sobota, 8 lutego 2014

Od Tonili c.d. Leali

Dziewczyna była nieco… nietypowa. Przynajmniej moim zdaniem. W gładkiej tafli jej tęczówek skondensowane były różne barwy- niebieska jak niebo, zielona jak wiosenna trawa, szara jak burzowe chmury i złote jak piasek. Prawdziwa wariacja i kwintesencja… piękna? Intrygująca osobistość. Gdy nadrobiliśmy już spory kawałek drogi szliśmy pieszo. Nasze konie po kilku minutach dogoniły nas wyuczone, gdzie mają wracać w razie odłączenia się od właścicieli. Przeszliśmy całą trasę pieszo nie wyczuwając pościgu. Już dawno zgubili trop. Rozdzieliliśmy się przed miastem, by nie zwracać na siebie uwagi i weszliśmy dwoma różnymi bramami. Ja szłam powoli z Aelą i Lealą, a Rais poszła z Cedriciem. Kobieta odprowadziła konie do stajni i skierowała się razem z nami do jednego z wejść do kanałów. Podejrzana o szpiegostwo nawet nie śmiała uciekać. Dotarliśmy do najbrudniejszej i najbiedniejszej części miasta. W slumsach były dwa przejścia do bazy. Wadera skierowała się do dziury kanalizacyjnej za rozwalającą się stajnią, w której nie stało więcej niż pięć chudych szkap. Wlazłyśmy przez otwór ściekowy prowadząc Lealę przez zakamarki ścieków. Główna Skrytobójczyni otwarła jedno z tajnych przejść i weszłyśmy do bazy od strony łaźni. Moja mentorka nie bawiła się nawet w zawiązywanie oczu dziewczynie tak, jakby były dwa wyjścia. Albo dołączy do nas mając czyste sumienie, albo zostanie zabita. Po przejściu praktycznie całej bazy dotarliśmy wreszcie do gabinetu Eric’a. Cedric już tam był razem z Rais. Składał właśnie raport z misji. 
-Następnym razem, Rais, rób tak jak było umówione. Nie lubię działania na własną rękę.
Dziewczynka nie wyglądała na zadowoloną z nagany, ale nie odezwała się. Widziała, że Eric ma dzisiaj wyjątkowo parszywy humor. Dowódca spojrzał na mnie, Aelę i nowoprzybyłą. 
-A to jak mniemam Panna, o której mówiłeś, Cedric?-zapytał.
-Owszem. Starała się wymknąć z miejsca akcji. 
-Szpiegowałaś?-zapytał dziewczynę. 
- Oczywiście! Powiedz mi tylko kto jest waszym wrogiem, bajeczka, że właśnie próbowałam dowiedzieć się co robicie i przekazać to wyżej musi być w końcu wiarygodna. - Uśmiechnęła się szeroko, ale w jej ciekawych oczach widać było złość na siebie, jakby w jej głowie kotłowała się myśl, że już jest trupem.
Eric skrzywił się lekko jakby jej odpowiedź ani trochę mu nie pasowała. Mimo to ze stoickim spokojem wstał z siedzenia i podszedł do dziewczyny przysuwając krzesło. 
-Usiądź sobie wygodnie, a ja sprawdzę, czy faktycznie mówisz prawdę...-Jego głos był spokojny, ale stanowczy.
- Pędzę, lecę, kiecę zadzieram. - Spojrzałam krzywo na mebel. - To podrzynacie mi gardło, skręcacie kark czy co? Bo tak w sumie, kiedy już zaczniecie, nie będę w stanie się zorientować.... – Podeszła do krzesła i usiadła na nim niepewnie. 
-Na razie po prostu chcę Ci przeszperać głowę w poszukiwaniu dowodów na to, że jesteś szpiegiem. Oczywiście nie twierdzę, że nim jesteś. Chcę się upewnić... A tak nawiasem to jaką masz Formę? Dobrze, że chociaż jesteś Białej Krwi, bo jakbyś była Czarna to nie byłbym taki miły.
- Dużo zachodu o laskę, którą już dawno moglibyście  zwyczajnie zabić. - Zauważyła, przekrzywiając głowę. - Forma czy kij wie co, fajnie wiedzieć że jestem białego czegoś tam. Człowieku, jestem zwykłą dziewczyną, która całe szczęście nie skończyła w burdelu, bo nauczyła się, że inaczej też można zdobyć jedzenie. Forma jak forma, proszę, taka jak widzisz, małe chuchro z brudnymi kłakami. Jeżeli mam jakąś inną to świetnie, ja nic nie wiem. - wzruszyła ramionami. 
-Nie jesteśmy jak Czarni i nie zabijamy każdego, kogo podejrzewamy o konszachty z wrogiem. Chcemy mieć dowody. I tak, masz drugą formę. Jesteś Białej Krwi, co znaczy, że masz wrodzone umiejętności magiczne. Do rzeczy...-powiedział i stanął za jej plecami. Położył dłonie na jej ramionach i skierował palce do jej szyi czując pod opuszkami palców puls jej krwi. Zamknął oczy i zaczął używać swoich mentalnych zdolności. Nie wiedziałam, co dokładniej robił, ale prawdopodobnie czytał w jej myślach... Mieś w głowie inną osobę to chyba gorsze niż być zgwałconym.

