poniedziałek, 7 kwietnia 2014

Od Nicolasa- Misja ,,Wielki wóz" cz.1

Już się ściemniało, gdy ktoś zaczął walić pięścią w drzwi od mojego 'pokoju'. Nim zdążyłem nawet otworzyć usta by coś powiedzieć, do środka wparowała Mishelle.
- Nie mam nastroju - ostrzegłem rozbawiony.
- Przeceniasz się - zakpiła.
- Co się dzieje? - zainteresowałem się i uniosłem lekko na łokciach aby nie leżeć.
- Dowódca Cię wzywa.
- Po co?
- Zadanie - oznajmiła.
- W końcu - westchnąłem ciężko i podniosłem się z prowizorycznego łóżka.
Narzuciłem na siebie jakąś koszulę i razem z Mish poszedłem do dowódcy. Jednak ta minęła drzwi i ruszyła dalej.
- Myślałem, że idziesz ze mną - wymamrotałem marszcząc brwi.
- Mam lepsze zajęcie.
- Sam? - zakpiłem. Dostrzegłem jak przewraca oczyma, więc parsknąłem śmiechem. - Poważnie, wciąż z nim sypiasz? Powinnaś to sobie odpuścić - mruknąłem.
- Tak jak Ty tytoń - rzuciła z rozbawieniem i nim się odgryzłem, ruszyła truchtem do wyjścia.
Westchnąłem ciężko i pokręciłem z niedowierzaniem głową. Po chwili jednak wszedłem do pomieszczenia dowódcy, który jak zawsze siedział za swoim biurkiem.
- Chciałeś coś? - zainteresowałem się.
- Tak - wymamrotał zapatrzony w kartkę, która była cała zapisana jakby... węglem?
Westchnąłem ciężko i wszedłem w głąb pokoju.
- Co to takiego?
- Musisz jechać odebrać nasze przyszłe zapasy.
- Mam jechać po alkohol? - zakpiłem.
- Jeśli nie chcesz siedzieć o suchym pysku to tak - warknął.
Przewróciłem teatralnie oczyma.
- Już wiem po kim to ma Mishelle - burknął niezadowolony.
Uśmiechnąłem się zadziornie.
- Nie tylko to jest nasza cecha wspólna - zapewniłem z rozbawieniem.
- Nie obchodzi mnie to. Masz jechać do Sediweston w Revium Quelh.
- Oczywiście. Ktoś ma tam na mnie czekać czy...
- Harlean Alwernt - odparł krótko.
Skinąłem twierdząco głową kojarząc nazwisko.
- Masz się tak szybko zjawić i szybko wrócić, jasne?
Zamiast odpowiadać, ponownie potwierdziłem skinieniem głowy.
- Jutro chcę Cię widzieć na miejscu. Tutaj - rozkazał.
Skrzywiłem się niezadowolony.
- Hm. Może nie o tyle Ciebie, co transport - sprostował.
- W takim razie do zobaczenia - zawyrokowałem i bez zbędnych słów pożegnania udałem się do swojego pokoju. Złapałem za plecak gdzie schowałem najważniejsze rzeczy i dobierając trzech towarzyszy wyszliśmy z siedziby. Poszliśmy do stajni, znajdującej się nieopodal naszej bazy. Każdy z nas wybrał sobie konia. Każdy miał ogiera, jednak każdy innej maści.
- Weź z ciemną maścią, idioto - warknąłem na jednego z chłopaków, który już oporządzał siwego konia.
Zmienił na myszatego i gdy każdy z nas uporał się ze zwierzęciem, wsiedliśmy na konie i ruszyliśmy do państwa, w którym miałem odebrać przesyłkę. Podróż się strasznie ciągnęła. Szczególnie przez fakt, jakim był brak snu. Zadecydowaliśmy, że lepiej dla nas abyśmy się nie zatrzymywali. Jedynie wtedy, kiedy naprawdę musieliśmy. Aby nakarmić czy napoić konie, czy sami coś zjeść. Jednak przeważała potrzeba koni w naszych przystankach. Gdy my chcieliśmy najeść się do syta, po prostu jedliśmy podczas jazdy.
[...] Po wielu godzinach drogi, w końcu dotarliśmy do Sediweston. Już na przedmieściach woleliśmy zawrócić widząc, jak wszyscy patrzą na nas niechętnie. Była to raczej jakaś wioska niż miasto. Jednak brnęliśmy dalej do wyznaczonego celu. Gdy dostrzegłem mężczyznę, który miał mieć dla nas rzeczy, bez słowa mnie zaprowadził do wielkich powozów, które były wypełnione tytoniem, alkoholem i co najważniejsze - bronią. Zawołałem towarzyszy i przypięliśmy powozy do koni. Porozmawiałem chwilę z mężczyzną po czym bez słowa ruszyliśmy w drogę powrotną do Korron - Thum.

