na widoku"

Minęły już dwa tygodnie odkąd dołączyłam do oddziału. Dwa tygodnie nudy, co prawda czasami ćwiczyłam w sali treningowej, albo coś.
Ale nie miałam żadnego zlecenia przez ten czas. Włóczyłam się korytarzami kryjówki. Fajnie tam było - tak mroczno. Towarzyszył mi mój wilk, Nux. Ktoś złapał mnie za nadgarstek, odwróciłam się.
- Jesteś prawie, że nie uchwytna, cały dzień cię szukam - podał mi kartkę - Masz zlecenie.
- Dzięki - mruknęłam. Poszedł sobie, a ja poszłam do głównego pomieszczenia, gdzie było więcej światła. Przeczytałam.
-Świetnie - mruknęłam i skierowałam się w stronę stajni mojego ojca.
Gdy już tam byłam kazałam służącej osiodłać mojego myszatego ogiera, Akkana. Wsiadłam na niego, Nux biegł za mną.
Jechałam przez las w stronę miasta w Re'Vermesch Pluvia, do Fabulae. Po dłuższym czasie jazda konna zaczęła mnie męczyć.
Zsiadłam z Akkana i pozwoliłam mu się napić wody ze strumienia. Byłam już w lasach Fabulae. Nad stawiałam uszu. Zamknęłam oczy.
Bicie serca mojego konia, wilka, ptaki, szum drzew - ale nie słyszałam Sarny. Czekałam. Byłam cierpliwa. Słońce już zachodziło.
Zostawiłam konia przywiązanego do drzewa i ruszyłam na łowy. Usłyszałam czyjś oddech. Wypuściłam w mrok strzałę, coś stanęło na gałąź, która pękła. Uśmiechnęłam się do siebie i zaczęłam ją gonić. Po kwadransie Sarna zaczęła dyszeć, ale biegła dalej potykając się o korzenie drzew. Zbliżałam się do niej i skoczyłam. Tak jak wilk atakujący sarnę - ja tak skoczyłam na Lilithien. Nie wycelowała sztyletem i tylko drasnęła mi policzek. Też chwyciłam swoje ostrza i zaczęłyśmy się nimi atakować.
- Kim jesteś, czego ode mnie chcesz? – wrzasnęła.
-Wilczyca chce głowę Sarny - odpowiedziałam i powaliłam ją. Znów zaczęła uciekać.
Wycelowałam w jej nogę strzałą, dalsze dzieła dokończył Nux.
Odcięłam jej łeb i schowałam do worka. Wróciłam do mojego konia i ruszyłam do miasta. Fabulae było nawet ładne nocą.
Weszłam do karczmy. Łeb i zwierzęta zostały na zewnątrz. Czułam po sobie spojrzenia. Usiadłam byle gdzie i zamówiłam jakiś trunek.
Było tam głośno i śmierdziało. Dosiadł się do mnie jakiś mężczyzna, był nawet przystojny.
- Co taka piękność robi w takiej dziurze, jak ta? - zapytał
- Szukam noclegu – odpowiedziałam.
- Ach tak? -Uśmiechnął się. Ja jednym łykiem wypiłam cały trunek.
- Dziwi cię to?
- Oczywiście, że nie - złapał za rękę i wyprowadził.
Usiadłam na jego łóżku. Rozpiął koszulę.
- Jesteś z klanu białych! - ustałam na równych nogach i wyjęłam sztylet
- Szybka jesteś - wyszczerzył białe zęby - Lilithien nie była taka szybka i ten mój szantażyk...
- Co? - zaczęło mi być gorąco, to on był wszystkiemu winien.
- Masz ubrudzone ręce - zauważył, opuściłam wzrok. Na palcach miałam krew Sarny. Przez tę chwilę nie uwagi, wytrącił mi sztylet.
- Kładź się - rozkazał przytykając ostrze do mojej szyi.
