niedziela, 2 lutego 2014

Od Narhaela c.d. Mishelle

Minęły jakieś dwa tygodnie od momentu przyłączenia się do Tserren-Viijskiego Oddziału Czarnych. Cóż… Czas leciał tu dość szybko. Nie można było się nudzić, można wręcz powiedzieć, że Nerio, gdyby mógł to wsadziłby swoim ludziom miotłę w dupę i kazał przy okazji wykonywania misji zamiatać.  Nawet teraz wracałem z misji odnalezienia zaginionego informatora, który udał się po odbiór wiadomości w Korron-Thum. Jaka szkoda, że zastałem go martwego. Padł ofiarą kolejnego zamachu Białych. Las szumiał cicho, a zagłuszał go tylko pluskot wody w przepływającym niedaleko strumyku. Miałem skręcić w stronę gościńca, bo znalazłem się dość blisko siedziby Czarnych w Korron-Thum, gdy nagle poczułem znajome oddziaływanie czarnej magii. Odwróciłem głowę w tamtym kierunku. Zbliżyłem się do strumyka zaciskając w dłoni puginał. Uśmiechnąłem się i schowałem broń, gdy mym oczom ukazała się naga, piękna kobieta kąpiąca się w strumieniu. Odwróciła się nagle. Zapewne również wyczuła moją energię. Zmierzyła mnie bacznym wzrokiem.
-Nie jestem wymarłym gatunkiem tylko kobietą. Nie musisz się na mnie tak patrzeć – wymamrotała pod nosem.
Zaśmiałem się cicho.
-Wymarłym może nie, ale pięknych kobiet jest coraz mniej… Nie ma nawet czym oczu nacieszyć.
Spojrzałem na odpływ strumienia trochę poniżej miejsca, w którym się kąpała.
-Czy wiesz, że w niższym pływie strumienia mają swoje gniazdo topielce?-zapytałem.
Aż mnie zmuliło na wspomnienie oślizgłych, zębatych kreatur wyłaniających się z czarnych bajor.
<Mishelle?>

Od Narhaela- Rekrutacja

Był wieczór, gdy po dwudniowej podróży do siedziby Czarnych w Cyn’torio wreszcie zsiedliśmy z koni. Noc była chłodna, a duże miasto otoczone (jak większość Tserren-Viijskich osad) lasem zdawało się spać. Blondyn skinął na mnie i ruszył szeroką aleją do górującego nad resztą budynków ośrodka życia Czarnych w leśnym państwie. Cała ich siedziba była wykonana z drewna. Miała w sobie nadzwyczajną harmonię. Weszliśmy po schodach, na końcu których stali dwaj państwowi strażnicy odziani w mundury z herbem króla Iviliosa- srebrną łanią, która odznaczała się na zielonym materiale ich odzienia.  Spojrzeli na Sharona podejrzliwie.
-Spokojnie, to nowy rekrut…-mruknął.
-Generał Tiernan wie?-zapytał jeden z nich.
-Nie, ale się dowie.- Posłał im miażdżące spojrzenie.
Obaj w końcu dali spokój i wpuścili nas do środka. Główny korytarz był szeroki, pusty i jasno oświetlony. Na boki rozchodziło się kilka korytarzy. Przystanął.
-Tu, przy pierwszej odnodze na lewo są pokoje dowódców. Radzę nie zawracać im dupy co chwila, bo dla odstresowania się mogą ci wpakować żelazo w dupsko. Na prawo masz bibliotekę. W drugiej odnodze są pokoje pozostałych członków oddziału i kuchnia. Na samym końcu sala treningowa, łaźnia i wychodki. Pojąłeś? To świetnie. Idziemy pozawracać dupę Tiernanowi. Mam nadzieję, że nie jest w złym humorze.
Szedłem za nim nieco zagubiony. Sama świadomość, że to główna siedziba jednego z oddziałów Czarnych mnie przytłaczała, a co dopiero wizja spotkania z dowódcą owego oddziału.
Sharon zapukał niezbyt głośno do jednych z drzwi. Usłyszał po chwili ciche ,,wejść”.
Otwarł drzwi i wszedł do środka, a ja za nim.
-Generale.-Skinął lekko głową. Zmierzyłem wzrokiem niezbyt postawnego, smukłego faceta odzianego w czerń. Był blady, a na głowie miał czuprynę gęstych, ciemnych włosów.
-Sharon. Przyprowadziłeś nowego?-zapytał podchodząc do mnie.
-Owszem, generale. Narhael ma potencjał-rzucił.
-Miło mi.-Czarny uścisnął mi dłoń. Odwzajemniłem gest.
-Mnie również-odparłem.
-Masz Formę?-zapytał wprost.
-Owszem.
-Typ?
-Cienista…
-Doskonale. Więc jak? Wesprzesz nasze działania przeciwko Rebelii?-Zmierzył mnie wzrokiem.
-Czemu nie? Chyba mam jako Człowiek Czarnej Krwi obowiązek walczenia przeciwko pchlarzom.
Dowódca uśmiechnął się lekko.
-Owszem. Masz. Chodź, załatwimy sprawy formalne, a potem Sharon wskaże Ci Twój pokój. Swoją drogą… Sharon, dobra robota. Jeszcze trochę udanych akcji i wybijesz się ponad resztę posłańców.
Spojrzałem na blondyna zdezorientowany, ale on tylko wyszczerzył się do mnie głupkowato.

