wtorek, 4 lutego 2014

Od Tonili c.d. Rais

Moje serce biło nadzwyczaj szybko po tym jak zobaczyłam, co wyrabia Rais. Mimo wszystko dziewczyna po chwili uporała się ze swoim zadaniem. Dała radę! Usłyszałam gwałtowny ruch Aeli. Kobieta odwróciła się nagle i wycelowała łukiem w kierunku jakiejś postaci, która chyba nieudolnie starała się wycofać. Szpiegowała nas?!
-Stój! Odwróć się! Kim jesteś? Szpiegowałaś nas?-zapytała Wadera stanowczym, poważnym głosem.
W naszym kierunku odwróciła się młoda, śliczna dziewczyna. Wyglądała na zdezorientowaną.
<Leala? 5 linijek wyraża więcej niż 1000 słów <3 >

poniedziałek, 3 lutego 2014

Od Kim- Początek cz.2


Stanęłam jak wryta i przyglądałam się obcemu mężczyźnie. Sprawiał wrażenie pewnego siebie. Lecz wyczuwałam lekkie napięcie powstające powoli w pokoju.
-Gdzie moje maniery.-Podniósł się jednym płynnym ruchem. Zrobił kilka kroków i stał zaledwie na wyciągnięcie ręki przede mną. Mężczyzna był wyższy ode mnie o co najmniej dwie głowy. Z takiej odległości mogłam się przekonać, że on jest idealnie zbudowany. Nie jest typowym mięśniakiem ale też nie jest jakimś sflaczałym typem. 
-Na imię mam Greon- Spojrzał mi w oczy. Miał je tak błękitne jak ocean.- Jestem Głównym Skrytobójcą w Oddziele Czarnych w Korron-Thum.
-Miło Pana poznać. - Odparłam. 
Spojrzałam kontem oka na Alana. Uśmiechnął się tylko patrząc na nas jakbyśmy byli aktorami w teatrze.
-Może na razie dość tych formalności ? - zaproponował mój brat.
Greon usiadł na wcześniejszym swoim miejscu a ja rozsiadłam się na krześle. Patrzyłam na nich uważnie. Wyczuwałam, że Alan coś kombinuje tylko jeszcze nie wiedziałam co.
-Tak więc. -odchrząkną nowo poznany.- Czy to prawda co Alan o Tobie opowiadał ? - zapytał już mniej oficjalnym tonem i z niedowierzaniem zaczął mi się przyglądać. 
-Zależy co Pan usłyszał. - Odparłam.
-Jeśli dostajesz zlecenie na czyjąś głowę, wykonujesz to niezależnie od jakichkolwiek czynników. Tak ?
-Staram się wykonywać to najlepiej jak potrafię, tak jak mnie tego nauczono.
-Czyli mam zaufać mojemu przyjacielowi tylko na słowo? - Chyba mężczyzna starał się być zabawny, lecz jakoś mu to nie wychodziło.
-Na to wychodzi, proszę Pana.
-Dobrze.- Podniósł się ociężale ze swojego miejsca.-W takim razie widzę Cię jutro z samego rana w naszej siedziby. Alan wytłumaczy Ci gdzie ona się znajduje. A teraz żegnam. 
Powolnym krokiem ruszył do wyjścia. A mój brat jak oparzony wystrzelił za swoim przyjacielem.
Byłam w szoku nie wiedziałam co powiedzieć. Oszołomiona ruszyłam do swojego pokoju. Dzisiejszy dzień był dla mnie strasznie męczący. Położyłam się na łóżku i od razu usnęłam.
****
W biurze mimo rannej godziny wszyscy byli już przytomni i pracowali na najwyższych obrotach.
Podeszłam do kobiety siedzącej za biurkiem.
-Przepraszam. Miałam się stawić dzisiaj u Pana Greon'a. Jestem..
-Tak wiem wiem, jesteś Kim . Już na Ciebie czeka w swoim biurze . Znajduje sie za tamtymi drzwiami.-Baba przerwała mi w pół słowa.
Obróciłam się i ruszyłam w kierunku wskazanym przez kobietę. Zapukałam. Ze środka dobył się niewyraźne słowo " Proszę". Po czym weszłam do środka zamykając szczelnie drzwi za sobą.
-Witaj Kim. Proszę siadaj. -Znowu formalny głos.
-Dzień dobry. Dziękuję. - Usiadłam na krześle naprzeciwko biurka.
-Chcesz zostać skrytobójczynią ? Jeśli tak to szukamy kogoś takiego jak Ty. - Zobaczyłam uśmiech na jego twarzy. Co prawda mały ale zawsze to coś.
-A skąd Pan wie czy Alan nie kłamał? -Zaintrygował mnie fakt aż takiej szybkiej decyzji z jego strony.
-Jeśli o to chodzi to nigdy mnie nie zawiódł, a poza tym szukamy kogoś takiego jak Ty. Nie martw się już widziałem co potrafisz... Tak, szpiegowaliśmy Cię. - Tym razem te ostatnie zdanie wypowiedział ciszej i bardziej na relacjach znajomych a nie szef i pracownik.W gruncie rzeczy wcale nie był tak dużo ode mnie starszy, najwyżej z pięć lat.
-W takim razie z chęcią wstąpię na te stanowisko. - Ucieszyłam się niezmiernie.
-Bardzo dobrze... To by było na tyle widzimy się jutro. A teraz muszę kończyć rozmowę gdyż mam zaraz ważne spotkanie. Żegnaj.- Powiedział to i zabrał się za zbieranie kartek z biurka.
-Żegnam Pana.- Powiedziałam to wstając i wychodząc z biura. Następnie z budynki. Przed głównym wejściem stanęłam na chwilkę i spojrzałam w słońce. "Czego chcieć więcej ?'-pomyślałam i ruszyłam bez celu przed siebie.