Zrobiłam to, co kazał i zajął się rozpinaniem mojego czarnego gorsetu. Miałam jeszcze jeden sztylet w bucie. Teraz tylko czekałam na odpowiedni moment. Nie mógł sobie poradzić z gorsetem więc go rozciął. Położyłam mu rękę na klatce piersiowej. Siedziałam obok niego.
Patrzył na mnie wyczekująco. Ręce położyłam przy jego barkach. Moje kolana dotykały dłonie. Pocałowałam go, wyciągnęłam sztylet.
i wbiłam mu go jakieś dwadzieścia razy w brzuch. Schowałam sztylety. Położyłam się obok trupa i zasnęłam.
Obudziłam się późnym rankiem. Jego krew miałam na ubraniu i włosach. Musiał nieźle się wykrwawić w nocy. Nie miałam nic na przebranie.
Zarzuciłam czarny płaszcz na ramiona i wyszłam.
Nad ranem kolejnego dnia byłam już w kryjówce i oddałam łeb Sarny dowódcy.
Każdy się na mnie gapił, na moje pokrwawione ubranie.
- Widzę, że udane polowanie - rzucił ktoś za mną.

- Owszem, udane - odpowiedziałam z lekkim uśmiechem.

czwartek, 16 stycznia 2014

Od Rais

Właśnie się obudziłam. Przetarłam senne oczy, rozejrzałam się po pomieszczeniu. Lekko ułożyłam włosy, przecież i tak nikt nie powinien mnie widzieć, więc nie mam takiej potrzeby. Założyłam buty, które leżały na podłodze przy drzwiach. Jeszcze raz rozejrzałam się po pomieszczeniu i wyszłam z niego. Powoli przechodziłam z pokoju do pokoju szukając dziewczyn, Pryzmy i Rajcy. Po jakimś czasie wreszcie doszłam do jakiegoś pokoju, którego nie znałam. Na suficie przy ścianie zobaczyłam właz. Pod nim Pryzma wspinała się po drabince.
-Gdzie idziesz? - spytałam obojętnym głosem.
-Czas coś zjeść - powiedziała trochę smutna.
-Mogę iść z tobą? - Podniosłam trochę kąciki ust.
-Pewnie, tylko się nie zgub.
Pryzma otworzyła właz i wysunęła na powierzchnię najpierw samą głowę, aby rozejrzeć się dookoła, a potem sama wyszła. Pokazała mi gestem, abym też wyszła. Ruszyłam w stronę drabinki i po chwili już zamykałam za sobą właz. Stałyśmy w jakimś opuszczonym budynku. To była istna ruina, większość ścian zawalonych, podłoga trzaskała pod naszymi krokami, a sufit sypał się, powoli, ale jednak sypał. Pryzma podała mi płaszcz, który leżał pod ścianą. Założyłam go. Nie było mnie praktycznie w ogóle widać. Tylko moja opalona twarz wystającą spod kaptura. Dała mi znak i wyszłyśmy. Unikając wzroku innych wdrapałyśmy się na dach budynku na przeciwko. Spojrzałam ostrożnie w dół. Cała ulica była zapchana ludźmi. Większość z nich stała w ogromnych kolejkach do stoisk, inni za to popijali piwo przed drzwiami innych domów, a pozostali po prostu włóczyli się po ulicach chwiejąc się z prawa na lewo. Zaczekałyśmy chwilę. Wszyscy ludzie byli zajęci sobą. Szybko przeskoczyłyśmy z jednego dachu na drugi. Byłyśmy nad celem. U podnóża budynku stało małe stoisko z chlebem, owocami i rybami.
-Zejdę na sam dół i podbiorę jeden bochenek chleba. Zaczną mnie gonić i w tym czasie ty weźmiesz jeszcze jeden - powiedziała Pryzma śledząc wzrokiem sprzedawcę.