Od Narhaela- Początek cz.2

Mężczyzna w moim towarzystwie wyszedł z karczmy, a potem całkiem z miasta idąc w kierunku lasu. Nie szedł nawet żadną ścieżką. Wpakował się prosto w gąszcz. Mimo iż wszędzie pełno było krzewów on przechodził przez nie bezproblemowo i zwinnie.
-Kurwa! Jaja sobie robisz?-warknąłem wściekły.
-Chodź. Już blisko. Zależy mi na dyskrecji…
-Nie idziemy się ruchać tylko walczyć.-Przystanąłem zdając sobie sprawę, że facet wygląda dość podejrzanie. Może faktycznie jakaś ciota czy co?-Wiesz co?! Nie chcę mieć twojego chuja w dupie. Nie jestem pedałem by wybierać się z obcym facetem na przechadzki w leśne ostępy.
Blondyn odwrócił się do mnie. Najpierw przyglądał mi się poważnie jakby analizował nastałą sytuację. Dopiero po chwili parsknął szczerym śmiechem.
-Co?!-zapytał wyraźnie rozbawiony.
-Nie wiem jakie masz zamiary… Mieliśmy się bić, a nie szukać ustronnego miejsca w środku lasu.
-To nie tak! Za kogo Ty mnie bierzesz?-zapytał i rozejrzał się po terenie.
Byliśmy dość daleko od wioski, było cicho. Drzewa tworzyły tutaj naturalne, zielone zadaszenie ledwo przepuszczając jakiekolwiek promienie słońca. Dość sporo miejsca na pojedynek.
-No nie wiem. Inaczej wyobrażałem sobie Czarnych.-Wzruszyłem ramionami.
-To znaczy jak?-Uniósł pytająco wąską, jasną brew.
-No… Ludzie się boją tego waszego klanu. A Ty nie wyglądasz jak ktoś, kogo powinno się bać.
-Jestem tylko posłańcem. Ja raczej nie walczę. Mam wzbudzać zaufanie i być szybki. Tyle. Możemy przejść do rzeczy?-zapytał.
-No dobra. Ale jak Cię pokonam to co?
-O tym po walce… Jak już mówiłem to nie będzie zwykłe mordobicie. Zaprezentuj się…-Uśmiechnął się lekko.
Serce podeszło mi do gardła, a ciało przeszył dreszcz, gdy zobaczyłem jak mężczyznę ogarnia czerń. Po chwili cienie uformowały się w sylwetkę postaci przyodzianej w czarne szaty. Spod czarnego kaptura nie widziałem nawet jego oczu.
~Na co czekasz?-W mojej głowie lodowatym szeptem rozniósł się znajomy głos faceta. Mimo iż wiedziałem, że to on w swojej Formie, to przyprawiał mnie o dreszcze, a głos niosący się po głowie był delikatnie ujmując przerażający.
A więc o to mu chodziło, gdy mówił, że nie ma na myśli zwykłego mordobicia. Mam przyjąć swoją Formę. Niech mu będzie.
Skupiłem się na swojej wewnętrznej energii i otwarłem blokady trzymające moją magię wewnątrz mnie. Czarna, smolista moc rozlała się po moim ciele. Po kilku sekundach stałem przed nim w postaci takiej, jaką przybierałem, gdy moja magia wychodziła na zewnątrz.
Zakapturzona postać Czarnego uniosła wyżej głowę.
~Ciekawie-powiedział, a w jego dłoni powoli zaczęła formować się energia.
Cholera. Na serio chciał walczyć. Rzadko kiedy używam swojej Formy do otwartej walki…
Postać zaszarżowała. W ułamku sekundy przybrałem niematerialną formę utworzoną z cieni. Wyminąłem go z prawej strony i wytworzyłem w dłoni czarne ostrze. Zamachnąłem się nim. Czarny syknął, gdy ostrze sięgnęło jego pleców. Odwrócił się i z rozmachem cisnął strumień mocy w moim kierunku. Zlałem się z cieniami drzew unikając ataku. Usłyszałem jego rozeźlony charkot.
Uniósł ręce do góry, a jego intensywnie złocista magia poleciała we wszystkich kierunkach. Skrzywiłem się, gdy dosięgła mojej osoby raniąc mój bok. Moja Forma szybko poradziła sobie ze zranieniem. Wysunąłem z cieni i zacząłem manipulować otoczeniem. Wytworzyłem wokół siebie i nad sobą cieniste bariery, które umożliwiły mi swobodne przemieszczanie się po całym terenie walki. W postaci cienia rozszczepiłem się na kilka sylwetek i zaszedłem go od każdej strony. Odbił atak dwóch z czterech moich kopii, ale nim zdążył się odwrócić stałem za nim z ostrzem przy szyi.
Usłyszałem w głowie lodowaty śmiech Czarnego, który wraz z jego powrotem do ludzkiej postaci stawał się coraz bardziej naturalny, aż w końcu zupełnie normalny.
Zabrałem od niego broń i cofnąłem się zamykając magię ponownie w swoim wnętrzu. Wróciłem do swojej normalnej formy.
-No, no, no. Więc jednak nie myliłem się co do Twojej osoby-rzucił, podchodząc bliżej.
-Cienki jesteś jak na Czarnego…-mruknąłem.
-Jestem tylko posłańcem. Ja nie muszę umieć walczyć. Jestem formą cienistą, a nie ofensywną.-Wzruszył ramionami i wyciągnął w moim kierunku swoją dłoń.
Uścisnąłem ją.
-Sharon.-Przedstawił się.
-Narhael.
-Cóż więc, Panie Narhael mam powiedzieć? Proszę się pakować i jedziemy do Oddziału przedstawić Pana naszemu dowódcy. Przydasz się… Tak myślę.-Uśmiechnął się lekko. 