piątek, 7 lutego 2014

Od Juno- Misja ,,Sprawa honoru"

Dziś wyjątkowo nie chciało mi się wstać z łóżka. Gdyby nie Nux, spała bym do południa. Wygramoliłam się z pod pościeli i ubrałam. Poszłam coś zjeść. Zmusiłam się do jedzenia. Nadal przymulona wyszłam z kryjówki. Minęłam parę zakrętów i już byłam w domu ojca. W drzwiach napadła na mnie Dalia - moja młodsza wkurzająca siostra. Zza drzwi salonu wychylił się Liekos, jak zawsze jego czarne, falowane włosy opadały na równie czarne oczy.
- Juno? Co ty tutaj robisz?- zapytał.
-Przyszłam po mojego konia Akkana, wczoraj wieczorem dostałam kolejne zlecenie - powiedziałam.
- Źle wyglądasz - zmienił temat. 
- Dziś, gdy wstałam było mi niedobrze - mruknęłam.
Zamyślił się, po czym powiedział:
-Jesteś w ciąży?
-Tato! Jako mogę być w ciąży, skoro jeszcze w ogóle nie byłam z mężczyzną w łóżku!-roześmiałam się.
- O ile wiem...
-Do niczego nie doszło, bo go zamordowałam! - przerwałam mu.
- Mam prezent dla ciebie - zaprowadził mnie do stajni.
- Czego mam się spodziewać? - zapytałam.
-Twój koń Akkan zdechł dwa dni temu.- Liekos spochmurniał i otworzył jeden z boksów, z którego wyszła brązowa, masywna klacz.



- Co? Zdechł? - Akkan był moim ulubionym koniem.

- Został otruty, ale nie przejmuj się. Ten człowiek został już wytropiony - powiedział. - To twoja nowa klacz.
- Dlaczego mi wcześniej nie powiedziałeś?
- Nie mówmy o tym. - Jego spokój mnie drażnił, ale niezbyt szczęśliwa dosiadłam wreszcie konia.

Ruszyłam do Rutthen. Klacz gładko dawała się prowadzić, mimo to nie byłam zbyt do niej przekonana. Szybko galopowała, ale równie szybko się męczyła, musiałam co jakiś czas zwalniać, by znów ją popędzić. Późno w nocy trzeciego dnia dotarłam w końcu do Rutthen. W duszy przeklinałam tego konia. Czułam się zmęczona, ale nie pozwoliłam sobie choćby na krótki odpoczynek podczas trwania misji. Zaczęło świtać. Wjechałam do jakiegoś miasta. Byłam tam już kiedyś. Z łatwością znalazłam kryjówkę oddziału Ruttheńskiego. Nie powitali mnie tam miło, ale w końcu znalazła się osobę, która zaprowadziła mnie do ich dowódcy.

Weszłam do ciemnego gabinetu dowódcy.
- Tak?- zapytał unosząc wzrok znad książki.
Dziewczyna, która mnie przyprowadziła zniknęła.
- Przysłał mnie Odział Tserren Vijski.- powiedziałam.
- Ach, więc to tym masz znaleźć moją nie wdzięczną żonę? - podał mi kartkę, nieco żółtawą. Otworzyłam ją. Znajdował się tam szkic jego żony. Opowiedział mi o tym w skrócie o Donnie i Irwanie.
- Dobrze.-Skinęłam lekko głową.
-Jeśli chcesz odpocząć...
- To nie będzie konieczne, zacznę już teraz - przerwałam mu.