Kiwnęłam głową, że zrozumiałam. Pryzma zeskoczyła z jednego dachu na drugi, niższy, z tego znów na jeszcze niższy, aż w końcu znalazła się na końcu ciemnej alejki. Trzymając się cienia poszła w kierunku stoiska. Szybko i niepostrzeżenie zwinęła jeden bochenek. Wtedy też zeskoczyłam na dół. Spadłam na płócienny daszek straganu. Pod moim ciężarem zaczął się chwiać, ale się nie przewrócił. Małym skokiem zeskoczyłam z niego i wzięłam dwa bochenki. Wszyscy ludzie zaczęli się na mnie gapić. Na szczęście miałam płaszcz. Szybko pobiegłam na jakąś alejkę, a za mną trzej mężczyźni. Pewnie chcieli mnie pobić na kradzież. Kiedy pobiegłam za zakręt szybko i stałam się cieniem. Skołowani mężczyźni nie wiedzieli gdzie jestem i zrezygnowali z szukania. Wślizgnęłam się do włazu, z którego wyszłam i byłam w tamtym pomieszczeniu. Pryzma już tam na mnie czekała, a obok niej Racja. Oddałam jeden bochenek Rajcy. Razem poszłyśmy do pomieszczenia z kominkiem i usiadłyśmy przy rozpalonym ogniu jedząc nasz obiad.

<Tonila?>

wtorek, 14 stycznia 2014

Od Mishelle- Misja ,,Zabójstwo w południe"

Jak większość swojego czasu, gdy nie miałam żadnych zleceń siedziałam w wielkiej sali treningowej albo na pobliskiej polanie. Padało, więc byłam zmuszona tlić się w sali wraz z innymi. Jak co dzień walczyłam z Nickiem. Jedynie jego znałam na tyle, aby się z nim zmierzyć.
- Sztylety? - Spytał z szerokim uśmiechem.
- Poradzisz sobie? - Zakpiłam.
- Wiele się nauczyłem - zapewnił obnażając swój sztylet.
Zaśmiałam się i wysunęłam ostrze z pochwy. Lewą dłonią sięgnęłam do małej sakiewki, w której zamiast motet nosiłam długie igły z metalu. Wzięłam dwie między palec wskazujący, a środkowy. Nick był oddalony ode mnie o kilka metrów, więc gdy ruszył, aby zaatakować rzuciłam jedną igłę. Jedynie drasnęła jego policzek. Gdy wypuściłam z palców drugą, trafiła w jego łydkę. Zamarł, a ja się uśmiechnęłam. Wyrwał igłę z ciała i spojrzał na mnie.
- Nie wspominałam, że przez ten czas ćwiczyłam akupunkturę? - Zagadnęłam rozbawiona.
- Jakoś zapomniałaś - syknął i ruszył w moją stronę.
Gdy rzuciłam kolejną igłę, osłonił się ostrzem sztyletu. Uśmiechnęłam się, a gdy podszedł i zamachnął się na wysokości mojej szyi w ostatniej sekundzie uchyliłam się przed ostrzem. Odskoczyłam na pół metra i zaatakowałam go. Zamiast uderzyć w szyję jak on to zrobił, postawiłam na brzuch. W ułamku sekundy znalazłam się u jego boku, a trzon broni wbiłam w środek jego brzucha.
- Musisz jeszcze poćwiczyć braciszku - wyszeptałam rozbawiona do jego ucha. - Zginąłbyś - zauważyłam i schowałam broń do pochwy.
- Gdybyśmy walczyli naprawdę miałbym łuk - zauważył z szerokim uśmiechem.
- Gorzej gdyby była walka wręcz, co? - Zaśmiałam się, a on jedynie przewrócił oczyma.
- Cicha!
Odwróciłam się słysząc swój pseudonim. W drzwiach do sali stał mężczyzna, którego kojarzyłam. Wiele razy się mijaliśmy jednak nie mieliśmy jeszcze czasu, aby się poznać. Co, gdy się zastanowić jest wielką stratą patrząc po jego muskularnym ciele. Uniosłam kąciki ust widząc jego obnażoną pierś.
- Hę? - Wymamrotałam niechętnie powracając wzrokiem do jego oczu.
- Blaid kazał mi Cię zawołać - rzucił.