Od Ele'yasa- Początek

Spod przymrużonych powiek obserwowałem falujący dynamicznie płomień świecy. Rozchyliłem lekko wargi oddychając głośno i głęboko z rozkoszy. Moje palce powoli wplotły się w złote, dość długie, lekko kręcone włosy mojego obiektu pożądania.
-Mocniej! Postaraj się trochę bardziej…-jęknąłem, przyciskając głowę, która dawała mi teraz tyle przyjemności bardziej do swojego krocza.
-Staram się…-Usłyszałem melodyjny, dość wysoki głos.
Zapaliłem fajkę i zaciągnąłem się wypuszczając obłoki dymu z ust.
Mokry, śliski język wodził powoli wzdłuż mojego kutasa.
Rozparłem się wygodniej w fotelu. Serce zabiło mi mocniej, gdy usłyszałem nagle głośne dobijanie się do drzwi. Zerwałem się z fotela i nim zdążyłem naciągnąć gacie na dupę drzwi poleciały razem z zawiasami. Do środka wparowało trzech dryblasów, którzy stanęli jak wryci, gdy zdali sobie sprawę z tego, co tu się właśnie działo.
Spojrzałem na nich oburzony.
-No co się tak gapicie?!-zapytałem.-To już nawet nie można sobie dziwki do domu zaprosić?-Przeniosłem wzrok na młodego, złotowłosego chłopaka, który przerażony skulił się pod ścianą.
Trójka facetów dalej stała nieco zaskoczona.
-No, kurwa, gadacie po coście tu się przysnuli? Czemu przeszkadzacie mi w moich wieczornych rozrywkach? A jak nie chcecie gadać to wypierdalać i płacicie za nowe drzwi.-Zapiąłem pas w spodniach i skinąłem na nagą, męską dziwkę by się ubrał.
Jeden z nich otwarł wreszcie gębę.
-Jesteśmy tu na rozkaz Tiernana Nerio. Dostaliśmy wiadomość, że współpracujesz z Rebelią!-powiedział.
Zrobiłem tępą minę. Mój fallus stracił już cały animusz.
-Ja? Z Rebelią? Błagam, nie obrażajcie mnie. Wpierdalacie się bez zaproszenia do mojego domu jak świnie do chlewa i jeszcze śmiecie mnie oskarżać o kontakty z tymi siostrojebcami? Poczęstowałbym was herbatą, ale za taką obrazę nie zrobię tego…
-Nie bądź taki mocny w gębie, cioto, bo nie wyjdzie Ci to na dobre-warknął.
-Wypraszam sobie tę ciotę! Pederasta, jeśli już…-Uśmiechnąłem się lekko.
-Jeden chuj. Zbieraj się po dobroci. Musimy Cię przesłuchać i stwierdzić, czy faktycznie masz jakiekolwiek kontakty z Białymi.
-Przesłuchać? Chciałeś powiedzieć, że posmyrasz mnie po boczkach rozgrzanym żelazem.
Nie odpowiedział na to zupełnie nic.
-No trudno. Miło mi było, Auro. Masz. Płacę podwójne za nieprzyjemności.-Wręczyłem mu mieszek z podwójną ilością monet, jakie miał dostać za swoje usługi.
Skinął lekko głową i wyszedł pośpiesznie. Ubrałem się, nałożyłem długi, skórzany, czarny płaszcz i podszedłem do trójki wielkich oprawców. Spojrzałem na nich.
-Mogę tylko poprosić znajomego o to, by zajął się drzwiami, bo jak mniemam wy tego nie zrobicie, a nie chcę by złodzieje wynieśli mi cały dorobek życia.
Ciemnowłosy spojrzał na dwóch pozostałych.
-Ja z Tobą pójdę, a Yarpen i Erwir przeszukają twój dom w poszukiwaniu dowodów na potwierdzenie naszych podejrzeń o twoje konszachty z Białymi.
-Proszę bardzo. Rozgośćcie się. Tylko jak mi zniknie coś drogocennego to wiem, gdzie uderzyć-ostrzegłem, wychodząc w towarzystwie ciemnowłosego dryblasa na ulicę. Skierowałem się razem z nim do domu obok, gdzie mieszkał mój dobry znajomy- Zigrid. Stara kutwa i ruchacz, ale mogłem na nim polegać. Stanąłem przed drzwiami jego domostwa i zapukałem. Otwarł mi po kilku sekundach.
-O! Ele’yas. Dobrze Cię znowu widzieć, brachu. –Przeniósł wzrok na mojego mięsistego towarzysza.-A to…?
-Nie ważne. Idę z nim na przechadzkę. Zigrid, mam do Ciebie gorącą prośbę. W dość… nieprzyjemnych okolicznościach moje drzwi pozbyły się zawiasów. Mógłbyś… zadbać by mi nikt nie obrabował domu? Zapłacę Ci gdy wrócę.
-Jasne, a co się stało?-dopytywał.
Westchnąłem.
-Wyjaśnię Ci innym razem.
-Dobra.-Uśmiechnął się krzywo.
Oprawca skinął na mnie.
-Idziemy-mruknął.
Ruszyłem z nim z powrotem do mojego domu czując na sobie ciekawski wzrok Zigrida.
-I co? Znaleźliście coś?-zapytał mój towarzysz, gdy wreszcie znaleźliśmy się ponownie u mnie.
-Nic-syknął Yarpen.
-Dobra. Trudno. Idziemy-powiedział i wyszliśmy z domu.
Poprowadził mnie w kierunku znanej mi siedziby Czarnych. Nigdy nie byłem we wnętrzu budynku. Całość wykonana była z drewna. Skręciliśmy w któryś z korytarzy. Cała trójka wsunęła razem ze mną do jakiegoś pomieszczenia. Drgnąłem widząc niezbyt postawnego, ciemnowłosego faceta.
-Przyprowadziliśmy go. W domu nie znaleźliśmy nic podejrzanego.-Zameldował najbardziej gadatliwy z całej trójki.
-Dobrze, Lyxzen. –Spojrzał na mnie.-Ele’yas… Nazwisko nieznane. Czemu ukrywasz swoje miano?-zapytał.
-Lubię anonimowość, ale jeśli bardzo was ciekawi to moje nazwisko brzmi Ard’carraight.
-Dostaliśmy informację od pewnej osoby, że współpracujesz z Białymi. To prawda?
-Nie.-Odparłem krótko.
-Yhym… Skądś te podejrzenia muszą być.-Nie wyglądał na przekonanego.
-Może ten ktoś po prostu mnie nie lubi?-Wzruszyłem ramionami.
-Ciekawa koncepcja. Zabierzcie go na dół. Może tamtejsza sceneria rozwiążę mu język.
-Nie rozwiąże, bo nic nie wiem…-warknąłem.
-Jakoś Ci nie wierzę…-powiedział.