CDN

niedziela, 6 kwietnia 2014

Od Tonili c.d. Epicei

Wpatrywałam się przerażona w przyjaciółkę. Krew tryskała z jej rany za mocno. Zdecydowanie za mocno! Co ja zrobiłam?
-Epi! Wszystko w porządku? Przepraszam! Nie chciałam!-Zaczęłam panikować. Podeszłam do niej chcąc udzielić jej pomocy.
Przystanęłam, gdy ujrzałam dzikie, obce spojrzenie Epicei. Zupełnie jakby nie była sobą. Jakby w jej ciało wstąpiła obca osoba. Uśmiechnęła się lekko nie zważając wcale na ranę.
- Kontynuujmy - poprosiła. Zatrzymałam się w pół kroku. W takim stanie chce walczyć? Zielonooka przyjęła pozycję do ataku i czekała cierpliwie, jak... Jak nie ona.
- Ciebie trzeba opatrzyć, a nie...! - sprzeciwiłam się spanikowana i znów chciałam się ruszyć, gdy niespodziewanie cios nadleciał od boku z dołu i popędził w górę niemal pozbawiając mnie mostka w klatce piersiowej. Chybiła centymetr? Dwa? Wycofałam się. - Epicea, co ty, kurwa, wyrabiasz?!
- Walczę - rzuciła poważnie i ponownie natarła. Nie patyczkowała się, ledwo co ją blokowałam, a ręce coraz bardziej bolały, jakby zaraz miały puścić sztylety. Co jej odbiło?! Zaparłam się mocno nogami, by przyjąć kolejny cios. Epicea z rozpędu zamachnęła się... Dobre trzy metry ode mnie wbiła swoje ostrze w ziemię. W tym momencie przeżyłam szok. Zachowywała się tak, jakby jej odjęło nie tylko rozum, ale także i wagę, ograniczenia grawitacji, wszystko. Trzymając wbity w ziemię miecz obiema rękami, wybiła się nogami i wykonała wysokie salto w powietrzu dosłownie wyrywając broń z ziemi i od góry atakując z jeszcze większą siłą niż wcześniej. Nie wytrzymałam. Obroniłam się na tyle, by broń mnie nie dosięgła i nie przecięła, ale niestety impet wyrzucił mnie do tyłu, prosto na plecy. Syknęłam mając wrażenie, że połamałam parę gnatów. Kurwa mać, niech ją dopa…- Myśl sama się urwała, gdy Epicea stanęła nade mną, a potem po prostu... usiadła mi na brzuchu i przycisnęła ręce za przeguby do ziemi sprawiając wrażenie, jakby zaraz miała je zgnieść w zgrabnych, drobnych palcach.
- Epicea! Puszczaj! Mocno ci odjebało! To nie jest śmieszne! To boli!- wrzasnęłam. W jej oczach... W jej oczach panowała zimna obojętność, nawet rozbawienie, jakby się ze mną bawiła. Z tak bliska widziałam jak jej ramię i szyja są pokryte jakimś czarnym nalotem. Nie, cienką skorupą, popękaną tak gęsto, jak pająk dzierga swoją pajęczynę. Serce mi chyba zamarło. Między pęknięciami była biała magia. Ale biała magia na czarnym tle?! Znowu zaczęłam wrzeszczeć, że ma mnie puścić. Szarpałam się. Bez skutków. Oddech Epicei - a raczej tego, czym teraz była - przyspieszył, nabierała i wypuszczała powietrze ustami. Otworzyła buzię. "Czy ona... Chce mnie ugryźć?" przeleciało mi przez myśl, gdy nagle stało się coś tak niezrozumiałego, jak to chyba tylko możliwe. Ktoś (lub coś) rąbnął w dziewczynę z potężną siłą odrzucając ją ode mnie na cztery, może pięć metrów. Gdy to się stało, zauważyłam kolejne tryśnięcie krwi, tylko tyle wiem, cios padł od tamtej strony, ale niczego wokół nie było.