Skinęłam krótko głową i potruchtałam do niego. Usłyszałam cichy świst za sobą. Wyjęłam szybko sztylet z pochwy i odwracając się zasłoniłam oczy. W ostrze coś uderzyło, a potem opadło na podłogę. Uśmiechnęłam się widząc swoje igły i schowałam je do sakwy. Odwróciłam się i dogoniłam mężczyznę.
- Wiesz, o co chodzi? - Spytałam rzeczowo.
Pokręcił przecząco głową.
- Nie. Nic mi nie mówił oprócz tego, że masz jak najszybciej się u niego zjawić - oznajmił.
Gdy zaprowadził mnie pod drzwi naszego dowódcy zostawił mnie. Weszłam do środka i zobaczyłam Jariba za biurkiem. Przerzucał jakieś papiery z piórem w dłoni.
- Coś się stało? - Spytałam spokojnie.
- Masz pierwsze zlecenie - oznajmił.
Skinęłam krótko głową czekając na informacje.
- Ma na imię Frenrych von Aberden. Jest kupcem. Masz go zgładzić - odparł spokojnie, a ja przytaknęłam wiedząc, że to nie wszystko. - Jedziesz do Fremount w Itter-Paht – oznajmił. - Ma szybko zginąć. Wielu osobom podpadł. Bez świadków, cicho i skutecznie - sprecyzował, a ja pokiwałam twierdząco głową.
- Wszystko?
- Tak. Masz to wykonać jak najszybciej - rozkazał.
Uśmiechnęłam się, skinęłam głową i wyszłam z pomieszczenia. Od razu skierowałam się do swojego pokoju. Złapałam lekką torbę, spakowałam ciuchy, które wiedziałam na pewno, że mi się przydadzą, jakieś pieniądze i broń. Sztylet i igły wciąż miałam na sobie. Przebrałam się ze spodni i koszulki w kusicielską sukienkę, która podkreślała biust i szczupłą talię i ruszyłam w stronę wyjścia z korytarzy.
- A Ty gdzie? - Zatrzymał mnie Nick.
- Uciekam od Ciebie. - Zaśmiałam się.
- A tak na poważnie? - Przerwał mi i złapał mnie za nadgarstek.
- Bez obaw. Raczej wrócę - uśmiechnęłam się i wyrwałam rękę z jego uścisku.
Wyszłam z naszej 'siedziby' i skierowałam się do centrum miasta. Weszłam do jakiejś karczmy. Wiedziałam, że tam znajdę chętnego, kto mnie podwiezie w odpowiednie miejsce. Nie miałam zamiaru się tłuc konno, gdy mogłam pojechać w powozie. Weszłam do środka, usiadłam w kącie sali zakładając nogę na nogę i westchnęłam z rezygnacją. Nie musiałam się nawet silić, aby jakiś mężczyzna do mnie podszedł.
- Cześć mała.
- Mała to może być twoja pała - mruknęłam pod nosem widząc jego duży brzuch.
- Zabawna jesteś - zaśmiał się, a ja przewróciłam oczyma - Długo tu jesteś?
- Niestety nie. Muszę wyjechać - przyznałam z udawanym smutkiem. Choć miałam na dzieję na bardziej schludnego towarzysza podróży postanowiłam jednak wykorzystać to, co los daje.
- A gdzie się wybierasz?
- Do Fremount.
- W Itter-Paht ? - Spytał z uśmiechem.
- Jedziesz tam? - Zagadnęłam.
- Osobiście nie. Syn mojego znajomego jedzie - przyznał i uśmiechnął się. - Jeśli chcesz mogę z nim pogadać i...
- Pewnie. Mam nadzieję, że piwo w zamian Ci wystarczy. - Uśmiechnęłam się.
-O nic innego nie śmiał bym prosić - powiedział. Jednak widziałam w jego oczach błysk niezadowolenia. - Bądź tu o zachodzie - rozkazał i wstał.
Przewróciłam oczyma i wyjrzałam za okno. Miałam jeszcze kilka godzin, więc postanowiłam, że odpocznę i się rozluźnię...