Zatargali mnie na siłę do obskurnego pomieszczenia pod ziemią. Całość wyłożona była kamieniem. Lyxzen przemocą przywiązał moje ręce i nogi do ustawionego pod pewnym kątem stołu. Dopiero teraz zobaczyłem, że pod drugą ścianą również unieruchomiony leży jakiś nieprzytomny mężczyzna, na którego ciele widniały ślady tortur.
Tiernan stanął obok mnie i spojrzał na mnie pustym wzrokiem.
-Mów…
-Co mam mówić?! Ja nic nie wiem!-rzuciłem wściekły.
Mężczyzna skinął na jednego z trzech oprawców.
Yarpen wziął do ręki kawałek rozgrzanego do czerwoności żelaza, które tkwiło do tej pory w ogniu.
Podszedł do mnie i zerwał z mojej piersi koszulę. Wrzasnąłem przeraźliwie, gdy poczułem jak żelazo wypala mi skórę w okolicach żeber.
-Szczam na was gęstym moczem, obsrane kutafile! Chuja wam powiem!-wrzasnąłem.
Mimo bólu nie miałem zamiaru powiedzieć im tego, co kiedyś przez cholerny niefart dowiedziałem się w jednej z karczm.
Tiernan skinął ponownie na Lyxzena. Dryblas przeorał mi drugi bok narzędziem tortur. Z mojego gardła ponownie wydarł się krzyk.
-A więc jednak coś wiesz…-Nerio spojrzał na mnie przenikliwie.-Będziemy się tak z tobą zabawiać, póki nie powiesz nam tego, co chcemy wiedzieć…
Splunąłem mu prosto na pierś. Szkoda, że nie dosięgłem do jego mordy. Spojrzał na cieknącą powoli w dół ślinę.
-Nie ładnie…-powiedział, mimo wszystko opanowanym tonem i skinął lekko głową.
Tym razem podszedł do mnie Yarpen. Facet trzymał w dłoni wąską, ostrą igłę. Chwycił jeden z moich palców i zaczął wbijać przedmiot pod mój paznokieć. Łzy napłynęły mi do oczu.
[…] Po jakimś czasie, który ciągnął mi się w nieskończoność wreszcie straciłem przytomność. Z błogiego stanu wybudziło mnie wiadro lodowatej wody wylanej mi prosto na głowę.
-Jeszcze nie skończyłem…-powiedział dowódca.
-Pierdol się-syknąłem schrypniętym głosem.
Poczułem jak stalowe obcęgi ponownie zaciskają się na moich palcach miażdżąc je stopniowo.
-Zostawcie go…-Usłyszałem nagle.
Wszyscy odwrócili się w kierunku tego mężczyzny, który do tej pory milczał z zamkniętymi oczyma.
-Tak? A bo co?-zapytał Yarpen.
-On nic nie wie...-powiedział spokojnym tonem.
-Naprawdę? A więc przemyślałeś sprawę i wyśpiewasz nam wszystko co wiesz na temat swojej ukochanej organizacji?-Tiernan uniósł do góry jedną brew.
-Tak. Ale wypuśćcie go. On nic nie wie. Nawet nie wiem kto to…
-Ah tak? No to mów…
Otwarłem szerzej oczy widząc jak nie wiadomo skąd tuż za mną pojawił się wysoki, umięśniony mężczyzna o krótkich włosach. Położył palec na wargach na znak milczenia. Po chwili z cienia wyłoniła się poważna, dumna kobieta o kręconych, jasno-brązowych włosach. Oboje mieli twarze zasłonięte chustami. Trzymali w dłoniach po dwa sztylety. Kobieta skinęła lekko mężczyźnie i zaraz cisnęła je prosto w plecy Yarpena i Luxzena. Mężczyzna dopadł Erwira, ale nim zdążył obezwładnić również Tiernana ten uskoczył zwinnie na bok chwytając z dłoń swój sejmitar. Uśmiechnął się przebiegle.
-Kogo my tu mamy…-powiedział jakby nie zważając na to, że jego życie jest zagrożone. Drzwi od tylnej strony sali otwarły się. Do środka dumnym krokiem wsunęła postać z twarzą zasłoniętą materiałem. Na głowie miała kaptur. Tiernan spojrzał na nią kątem oka.
-Pan Tiernan Nerio. Jakże mi miło!-powiedziała pewnym siebie, wyniosłym tonem.
-Mnie pewnie też byłoby miło, gdybym wiedział kim jesteś…
-Nie dowiesz się. Fantom! Uwolnij ich obu. Wracajcie do nas. Pozwólcie, że my porozmawiamy sobie w cztery oczy-rzuciła, obnażając dwa długie sztylety.
Poczułem jak mężczyzna uwalnia mnie z oków. Druga kobieta pomogła drugiej ofierze Czarnych. Gdy tylko stanąłem poczułem jak nogi się pode mną uginają.  Fantom wziął mnie pod ramie i wyprowadził drugim wejściem. Gdy znalazłem się na zewnątrz poczułem, jak ogarnia mnie jakaś dziwna aura. Zupełnie jakby coś odcięło mnie od świata. Przeszliśmy wąską aleją kierując się do ścieków. Poczułem nieprzyjemny smród, gdy tam weszliśmy. Wyminęliśmy kanały wychodząc dołem rzeki. Mężczyzna posadził mnie pod jednym z drzew. Dopiero teraz zorientowałem się, że wyszliśmy z miasta do lasu.
Przykucnął przed moją osobą.
-Kim jesteś?-zapytał.-Czemu Czarni wzięli Cię na przesłuchanie?
-Ele’yas. Nie wiem. Ktoś musiał na mnie donieść… Przypadkiem dowiedziałem się w jednej z karczm od jakiegoś pijanego mężczyzny pewnych informacji na temat Białych. Podejrzewają mnie o konszachty z Rebelią.
-To faktycznie nieźle się wkopałeś. Powiedziałeś im coś?
- Nie. Nie lubię ich tak samo jak wy.
Po chwili dołączyła do nas również ta kobieta z wymęczonym do granic możliwości jeńcem.
-Bierzemy go do bazy?-zapytał Fantom.
-Za co go pojmali?
-Wie coś na nasz temat. Nie wygadał się.
 -Esseath? To prawda? Gadał coś?-zapytała zamaskowana.
-Nie… Milczał-wydukał zmasakrowany facet.
-Bierzemy go. Niech się kimnie, poniesiesz go. Lepiej, żeby na razie nie znał drogi do bazy…-powiedziała stanowczo.
Fantom wzruszył ramionami, wyjął z kieszeni jakąś fiolkę, odkręcił ją i podstawił mi pod nos.
Mimowolnie wciągnąłem trochę intensywnego aromatu i po chwili odpłynąłem. 


