czwartek, 23 stycznia 2014

Od Epiceii c.d. Rais.

Zaczynałam się naprawdę, ale to naprawdę martwić. Aela po kryjomu ruszyła za dziewczynami, by osłaniać je na wszelki wypadek i obserwować, a ja... Zostałam z Cedric'iem. Starał się nawiązać jakiś temat do rozmowy, ale po prostu nie potrafiłam się na niej skupić. Usłyszałam nawet od niego, że jestem zbytnim cykorem i marudą. Ja nie marudzę! A na pewno nie teraz. Nie w takiej sytuacji. Jedynie stwierdzam fakt, że to za długo trwa... Chyba za długo. W końcu do pomieszczenia, w którym się znajdowaliśmy przytargano faceta. Nie powiem, zdziwiła mnie siła Riwer, kto by przypuszczał, że ma tyle pary w rękach? A Tonila... Jak zwykle wyszczerzona, widać to pod chustą, którą zakrywała w połowie twarz.  
Spojrzałam na związanego człowieka na krześle. W oczach szalała mu panika, a ręce drżały spuszczone po bokach.
- Rozwiążcie go- poprosiłam. 
Brat dowódcy zamrugał tylko lekko zaskoczony i rozciął więzy.
- Świetnie, a teraz wyjdźcie. 
- Ja zostanę - odparł. - Pryzma i Riwer, poczekajcie gdzieś w ukryciu na informacje. 
Dziewczyny posłusznie opuściły pomieszczenie.
- Mam nadzieje, że wiesz co robisz... - mruknął.
- Tak... Tak myślę... - rzuciłam. Na czole Percyla błyszczały kropelki potu, widać, jak bardzo był przerażony sytuacją. Na jego miejscu pewnie bym już dawno odpłynęła do krainy Jutrzenki. Ściągnęłam z głowy wkurzający kaptur i stanęłam naprzeciwko niego. Pod płaszczem błyszczało mu coś złowrogo. Ośmielił się tam sięgnąć nawet ręką. 
- Nie wyciągałabym broni na twoim miejscu. - ostrzegłam. Mężczyzna przełknął nerwowo ślinę.
- Czego chcecie? Jesteście od Białych, prawda...? - Bełkotał. - Cokolwiek chcecie wiedzieć, nic wam nie powiem!
- Ale po co te nerwy? Uspokój się, nic ci nie zrobimy, przecież już nie jesteś związany. - Uśmiechnęłam się niemrawo. Pragnęłam zachować spokój, ale nie potrafiłam się wyzbyć uczucia ciarek biegnących po plecach. - Percyl, zgadza się?
Nie odpowiedział. Ja także nie naciskałam. Wpatrywałam się w niego spokojnie, czekając, aż się złamie. Nie trwało to długo. Skrzywił się ze szklankami w oczach chyląc głowę w dół. Wyglądał jak dziecko, które wie, że zaraz dostanie najgorsze baty od rodzica. Nie powinno, ale zrobiło mi się go szkoda. Czuję, że nie jest człowiekiem, który z własnej woli spółkuje z Czarnymi. 
- Oni mnie zabiją... - Wyrzucił z siebie męczeńskim tonem. 
- Czarni? - Skinął w odpowiedzi twierdząco. - Obawiasz się Czarnych, tak...? Nic nie szkodzi, my wszyscy się ich obawiamy.
- Oni mnie zabiją... - Powtórzył bliski płaczu. Znów odczekałam kilka minut, aż nie uspokoił się. - Nic wam nie mogę powiedzieć...