[...] O umówionej porze czekałam w karczmie. Po chwili wszedł ten sam mężczyzna, z którym rozmawiałam i jakiś młody na oko 20 letni mężczyzna. Mimowolnie moje kąciki powędrowały do góry widząc jego mięśnie i przystojne oblicze. Złapałam za swój plecak i podeszłam do niego.
- Och, to ją przewieziesz - powiedział, gdy mnie zobaczył.
- Sam – przedstawił się i uśmiechnął.
- Shell - odparłam ściskając jego dłoń.
Wyszliśmy przed karczmę i chłopak wziął mój bagaż. Położył go na stercie innych walizek i toreb i pomógł mi wejść do środka powozu. Usiadł na przeciwko mnie i uśmiechnął się nieśmiało.
- Nie boisz się ze mną jechać? - Uniósł zaskoczony brwi.
- Nie mam czego - zapewniłam z uśmiechem.
- W końcu jestem Ci obcy. Znasz moje imię, a i to nie jest pewne - zauważył z zadziornym uśmiechem.
Pochyliłam się opierając łokcie na kolanach i uśmiechnęłam się niegrzecznie.
- Też nie możesz być pewny, że mówiłam prawdę. A tym bardziej, że nic Ci nie zrobię.
- Jesteś kobietą, nie skrzywdzisz mnie - uśmiechnął się szeroko.
- Skąd ta pewność? Twojemu sercu może z całą pewnością się coś stać - zapewniłam.
- Ukradniesz je? - spytał kusicielsko.
- Kto wie... - Rzuciłam jedynie i oparłam się plecami o siedzenie przyglądając się jego oczarowanym oczom.
Zaśmiałam się pod nosem i oparłam głową o brzeg okna zamykając oczy.
[...] Obudziłam się czując czyjąś dłoń na swoim udzie. Otworzyłam oczy i zobaczyłam Sama, który z uśmiechem usiadł obok mnie.
- Łudzisz się chłopcze - westchnęłam ściągając jego dłoń ze swojej nogi i przekładając ją na jego.
- Nie przesadzaj. - uśmiechnął się łapiąc mnie za biodra i wciągnął mnie na swoje kolana. - Przecież wiem, że chcesz się ze mną zabawić - zamruczał do mojego ucha.
- Jestem sadystką - powiedziałam z rozbawieniem.
- W to nie uwierzę.
- Zobaczysz, gdy po wszystkim będziesz miał rany cięte – zakpiłam.
- Nie zrobisz mi krzywdy.
- Póki mnie wieziesz... Masz rację, nie - przyznałam.
- Może chcesz pojeździć konno? - zamruczał i poruszył biodrami.
Roześmiałam się i przycisnęłam dłoń do jego piersi.
- Jesteś zbyt mały jak na mnie - szepnęłam do jego ucha i usiadłam naprzeciw niego. Chciał wstać, ale położyłam stopę między jego nogami. - Nie radzę - zaśmiałam się.
Uśmiechnął się chytrze i zacisnął dłoń na mojej kostce. Uniosłam drugą, aby uderzyć go w ramię, ale w ostatniej chwili także i drugą nogę złapał. Wstał i stojąc między moimi nogami podszedł do mnie i pochylił się nade mną.
- Wiesz, obawiam się, że mogę być silniejszy - przyznał szepcząc mi do ucha.
- Ty się tego nie obawiasz. Satysfakcjonuje Cię to - zauważyłam spokojnie.
- Może masz trochę racji - uśmiechnął się.
Klęknął przede mną wciąż rozsuwając mi nogi, przez co zsunęłam się niemal pośladkami na krawędź siedzenia. Ściągnął koszulkę, a ja jęknęłam cicho widząc jego mięśnie. Powróciłam wzrokiem na jego twarz i uniosłam kąciki ust.