Sylwetka dziewczyny drgnęła, a raczej krew na jej ramieniu znów trysnęła, jednak o wiele słabiej niż wcześniej. Wy-wykrwawiła się...? Powoli zebrałam się z ziemi i ostrożnie podeszłam do Rajcy, która leżała na boku. Widziałam, jak się turlała po uderzeniu. Brak reakcji na wołanie imieniem. Bałam się, bałam, że zaraz się zerwie i mnie zaatakuje, jednak to, co wcześniej pokrywało jej ramię i szyje zniknęło. Przewróciłam ją niepewnie butem na plecy. Powieka jej drgnęła. Ręka cała we krwi, ale nie wydawała się zraniona specjalnie. Powoli otworzyła oczy, jakby się budziła po długim śnie.
Wymierzyłam w nią sztylet.
-Epi...? Co Ci jest...?-zapytałam drżącym głosem. Nigdy nie sądziłam, że wymierzę na poważnie przeciwko niej miecz.
Epicea przetarła oczy i zwróciła je w moją w stronę. W pierwszej chwili zobaczyłam, jak blednie mocniej niż wcześniej i wbija spojrzenie to we mnie, to w broń, którą w nią celowałam. Przeraziła się.
- Tonila...? - wyjąkała. - Co ty robisz...? To dalej trening, tak...?
Moje serce waliło jak dzikie.
-Co? Przed...Przed chwilą zachowywałaś się jak potwór! Jakbyś chciała mnie zabić! W co ty grasz?-krzyczałam, płacząc. Byłam przerażona nastałą sytuacją.
- Ja...? - zapytała. Ona nie pamięta...? - Przecież... Ja zemdlałam. Było ciemno. - W dziwny sposób popróbowała się wytłumaczyć. - To jakiś żart? Błagam, nie rób sobie takich. One nie są... - urwała, widząc, ze płaczę. Była tak zdziwiona tą sytuacją, że aż jej nie ogarniała. - Ja...? Jak jakiś potwór...?
Zabrałam miecz i rzuciłam go w bok. Cofnęłam się o krok.
-Epicea... To dla mnie za dużo. Ty...Ty jesteś Czarna?-zapytała drżącym głosem.
Dziewczyna skrzywiła się dotykając rany, ale prawdziwy ból na jej twarzy zobaczyłam, gdy dotarło do niej pytanie. Otworzyła przerażona szeroko oczy i zwróciła je ku mnie.
- Nie... Nie rób sobie nawet takich żartów! Ja nie mogę być Czarna! Czemu tak uważasz?!
-Bo... przemieniłaś się... Znaczy niezupełnie, ale... częściowo. -Głos mi drżał, podobnie jak ręce. Cierpiałam, a łzy płynące po policzkach były tego oznaką.
- Na pewno ci się coś przywidziało! - pisnęła niemal plącząc. Jakimś cudem się jeszcze trzymała w ryzach i nie załamała. - Rozumiem, że mogłaś się przestraszyć, najwyraźniej musiałam się za mocno uderzyć w głowę i mi ciut odwaliło... Ale nie jestem Czarna!
Nie chciałam jej straszyć, więc nie mówiłam nic więcej...
-Możliwe. Może po prostu...-Pokręciłam głową. Musiałam jej ponownie zaufać.-Chodź. Wystarczy na dziś...musimy wracać.