Powiedział, że jego ludzie widzieli jak ta dwójka ucieka na Południe. W tamtą stronę pojechałam. Trafiłam do obskurnego miasteczka, ale ich tam nie było. Dopiero na granicy Nux wpadł na trop. Dzięki paru kupcom i chłopom dotarłam do małej chatki na skraju lasu . Przywiązałam mojego konia, obok innego wierzchowca, który wydawał się wyczerpany. Zapukałam do drzwi. Otworzyła mi jakaś staruszka.

- Tak? - zapytała łagodnym głosem, przepchnęłam ją i weszłam do środka. Nux zaczął węszyć. Skrzypienie podłogi zdradził mi, że ktoś się czai za moimi plecami. Odwróciłam się ledwo unikając noża. Mężczyzna wyglądał na bardzo zdenerwowanego, ale był też głupi. Powaliłam go.
- Gdzie Donna? - warknęłam kładąc jedną stopę na jego klatce piersiowej, by nie mógł się podnieść.
- Nigdy ci nie powiem - warknął.
- Zostałeś kiedyś wykastrowany? Nie. Więc zaraz będziesz - powiedziałam. - Nux, bierz go.
Nie zamierzałam patrzeć na tę scenkę. Odwróciłam się do staruszki, wyglądała na przerażoną. Zdarłam chustę z jej włosów, a nią wytarłam jej gębę.
-Bardzo sprytnie, ukryłaś włosy i zrobiłaś sobie postarzający makijaż. Tą samą chustą związałam jej ręce. Spojrzałam na Nux'a. Przy nogach mężczyzny rosła plama krwi. - Zostaw go - zawołałam wilka.
Przerzuciłam Donnę przez siodło i zawiozłam ją do Osstisa. Wytropienie jej zajęło mi trzy dni, razem z dojazdem i powrotem czterodniowym to już 10 dni, ale było warto. Zadowolona z siebie wróciłam do kryjówki. Klacz nazwałam Nim...

Zakładka ,,Inne"

Witajcie!
Postanowiono, że zakładka ,,Inne" przeznaczona będzie nie tylko do konkursów, ale również gromadzenia waszych wytworów twórczych oraz reklamowania innych (moim zdaniem) ciekawych blogów. Można tam również (w komentarzach) dodawać reklamy swoich blogów. Jeśli któryś z reklamowanych blogów spodoba mi się całkiem możliwe, że opublikuję jego baner. Póki co zapraszam na ciekawego i ładnego bloga: 



Od Kim

Wieczór był w miarę ładny. Nie chciało mi się siedzieć w domu, na dodatek nie miałam nic do zrobienia. Ubrałam się w obcisłe spodnie oraz trochę większą białą koszulę którą rozpięłam na dekolcie. Po czym włożyłam wisiorek który wcześniej znalazłam. Wpasował się idealnie w moje piersi. Wyruszyłam tak więc na spacer. Kręciłam się chwilę po uliczkach, aż zaszłam do jakiegoś baru. Coś mnie w nim zaintrygowało. Weszłam więc do środka. Tak jak się spodziewałam panował półmrok i nie był to wyszukany lokal lecz jakaś pijalnia dla chłopów. Weszłam więc wgłąb. Była to jedna wielka izba. Poczułam na sobie wzrok kilku osób. Kątem oka widziałam obleśnego typa siedzącego z grupką znajomych. Przyglądał mi się. Nie przejęłam się za bardzo tym faktem. Ruszyłam środkiem do wolnego stolika na uboczu. Usiadłam bokiem do wszystkich . Nie musiałam długo czekać aż zjawi się młody mężczyzna. Miał wyraźne rysy twarzy i lekko ciemny odcień skóry. Uśmiechnęłam się lekko.
-Witam. Podać coś Pani ? -zapytał szarmancko.
-Poproszę piwo. - Spojrzałam na niego . "A co tam dzisiaj sobie zaszaleje " pomyślałam.
Chłopak oddalił się i po chwili przyniósł mi to o co prosiłam. 
Miałam czas na przemyślenie ostatnich wydarzeń. Lecz nie długo mogłam cieszyć się samotnością.
-Wolne ? -zapytał jakiś męski głos.
Spojrzałam w górę i zobaczyłam...
<Ktoś ?>