Ogłoszenia parafialne!

1. Jak pewnie widzieliście ankieta zakończyła się pomyślnym wynikiem. Temu też pojawiła się nowa zakładka o nazwie ,,Kreatury". Macie tam rozpiskę jakże uroczych istot zamieszkujących nasz dwubarwny świat. Istoty te występują tylko w podanych w opisach państwach. Możecie śmiało opisywać wasze spotkania z nimi. Jeśli macie pomysł na nowe ,,zwierzątko" to piszcie, a ja rozpatrzę możliwość dodania go do fabuły. Od razu mówię, że nie akceptuję jednorożców, pegazów, gryfów i całej reszty oklepanych kreatur. 

2. Możecie mi wysyłać piosenki, które lubicie i kojarzą wam się z blogiem. Możliwe, że znajdą się na naszej liście odtwarzania.

3. Doszły mnie słuchy, że szerokość bloga jest za duża dlatego możliwe, że wkrótce jego szerokość zostanie zmniejszona. 

4. Zostało jedno wolne miejsce do jury. 

5. Powstała zakładka ,,Inne" na której znajdą się wasze prace nadesłane do konkursu. Te moje brzydkie wypociny, które nazywam banerem nie są brane pod uwagę podczas oceniania prac konkursowych.

To chyba wszystko!
Pozdrawiam! 