Z serii: ,,Bardzo męczące"

Cześć i czołem Kontrastowicze!

Jak pewnie wiecie odbyła się ankieta! Szkoda, że tak mało osób wzięło w niej udział, ale no trudno...
Przegłosowaliście na podpisywanie obiektów geograficznych na mapie i dodanie opisów i zdjęć tych najważniejszych. Tak też się stało! W zakładce ,,Mapy i tereny" pojawiły się rzeki, jeziora, góry itp. Zostaną one podpisane na mapie już wkrótce przez Epiceę. Nawet nie wiecie ile się namęczyłam, by to zrobić. Myślałam, że wczoraj umrę przed tym komputerem, ale to wszystko z miłości do was! Wielkie brawa należą się też Epicei, która wykonała cudną grafikę i zakładki dla bloga! Między innymi, dzięki niej nowy wygląd przybrały zakładki takie jak ,,Członkowie z Klanu Białych", ,,Członkowie z Klanu Czarnych", ,,Biali" i ,,Czarni", oraz ,,Mapy i tereny". Mamy nadzieję, że podoba wam się nowy układ.
Wielkie dzięki należą się też drogiej memu sercu Kiley, która to wykonała opisy dla nowych kreatur! Zobaczcie je sobie, czyż nie są urocze?
Z nowości to by było chyba tyle, zapraszam na blogi reklamowane w zakładce ,,Inne" i zachęcam do dołączenia.
Już wkrótce odbędzie się nowy konkurs, zachęcam do aktywności!

Pozdrawiam!

Zmęczona, ale szczęśliwa Tonila!