Od Mishelle c.d. Narhael'a

Wzdrygnęłam się słysząc jego ostatnie słowa. Już chciałam wyjść z wody i się ubrać gdy zobaczyłam zbliżającego się dzika. Zaklęłam pod nosem. Całą broń zostawiłam w torbie bądź na ciuchach. Odetchnęłam cicho i w dłoni powstał długi sopel z lodu. Cisnęłam nim w zwierzę. Lód wbił się pod szyją, a dzik padł niedaleko moich ciuchów. 
- Nie wiedziałem, że są tu dziki - wymamrotał mężczyzna
- Nie pokazują się za dnia. Przeważnie - mruknęłam cicho. 
- Władasz nad lodem? - zainteresował się.
- Nie. Nad życiem i śmiercią, więc nie denerwuj - zagroziłam. 
- Kłamiesz - zauważył.
- Poważnie? Inni się na to nabierają - mruknęłam pod nosem, a chłopak się roześmiał. 
Westchnęłam kręcąc głową i wyszłam z wody. Poczułam jak krople wody na moich ciele niemal natychmiastowo zamarzają na mojej skórze i odpadają od niej. Dzięki temu byłam sucha i mogłam się spokojnie ubrać aby mnie tak już nie pożerał wzrokiem.
- Nie jesteś stąd - zauważyłam po chwili gdy zarzuciłam sobie swoją torbę na ramieniu.
Dopiero po chwili skinął głową tak, jakbym wyrwała go z zamyślań. 
- Więc co tu robisz?
- Przejeżdżam - oznajmił rozbawiony widząc moją postawę. 
- Długo masz zamiar tędy 'przejeżdżać'? - zapytałam zaciekawiona.
Gdy on zaczął coś mówić pierwsze co zrobiłam, to otaskowałam go wzrokiem. Przygryzłam policzek od środka widząc jego mięśnie pod koszulą. Uniosłam kąciki ust nie dbając o to czy to zauważy czy nie, ale prawda była taka, że zły to on jednak nie był...

(Narhael?)

czwartek, 6 lutego 2014

Od Leali c.d. Tonili


Czasami są takie dni, kiedy nic się nie chce. Tak kompletnie, bez wyjątków. Nawet położenie się na ziemi i płakanie wydaje się bez sensu… Jak wszystko wokół. Ten kwiatek jest bez sensu, czemu tak głupio rośnie? Albo to drzewo – idealny przykład, takie obrzydliwie nijakie i zajmujące bez żadnego wyraźnego powodu miejsce na absolutnie czarnobiałej, nudnej Ziemi. Ta chata w sumie również niezbyt pięknie się prezentuje. A w środku mieszka pewnie głupi dziad z brzydką żoną i ośmiorgiem umorusanych gównem i błotem dzieci. Świat jest dziwny. Niepotrzebny mi tak, jak ja jestem niepotrzebna jemu.

Taaak… Dzisiaj chyba załapałam chorobę „tego dnia”.

Wyniosłam się z miasta jak tylko zwinęłam komuś chleb i ze dwa jabłka „na drogę”. Nie żebym wiedziała właściwie gdzie idę, jak długo będę to robić i czy w ogóle na miejsce dotrę. Po prostu schowałam jedzenie do małej torby (własnoręcznie uszytej, chociaż ze skradzionych materiałów) , westchnęłam ciężko po raz któryś już w tej godzinie i przekroczyłam mury, schowana na jakimś cuchnącym odchodami wozie. Sądzę, że w innym wypadku postanowiliby uraczyć gawiedź kolejnym trupkiem, MOIM trupkiem dokładniej; cóż, nie zawsze jest na tyle różowo że udaje się mi uciec nie pokazując twarzy. A czasami nawet jak mi odwali, specjalnie droczę się z ceklarzami, jak jakaś powalona dziewczynka z wiecznym apetytem na kolejne danie z adrenaliny.

Teraz miałam ochotę na co innego. Na jabłko. Niestety nie tylko ja ją miałam i doskonale zdawałam sobie z tego sprawę… Takie brązowe, ogromne coś na czterech kończynach zakończonych kopytkami, na przykład. Chociaż nie, nie kopytkami, kopytami, tak. Doskonale pamiętam jak moje ciało przekonało się o tym, że jednak do małych, przyjaznych stworzonek ten cholerny demon nie należy.

- Wiem, że wiesz, iż je mam. – rzuciłam, siedząc spokojnie na jakimś drzewie – I przecież cię widzę, nie chowaj się tak. – dodałam, na co odpowiedziało mi urażone rżenie i trzask jakiejś gałązki. Dwóch. Ośmiu. Przechyliłam się trochę, żeby zobaczyć co ten wariat wyrabia. – Dam ci je, jak mnie gdzieś zawieziesz. – obiecałam, wyjmując słodki, żółty owoc z czeluści skórzanej torby – To jak?