***


Łania wpatrywała się w Tiernana zawziętym wzrokiem. Skoczyła zwinnie i zaatakowała. Ich bronie uderzały o siebie co chwila z głośnym brzdękiem. Kobieta uchyliła się, zablokowała jednym ze sztyletów sejmitar Czarnego i zamachnęła się drugą bronią po brzuchu faceta. Ten krzyknął, gdy poczuł jak ostrze jej broni tnie jego skórę.
Cofnął się do tyłu łapiąc za ranę. Mimo bólu zablokował jej kolejny, agresywny atak. Krew tryskała z rany zalewając wilgotną, brudną podłogę czerwoną posoką. Po chwili Nerio osłabł na tyle, że oberwał znowu. Tym razem jej ostrze dosięgło jego ręki wytrącając mu broń z dłoni. Kobieta uśmiechnęła się pod chustą tryumfując.
-To twój koniec… Dałeś się podejść. Straciłeś czujność…-powiedziała.
Podeszła bliżej. Zacisnęła mocniej dłoń na rękojeści sztyletu. Przymierzała się do zadania śmiertelnego ciosu. Skrzywiła się słysząc huk otwierających się drzwi. Skoczyła ku drugiemu przejściu by uciec jak najszybciej. Do sali tortur wpadło kilku Czarnych. Dwoje z nich przypadło do rannego dowódcy. Reszta rzuciła się za uciekającą. Kobieta biegła przed siebie, by jak najszybciej wydostać się z opałów. Wybiegła na miasto i popędziła w kierunku kanałów. Skoczyła w dół szybko jak prawdziwa sarna. Jej stopy uderzały dość cicho o kamienne podłoże korytarzy ściekowych. Wskoczyła do wody na dole rzeki i popędziła przez las gubiąc wreszcie napastników. Pośpiesznie skierowała się prosto do ukrytej bazy przeklinając, że nie udało jej się zabić Tiernana Nerio. 