- Może jak się trochę postarasz nie będzie aż tak źle... - Przyznałam rozbawiona. Uśmiechnął się szeroko i przyciągnął mnie do siebie, przez co oboje polecieliśmy na drewnianą podłogę. Siedziałam na jego brzuchu i zaczęłam ściągać jego spodnie, a on zajął się moją suknią.
[...] Oboje głośno jęknęliśmy, gdy we mnie skończył. Przekręcił nas tak, że znajdowałam się teraz pod nim i wyszedł ze mnie. Zaczął się ubierać i podał mi moje ciuchy. Ubrałam się szybko i założyłam buty.
- Tego nie było - powiedziałam grożąc mu palcem.
- Schowaj ten palec - ostrzegł z rozbawieniem. - Bo będzie powtórka.
- Nie mówię nie. - roześmiałam się. Wyjrzałam za okno i uniosłam kąciki ust - Szkoda tylko, że niedługo wysiadam - zauważyłam rozbawiona
- To już?! Dojeżdżamy do Fremount? - Spytał zdziwiony.
- Jeszcze kawałek – przyznałam, poprawiając ciuchy.
- Więc czas się pożegnać - westchnął.
- Nie licz na nic.- ostrzegłam i uśmiechnęłam się mimowolnie
- Zobaczymy się jeszcze? - Spytał nagle.
Wzruszyłam lekko ramionami.
- Nie wiem. Raczej tak. W końcu teraz mieszkam w Korron-Thum.
- Czyli jednak jest szansa na powtórkę. - Zauważył uśmiechając się.
- Zobaczymy - zaśmiałam się. - Gdzie moje spinki? - Mruknęłam zakładając kosmyki włosów za ucho.
Sam zaczął ich szukać aż w końcu podał mi dwie długie spinki, którymi upięłam nisko włosy.
- Dzięki.
- W końcu sam je zrzucałem – uśmiechnął się szeroko.
Pokręciłam głową i westchnęłam ciężko.
- Jesteś niereformowalny – zawyrokowałam.
- Nie znasz mnie przecież aż tak długo – wytknął.
- Seks świadczy o wszystkim – zaśmiałam się.
[…] Zatrzymaliśmy się, a wtedy Sam wysiadł i pomógł mi wyjść. Podał mi plecak, a ja uśmiechnęłam się i pocałowałam go w policzek.
- Do zobaczenia za kilka dni – zawołałam za nim.
- Oby! – Zaśmiał się zamykając drzwiczki powozu i odjeżdżając.
Westchnęłam i rozejrzałam się. Znam jedynie imię, nazwisko celu. Nic więcej… Westchnęłam ciężko, więc weszłam do jakiejś dużej karczmy. Usiadłam przy barze i od razu podszedł do mnie karczmarz.
- Znasz przypadkiem Frenrych’a von Aberden’a? – Spytałam, a mężczyzna się zaśmiał.
- Każdy go tu zna i niezbyt lubi – przyznał spokojnie. – A co? Interesy?
- Mniej więcej. Słyszałam, że szuka dziwki – mruknęłam.
- Chętna?
- Dobrze płaci?
- Podobno. Ale zmarnujesz się – westchnął ciężko.
- Zobaczymy. Zawsze mogę przyjść do Ciebie, prawda? – Zaśmiałam się.
- Przenajświętsza – przyznał ze śmiechem.
- Więc gdzie go znajdę? – Zainteresowałam się.
- Powinien za chwilę przyjść – przyznał spokojnie.
Faktycznie. Po niecałym kwadransie drzwi przekroczył otyły, brzydki mężczyzna zachowujący się jak gnojek.
- O cholera – burknęłam.
- Mówiłem – zaśmiał się karczmarz.
Westchnęłam ciężko i wstałam z krzesła. Złapałam swój plecak, a gdy mężczyzna się usadowił na ławce podeszłam do niego.
- Nowa panienka? – Zarechotał.
Skrzywiłam się w duchu słysząc jego okropny śmiech.
- Tak – uśmiechnęłam się z trudem. Usiadłam obok niego i położyłam nogi na jego udach.
- Szukasz fuchy, co? – Zaśmiał się, a ja wzdrygnęłam.