Układy z koniem. Tak. Zdecydowanie jestem normalna i wcale nie upadłam na głowę. Każdy obcy zaświadczy…

Niecałe dwie godziny później nadal byliśmy daleko. Albo może jednak blisko? Nie do końca się orientowałam, gdzie pragnęłabym się w tym momencie znaleźć. W sumie podoba mi się to, że tylko siedzę i jeżdżę. I nic więcej. Ale…  Kurczę, nie, trzeba się gdzieś schować. Zaczyna zmierzchać, a w nocy może i mnie nic nie zje, tego diabła, na którym siedzę też, ale zadowolona z ewentualnego napadu na moją osobę raczej nie będę. Nie zdzierżę też, jeżeli ktoś mi zabierze chleb. Chciałabym coś w końcu zjeść, takiego… bardziej pożywnego. Tak, tak. Chlebek przede wszystkim. A w razie napadu obrzucam ich jabłkami. Co z tego, że mam tylko dwa… może wystarczy. Nie chciałam jednak ryzykować niepotrzebnie i koń najwyraźniej też, bo sam z siebie zjechał z gościńca i wjechał w jakiś las. No jestem ciekawa jak tam się schowa, na drzewo ze mną się nie wespnie… To by było ciekawe. Mina rozbójnika, który by wlazł tutaj i zobaczył konia na czubku sosny. Piękne. Zeskoczyłam ze zwierzaka i już miałam zacząć rozglądać się za jakimś miejscem do posadzenia zmęczonego od jazdy na oklep tyłka, kiedy coś popchnęło mnie lekko. A. No tak. Bydlę jednak jest inteligentne. I cholernie dobrze pamięta wszystko. Zwłaszcza obietnice dotyczące jedzenia. Mrucząc „już, już” wyciągnęłam jabłko z torby i podetknęłam je pod łeb zwierzaka. Zjadł je, nie omieszkując na koniec również wylizać moich palców. Poklepałam go po boku, po czym przeciągnęłam się.
- No więc dzisiaj nocujemy w buszu, Burek. – rzuciłam, na co odpowiedziało mi zirytowane prychnięcie konia. Nienawidzi szczerze nazywania go w ten sposób... I dlatego tak często to robię.

Otworzyłam leniwie jedno oko. Coś mi nie grało.

Faaakt, spałam najwidoczniej dość długo i spokojnie, wszak gdy wchodziłam na jakąś większe liściaste coś słońce dopiero zachodziło, a teraz był środek nocy. Ciemnej. Bardzo. Stłumiłam ziewnięcie, otworzyłam drugie oko, rozejrzałam się niepewnie i prawie spadłam z konara, na którym się wylegiwałam. Cholera. A więc jednak nie dane mi jest spokojnie gdziekolwiek się wybrać, co? Chciałam znaleźć swojego konia, jednak nigdzie go nie mogłam dojrzeć, chociaż robiłam co mogłam z miejsca, w którym siedziałam i z którego się choćby trochę nie ruszałam. Nie, nie ma. Nigdzie. Ale mnie cholernik nie obudził, tak? Egoistyczny kretyn. A ja mu jabłko dałam, no proszę! Pokręciłam głową i usiadłam, powoli i jak najciszej umiałam, tak żeby nie zwrócić na siebie uwagę właścicieli głosów, które mnie zbudziły. Jakieś szepty, i to wcale nie tak daleko jak miałam z początku nadzieję. Udało mi się nawet wstać, przylegając plecami do pnia tak, że wbijał mi się mocno tam, gdzie wcale bym nie chciała by cokolwiek kiedykolwiek mi się wbijało. A już na pewno, cholera, nie drzewo. Szepty, szepty, znajome uczucie napięcia, coś się dzieje… Czułam się jak skóra położona na ognisku. Pod spodem już gorąco, jednak od góry nadal nic nie widać. Póki co. I to ja decyduję, czy zacznie.