Od Rais c.d. Tonili

Cel był martwy i inni ludzie, którzy mogli mi przeszkodzić. Pełzłam po ziemi. Jako cień jestem kilkanaście razy szybsza niż normalnie. To był tylko ułamek sekundy i znalazłam się na karawanie za plecami osłupiałego woźnicy. Jego ciało zakrywało mnie od strony ludzi idących z pochodniami. Nikt mnie nie widzi - byłam pewna, ale czy to prawda? Szybko zamieniłam listy. Ten prawdziwy schowałam do kieszeni spodni, a podróbkę wcisnęłam do ręki martwego blondyna. Szybko wyjęłam sztylet i zaszeleściłam jakimiś materiałami. Woźnica się odwrócił i zobaczył jak przykładam ostrze sztyletu do gardła blondyna. Mężczyzna zaczął jeszcze bardziej krzyczeć. Podniosłam się. Byłam teraz wyższa od tego mężczyzny. Specjalnie dla efektu uśmiechnęłam się złowrogo i spojrzałam na niego jednym okiem spod kaptura. W jego oczach widziałam ogromny lęk. Mnie się boi? Dziesięciolatki? - myślałam śmiejąc się pod nosem. Obejrzałam się dookoła. Wściekły tłum z pochodniami biegł w stronę karawany. Szybko stałam się cieniem i pognałam do towarzyszy, którzy zaczęli się już oddalać. Ci ludzie zobaczyli nas i zaczęli gonić. Kiedy już praktycznie nas dosięgali Cedric wypalił:
-Nie da się szybciej do licha?!
Uśmiechnęłam się lekko i chwyciłam wszystkich za ręce. Stałam się cieniem i pobiegłam w kierunku siedziby naszego oddziału. W jednej trzeciej drogi zwolniłam i byliśmy już normalni.
-To było niezłe... - powiedział nagle zdziwiony Cedric. - Ale po co jeszcze ta szopka?! - Mówił już stanowczym i rozgniewanym głosem.
-Jeśli ktoś mnie widział, to pomyśli, że miałam dobić, albo sprawdzić czy blondyn nadal żyje. Nikt nie wpadnie na to, że podmieniałam list - odparłam ze spokojem, ale sapiąc po tym biegu.
-A... - Zaczął Cedric, ale chyba pogodził się z tym, że mam racje. - Daj ten list.
Wyjęłam kopertę z kieszeni i Cedric schował ją do swojej.
-Dasz radę jeszcze tak pobiec? - spytała Aela.
-Później, teraz nie mam siły... Jesteście naprawdę ciężcy. Musiałam was ciągnąć...
-Łał, jeszcze nigdy tyle nie powiedziałaś - wtrąciła się Pryzma ze śmiechem.
Zrobiłam skwaszoną minę.
-Dobra, zrobimy sobie przerwę dziewczyny! - Zawołał znienacka Cedric i stanęliśmy, żeby odpocząć.
Sama nie wiem kiedy, ale chyba zasnęłam. Czułam się zmęczona i... po prostu dalej nic.
[...] Kiedy się obudziłam, zobaczyłam, że jestem na plecach Cedrica, i że idziemy wolnym krokiem w kierunku naszego oddziału. Zaspanymi oczami chwilę badałam otoczenie. Nagle się otrząsnęłam - Cedric zauważył, że już nie śpię.
-Obudziłaś się już? - Zrobił chwilę przerwy - Królewno?
Kiedy mówił ,,Królewno" roześmiał się na cały głos i zaraz potem Pryzma z Aelą. Zaczerwieniłam się i szybko zeskoczyłam na ziemię. Nagle spostrzegłam, że jest z nami jakaś ,,nowa". Nabrałam powietrze w policzki i już miałam wypalić jakaś ripostę czy inne tego typu rzeczy, ale się opanowałam. Wypuściłam powietrze i już spokojnym tonem spytałam:
-Kto to?
-To jest Leala. - Wyszczerzyła się Pryzma. - Jeszcze jej nie zauważyłaś? - Dziwiła się. - Przecież stała wtedy obok Cedrica i kiedy zmieniłaś się w cień Cedric złapał ja za rękę i ,,podróżowała" z nami.
-Widziała całą akcję - wtrąciła Aela.
Przeniosłam wzrok na Lealę. Trochę niechętnie wyciągnęłam rękę. Leala jak widać też nie chętnie uścisnęła ją. Coś w jej oczach mnie urzekło... Jakby, jej spojrzenie na świat, ale kogo to obchodzi? Ruszyliśmy dalej.


<Tonila?>

niedziela, 2 lutego 2014

Konkurs


Cześć! Ogłaszamy konkurs na najlepszy baner bloga!
Zasady są proste. Jeśli wśród nas są wybitni graficy to zachęcamy to udziału i wykonania jak najładniejszego i przyciągającego oko banera o tematyce… Kontrastowej!
Praca powinna być:
1. Estetyczna
2. Przyciągająca oko
3. Tematyczna
4. Może, ale nie musi zawierać jakieś ciekawe hasło promujące bloga.

Oczywiście jak w każdym konkursie czekają nagrody!
Miejsce I: 400 punktów
Miejsce II: 300 punktów
Miejsce III: 200 punktów
Nagroda dla pozostałych uczestników: 70 punktów.