Od Epicei c.d. Tonili

- Zaczynaj!-rzuciła białowłosa z uśmiechem.
Dotarłyśmy w ciągu niecałej godziny na polane za miastem. Jej trawy nie były specjalnie wysokie, co miało być atutem terenu – łatwo jest przecież się potknąć nawet o głupi kamień... Zwłaszcza w moim przypadku.
Podwinęłam rękawy płaszcza i wyciągnęłam miecz z pochwy. Proste, srebrne ostrze długości połowy mojego ciała z kanciastą rękojeścią prezentowało się przeciętnie w świetle nikłego słońca. Mam do niego jakiś dziwny sentyment- nikt nigdy nie podarował mi broni jako prezent. Przynajmniej ziemia zdążyła wyschnąć na tyle, by się po niej nie ślizgać, wczoraj lało jak z cebra. Przyjęłam pozycję do ataku i ruszyłam w stronę przygotowanej Tonili z dwoma sztyletami średniej długości. Szybka i gibka skrytobójczyni z dwiema broniami kontra ja... Wiedziałam doskonale, że do pięt jej nie dorastam. Ona ćwiczyła już od lat, a ja rozpoczęłam naukę walki orężem w tak późnym wieku...
Pierwszy był zamach od boku, zablokowany sprawnie, na próbę. Drugi zamach. Cholera, dziewczyna sparowała go tak, że cięcie przesunęło się po całej długości sztyletu, aż iskry poleciały.
- Spokojniej, mniej siły. - Uśmiechnęła się. Ale to nie jest tak...! Wcale nie czuje choćby miecza! Wagą bym go przyrównała raczej do badyla z lasu, niż oręża. Coraz bardziej mnie to martwiło, od samego rozpoczęcia treningów z Erick'iem, moja siła stanowiła poważny problem. Jak używać czegoś, czego się nawet nie czuje w dłoniach?
Tonila blokowała sprawnie ataki. Sparowała kontrę dwoma sztyletami i pchnęła mnie do tyłu. Jej ostrza poleciały w kierunku mojego brzucha. Pochyliła się uginając jedną z nóg, drugą wyciągnęła prosto i kopnęła po nogach. Straciłam równowagę.
- Szybciej, Epi! - zaśmiała się.
Zaskoczona poleciałam do tyłu, na plecy, ale zdołałam w locie wykopać Tonili jeden z sztyletów wysoko w powietrze. Gdy według praw grawitacji, zawróciło ono ku ziemi, ostrze było skierowane wprost w moje ciało.
- Młoda! - krzyknęła białowłosa, w ostatniej chwili zamachnęłam się lekko mieczem i odbiłam niechybną zgubę. Tym razem się udało. Właśnie – tym razem. "Głupi ma zawsze szczęście", mawiają. Wypuściłam z siebie nerwowo powietrze i wstałam.
- Jest dobrze, paniko. - Zachichotałam, blada. Tak, zdecydowanie jestem tą, która powinna się szczerzyć... Głupia ze mnie istota. - Kontynuujmy. - Z prośbą w oczach spojrzałam na Tonilę. Ta skinęła jedynie głową i wyjęła zza paska kolejny sztylet. Najwyraźniej nie przejmowała się starym, leżącym parę metrów dalej.
Ruszyła do ataku. Jej broń cięła powietrze z nieprzyjemnym świstem, a gładkie ostrza sztyletów odbijały światło słoneczne. W jej oczach igrały jasne, wesołe iskierki. Nie brała tego na poważnie. Była to dla niej dobra zabawa z przyjaciółką. Uśmiechnęła się, wyskoczyła do góry i zaatakowała od dwóch stron.