- Tchórz - mruknęłam nagle ostro. - Boisz się Czarnych? A zachowujesz jak zmuszany do czegoś niewolnik. Może od razu idź im się podłóż pod nogi i poczekaj, aż cię skopią do nieprzytomności? - Zaproponowałam. - Są ludzie młodsi od ciebie, słabsi, bojący się bardziej, którzy stają przed niebezpieczeństwem. Po co trzymasz stronę Czarnych, skoro się ich boisz? To głupota. Prędzej, czy później nie będziesz im przydatny, a wtedy i tak cię zabiją. Nie szanują prawa do życia ani do wolności. Wezmą od ciebie to, co im się podoba, a ty jeszcze będziesz im przytakiwał i za to dziękował. Po ich stronie długo nie pooddychasz! 
Percyl nie odzywał się, tylko patrzał na mnie wielkim, czerwonymi od łez oczami, jakby wyczekiwał ciosu. Cóż... Właśnie to robią z tobą te szczury – Czarni. Zniszczą cię psychicznie, aż nie będziesz miał siły walczyć, a potem i tak się ciebie pozbędą. Ten człowiek jest wrakiem samego siebie. Westchnęłam głęboko grzebiąc po kieszeniach i wyciągając chustkę. Podałam mu ją. 
- Wytrzyj twarz. Jesteś facetem, czy nie? - Nie wziął przedmiotu, ale przynajmniej już nie wyglądał jak gówno. - Nie musi tak być. Nie musisz dla nich pracować. Jeśli zgodzisz się podać nam jedną informację Biali pomogą ci uciec przed tym koszmarem. Schowamy cię przed Czarnymi, tak, by cię nie skrzywdzili. Nie będziesz się musiał już ich bać. Pozwól nam za ciebie walczyć, ale wpierw pomóż. - Uśmiechnęłam się delikatnie.
[…] Po następnych 10 minutach rozmowy i uspokajania kupca nareszcie wydobył z siebie nazwę miasta, oraz szlak, którym ma podążać syn jednego z dowódców Mercera.
Miasto Aberton. Mieli zmierzać trasą prowadzącą od wioski Lilifriodin.
- Świetnie, Rajco, o to nam chodziło. - pochwalił Cedric klepiąc mnie po głowie.  
Podszedł do kupca i... Prześlizgnął ostrzem sztyletu po jego krtani. Tak po prostu. Tak... Zwyczajnie, naturalnie... Poczułam jak robi mi się słabo na widok krwi, jak moje ciało kostnieje. Za-zabił go...? Dlaczego...? 
- Ciota, przynajmniej się nam na coś przydał – warknął, ocierając umazaną krwią broń o szaty trupa. Przeniósł na mnie wzrok lodowaty, wredny, zadziorny. - Wyglądasz blado.
- Dlaczego go zabiłeś?! - krzyknęłam.
Nie czułam paniki, czułam gniew. P tym wszystkim co powiedziałam Percylowi... Ja nie kłamałam. Każde słowo powiedziałam z wiarą i szczerością, a on...! 
- Zdradził swój gatunek, zasłużył na śmierć. - Odparł sucho Cedric wymijając mnie. - Nie bądź głupia, Rajco. Przemowa była piękna, ale naiwna. Mimo wszystko, poradziłaś sobie dobrze jak na pierwszy raz. 
- W dupie mam jak sobie poradziłam! - warknęłam. - Pomógł nam! 
- I świetnie. Niechaj Opatrzność weźmie jego ostatni dobry uczynek pod uwagę przy wydawaniu sądu! - Wszystkie słowa brata dowódcy były przepełnione kpiną, a ja czułam jak w oczach stają mi szklanki. - Resztą zadania dziewczyny zajmą się same, wracaj do bazy. - rzucił na odchodne i wyszedł. 