Swoje prace wysyłajcie do 16 lutego. Osoby, które nie biorą udziału w konkursie (potrzebuję dwóch) mogą zostać wytypowane do jury!  Zgłoszenia do jury oraz banery proszę wysyłać na moją pocztę: ow277@onet.pl bądź na howrse: Oliver277.

Zapraszamy! 

Od Tonilii- Misja ,,Próba wrobienia"

Kolejny dzień w Marach z Hornvill był w moim mniemaniu kolejnym dniem pełnym przygód i zwrotów akcji. Niektórzy marudzili, że nic się nie dzieje, a życie tu jest monotonne. Nie dla mnie. Ja czerpałam z przebywania tu wszystko co się dało.
-Słyszeliście?! Podobno to Świszcząca zwabiła Ośkę i Pchłę w tę zasadzkę Czarnych!-Usłyszałam nagle czyjś głos. Odwróciłam się i spojrzałam na łysego, jak zwykle brudnego i wychudzonego Obierka.
-Brednie!-Sprzeciwiła się kobieta o wygolonej na łyso czaszce, którą znałam tylko z widzenia.-Garwena nigdy by nie zrobiła takiego czegoś. To równa baba!
-Kurwa… to już nikomu nie można ufać-mruknął gburowaty, brodaty facet.
-A skąd w ogóle o tym wiesz, Obierek?-wtrąciłam.
-No… Od tego Łuszczyka i Tępego!-odparł.
-Ta? A jakie mają na to dowody?
Facet podrapał się po łysej głowie zdrapując z niej paznokciami warstwę brudu.
-No… ten, yyy…-wydukał.
-Słucham?-Upierałam się.
-No…Ja tam nie pamiętam, ale zapytaj Łuszczyka i Zack’a to Ci powiedzą! O!
Wzruszyłam ramionami i ruszyłam do swojego pokoju sprawdzić, czy Epicea skończyła już ćwiczenia u Lastinna.
Gdy dotarłam do swojego lokum wsunęłam do środka nie widząc tam nikogo. A więc jeszcze nie wróciła. Jako iż miałam wolny poranek położyłam się na sienniku i zasnęłam po kilku minutach.
[…] Obudziły mnie czyjeś dłonie szarpiące mnie mocno za ramię. Otwarłam oczy widząc przed sobą wielkie, niebieskie jak niebo oczy, piegowatą buzię i szeroki uśmiech Delvy.
-Kobieto!-warknęłam, przeciągając się.-Nie możesz trochę delikatniej?
-Nie! Wstawaj! Eric wzywa i Ciebie i Epi do siebie! Ponoć ma dla was propozycję…-Wyszczerzyła się jeszcze szerzej. Naprawdę nie rozumiałam z czego ona się całe życie cieszy?
-Wiesz czego chce? Jak znowu mamy łapać szczury w jadalni to powiedz, że jestem chora… -Przewróciłam oczyma.
-To w ramach treningu szybkości!-powiedziała.
-Jasne… Mógł od razu powiedzieć, że wkurwiają go szczury biegające mu między nogami…
-To swoją drogą!-Usiadła na łóżku.-Idź, bo Epicea już do niego poszła. Wiesz, że nie lubi długo czekać.
Westchnęłam i zwlekłam się z łóżka. Naciągnęłam buty na stopy i ruszyłam do gabinetu Elegii. Zbiegłam po schodach prowadzących do jego nory i zapukałam do drzwi.
-Wlazł!-Usłyszałam.
Wsunęłam do środka. Epi już tam była.
-Wzywałeś…-zaczęłam.
-Tak. Obiło wam się o uszy, że padły oskarżenia na Garwenę…
-Tak. Że niby ona zwabiła Ośkę i Pchłę w zasadzkę Czarnych.-Spojrzałam na Rajcę, która również już o tym słyszała sądząc po jej minie.
-Właśnie! Jest wolne zlecenie… Trzeba znaleźć dowody, bo niestety Tępy i Łuszczyk nie mają stu procentowego potwierdzenia prawdomówności… Nie chcę was zmuszać, bo to dość ciężka misja, ale myślę, że nadajecie się…
-Co mamy dokładnie zrobić?-zapytała Epicea.
-Opowiem wam wszystko dokładnie. Wspomniana wcześniej zasadzka Czarnych miała miejsce w pobliskim mieście-Knaben. W lesie nieopodal znajduje się jaskinia, do której rzekomo zwabiła nasze dwie ofiary Świszcząca Garwena. Ile w tym prawdy, nie wiem. Ale oskarżenia są poważne, więc trzeba to zbadać. Wypytacie Łuszczyka, Tępego i Garwenę, sprawdzicie jaskinię i tyle…
-Z tego co się orientuję po takich grotach często snują się Dagany…-Epicea skrzywiła się lekko.
-Owszem, dlatego to misja i dla Mówcy i dla kogoś, kto umie operować bronią.-Uśmiechnął się lekko.
-Ja w to wchodzę. Lubię Garwenę, więc nie pozwolę by bez dowodów ją oskarżano!-rzuciłam.
-Niech będzie…-Epi wyglądała na nieco niepewną.
-Świetnie. Zabierzcie się za to jak najszybciej. Musimy mieć Garwenę na oku, a to trochę męczące…
Skinęłam lekko głową, wzięłam kartkę z potrzebnymi danymi i wyszłam z jego pokoju.
<Epi?>