- Już znalazłam – przyznałam i uśmiechnęłam się uwodzicielsko.
- Myślisz, że znajdziesz u mnie kąt? – Zakpił.
- Zawsze warto spróbować – uśmiechnęłam się.
- Może i tak.
- Więc… - Zaczęłam wyczekująco.
- Chodźmy – nakazał.
Uśmiechnęłam się. Nie wiedziałam, że pójdzie mi to tak łatwo. Poszliśmy kawałek i zobaczyłam woźnicę. Znowu powtórka z rozrywki? Westchnęłam cicho i weszliśmy do powozu. Po kilku minutach znaleźliśmy się w jakimś małym pałacyku. Zaprowadził mnie do przestronnej, bogato ozdobionej sypialni. Łóżko było olbrzymie. Drewniana, rzeźbiona rama i baldachim.
- Zaraz przyjdę – oznajmił i zamknął za sobą wielkie drzwi.
Rozejrzałam się z niedowierzaniem. Przesunęłam dłonią po ręcznych zdobieniach na wielkich szafach i małych szafeczkach nocnych. Gdy wszedł z powrotem uśmiechnął się widząc mój zachwyt.
- Jeśli dobrze się spiszesz zakosztujesz takiego życia – zapewnił uśmiechając się.
Zaśmiałam się i położyłam się na łóżku.
- Taki pałacyk? Z chęcią mogłabym mieć – przyznałam uśmiechając się.
- Może kiedyś dostaniesz- uśmiechnął się i nachylił nade mną. Zaczął mnie całować po szyi. Zacisnęłam powieki jak i zęby, aby tylko nie patrzeć na jego twarz. W myślach odtwarzałam muskularne ciało niedawno poznanego Sama i jego przystojny profil. Uśmiechnęłam się na samo wspomnienie. Kupiec zszedł ze mnie i położył się na łóżku. Usiadła obok niego i powoli zaczęłam go masować.
- Wprawiona jesteś – wymamrotał.
- Trochę się na tym znam – wyznałam.- Jeśli chcesz mogę zrobić Ci akupunkturę – zaproponowałam.
- Masz potrzebne rzeczy – spytał bez wahania.
Zaśmiałam się
- Oczywiście, że tak.
Wstałam i wyciągnęłam spod spódniczki sakiewkę z igłami do akupunktury. Usiadłam ponownie obok niego, a ten zdążył się już rozebrać aż do bielizny. Niezadowolona z widoków zaczęłam wbijać igły w nerwy tak, aby niczego nie czuł. Wzdychał co jakiś czas, a ja w końcu wbiłam mu igłę w szyję. Jęknął w poduszkę głośno.
- Och zaraz się poprawię – zapewniłam klnąc pod nosem, że nie trafiłam za pierwszym razem między kręgi szyjne. Złamałam jeden z nich, przez co oddech mężczyzny stał się nagle urywany, aż w końcu całkiem niesłyszalny. Wyciągnęłam wszystkie igły i wytarłam je o pościel łóżka. Wstałam z wielkiego łóżka i poprawiłam swoją sukienkę. Zajrzałam do szaf gdzie znalazłam wielki kufer z biżuterią damską.
- Po co Ci do cholery damska biżuteria? – Uniosłam brwi.
Bez namysłu sięgnęłam po najcenniejsze i najładniejsze ozdoby i wrzuciłam na samo dno swojej torby. Znalazłam srebrne monety jak i miedziaki, które także zabrałam. Wszystko co najcenniejsze i poukrywane zostało już spakowane. Wyszłam i okrążyłam dom. Nikogo niebyło. Ale jakim cudem? Mogłam się założyć, że ktoś taki jak on będzie miał cały dworek służby. Jednak z satysfakcją odkryłam, że albo śpią albo sobie wypoczywają w ogrodzie. Zarzuciłam plecak na ramię i szybko wyszłam z pałacyku. Poszłam szybkim krokiem w stronę centrum gdzie spotkałam odjeżdżającego Sama.