<Tonila?> 


Dodatek do kontynuacji tego wpisu:


Zamarłam. Ciało odmówiło mi posłuszeństwa trawiąc mnie od środka niemym szlochem, tylko spazmy i oddech świadczyły o tym, że nie jestem trupem. Trupem, właśnie. Zmusiłam się jakoś do odwrócenia w stronę martwego kupca. Tak bez życia siedział na krześle zalany własną krwią. Czerwona posoka spływała po koszuli i spodniach na ziemie tworząc kałużę. Miałam ochotę krzyczeć z frustracji, z głupoty, że tego nie przewidziałam. Równie dobrze można było od razu go dać na tortury! Nogi niespodziewanie odmówiły posłuszeństwa, musiałam kucnąć by się nie wywalić w tą kałużę. 
Coś chlupnęło.
Powoli uniosłam oczy na pustą twarz kupca, a potem... Potem przeklinałam tylko to, co zobaczyłam...

Nieobecność

Jako iż dziś wyjeżdżam i nie będę mieć dostępu do internetu proszę o nadsyłanie wszelkich opowiadań/formularzy na konto współautorki bloga. Jej nick to: Natalia Black
Jako iż rzadziej niż ja zagląda na konto po moim powrocie możecie ponownie wysyłać wszystko do mnie.
Wracam pod koniec przyszłego tygodnia.
Pozdrawiam!

Zmiany w państwach i oddziałach.

Witamy! Cóż... Ostatnimi czasy dużo tu zmian, ale robimy wszystko, by wam się lepiej pisało i podobało.
Jak widać ankieta jest w 100% na ,,tak", więc wprowadzamy zmiany.
1. W państwach takich jak: Gondkhar i Iaur'thun nie będą funkcjonowały żadne oddziały. Państwa te mają na celu po prostu handel i wydobycie surowców. Te państwa były najbardziej oddalone od siebie, pozostałe znajdują się w dość bliskiej odległości. 

2. U Białych w każdym państwie zostaje jeden oddział. Jeśli zwiększy się liczba członków oddziały, które zostaną zamknięte ponownie wejdą do działania.
Zamknięte zostają: 


  • Ćmy z Blorhill
  • Kuny z Cevissios 
  • Wydry z Vetessy
  • Jaszczury z Arghaver 
  • Sowy Śnieżne z Issertii
  • Łasice z Lotessy 
3. U Czarnych oddziały zostają bez zmian poza tym, że nie funkcjonuje Oddział Gondkhar'ski oraz Iaur'thun'ski. 

Osoby, których Oddziały zostały zamknięte proszone są o zgłoszenie, do którego oddziału chcą być przeniesione! 

środa, 22 stycznia 2014

Od Rais c.d. Epicei.

Razem z Pryzmą i Rajcą czekałyśmy na Cedrica. W tym czasie szybko popędziłam do swojego pokoju i zabrałam sztylet - kompletnie o nim zapomniałam! Nie mogłam go znaleźć. Gdzieś się poniewierał, a ja się spieszyłam. No cóż... Po dwóch straconych minutach wybiegłam z pokoju jak szalona i wróciłam do dziewczyn. Na szczęście zdążyłam przed Cedriciem.
-Uf... - Westchnęłam ciężko, kiedy już stanęłam obok Pryzmy – Zdążyłam.
-Po co poszłaś? - dopytywała się zaciekawiona Pryzma.
Wyjęłam sztylet z pasa i pokazałam dziewczynie. Chwilę mu się przyglądała, jakby chciała się upewnić, że to sztylet. Nagle przyszedł Cedric, a za nim Aela.
-Dobra, dziewczyny! Ruszamy! - zawołał mężczyzna.
Niestety nie wszyscy podzielili jego entuzjazm. Rajca przełknęła ślinę, pewnie się trochę martwiła. Aela tylko się lekko uśmiechnęła, nic więcej. Sama nie specjalnie się cieszyłam, ale się nie bałam. Moja mina, nastawienie i wszystko pozostało bez zmian. Za to Pryzma wręcz tryskała energią. W jej oczach można było zobaczyć podekscytowanie. Cedric to zauważył i się uśmiechnął. Szybko się odwrócił na pięcie i zaczęliśmy maszerować.