***


Obudziłem się wreszcie leżąc na niewygodnej jak cholera, drewnianej koi. Rany na ciele były opatrzone starannie. Rozejrzałem się po pomieszczeniu. Było dość ciemno. Nieduży pokój oświetlała tylko jedna świeca. Drgnąłem widząc w łóżku obok tego mężczyznę, który podzielał ze mną los ofiary. Jak mu było? Esseath? Wciąż spał. Podniosłem się i w samej bieliźnie ruszyłem do drzwi. Nim jednak zdążyłem wyjść drzwi otwarły się. Naprzeciwko mnie stała ta sama kobieta, która pojawiła się wtedy razem z Fantomem.
-Już się obudziłeś? Szybko.-Zmierzyła mnie wzrokiem.-Ubierz się. Pójdziesz ze mną do Łani.-Wręczyła mi czyste ubrania.
Nałożyłem na siebie szarawą koszulę i trochę za duże spodnie. Wyszedłem razem z nią z pomieszczenia. Otwarłem szerzej oczy widząc przed sobą ogromną, rozległą salę. Całość wyglądała jakby była wykopana w ziemi, a podparta była tylko konarami drzew. Ktoś, kto to projektował był albo szalony, albo pijany. Albo jedno i drugie… Po drewnianych kładkach skierowaliśmy się do jakiegoś pomieszczenia. Zapukała do ozdobionych misternymi wzorami drzwi i weszła. Wewnątrz było przestronnie i jasno.
-Vennetto. Obudził się już-zameldowała.
-Dziękuję, Tiqune-powiedziała rudowłosa kobieta, pewnie ta sama, która tamtego dnia walczyła z Tiernanem.
-Tak więc masz na imię Ele’yas?-zapytała.
Skinąłem na to głową.
-Czemu pojmali Cię Czarni?
-Podczas popijawy kilka miesięcy temu w jednej z karczm pijany w trupa mężczyzna wygadał mi, że baza Rebelii znajduje się za miastem, pod starym dębem, a wejścia ukaże się tylko wtedy, gdy wypowie się jakieś tam hasło. Nie pamiętam dokładnie, bo sam byłem nieźle narąbany. To tyle. Nie wiem kto mnie sprzedał. Po prostu przyszli i oskarżyli mnie o konszachty z… wami.
-Rozumiem. A jak wyglądał ten facet, który z Tobą wtedy rozmawiał?
-Niski, twarz miał pokrytą bliznami po pryszczach, rzadkie, jasne włosy. Jedno oko miał pokryte bielmem…
-Śliski!-syknęła.-Jak dawno to było?-zapytała.
Zamyśliłem się.
-Dokładnie to jakieś dwa i pół miesiąca temu.
-Zdrajca! Był kiedyś jednym z nas, ale zdradził i uciekł. Do tej pory nie umiemy go odnaleźć i zabić…
Nie odezwałem się.
-To co teraz ze mną?-zapytałem.
Kobieta zmierzyła mnie wzrokiem.
-Masz dwie opcje. Dołączysz do nas, albo zabijemy Cię, bo za dużo wiesz.-Uśmiechnęła się lekko.
-Jest jeszcze jedna opcja. Dołączę do was i wygadam się Czarnym, by mieć święty spokój.
-Tak też można, ale wtedy oni zabiją Cię, gdy im wszystko powiesz. Tacy już są.
-No tak, najdłużej pożyję przyłączając się do was?
Skinęła lekko głową.
-No dobra… To co dokładnie mam robić?
-Zaraz wszystko omówimy. Na spokojnie…-Uśmiechnęła się czarująco, ale mimo wszystko jedyne, co umiałem wyczytać w tym uśmiechu to wizja mojego tragicznego końca. 

piątek, 31 stycznia 2014

Od Vermeery - Misja "Poza zasięgiem wzroku"

Zapowiadał się kolejny nudny dzień w oddziale Re'Vermesch Pluvia'ńskim. Wszyscy sennie snuli się po bazie. Nawet Eroth i Shey, którzy zawsze są w nienagannej gotowości, wyglądali na pogrążonych w śnie.
Liście powoli kołysały się na drzewach w rytm ustalany przez delikatny podmuch wiatru, słońce leniwie wyłaniało się zza widnokręgu oślepiając i przedzierając się przez gęste poszycie lasu.
Wśród tego wszystkiego, w metalowej puszcze siedziałam ja. Od dwóch godzin zapatrzona w dal polerowałam kolejne sztuki broni. Delikatnie, okrężnymi ruchami prowadziłam poszarzałą już szmatkę wysmarowaną w olejkach i środkach zabezpieczających. Obserwowałam codzienną krzątaninę szturmowców, ćwiczenia słowne języków i egzaminy nowych szpiegów.
Ach ta monotonia. Dokładnie wiedziałam co będzie następnym słowem wypowiedzianym przez Rivith, jakie będzie kolejne polecenie Derhanai. A to, co za moment zrobi Thera było dla mnie jak fragment książki czytany po raz setny.
Jednak tym razem zakończenie książki było inne.
- René, rusz się. - dotarł do mnie głos mojej przełożonej. Spojrzałam na nią zmęczonym wzrokiem, gotowa wysłuchać kolejnych poleceń czy też narzekania na moje lenistwo. - Aaron ma dla ciebie zadanie.
Na samą wzmiankę o dowódcy, moje oczy zaświeciły. Od tygodni nie miałam nic do roboty, dlatego każdy moment spędzałam z szturmowcami - moją przybraną rodziną.
Automatycznie powróciłam do czyszczenia broni, jednak zmusiłam się aby przestać. Odłożyłam wszystko na bok, spojrzałam na wielką halę podzieloną na mniejsze kwadraty, gdzie każdy tak zwany pododdział ćwiczyć od rana do nocy. Ja teoretycznie powinnam ćwiczyć tak jak inni szpiedzy, aczkolwiek 17 lat nauki i treningu wystarczało mi doskonale.
Bez wahania otworzyłam drewniane drzwi opatrzone imieniem Aarona.
- Wzywałeś mnie?- zapytałam podchodząc do biurka pełnego papierów. Pośród nich siedział zamyślony mężczyzna. Na dźwięk mojego głosu machinalnie oderwał się od pracy.
- Mamy zlecenie dla szpiega. Mam nadzieję, że sobie poradzisz. -podał mi teczkę opatrzoną moim imieniem. Wyjęłam z niej plik kartek.
- Przez te wszystkie lata chyba się czegoś nauczyłam. - powiedziałam i zamknęłam za sobą drzwi.
W drodze do pokoju przeleciałam parę razy tekst wzrokiem, nie zagłębiając się w niego dokładnie. Do plecaka wrzuciłam mapę, sakiewkę, teczkę i parę dokumentów. Spojrzałam w lustro i po chwili namysłu zaczęłam grzebać w szafie. Wreszcie zadowolona wyciągnęłam znoszone bojówki, bluzkę z krótkim rękawem i wygodne,wysokie buty. Wszystko oczywiście w czarnym lub kolorze do niego zbliżonym. Na koniec powoli założyłam kurtkę. Zapięłam torbę i zarzuciłam ją na plecy.
W lesie studiowałam mapę, idąc na zachód w stronę Korron-Thum. W myślach powtarzałam trasę mojej wędrówki. Dotarcie do Delioris nie będzie aż tak trudne.
W pewnym momencie las urwał się, a przede mną roztaczała się mała wioska. Ostatnia miejscowość w państwie Re'Vermesch Pluvia. Uśmiechnęłam się pod nosem, dotarłam tutaj szybciej niż myślałam. Spokojnie weszłam do baru, właściciel bez pytań wskazał mi kto wybiera się w tamte tereny. Od wielu lat współpracowałam z miejscowymi kupcami. W wolnym czasie pomagałam im zdobyć towar lub wskazywałam miejsca, gdzie dane przedmioty pójdą bez problemu. Można powiedzieć, że zawarliśmy tajny, niepisany pakt. Ja dzieliłam się wiadomościami o mieszkańcach Re'Vermesch Pluvii, a oni pomagali mi z transportem podczas misji.
Podeszłam do stolika, mieszczącego się w lewym rogu pomieszczenia. Przy nim zasiadało pięciu mężczyzn, niektórzy z nich byli brodaci, inni łysi jak kolano. Ale pomimo wszystko mieli jedną cechę wspólną – ubraniem maskowali wielkie brzuchy. Jednak nie wszystkim wychodziło to najlepiej. Po cichu podeszłam do stołu.
- Czy słowik odwiedził grań północy? –powiedziałam, stojąc za jednym z mężczyzn. Ów osobnik podrapał się po lekko szarawej już czuprynie i zaczął głęboko dumać.
- A czy puma wróciła po martwego jelenia? – odpowiedział, kończąc nasze hasło. Widać nie był jeszcze na tyle pijany by zapomnieć o naszych uzgodnieniach.