No więc zdecydowałam, że nie. Uspokoiłam szybkie bicie serca, odetchnęłam głęboko i zamknęłam oczy. Na chwilę, naprawdę. Zmuszona zostałam jednak do otworzenia ich, kiedy usłyszałam odgłosy jakiejś wrzawy. O? Uprzejmie zdziwiona, zaczęłam przyglądać się całej akcji. Łuki zaśpiewały jękliwie, światłą które widziałam daleko przed sobą zaczęły się chwiać. Czyżbym jednak spotkała tych rozbójników, o których tak się martwiłam? Prawdopodobnie. Powinnam chyba zwiać, póki są zajęci… O ile nie kręci się ich więcej gdzieś bliżej mnie. Zeszłam z drzewa dopiero, kiedy upewniłam się że na pewno nikogo więcej tutaj nie ma i póki co jestem względnie bezpieczna. O ile szybko i cicho pobiegnę… Albo znajdę swojego konia. Usłyszałam parsknięcie. Zbyt ciche, żebym mogła rozróżnić, czy to moje wredne zwierzę, czy wierzchowce tych ludzi, którzy mnie obudzili a aktualnie uskuteczniali jatkę gdzieś za moimi plecami. Usłyszałam krzyk i obejrzałam się za siebie. Może chociaż zerknę kto to? Mogą być coś warci, za samą informację gdzie ostatnio się ich widziało ceklarze by sypnęli jakimś pieniążkiem, albo dwoma… Westchnęłam. „Raz”, pomyślałam, „Zerknę i zwieję.”. Zbliżyłam się cicho, po czym stanęłam za jakimś drzewem i zaczęłam się im przyglądać. Niewiele w sumie widziałam, mimo to już miałam świadomość, że sama bym sobie rady nie dała. I, jak na zawołanie, usłyszałam gdzieś za sobą trzask. Dźwięk zwiastujący zbliżanie się tego cholernego demona, konia na tyle inteligentnego żeby się schować jak jest źle, ale jednocześnie na tyle głupiego, żeby myśleć że uda mu się „zakraść” do mnie, kiedy stoję tak blisko jakiejś cholernej grupki zbójów. Odwróciłam się żeby zwiać, póki jeszcze może jest na to czas. Przy okazji może dam jakoś znać zwierzęciu żeby dało sobie spokój z tymi podchodami, i albo zwiało albo wzięło mnie na grzbiet.

- Stój! Odwróć się! Kim jesteś? Szpiegowałaś nas? – zamarłam, słysząc głos jakiejś kobiety.

„No to hej, życie, czółko, czy co tam, dawaj grabę i spotkamy się w zaświatach” zdążyłam pomyśleć, po czym ze zrezygnowaniem westchnęłam o wiele ciężej i głośniej niż powinnam. Maska przerażonego dziewczęcia i do roboty, może nie będzie tak źle. Umrę albo szybko i prawie bezboleśnie, albo trochę poboli i zdechnę nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Odwróciłam się, zgodnie z poleceniem.

- Nie bij, nie zabijaj, ja tu tylko spałam i zwady nie szukam! – pisnęłam, unosząc ręce do góry. Dobra nasza, nie zabili od razu! Chociaż nie, w sumie… To raczej dobrze czy źle? – Leala jestem, szpiegowaniem się zaś nie zajmuję, bo jak widać marny by był ze mnie szpieg. – zachichotałam nerwowo. – No więc ten, no. Puścisz wolno, czy mam się martwić na jaką wiarę przejść przed śmiercią?

Droga upłynęła nam we względnym milczeniu, a przynajmniej tak mi się wydaje; nawet jeżeli coś do siebie mówili to nie słuchałam. Jedyny dźwięk na odbiór jakiego nastawiony był mój mózg to bicie mojego serca, coby się zoriencić czy chodzę jeszcze po ziemi czy już jestem na drodze do piekła gdzie znajome diabły mi kocioł szykują, oraz jakiekolwiek odgłosy wydawane przez konia. No bo w sumie czemu nie, może jest skończonym idiotą ale do tchórzy to mój zwierzaczek nie należy...
Jakoś tak nie wiem kiedy, z jakiej beczki teraz i akurat w tym momencie, ale wywiązała się jakaś rozmowa. W potoku słów wyłapałam swoje imię. Co ja, gdzie ja, grzeczne dziecko jestem i niewielu ludzi zabiłam! ...W każdym razie taką mam nadzieję.
Jakieś dziecko wyciągnęło w moją stronę dłoń. A ja cię proszę, kochanie drogie, uścisnę ci ją nawet, bo dlaczego by i nie! Tylko po kiego kija niby to zrobiła? Jakoś tak średnio czuję się jakbym na ścięcie szła, może mi jednak łba tak szybko nie upierdolą jak kurczakowi na niedzielę? Albo o, w ten sposób chcą żebym spuściła gardę (której trzymaniem się nawet nie kwapiłam, bo po co) i wyśpiewała wszystko co rzekomo wiem, a potem dopiero mnie zarżną. Tylko żeby im się czynności nie pomyliły, ja tam wolę przed śmiercią nie czuć się jak dziwka co ją stado pijanych ludzików przeruchało na powitanie poranka. Tak jakby byłoby mi to trochę nie w smak. Troszeczkę.
Więcej grzechów nie wymyślę, za wszystkie pomysły serdecznie wam napluję...znaczy no.