Zdawałam sobie sprawę, że jeżeli zablokuje tylko jeden sztylet, to drugi mnie trafi. Wiedziałam to wręcz za dobrze. Myśl, Epi, czas ucieka... Wycofałam się o dwa kroki i zasłoniłam gładką stroną miecza trzymając go w poziomie przed sobą. Stal brzęknęła, przyjmując na siebie dwa ciosy jednocześnie. Nawet mnie nie ruszyło, mimo, że atak był wyprowadzony z wybicia i lekkiego rozpędu.
- Mogłaś zaatakować...! - rzuciła białowłosa z zawodem. Przeturlałam się szybko po prawej stronie Tonili i nie wstając wyprowadziłam szybki atak na jej nogi. Uskoczyła. Przeniosłam pozycje do stania z ugiętymi nogami, po czym z zamachem gładką stroną miecza uderzyłam w jeszcze znajdujące się w powietrzu nogi dziewczyny. Straciła równowagę, upadając najpierw barkami, a potem bokiem na ziemię.
Tonila szybko podniosła się i na klęczkach zablokowała mój cios. Przerzuciła się przez bark i znalazła obok mnie. Jeden atak. Mój blok. Ponowny atak. Blok. Uskoczyła znajdując się za moimi plecami. Zamachnęłam się mieczem, szybko obracając się. Moje oczy ujrzały, jak jej sztylet ucina końcówkę pasma mych ciemnych włosów. Skrzywiłam się lekko i zaszarżowałam. Uskoczyła w bok i przerzuciła swoje nogi atakując jednym sztyletem od góry, a zaraz drugim. Zablokowałam je z trudnością. Wylądowała na ugiętych nogach i cięła. Syknęłam, czując jak przecina mi koszulę i rani lekko prawe ramię.
Korzystając z jednej sekundy, gdy Toni się zbierała z ziemi spojrzałam na niedużą bliznę. Czemu wydawało mi się... Że cieknie z niej za dużo krwi? Gorąca posoka wręcz tryskała niespokojnie z rany, jak pompa. Obraz zrobił się na moment zupełnie czarny, coś chlupnęło. Błysk sytuacji na zewnątrz.
Na zewnątrz?
To ja jestem gdzieś indziej?
Tonila stoi.
Znowu czarno.
Zaczynam się bać. Co się stało z moimi oczami? Nie wiem czy mrugam, nie czuję bym to robiła. Dotknęłam krwawiącej rany i znowu obraz wrócił. Ale był bardzo zamazany, kołysał się wręcz. Całe czucie w moim ciele uleciało wraz z kolejnymi kroplami czerwonej posoki, cieknącymi po płaszczu. Zrobiło się czarno i słyszałam tylko puls własnego serca, jakby zaraz miało ono ustać. Chciałam krzyknąć, ale to ciało już mnie nie słuchało.
To cudowne, gdy nie ogranicza cię nic, zupełnie nic, nawet twój własny ciężar. Zamrugałam ponownie i spojrzałam... Na kogo? Białe włosy przypominają mi o kontraście. Znam ją? Nie ważne. Wiem, że mnie zraniła, mówi o tym plamka mojej krwi na jej sztylecie. Przeniosłam wzrok na uszkodzone ramię i uśmiechnęłam się lekko. Krew ponownie wyleciała z rany, zatańczyła w powietrzu i splamiła ziemie, tworząc na niej ciekawą pajęczynę kanalików. Trochę boli... Ale tylko trochę.
Nie wiem kim jest ta dziewczyna przede mną, ale... Ładnie pachnie. Czuję, jak pulsuje w niej energia witalna i coś, co ja bardzo lubię...
Niech mi to da.