*******

- Trzymaj się go, a trafisz do celu jeszcze przed wschodem. – powiedział na odchodnym jeden z kupców. A ja stałam jak kołek przed parą koni. Tym razem znajomi kupcy załatwili wszystko piorunem. Nim się zorientowałam u mojego boku stał chłopak. Na oko mój równolatek, może trochę starszy. Bez słowa wspięliśmy się na grzbiety koni i zaczęła się wędrówka.
-Tak, więc... –zagadnął - Co cię tam sprowadza?
- Interesy. – ucięłam krótko, ściągając delikatnie wodze – A ciebie?
- Mam parę niedokończonych spraw. - odparł bez wahania. Resztę drogi spędziliśmy w ciszy.
Kiedy na horyzoncie zaczęło pojawiać się słońce, byliśmy już w mieście.
Pożegnałam się i odłączyłam od pseudo konwoju. Zajrzałam do pierwszej lepszej meliny. Ktoś na pewno słyszał o tej sprawie, w końcu zrobiło się głośno o tej zdradzie.
Pytałam szefa, kilku klientów, kelnerki. Zrobiłam wywiad prawie ze wszystkimi w dwóch innych,pobliskich barach. I oczywiście ani słowa. Postanowiłam jeszcze raz zajrzeć do teczki. Rysopis zdawał się być bardzo dokładny, choć nigdy nie widziałam kogoś o podobnych rysach. Zupełnie przypadkiem podniosłam głowę z nad pliku kartek. Wtedy doznałam olśnienia. Zdrajca zupełnie się nie maskował. Stał w odległości około stu metrów ode mnie i kupował coś na targu.
Wsiadłam na karego konia i po cichu podjechałam bliżej.
- Przepraszam pana - zaczepiłam cel mojej misji - Przybywam z daleka. Powóz mojej rodziny zepsuł się w lesie. Pomoże mi pan?
Spojrzałam mężczyźnie głęboko w oczy. Od razu wiedziałam,że nie jest pewny co do pomocy, więc starałam się wpłynąć na niego. W myślach rozkazałam mu się zgodzić. Efekt naprawdę mnie zaskoczył. Ciemnowłosy bez oporów podążył za mną, jak nieświadomy baranek na rzeź.
Wkrótce otaczał nas gęsty las. Idealne miejsce na cichą zbrodnię.
- To już za rogiem. Może pójdzie pan przodem a ja poprawię koniu uprząż? - zaproponowałam zsiadając z konia. Nie wiem czy tym razem też mu pomogłam,ale ponownie zgodził się. Wyciągnęłam z butów jeden ze sztyletów. Zakradłam się do mężczyzny i nim ten zdążył się obrócić i zapytać co z powozem, przyłożyłam ostre narzędzie do jego tętnicy szyjnej.
- Zdrajcy muszą zapłacić najwyższą cenę. - powiedziałam z ironią w głosie, po czym zakończyłam żywot tego nędznika, przecinając na raz wszystkie tętnice pulsujące pod moimi palcami.
Bezwładne ciało upadło na ziemię, wydając przy tym głuchy chrzęst. Z chirurgiczną precyzją poprowadziłam nóż, który wyjęłam z drugiego buta, po szyi trupa. Zwłoki przeciągnęłam w gęstsze zarośla i zadowolona odjechałam.

********

- Szybko Ci poszło... -stwierdził Aaron. - Coś za szybko.
- Odezwij się jak będzie kolejne zlecenie. - powiedziałam, po czym wyjęłam z torby głowę zabitego zdrajcy. - A to na pamiątkę. -rzuciłam na biurko dowódcy fragment ciała pokryty krwią. Zapewne ubrudziłam wszystkie ważne papiery, ale zanim zostałam zmuszona do wysłuchania marudzenia Aarona zamknęłam za sobą drzwi. Zadowolona wróciłam do karego konia. To naprawdę miły prezent od znajomych kupców. Teraz mam więcej do roboty niż tylko polerować broń przez cały dzień.