Od Tonilii- Misja ,,Tajny Oddział"

Był słoneczny, dość przyjemny dzień. Siedziałam sama na dachu jednego z budynków. Epicea była na lekcji pisania i czytania u jej mentora- Lasstina. Z tego co mówiła mężczyzna był nieco ,,nawiedzony”, ale nie znała do tej pory osoby tak oczytanej i pięknie mówiącej jak on. Delvy robiła zwiad i zbierała informacje na Ulicy Piśmiennej, a Rais została wysłana na grupowe poszukiwanie zaginionego podczas misji Vasila. Ja zaś dostałam od Eric’a zlecenie. Dość nietypowe, to prawda, ale całkiem przyjemne. Moim celem było zbieranie informacji o Tajnej Kompanii. Ostatnimi czasy dość często słyszy się starców opowiadających wnukom historie o niezwykle sprawnej, szybkiej i morderczej grupie zabójców pod dowództwem tajemniczego generała. Zeskoczyłam z dachu idąc spacerkiem przez szeroką ulicę. Gdzie zbierać informacje o tej całej Tajnej Kompanii? Pierwsze, co mi przyszło do głowy to karczma. Miejsce największego plotkarstwa toteż najlepsze do zdobycia jakichś informacji. Minęłam parę przecznic docierając wreszcie do mojej ulubionej gospody. Usiadłam przy blacie i uśmiechnęłam się czarująco do znanego mi karczmarza.
-Witam Panienkę! Co podać?-zapytał.
-Poproszę piwo-powiedziałam.
Mężczyzna nalał mi trunku do kufla.
-Jak się sprawy mają?-zapytałam, udając znudzoną.
-Ano po staremu. Tu kogoś zarżnęli, tu podpalili jakiś budynek, tam Czarni znowu kogoś dorwali…-Wzruszył ramionami.
-Faktycznie. Po staremu.-Zaśmiałam się.-Słyszałam jakieś opowiastki o Tajnej Kompanii…-zaczęłam.
-Taaa. Też słyszałem. Jak na mój gust głupie ględzenie i bajki dla niegrzecznych dzieci. Coś w stylu: ,,Bądź grzeczny, bo jak nie to przyjdzie Jednooki z Tajnej Kompanii i Cię porwie!”.-Zarechotał.
-Jednooki?-zapytałam.
-No! Nie słyszałaś o nim? To ten cały dowódca tej Kompanii. Pono nie ma jednego oka, to tak na niego gadają.
Pociągnęłam łyk piwa.
-Opowie mi Pan dokładnie, o co w tym wszystkim chodzi? Znam tylko urywki tej bajeczki.
-No bo jakiś czas temu nie wiadomo skąd zaczęto opowiadać masowo historię o Tajnej Kompanii pod rozkazami Mercera, którą dowodzi jednooki generał. Ponoć są niedużą grupą, ale za to bardzo dobrze wyszkoloną i szybką. Ich główna siedziba ponoć jest w Tserren-Vii, ale co chwila gdzieś podróżują. Pojawiają się nie wiadomo kiedy i nie wiadomo skąd by zabijać wrogów Czarnych. No i wiesz, starzy opowiadają dzieciom wymyślone bajeczki z ich udziałem. Tyle, nic specjalnego. Jak dla mnie, tak jak mówiłem, gówno prawda. Jakaś fama puszczona przez kogoś z nadmiarem wyobraźni, albo przez Czarnych, by straszyć ludzi.
Zamyśliłam się patrząc na złoty płyn w kuflu.
-Od kogo Pan usłyszał o nich?-zapytałam.
-Od mojego sąsiada. Mieszka przy księgarni-odparł.