<Tonila?>

Od Argony- ,,Przysięga"

Znów obudziłam się w celi. Zimnej i cuchnącej zgniłą wodą oraz nieczystościami. Ile jeszcze razy tak będzie? Nawet nie chciałam o tym myśleć... Zaraz usłyszę brzęk zamka i do celi wejdzie Brann, by znów zabrać mnie na przesłuchanie... A może kolejną misję? Westchnęłam. O ile łatwiej byłoby odgryźć sobie język i pozwolić, by ta demoniczna Forma zniszczyła wszystko... Cały świat, wszechświat! Nie... dzisiaj nie było mi do śmiechu. Coś mnie strasznie przygnębiało. Przegrana? Utrata honoru? Nie... brak panowania nad sobą. Przecież nie chciałam robić im krzywdy... A mogłam po prostu zabić ich wszystkich, bez względu na stronę. Może wtedy byłabym wolna? Może udałoby mi się uciec gdzieś daleko. Kolejne nie. Mercer zbyt mnie pragnie. Więc może ta cela nie jest więzieniem tylko azylem? Tu jestem bezpieczna, w mroku, ciszy.
Szczęk zamka. Zamykam oczy i głośno wypuszczam powietrze.
- Miło cię znów widzieć Brann - mówię spokojnie bez kpiny w głosie. - Co tym razem? Na przesłuchanie czy misję?
Nie słyszę odpowiedzi. Podnoszę się do pozycji siedzącej i ze zdziwieniem widzę jakiegoś innego, znacznie młodszego mężczyznę. Przez moją twarz przebiega skurcz gniewu. Co ten gówniarz tu robi?
- Gdzie Brann? - rzucam gniewnie do młodego strażnika, który nie mniej gniewnie podchodzi do mnie i kopniakiem zrzuca z pryczy.
- Ruszaj się suk* - warczy. - Nie mam czasu na twoje gierki, szef czeka.
Czuję stal sztyletu na szyi i powoli wstaje. Młodzik krępuje mi ręce, przy czym jego dłonie drżą. Boi się. To pewnie jego pierwsze spotkanie z Czarną.
Popchnął mnie w stronę drzwi i dalej prowadził korytarzami do tego debila zza biurka. Weszliśmy do tej samej komnaty, co ostatnio. Tym razem czekało mnie zaskoczenie. Oprócz szefa był tam Brann i kilku innych Białych, w tym również skrępowany, Hefis.
- Mam kłopoty? - zwróciłam się bezpośrednio do starego znajomego, zupełnie ignorując resztę i sztylet wbijający się w kark. - Ten młodzik z tyłu nie był zbytnio uprzejmy.
Kątem oka dostrzegłam, że Hefisowi brak jednego oka. Przypadek? Nie sądzę. Brann milczał, za to odezwał się dowódca:
- Podczas "przesłuchania" Hefis zeznał, że nie chciałaś iść ze swoimi, dlaczego? - Jego mimo wszystko ciepłe oczy wpatrywały się we mnie przenikliwie.
- To nic specjalnego. - Wzruszyłam ramionami.- Dla mnie to obojętne, czy jestem tutaj w więzieniu, czy tam. Zresztą nie chciałam się rozstawać z moją kataną.
Cichy szept przebiegł po zgromadzonych. Ciekawe co o mnie teraz myśleli? Że jestem debilką? Wariatką? Sprzedajną dziwką? A zresztą, czy to ważne? W sumie nie... Oni przecież tylko zadecydują o moim życiu i śmierci.
- Co do katany - zaczęłam niezrażona, obojętnym tonem.- Chciałabym ją odzyskać. W zamian mogę zrobić wszystko czego ode mnie zażądacie.
Szef wymienił porozumiewawcze spojrzenia z Brann'em. Chyba coś ustalili. Być może poruszyła ich moja pomoc w pojmaniu Hefisa? A może są debilami?
- Jeżeli ten miecz jest dla ciebie tak cenny to od dzisiaj będziesz pracować dla nas – oznajmił mężczyzna poważnie. - Przysięgnij nam teraz wierność, a my w zamian oddamy ci miecz...
"...i przydzielimy nadzór" to chciał powiedzieć. Zdaje się, że wydawało mu się, że mogę być w jakiś sposób przydatna dla Klanu. To całkiem możliwe... Osunęłam się na jedno kolano i pochyliłam głowę.
- Przysięgam na mój miecz wierność Klanowi Białych i posłuszeństwo ich dowódcom.- Ja również mówiłam poważnie i szczerze...
Poczułam jak sznur puszcza. Byłam wolna. Wstałam i uśmiechnęłam się.
- W takim razie którędy do wychodka?