[...] Po jakimś czasie byliśmy na miejscu. Cedric wprowadził nas w ciemna alejkę. Na samym końcu trzy razy zapukał w mur. Ściana się rozsunęła i weszliśmy do środka.
-To taka nasza tajna kryjówka. - Wyszczerzył się. –Więc, Riwer, kiedy wyjdziesz z tej alejki, w drugiej na prawo ostatnio był widziany Percyl.
Pokiwałam głową, że rozumiem i spojrzałam na Pryzmę.
-No to co? Idziemy! - zawołała entuzjastycznie Pryzma i wypchnęła mnie na zewnątrz, a sama wyszła za mną.
Wdrapałam się na dach budynku obok. Przeskoczyłam jedna alejkę. Na drugim dachu obejrzałam się. Pryzma była na wcześniejszym budynku i mnie obserwowała. Szybko podbiegłam do krawędzi i spojrzałam w dół. Rzeczywiście, była tam alejka. Spojrzałam czy nikogo nie ma w pobliżu i dałam znak Pryzmie, że schodzę. Ona przytaknęła głową. Skoczyłam bezdźwięcznie w dół. Rozejrzałam się po alejce i zaczęłam szukać jakichś rzeczy, które mógł zostawić. Nic nie było. A co się dziwić po tych czasach? Ludzie kradną wszystko, co mogą. Musiałam znaleźć trop. Zamknęłam oczy. Przypomniałam sobie technikę, której nauczył mnie kiedyś ojciec. Wyobraziłam sobie tą alejkę w głowie. Za sprawą moich mocy i stanowiska widziałam go w zupełnie inny sposób. Przeczesałam tak całą uliczkę i znalazłam! Jeden jedyny odcisk buta. Musiał należeć do Percyla. Tak. Moje przeczucia i obrazy w głowie zawsze się sprawdzają. Otworzyłam oczy i podeszłam do miejsca, w którym widziałam owy odcisk. Kucnęłam nad min. ,,Nr buta - 41, waga - około 79kg, wzrost - 1,76" - wywnioskowałam po kształcie, rozmiarze i głębokości. Tak mniej więcej wyglądał Percyl. Przejechałam ręką po odcisku. Dzięki temu dokładnie zapamiętałam każdy szczegół, jaki na nim był. Zauważyłam, że odcisk jest taki sam jak buty produkowane przez mojego dawnego znajomego. Wiedziałam dokładnie, jak wyglądają te buty. To był już duży krok.
Podniosłam się z ziemi. Wyczułam zapach. To był ślad Percyla. Prowadził główną ulicą do... karczmy. Dałam znak Pryzmie, co chcę zrobić. Przytaknęła. Stałam się cieniem i znalazłam się w środku karczmy. Stałam za beczkami z piwem. Rozejrzałam się po karczmie i podsłuchałam rozmowę kilku kupców. Żaden z nich nie pasował do mojej wizji Percyla.
-Co za kretyn! Ile można się spóźniać! Zaraz wyjedziemy sam po niego pójdę, jak mi nie spłaci tamtego długu! - Narzekał jeden z kupców.
Nagle drzwi otworzyły się, a w nich stanął mężczyzna, który idealnie pasował do mojego ,,rysopisu".
-Już jestem! Wybacz Cornel! Mam twoje pieniądze! - zawołał i dał worek pieniędzy temu całemu Cornelowi.
Chwilę jeszcze podsłuchałam ich rozmowy, ale zrezygnowałam z dalszego szpiegowania i wróciłam cieniem do Pryzmy.
-I co? Wiesz gdzie jest? - dopytywała zaciekawiona Pryzma.
Kiwnęłam głową.
-Jak tylko wyjdzie z karczmy ściągniemy go to tej całej tajnej kryjówki, powiem ci, który to.
-Dobra, Riwer!
Pryzma jak widać była szczęśliwa z misji. Siedziałyśmy tak około kwadransa, zanim wyszedł. Kiwnęłyśmy na siebie głowami. Zaczekałyśmy na odpowiedni moment. Szybko chwyciłam Pryzmę za rękę i cieniem prędko przedostałyśmy się dwie alejki dalej. Percyl właśnie przechodził obok. Chwyciłyśmy go za ręce i wciągnęłyśmy. Jeden człowiek to widział i aż zaniemówił. Pryzma szybko go obezwładniła, a z ciałem... sama nie wiem co zrobiła, gdzieś zawlekła, by tam leżał, dopóki się nie obudzi. Stuknęłam trzy razy w mur. Otworzył się. Weszłyśmy do środka. Cedric posadził Percyla na krześle i starannie przywiązał.
-To na pewno on?
-Postura, buty i zapach się zgadzają - powiedziałam - ponadto jest kupcem, podsłuchałam jak rozmawiał z innymi handlarzami.
-W takim razie dobrze, Rajco, twoja kolej - stwierdził Cedric i spojrzał na dziewczynę.