<Tonila?>

wtorek, 4 lutego 2014

Od Kim- Misja ,,Nie igraj z ogniem"


Następny ranek i znowu miałam się stawić u Greon'a. Weszłam do siedziby Oddziału. Znowu zobaczyłam tą samą kobietę co wczoraj. Jakoś tak nie przypadła mi do gustu, zaczęła mnie w jakiś dziwny sposób denerwować. Przeklęłam pod nosem podchodząc do niej. Ona tylko zerknęła na mnie kontem oka i wskazała drzwi.
-Pan Greon już na Ciebie czeka .- Powiedziała zadziwiająco miło. "Ciekawe co się od wczoraj jej stało" pomyślałam i ruszyłam do biura mężczyzny.
Znowu te same regulaminowe pukanie i czekanie na potwierdzenie wejścia do pokoju.
-Dzień doby. - Przywitałam się od progu.
-A tak witaj, witaj.- Odparł dziwnie zamyślony i kopiący w tonie papierów na blacie biurka.-Siadaj- szepnął, obracając się i zaglądając do szuflad komody znajdującej się za nim. Zajęłam te samo miejsce co wczoraj. Chwilę zajęło mu zanim się odwrócił i zaczął ze mną rozmawiać. Nastała niezręczna cisza. Spojrzałam mu w oczy widziałam gniew.
-Słuchaj, Kim. -zaczął bez oficjalnego tonu.- Mamy pewien problem z buntownikami.
-Mam ich zabić ? -zapytałam bez jakiegokolwiek zdziwienia na twarzy.
-Hmm... To byłby dobry pomysł, ale nie. - Cień uśmiechu pojawił się na jego twarzy. - Chodzi bardziej o wywołanie pożaru. A zresztą, tutaj masz dokładne wytyczne Twojej nowej misji.
Greon wstał, w ręku trzymał kartkę zwiniętą w rulon. Po czym pochylił się delikatnie nad biurkiem i spojrzał mi z bliska w twarz. Wyciągnął rękę z papierem i położył przede mną.
-To jest Twoja pierwsza misja, na dodatek na obcym terenie. Postaraj się.-Szepnął i cofnął się na swoje miejsce.
-Rozumiem, wyruszę za jakieś dwie godziny. -Odparłam biorąc do ręki zwitek. Powoli zaczęłam się podnosić.
-Jest jeszcze jedna sprawa.
-Tak ?
-Na tą wyprawę dostaniesz konia. Masz dbać o niego jak o siebie. Należy on do naszego Oddziału.
-Dobrze, proszę Pana. - Obróciłam się i ruszyłam do wyjścia.

***

Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy. Wyszłam z pokoju i chciałam się pożegnać z Alanem. Lecz nie było go w żadnym z pomieszczeń. Wyszłam z domu. Mój brat stał na podwórku i trzymał cudnego wierzchowca.