piątek, 4 kwietnia 2014

Od Argony- ,,Ja" cz.2

Wyprowadził mnie z celi, zawiązał ręce i pchnął przed sobą w górę, po schodach. Przeszliśmy przez korytarz idąc prosto do dużego, owalnego pomieszczenia. Naprzeciw niego znajdowały się drzwi do gabinetu dowódcy. Otwarł je i wprowadził mnie do środka. Wewnątrz siedział wysoki, przystojny, dość młody mężczyzna. Zmierzył mnie wzrokiem.
- Witaj... – Widać było, że zmusza się na obojętny ton, a jego przywitanie wcale nie było przyjazne.
Obrzuciłam go uważnym spojrzeniem. Nie wiedziałam kim jest. Mógł być zarówno kimś ważnym jak zwykłym pachołkiem.
- O co ty razem chodzi? – zapytałam bez zbędnych ogródek
- Nic, na co mogłabyś mieć jakikolwiek wpływ. Nasi ludzie wypatrzyli grupę Czarnych z tego samego oddziału, z którym walczyłaś ostatnio. Będziesz przynętą. Zwabisz ich w zasadzkę. Pojmujesz?
- Nie zrobię nic, na co nie będę miała ochoty. - Wzruszyłam ramionami - Brann, dobry dzieciak, może to potwierdzić.
Chłodno wpatrywałam się w dowódcę.
-Chyba nie masz tu nic do gadania. - Uśmiechnął się lekko.
 Razem z Brannem wyprowadzili mnie na powierzchnię. Była noc. Wyszliśmy dyskretnie za miasto. Pod lasem czekała już grupa Białych. Pewnie dojdzie do kolejnej potyczki.
Oddział zasalutował dowódcy i zaczęli dyskutować o akcji. Trochę się pospierali o to, kto ma dowodzić, ale wreszcie zdołali wszystko ustalić i zajęli wyznaczone pozycje.
Mnie przejął wysoki, masywny facet. Posadził na konia i sam go dosiadł, a potem wyjechał przed las kierując się trochę na wschód. Jechaliśmy dość szybko. W końcu ujrzeliśmy przed sobą niewielką grupę Czarnych, którzy od razu zareagowali.
Dobyli mieczy, ale dowódca kazał im się wstrzymać. Chyba mnie rozpoznał, bo uśmiechnął się dość złośliwie i krzyknął:
- Argona, Słonko! Dobrze Cię ponownie widzieć. Oddaj nam ją, Herfis.- Na twarzy mężczyzny, który mnie trzymał pojawił się złośliwy uśmiech. Co? Skąd oni...? Dotarło do mnie.
- Bierzcie gówniarę i zmywajcie się... Za chwilę zrobi się tu nieciekawie - powiedział, zrzucając mnie z konia.
  Podniosłam się. Spojrzałam na twarz znanego mi Czarnego. Zwany był przez wszystkich Łzą. Czemu? Sama nie wiem. Może to ironia, bo jego oczy były zawsze suche jak pizda kapłanki.
- Pakuj dupę na konia, Argona i zmywamy się. Dziękujemy, Herfis - powiedział.
Stałam i patrzyłam na tego debila baz uczuć.
- Wiesz co, stary? – zaczęłam. - Miło było cię spotkać, ale muszę już lecieć. Zacznę od odzyskania katany, a potem może odwiedzę moją rodzinną wioskę...?
Odwróciłam się na pięcie i tyłem do osłupiałego Czarnego ruszyłam w kierunku Hefis'a, po drodze wyswabadzając się z więzów. Spojrzałam na mężczyznę. Uśmiechnęłam kpiąco.
- A więc współpracujesz z Czarnymi? – W moich oczach zabłysnęła czysta złośliwość.
Mężczyzna spojrzał na mnie przenikliwie.
-Zabieraj się z Czarnymi. Jak nie, to poderżnę Ci gardło.
Dowódca grupy Czarnych zmierzył go wzrokiem.
-Argona. Pakuj się na konia! Już!
Roześmiałam się szaleńczo i jednym zwinnym ruchem odebrałam broń Białemu.
- Nic mi nie zrobisz. A Biali chętnie wymienią cię na moją katanę. Idziemy!
Biały w ułamku sekundy zrobił gwałtowny wypad do tyłu, jego ciało przybrało Formę. Nogi wydłużyły się, stopy zakończone długimi szponami, muskularne ramiona, blada cera i długie, gadzie szczęki wypełnione zębami po brzegi. Czarni również byli gotowi do ataku.
-Argona! Co Ci odbiło?! Życie Ci nie miłe! - wrzasnął jeden z nich i wymierzył cios w moim kierunku, nie schodząc z konia.
 Upadłam na ziemię. Tego było już za wiele. Złość spłynęła ze mnie w postaci mroku. Ja również przybrałam moją PRAWDZIWĄ Formę. Czarna szata powiewała na wietrze, w ręku lśniła kosa.
- Nie obchodzi mnie co o mnie myślicie! - Mój głos potoczył się jak grom po całej okolicy, niski i zimny.- Powiedzcie Staremu Mercerowi, że Pies raz spuszczony ze smyczy zdziczeje i nie wróci dobrowolnie do swego pana.
  Z kolei spojrzałem na Białego.
- Zamierzasz walczyć w tym żałosnym stanie, czy pójdziesz grzecznie?
W kierunku mężczyzny, na koniu śmignęła ukryta strzała. Przeszyła go na wylot. Wytrzeszczył oczy, a potem zwalił się na ziemię. Spłoszony koń odskoczył, podburzając pozostałe wierzchowce Czarnych, którzy wiedząc, że są w pułapce przygotowali się do walki. Ja w tym czasie okręciłam się wokół osi atakując wprawnie Heifis'a.
Wiele można (chyba) mu zarzucić, ale nie to, że był słaby. Powoli zaczynałam tracić panowanie nad moim ciałem. Czułam jak moja Forma przejmuje kontrolę. Jak tak dalej pójdzie nie zatrzymam jej. Staję bez ruchu. Cień powoli zaczyna maleć, kształty się stabilizują, a kosa znika. Ponownie jestem człowiekiem.
Wokół mnie gorzeje bitwa. Jestem taka słaba... Strzała świsnęła mi nad uchem. Śmiech Hefisa... Ból w klatce piersiowej i cisza...

CDN

Reklama

Tak, ponowna reklama. Tym razem blog znajomej. Kentucky Pet Hospital to blog o klinice dla zwierząt! Wciel się w lekarza i miłośnika naszych czworonożnych znajomych. Zapraszam serdecznie!