<Epicea?>

Formy

Cześć!
Wprowadzamy obowiązek wysyłania ilustracji przedstawiającej Formę Białą lub Czarną w zależności od tego jaką Formę ma wasza postać. Ilustracje winny być artami fantasy. Jeśli nie wiecie co powinny przedstawiać możecie zajrzeć do zakładki ,,Biali/Czarni/Władze/Postacie drugoplanowe", gdzie wkrótce ukażą się obrazki ilustrujące Formy znajdujących się tam postaci. Pamiętajcie! Im bardziej zaskakująca Forma tym lepiej!
Ps. Obrazki możecie wysyłać dopiero wtedy, gdy wasza postać po raz pierwszy przybierze ową Formę.
Pozdrawiamy! 

wtorek, 21 stycznia 2014

Od Epiceii c.d. Tonilii.

Zamknęłam oczy z wdzięcznością żując nieduży, ułamany kawałek bochenka chleba, który dostałam od Rais. Nie byłam specjalnie głodna, więc stwierdziłam, że zachowam resztę dla naszej trójki na później. To dziwne, ale... Nie lubię jadać w miejscach publicznych, sama nie wiem czemu. Odzwyczaiłam się dawno od ciągłej, nieprzerwanej obecności innych ludzi. Nawet w pokoju nigdy nie ma czasu by posiedzieć w ciszy. Nie uważam samotności za rzecz przyjemną, czy cenną, tylko...  Po prostu... Nie daje się we znaki tak bardzo, jak kontakt z drugim człowiekiem.

Wyrwana z własnych rozmyślań spojrzałam na Tonilę pytająco, gdy usłyszałam że Eric ma do nas sprawę. Więc ten dzień jednak nadszedł...
- Idziemy...? - rzuciła białowłosa z wyczuwalną ekscytacją w głosie. - Idziemy, prawda? Póki jest wolny? - bezsilnie wręcz zerknęłam ku obojętnej Riwerze, mając nadzieje że chociaż w niej znajdę jakieś okruchy racjonalnego myślenia. Nie znalazłam tak naprawdę za wiele, nie to, co chciałam. Dziewczynka zwróciła oczy ku mnie, jakby wstrzymywała się do głosu w tej sprawie. - Epicea? - naciskała Tonila. Błagam, ja tu się zastanawiam...
- Chyba by wypadało, prawda...? - Obdarzyłam niecierpliwą kobietę bladym uśmiechem. - Bo jeszcze sami po nas przyjdą, a to mogłoby mieć nieciekawe skutki. - tak naprawdę wolałam zaszyć się w naszym pokoju i związać przyjaciółkę, by nie uciekła na misje. Nie wiem, co ona sobie wyobraża. Podnieca się pierwszą misją, chociaż na niej może stać się jej krzywda. A tego nie chce, o nie. Wolałabym iść sama, niż ją narażać, ale to po prostu chyba jej żywioł: życie w niebezpieczeństwie i brak baczenia na ryzyko. Oczka ciemnoskórej zamrugały wgapiając się we mnie, jakby wyczuwała mój niepokój, więc wzruszyłam tylko ramionami z nikłym uśmiechem.
- No to idziemy! - zakrzyknęło zadowolone dziewczę i po chwili zbierałyśmy się już z pokoju wraz z Rais. Zastanawia mnie... Co dla nas przygotowano.
Nie minęło dziesięć minut, gdy stałyśmy już przed biurem dowódcy naszego oddziału pukając do drzwi. "Wejść", zawołał Eric od środka, więc wsunęłyśmy do pomieszczenia.
- O. To wy, dziewczęta. Dobrze, że jesteście. - Uśmiechnął się facet. Przed jego biurkiem siedział młodszy brat dowódcy – Cedric. On także przywitał nas czarującym uśmiechem. - Właśnie omawialiśmy szczegóły waszej misji. On... - skinął na swe rodzeństwo - ... Będzie wam towarzyszył i pomagał wraz z Aelą. Zdradzi wam także szczegóły zadania. - na twarz Erica wkradł się cień wskazujący na powagę. - Mam nadzieję, ze się psychicznie przygotowałyście, to nie zabawa dla berbeciów i mimo dwójki starszych członków nikt nie ma zamiaru wam ciągle patrzeć na ręce, wystarczająco do was dociera? - wszystkie zgodnie skinęłyśmy głową. Nie podoba mi się to... Ani trochę.