Od Kim - Początek





Szłam ulicą której nazwy nie zapamiętam. Ale długo tutaj nie mieszkam. Raptem kilka dni. A Alan znalazł już dla mnie zadanie. Naprawdę nie mam pojęcia gdzie ten człowiek ma jeszcze znajomości i chyba nie chcę.
Tym razem miałam zabić niejakiego faceta o pseudonimie "Wdowiec". Wiedziałam tylko tyle, że jest łysy, gruby, kuleje, a na karku ma tatuaż pająka. W pobliskiej karczmie dowiedziałam się gdzie mieszka i którędy najczęściej chodzi.
Na moje szczęście na drodze którą przemierzał były dość gęste krzaki w których ukryłam się bez problemu. Po dość długim czasie pojawiła się pierwsza osoba. Z daleka przypominała tego gościa z opisu. Ale gdy tylko zjawił się w moim zasięgu i się obrócił zobaczyłam tatuaż. Błyskawicznie wyskoczyłam z ukrycia, wyciągając nóż i przyszpilając faceta do ziemi. Zaskoczyłam go.
- Co jest!? - Wdowiec próbował się podnieść. Był silny lecz nie tak jak ja.
- Ostatnie pożegnanie? - zapytałam ironicznie, rozcinając skórę gardła.
Syknął z bólu a ja dokończyłam jego żywot.
- Zasrany Biały, śmieć. - szepnęłam.
Podniosłam się i wytarłam o koszulę ostrze swojej broni, po czym schowałam je do pochwy. Spojrzałam na zwłoki. Nie mogłam ich tak zostawić na środku drogi, więc zaciągnęłam je w krzaki tam gdzie niedawno siedziałam. Podnosząc się coś błysnęło mi po oczach. Pochyliłam się znowu nad ciałem i zobaczyłam wisiorek. Zdjęłam go i przyjrzałam mu się bliżej.



Spodobał mi się, więc założyłam go od razu . Był idealny. Stałam tak na środku drogi i patrzyłam sobie na własny biust i nowy nabytek. Uśmiechnęłam się w duchu do siebie i ruszyłam do domu Alana. Tam siedział mój brat z jakimś obcym mężczyzną w salonie.
- Załatwiłaś? - Zapytał z powagą Alan.
- Oczywiście. Znasz mnie i wiesz, że wykonam zlecone mi zadanie jak najlepiej potrafię.  - odpowiedziałam poważnie.
- Witaj Mała. - rzucił nagle facet.
- Witaj... Kim właściwie jesteś? - odparłam lekko zmieszana.
CDN

sobota, 25 stycznia 2014

Od Aerney'a - Początek

- Żołnierzu, wykonać!- ryknął wysoki mężczyzna odziany w czerń.
- Przkro mi, generale- odpowiedziałem ze świeckim spokojem, gotując się jednak ze złości. Czułem na sobie wzrok Chrisa- swojego młodszego brata, który spoglądał to na mnie, to na mojego naczelnego. - Do misji zabicia dziecka wybierzcie kogoś innego.
- Aerney, nie będzie nikogo innego! - po raz kolejny udało mi się doprowadzić Marlona Quintusa do prawdziwej eksplozji gniewu. - TY dostałeś rozkaz i TY masz go wykonać.
- Nie ma szans- rzuciłem tylko i odwróciłem się. Co oni sobie myślą? Zabić chłopca w wieku Chrisa, bo jego ojczym należy do Białych? Nie zrobię tego.
- Aerney, przywołuję cię do porządku!
- Siebie najpierw przywołajcie!- krzyknąłem na odchodnym.
- Źle to się dla ciebie skończy, Aerney!
- Chris, chodź. -powiedziałem.
Nie usłyszałem odpowiedzi.
- Chris- powtórzyłem. Odwróciłem się i zamarłem...
***
Obudziłem się dysząc ciężko. Pomocy, znów ten sen. Dość przeszłości.
Był środek nocy, księżyc świecił jasno. Ja jednak czułem się wypoczęty. Wiedziałem też, że pod osłoną nocy bezpieczniej jest podróżować. Zgasiłem resztki ogniska, spakowałem zapasy biorąc gryz suchego chleba i ruszyłem w dalszą drogę.
Marsz mnie nie męczył, powietrze było rześkie i przyjemne. Wiedziałem, że Livia czeka na mnie. Miała mi coś do powiedzenia, tylko nie chciała mnie wprowadzić w szczegóły. Niewykluczone, że znów czeka mnie podróż za granicę.
Dotarłem po kilku godzinach. Zgaduję, że dochodziła ósma rano.
Livia siedziała przed biórkiem, przerzucając jakieś papiery. Wszedłem po cichu, przymykając tylko drzwi. Strażnik pokręcił głową widząc mnie.
- Dzień dobry - powiedziałem. Moja przełożna odwróciła się w moją stronę.
- Ach, Aerney. Witaj. Mam nadzieję, że podróż nie była zbyt męcząca.
- Bo czeka mnie kolejna?- zapytałem przeciągając się.
- Zgadłeś- Boa uśmiechnęła się szeroko. -Ale teraz nie będziesz sam.
Wskazała na stojącą w rogu, obcą mi dziewczynę.
- To Pryzma z Białych Mar, pójdziecie do Revium Quelh razem. Dowódca Pryzmy ma dla mnie coś do przekazania.

<Tonila?>