Przytuliłam brata, osiodłałam ogiera i ruszyłam w drogę. Prawie całą trasę przebyliśmy galopem. Ogier był nie do zdarcia. Tak więc późną nocą zajechałam na przedmieścia miasta Silvae. Nie chciałam zostawiać konia u jakichkolwiek ludzi, więc zawróciłam go i zostawiłam przywiązanego w lesie do drzewa. Sama ruszyłam w głąb miasta. Trochę zajęło mi odszukanie domu rodziny Marquer. Gdy mi się to udało okrążyłam budynek i znalazłam drzwi do piwnicy, wkradłam się do środka. Było ciemniej niż się spodziewałam. Zaczęłam iść po omacku aż dosłownie cudem znalazłam jakieś schody. Weszłam po nich najciszej jak potrafiłam. Tak znalazłam się w sieni. Dom był dość duży. Rozejrzałam się i zobaczyłam, że z ostatnich drzwi korytarza dobiega jakieś światło. Nie chciałam aby ktoś mnie widział więc stałam się niewidzialna. Weszłam do pomieszczenia. To musiał być mój naprawdę szczęśliwy dzień. Na środkowej ścianie izby stał kominek. Rozejrzałam się szybko i zauważyłam drewniane krzesła i kilka szmat na blacie małego stolika.
Wzięłam materiał i podeszłam z nim do paleniska. Zajął się natychmiast. Rzuciłam go na meble. Zaczęły się powoli zajmować. Myślałam, że wszystko będzie paliło się powoli. Lecz ogień wybuchł niesamowicie szybko prawie mnie przypalając. Nie minęły nawet dwie minuty i wszystko stało w płomieniach.
Wycofałam się z pokoju i ruszyłam w tym samym kierunku z którego przyszłam. Tym razem mniej więcej znałam już drogę.
W piwnicy szybszym krokiem ruszyłam do wyjścia. Jednak potknęłam się o coś. Wywróciłam się. Namacałam i szybko wywnioskowałam, że to jest skrzynia. Była zamknięta na złoty zamek. Stwierdziłam, że tam musi być coś cennego. Niewiele myśląc wzięłam ją, była dość ciężka. Nadal niewidzialna oddaliłam się z łupem w pobliskie krzaki. Spojrzałam na dom rodziny Marquer. Już pół budynku stało w ogniu. Od razu zbiegli się najbliżsi sąsiedzi. Jakieś kobiety wołały pomocy, a mężczyźni starali się wejść do środka, lecz było już za późno. Jeden z nich otwierając drzwi został przygnieciony, przygniotły go palące się stropy. Reszta sześcioosobowej grupy ratunkowej odskoczyła.
Natomiast ja starałam się otworzyć zagadkowe pudło. Z marnym skutkiem. Zaczęłam mu się przyglądać na wieku miał metalową tabliczkę z grawerem "CZARNI" . Zaintrygowało mnie to.
Zobaczyłam, że coraz więcej ludzi zbiera się wokół. Szybko zmyłam się i ruszyłam do zwierzaka pozostawionego w lesie. Zdjęłam czar niewidzialności, przypięłam ładunek i ruszyłam kłusem do własnego domu.

***

Po powrocie skierowałam się od razu do Greon'a z tajemniczą skrzynią. Na moje szczęście nie było tej baby tylko jakiś facet. Tym razem zaprowadził mnie do tego samego pokoju co zawsze.
-Dobry wieczór. -przywitałam go. A nieznany facet zniknął zza moich pleców.
-Witaj. I jak ? -Wskazał miejsce na którym zawsze siadam.
Podeszłam i rozsiadłam się trzymając w rękach skrzynię.
-Misja zakończyła się powodzeniem.
-Ktoś zginął ? -Widziałam, ze ucieszył się z tego co powiedziałam.
-Rodzina nie miała szans ucieczki, nawet jeśli ktoś z nich ocalał to i tak zginął jeden chłop.
-Teraz to już nie w głowie im będzie jakikolwiek bunt.- Szyderczy uśmiech wdarł się na jego twarz.
-Proszę Pana... -Przerwałam mu rozmyślanie.- W domu tej rodziny znalazłam coś takiego.
Postawiłam na blacie łup. Greon uważnie zaczął się przyglądać rzeczy. Po czym wyjął nie zauważyłam skąd krótki miecz. Jednym ruchem rozwalił złotą kłódkę. "Chce się popisać " pomyślałam. W jej środku był 
staroświecki, srebrny hełm ze złotymi zdobieniami i przyłbicą.
Mężczyzna wstał, spakował go do środka i ruszył przyspieszonym krokiem przez pokój. Rzucił mi przez ramie spojrzenie po którym poderwałam się i ruszyłam za nim. Pokierowaliśmy się do oddalonego pokoju na którym był napis " DOWÓDCA"
Zostałam przed drzwiami. Chwilę potrwało zanim Greon wyszedł i wprowadził mnie do środka. Nad moim znaleziskiem stał starszy osobnik płci męskiej. Podeszłam bliżej.
-Dobry wieczór. -Spojrzał na mnie.
-Witaj. To Ty jesteś ta nowa ? -zapytał.
-Tak
-Ty to znalazłaś ?
-Tak.
Nastała chwila ciszy.
-Jestem Blaid. Wcześniej nie mieliśmy okazji się poznać.
-Tak wiem. Opowiadano mi o Panu. Mam pytanie. Co to jest ?
-Jeśli się nie mylę to może być relikt po dawno zmarłym jakimś generale.
Przewrócił w rękach hełm, zajrzał do środka. Po czym się uśmiechnął.
-Gratuluję, Mała, znalazłaś coś cennego.
Po tych słowach Greon otworzył drzwi, a ja wyszłam. Mimo tego, że mnie nie wyrzucili wiedziałam iż jestem tam teraz nie potrzebna.