W innym pomieszczeniu, około godziny po spotkaniu dowódcy, siedzieliśmy z Aelą i Cedric'iem w piątkę przy stole ustalając szczegóły misji. Sprawa naprawdę nie była prosta, wręcz przeciwnie. Naszym celem było wrobienie jednego z generałów armii Mercera – Dagona Rychłego, zwanego też Niekrytym Szermierzem. Jego syn miał dostarczyć zwiadowcom od Czarnych list od swojego ojca. Problem w tym, że nie wiadomo gdzie owy synek się znajduje.
- Więc tak, Riwera, zajmiesz się znalezieniem pewnego kupca. Jego imię to Percyl. Według naszych, aktualnie znajduje się w Stęchłej alei, w ukryciu. - Pociągnął miodu z kufla, by zwilżyć gardło. - Gość ma powiązania z Czarnymi i wie, gdzie znajduje się nasz synalek Dagona. Rajca wyciągnie z niego te informacje. Potem Pryzma.. - Spojrzał wymownie na dziewczynę. - Zadbasz, by nie było świadków i będziesz ochraniać tyły Riwery, gdy ta będzie podmieniać list.
- Nie możecie dać się złapać, bo cały przekręt szlag trafi. - dodała Aela poważnie w stronę białowłosej i ciemnoskórej. - Jakikolwiek świadek, który podważy prawdziwość podmienionego listu może nas spalić. - W sumie... Nie było tak źle jak się spodziewałam. Nie aż tak... Chyba. Zerknęłam na dziewczyny po mojej lewicy, wydawały się spokojne. Chociaż w oczach Pryzmy radośnie paliły się iskierki ekscytacji. Wydałam z siebie westchnienie, niestety, zauważone.
- Nie ma co się bać. - Wyszczerzył się Cedric. - Nowicjusze zawsze tak mają za pierwszym razem, przyzwyczaisz się! O ile długo pożyjesz... - Dziękuje bardzo za troskę, ale to ostatnie zdanie było zupełnie niepotrzebne!

Misja miała rozpocząć się za parę godzin, późnym wieczorem, by przed świtem zdążyć dopaść syna Dagona i podmienić mu wiadomość dla Mercera. Sama myśl o tym, że ja będę gadać spokojnie z jakimś oprychem, podczas gdy moje towarzyszki będą narażać życia w o wiele niebezpieczniejszych punktach misji była... Męcząca, bo i się taka niesprawiedliwa...
Czas upłynął szybko i nieubłaganie. Tonila i Rais były ubrane w specjalny stój dla skrytobójców i tropicieli, podczas gdy ja naciągnęłam na siebie duży, czarny płaszcz z kapturem. Czekałyśmy na Cedrica, który miał poprowadzić wymarsz i zabrać nas do miejsca, gdzie wszystko się zacznie...
<Rais?>

Od Rais- Misja ,,Obsydianowe ostrze"