Wypiłam całość, posiedziałam z nim jeszcze i pogadałam ,,o pogodzie” a potem wyszłam kierując się pod wskazany adres. Po drodze mijałam stragan, na którym sprzedawano świeże, pachnące pieczywo. Kupiłam słodką bułkę, która smakowała wybornie. To było dziwne uczucie, gdy legalnie podchodziłam do sprzedawcy i płaciłam za kupowany produkt. Wreszcie miałam pieniądze zarabiane na misjach. Nie były to duże sumy, ale zawsze coś. Żując bułkę doszłam do księgarni i odszukałam mały, stary domek. Siedział pod nim, na ławce, staruszek z siwą, rzadką brodą i zapadniętymi policzkami. Obok niego siedział mały chłopiec i chuda, niska dziewczynka o włosach przypominających mysie ogonki. Wpatrywałam się w niego chwilę, a potem podeszłam do niego nieco skrępowana. Dzieci spojrzały na mnie, a potem na moje włosy. Dziewczynka pociągnęła starca za rękaw.
-Dziadku! Patrz jakie ona ma dziwne włosy, prawie jak twoje!-Zaśmiała się.
Mężczyzna uniósł zmęczone oczy do góry i zmierzył mnie wzrokiem.
-Podejdź, dziewczyno. Nie stój tak, usiądź.-Wskazał mi gestem trzęsącej się ręki miejsce na ławce.
-Dziękuję, ja…-Zawahałam się.
-Szukasz kogoś?-zapytał.
-Właściwie to tak… Szukam Pana.
-Tak? A w jakiej sprawie?
-Bo… Słyszałam, że zna Pan opowieść o Tajnej Kompanii…-zaczęłam.
-Oh! Oczywiście! Moje wnuki uwielbiają słuchać opowieści o ich przygodach… Prawda, dzieciaczki?
-Aha!- Zgodził się chłopiec, a dziewczynka uśmiechnęła się tylko lekko.
-Usiądź, Białowłosa. Posłuchasz razem z moimi wnukami. Taką mamy dziś ładną pogodę…
Usiadłam zgodnie z poleceniem obok dziewczynki. Starzec zrobił głęboki wdech.
-To było w Iaur’thun. Wiatr zawodził wściekłym rykiem niosąc ze sobą tumany piachu i pyłu, które waliły w plecy sunącym krok za krokiem niezbyt licznym ludziom. Na czele grupy szedł wysoki, smukły mężczyzna z krwistoczerwoną chustą na prawym oku, która zasłaniała pusty jak otchłań oczodół przyozdobiony wielką, grubą blizną ciągnącą się aż po usta. Generał Tajnej Kompani zwany Jednookim wydał z siebie dudniący kaszel, bo pył i kurz ponownie dostały się do jego gardła. Liczący około stu osób oddział składający się ze świetnie wyszkolonych żołnierzy sunął tyłem pod wiatr. Piasek niesiony z burzą dostawał się we wszystkie szpary w ubraniach i zbrojach żołnierzy tworząc z potem słone, śmierdzące błoto. Powietrze wokoło było suche i gorące. Wysysało szybko wilgoć tworząc na ciałach mężczyzn i kobiet zaschniętą skorupę. Wargi wycofujących się pod wiatr ludzi popękały i obrzękły krwawiąc obficie. Do ich ust, mimo iż twarze mieli zasłonięte materiałem dostawał się obficie drobny, pustynny piach, który wdzierał się do gardeł, a na wnętrzu jam ustnych tworzył twarde, suche powłoki. Jednooki już dawno zaprzestał prób wyplucia tego wszystkiego. Ślina całkowicie wyschła w jego ustach. Te potworne burze piaskowe trwały tygodniami. Widoczność w epicentrum burzy spadała do 10 metrów. Członkowie Kompanii trzymali się blisko siebie, by nie zgubić się w tumanach piasku.-Starzec zamilkł na chwilę, jakby wczuwał się w opisywaną sytuację.