- Znowu Ty – zaśmiał się.
- Znowu ja… Wracasz już do domu? – Spytałam zaskoczona.
- Tak, miałem tylko dostarczyć kilka rzeczy – przyznał. – A Ty?
- Chciałam tu zostać i trochę zarobić, ale się rozmyśliłam. Mogę? – Spytałam wskazując drzwiczki.
Uśmiechnął się szeroko i wyciągnął rękę pomagając mi wejść do powozu. Położyłam torbę na podłodze i usiadłam naprzeciw niego. Nie zadawał żadnych pytań, a ja przyłożyłam głowę do ścianki. Po chwili Sam usiadł obok mnie i okrył moje ramiona jakimś kocem. Uśmiechnęłam się do niego i położyłam głowę na jego silnym ramieniu. Objął mnie i ułożył sobie moje nogi na kolanach. Pozwoliłam się przytulić. Było strasznie zimno, a przynajmniej mi. Pamiętam, że nie musieliśmy przebyć długiej drogi, gdy zasnęłam wtulona w niedawno poznanego mężczyznę.

niedziela, 12 stycznia 2014

Od Vermeery- Początek

To był kolejny nudny dzień w oddziale Re'Vemersch Pluviańskim. Od rana pomagałam szturmowcom konserwować broń, później zaniosłam list od dowódcy szturmowców do dowódcy oddziału, czy też na odwrót. Resztę dnia spędzałam z wojownikami, pomagałam w treningach czy w planowaniu misji. I tak dzień w dzień od ponad czternastu lat. Czasami wymknęłam się wieczorem na polowanie z garstką innych osób, czy znajdowałam sobie ciekawsze zajęcie. 
Jednak tak bywało rzadko, bardzo rzadko. Dowódca nigdy nie miał dla mnie ważnych zadań. Nie wiem czy mi nie ufał, czy raczej nic się nie działo. Choć podejrzewam to drugie bo przecież oddział to moja jedyna rodzina. Szturmowcy są kimś więcej niż ,,współofiarami"  losu. Są braćmi, którzy zawsze chętnie pomogą i wesprą dobrym słowem. Dodadzą otuchy i sprawią, że ta monotonia jest lepsza. 
Muszę przyznać, że chyba urodziłam się by wychować się tu. Nie dane mi były role oficjalnego posłańca czy mówcy. Ale los dał mi tą "rodzinę", dał tych "braci".
A ja pomagałam im w służbie jak tylko mogłam. Doradzałam wybór broni czy taktyki. Demonstrowałam nowe techniki walki. czy też sposób obsługi maszyn oblężniczych, które teraz na szczęście stoją nieużywane. 
Od początku miałam smykałkę do wszystkiego co związane z wojną i walką. 
I tak mijał czas. Oddział coraz rzadziej brał udział w walce. Ale podobno miało się to zmienić. Ja oficjalnie zostałam szpiegiem. A dla zabicia czasu robiłam co tylko się dało. 
Czasami zastanawiałam się skąd tak właściwie się tu wzięłam, parę razy nawet pytałam. Zawsze uzyskiwałam inną odpowiedź. Raz, że matka zapłaciła za moje szkolenie i opiekę, innym razem byłam córką poległego wojownika i zlitowali się nade mną, a jeszcze kiedy indziej znaleziono mnie podczas wyprawy bojowej. Nigdy jednak nie poznałam choćby imion domniemanych rodziców. W odpowiedzi było tylko: "Nie wiem", "Nic ci to nie da. Nie żyją" lub "Ludzie mówili że przysłały Cię gwiazdy". Z każdej ściemy, którą próbowali mi wcisnąć najbardziej podobała mi się ta z moim gwiezdnym pochodzeniem. Bardzo skutecznie poprawiała humor.
I takimi myślami zazwyczaj kończyłam dzień. Zagłębiałam się w sen z nadzieją na ciekawsze, lepsze jutro. Które póki co nie nadeszło.
Ale kto wie czy nie nadejdzie jutro?