Siedziałam cicho, jak myszka, w moim pokoju. Przyglądałam się świecy, a dokładniej płomieniowi. Rozmyślałam wtedy o świecie. ,,Czy Biały Kruk istnieje? Czy nas ocali? Czy zobaczę czasy, w których Biali będą wolni? Czy jest w ogóle sens walczyć? Może ten świat to tylko zły sen? Sen, który nigdy się nie skończy". Na te wszystkie pytania nie miałam odpowiedzi. Nagle usłyszałam kogoś. Jakiś mężczyzna zbliżał się do mojego pokoju. Po chwili zobaczyłam go w wejściu.
-Eric cię wzywa, mała- powiedział i odszedł w swoja stronę.
Jeszcze chwilę popatrzyłam na płomień i go zdmuchnęłam. Zeskoczyłam z krzesła, na którym siedziałam i wybiegłam do pokoju Erica. Tym razem znałam drogę.
Stanęłam w wejściu. Zapukałam trzy razy o ścianę. Zamyślony Eric odwrócił się w moją stronę.
-Mam dla ciebie misje.-Powiedział i odwrócił się w stronę stolika. Pogrzebał trochę w papierach i wziął jedna kartkę.
-Musisz zdobyć Izofira. Ma go niejaki Mysharri Hustil, zamożny kolekcjoner.
Dał mi kartkę ze wszystkimi wskazówkami. Była tam rycina mężczyzny, lokalizacja i rysunek ostrza. Kiwnęłam głową, że przyjęłam i wybiegłam z pokoju.
[...] Po godzinie lub dwóch byłam już gotowa. Pas z dwoma sztyletami, łuk na plecach, strzały, plecak i czarna peleryna. Po kryjomu wślizgnęłam się do jakiegoś opuszczonego budynku. Za cienka ścianą rozmawiało jakichś dwóch mężczyzn.
-Jadę do Lipthram. Podobno to ostrze, o którym się mówi, jest dużo warte.
-Tylko nie wracaj z pustymi rękami!
Usłyszałam, że jeden odchodzi. Za to drugi wsiadł na powóz i odjeżdżał. Szybko stałam się cieniem i po chwili byłam w środku wozu. Schowałam się w jednym z kątów i czekałam. Nie mogłam zasnąć, a droga nie taka krótka. Jednak wytrzymałam całą drogę. Siedziałam nieruchomo i nic nie mówiłam. Czekałam.
[...] Następnego dnia byliśmy już na miejscu. Szybko wyskoczyłam z wozu i po chwili byłam już w ciemnej alejce. Zanim się spostrzegłam przyszło tutaj trzech gości. ,,Pewnie upili się w karczmie" - myślałam. Kiedy tylko mnie zobaczyli od razu rzucili się na mnie z butelkami. Szybko zrobiłam unik i uderzyłam jednego w głowę rączką od sztyletu. Padł natychmiast. Wtedy też pozostali złapali mnie i chcieli rozerwać na pół. Ciągnęli w dwie strony. Aż mnie coś w brzuchu zabolało. Szybko się skupiłam i stałam się cieniem. Skołowani stracili czujność i wtedy też wyskoczyłam z cienia. Byłam jakieś trzy metry nad nimi i spadałam. Zobaczyli mnie i jeden zdarzył zrobić unik. ,,Jak na pijanych to dobrze sobie radzą" - pomyślałam. No cóż... Przeszłam do rzeczy. Zaszarżowałam na jednego i uderzyłam go w brzuch. Z ust poleciała mu krew i padł na ziemie. Ostatni, kiedy to zobaczył zaczął uciekać, ale złapałam go w ostatniej chwili i rozbiłam mu na głowie butelkę, która zabrałam temu pierwszemu. Wszyscy trzej byli już ogłuszeni. Szybko zaciągnęłam ich pod koniec alejki i przykryłam śmieciami. Spojrzałam na kartkę. Ten kolekcjoner mieszkał na końcu ulicy, na której właśnie była. Ponownie stałam się cieniem i przemknęłam w ciemnościach aż pod sam dom owego kolekcjonera. Urwałam kawałem kartki i napisałam wiadomość:

Przyjdź na piątą do najbliższej alejki po lewej stronie. Przynieś ze sobą ostrze. Radzę ci nic nie kombinować.