-Tajna Kompania od wielu dni zmierzała w kierunku Czerwonego Kanionu. Ostoi, która mogła być ich ratunkiem przed wycieńczeniem i atakującymi ich tyły magami. Wśród oddziału poniosły się krzyki, gdy wśród miotanego przez wiatr piachu błysnęły jasne, magiczne światła. Magowie znowu atakowali! Jednooki Generał wykonał do towarzyszącego mu mężczyzny gest, który zaraz został przekazany dalej. Kilku magów z jego oddziału wzniosło bariery ochronne, które ocaliły jego ludzi, przed magicznymi atakami ludzi z Gildii Przyćmionego Słońca, która miała ich zabić. Byli już blisko. Od upragnionego Czerwonego Kanionu dzieliły ich nieliczne kilometry. Jednooki z bólem na twarzy stawiał kolejne kroki. Jeden z jego ludzi upadł z wycieńczenia. Resztkami sił pomógł mu wstać i zmotywował do dalszego marszu. Po następnych godzinach marszu wreszcie dotarli do ścieżki prowadzącej na szczyty Czerwonego Kanionu. Równie wycieńczonych, co oni magów z wrogiej Gildii zostawili jakieś trzy kilometry za sobą. Nadzieja rosnąca w ich sercach dała im siły do dalszego marszu. Udało im się! Wreszcie dotarli na szczyt Kanionu. Generał Jednooki obserwował z płaskiej równiny magów brnących wciąż przez burzę. Byli coraz bliżej… Mimo to mieli przewagę. Z góry mogli wybić ich co do jednego. W końcu byli setką najlepszych łuczników, jakich nosiła matka ziemia! Jednooki dał odpocząć swoim ludziom, sam zaś czuwał nad nimi bacząc, by magowie nie zaatakowali ich z zaskoczenia. Gdy nadchodził świt zobaczył, że magowie zbierają się do dalszego marszu. Wezwał swoich ludzi. ,,Wyciągnąć łuki!” powiedział i sam też to uczynił. Wprawnie naciągnął cięciwę. Dał znak swym podwładnym. Po chwili ich strzały śmignęły jak ptaki w dół kanionu kładąc oddział magów na ziemię. Magowie od początku byli na straconej pozycji, bo kto mądry zadziera z Jednookim i jego Tajną Kompanią?-Urwał i spojrzał na wpatrzone w niego wnuczęta. Dzieci słuchały go do tej pory z rozchylonymi ustami.
-Głupi byli Ci magowie! Nikt nie zadziera z Generałem Jednookim!-powiedział chłopiec stając na ziemi.
-Ale to straszna opowieść…-powiedziała dziewczynka.
-Głupia jesteś, Anka!-Oburzył się chłopiec.
-Nie jestem!-Anna zmarszczyła czoło.
Przyglądałam się zapałowi dzieci. Były jeszcze małe i zapominały, że ich ukochana Tajna Kompania, o ile w ogóle istnieje, służy Mercerowi. Staruszek spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem.
-Dziękuję za opowieść, ale… Muszę już iść do domu…-powiedziałam.
-Tak… Do domu. Idź, Białowłosa, jeśli musisz, ale pamiętaj, że jeśli chcesz jeszcze kiedyś wysłuchać jakiejś historii, to jestem do Twoich usług.-Zaśmiał się.
Skinęłam mu z wdzięcznością głową i ruszyłam szybkim krokiem w kierunku wejścia prowadzącego do bazy oddziału. Czułam na sobie jeszcze chwilę wzrok starca. Był…dziwny. Ta cała Tajna Kompania brzmi jak prawdziwa bajka, ale kto wie? W każdej opowieści jest ziarno prawdy…