Wsunęłam mu liścik pod same drzwi i zapukałam do drzwi. Usłyszałam kroki. Ktoś się zbliżał. Szybko ukryłam się za boczna ścianą. Drzwi otworzyły się. Zobaczyłam małą dziewczynkę, która podnosi kartkę i woła: ,,Tatusiu! Tatusiu!" Po chwili pojawił się mężczyzna z kruczoczarnymi włosami, dobrze zbudowany, mniej więcej po trzydziestce. Pasował do ryciny. To był Mysharri Hustil. Wziął kartkę do ręki i aż zbladł.
-Radzę ci nic nie kombinować - powtórzyłam z ukrycia, aby wiedział, że to prawda.
Szybko zabrał dziewczynkę do środka i zatrzasnął drzwi. Wiedziałam, że odmówi. Wyczytałam to z jego twarzy. Było wpół do piątej. Popędziłam cieniem do umówionej alejki. Czekałam jakieś dwadzieścia minut i on się zjawił. Wyłoniłam się z cienia i zaczęłam negocjacje.
-Oddaj ostrze-rzuciłam stanowczo.
-Za kogo ty się masz smarkulo?! - Jak widać poznał po głosie, że jestem małą dziewczynką.
-Mam zdobyć obsydianowe ostrze, a zawsze wykonuje polecenia.
-A czemu mam ci to dać?
Mówił to wszystko z poczuciem wyższości i jak widać byłam dla niego tylko jakąś smarkulą. Lekko się uśmiechnęłam unosząc kąciki ust.
-Gdzie jest twoja córka? – spytałam.
-El.. - Elis? - Spojrzał się w kierunku domu
Szybko obrócił się i chciał pobiec do domu, ale stanęłam mu na drodze.
-Zobaczymy kto będzie pierwszy?
Stałam się cieniem i byłam w domu Hustila. Weszłam do pokoju dziewczynki. Spała. Usiadłam na jej łóżku i wyciągnęłam sztylet. Po chwili wparował rozgniewany Hustil.
-Nie chcę jej zabijać, więc może sam dasz ostrze? - powiedziałam wrednie.
On pokiwał głową, a z jego oczu poleciały łzy. Wyciągnął ostrze. Było zapakowane w zielony materiał. Podał mi je ostrożnie. Odwinęłam przedmiot wciąż trzymając sztylet w pogotowiu. Na moich klanach leżało teraz piękne ostrze. Chwyciłam je i parę razy nim powymachiwałam. Spodobało mi się.
-Zapomnij o tym wszystkim, co widziałeś, a już nie będę do ciebie przychodzić. Jeśli jednak coś wypaplasz innym osobiście przyjdę i odetnę ci głowę.
Po moich groźbach pokiwał głową, a ja spakowałam sztylet i umknęłam cieniem.
Miałam już otrze, teraz tylko pozostało pytanie: Jak wrócić? Szybko przeczesałam całe miasto, ale nie mogłam znaleźć nic pomocnego. W końcu coś albo ktoś złapał mnie za nogę i pociągnął w kanały. Otworzyłam oczy.
-Hasło? - zapytała kobieta, która mnie pociągnęła.
Wyjęłam kartkę z kieszeni i przeczytałam:
-,,Zielony kogut".
-Masz ostrze?
Pokiwałam głowa na tak.
-Chodź za mną.
Poszłam za nią. Zaprowadziła mnie do opuszczonego budynku. Wyszłyśmy na zewnątrz w ciemnej alejce. Przy samym wejściu czekał powóz.
-Wsiadaj.
Usłyszałam od tej dziewczyny i wsiadłam do wozu. Jechaliśmy długo. To pewnie przez gorsze konie, ale w końcu byłam w dobrze mi znanym mieście. Podziękowałam woźnicy i wślizgnęłam się do najbliższego kanału. O dziwo wpadłam od razu do pokoju Erica. Czekał na mnie. Dałam mu ostrze.
-Misja zakończona, to dla ciebie.-rzucił, wyciągając z kieszeni mieszek pieniędzy i podając mi go.-Świetnie się spisałaś.-Pochwalił, uśmiechając się lekko.-Oby tak dalej!
Skinęłam lekko głową i gdy dał mi znać, że mogę odejść wybiegłam z pomieszczenia prosto do swojego pokoju. 


Rais zdobywa Izofira Obsydianowe Ostrze, które trafia na listę Reliktów Białych! Gratulujemy!