piątek, 11 kwietnia 2014

Od Argony - "Mgła nad pobojowiskiem" cz.5 i ostatnia

Jak na razie nie natknęłam się na żaden z celów. Snułam się po całym terenie wyznaczonym mi przez Akaymona i rozglądałam się za jakimkolwiek człowiekiem. Trudno było tu spotkać choćby zwierzęcia! A co dopiero człowieka... Atmosfera równiny chyba nie sprzyjała wędrowcom. Wtem coś usłyszałam. Lekkie kroki człowieka za moimi plecami. Odwróciłam się. W moim kierunku szedł mężczyzna. Powiem więcej w moim kierunku szedł mężczyzna, którego wcześniej już poznałam. Derrek. Najlepszy szpieg ze wszystkich ludzi Tiernana Nerio. Kiedyś pracowaliśmy razem... Ruszył w moim kierunku.
- Argono, jak miło cię widzieć! - Mężczyzna uśmiechnął się, choć jego oczy pozostawały zimne. Zatrzymał się. - Co cię sprowadza na te równiny Ponury Żniwiarzu?
Patrzyłam na niego zastygnąwszy w bezruchu. Czy wiedział już o mojej zdradzie? A może wieść o tym jeszcze tu nie dotarła.
- Słyszałem - kontynuował - że ostatnio miałaś zatarg z Białymi...
"On wie" pomyślałam taksując go zimnym wzrokiem i gotując się do ataku. Nie chciałam robić nic pochopnie. Nie wobec niego.
- Ale jak widzę już się wyswobodziłaś. - Jego uśmiech stał się kpiący, choć postawa wciąż pozostawał luźna.
- Biali to słabeusze! - Uśmiechnęłam się z kpiną udając wyluzowanie, podczas gdy wszystkie moje mięśnie były napięte i gotowe do ataku.
- Tak uważasz? - Gwałtownie jego oczy zwęziły się w cienkie szparki. - Więc uważasz się za słabeusza?
Uśmiech zniknął z jego twarzy. Zimno patrzył w moje oczy.
- No cóż, ja... - nie dokończyłam
Ruszyłam biegiem na mężczyznę. W mojej dłoni błysnęła katana. Wyprowadziłam pchnięcie prosto w jego brzuch, ale miecz trafił w pustkę. Derrek odsunął się kawałek dobywając noża. Rozpoczęła się zaciekłą walka, w której obie strony używały swoich najsilniejszych ataków i tajnych przekrętów. Ani ja, ani on nie należeliśmy do tych, co łatwo się męczą, ale już po chwili pot płynął po nas gęstymi strugami. Stal błyskała, czarna magia zderzała się raz po raz. Nasze Formy przeplatały się i łączyły, odskoczyć i znów złączyć się na nowo. To było coś więcej niż zwykła walka. Derrek był kiedyś moim przyjacielem. Jeżeli teraz go zabiję spalę za sobą ostatnią nić łączącą mnie z Czarnymi. Czy tego chciałam? Czy chciałam odciąć się od Niego?
Sama nie wiem jak to się stało, kiedy ani dlaczego... Mężczyzna wylądował na ziemi. Nóż wypadł mu z dłoni.
- Wygrałeś, Ponury Żniwiarzu - powiedział z kpiącym uśmiechem. - Co teraz? Zabijesz mnie?
Moja katana wisiała o centymetr od jego gardła. Ręce mi drżały. Głowę miałam pochyloną, z ran ściekała krew. Nie mogłam się zdobyć by pchnąć, by to zakończyć.
- Co cię jeszcze hamuje? Śmiało! Czy nie po to tu przyszłaś? - prowokował dalej mój przyjaciel. Mój były przyjaciel.
Znieruchomiałam. Ręce mi przestały drżeć. Zaczęłam cicho chichotać, a chichot przerodził się w szaleńczy śmiech. Odrzuciłam głowę do tyłu i ryczałam już na pełne gardło. Odsunęłam katanę od ciała mężczyzny. Pochyliłam się i podałam mu rękę. Uśmiechałam się, a w oczach miałam szaleństwo. Derrek z radosnym uśmiechem pochwycił moją dłoń. Podniosłam go z ziemi... Nagle zastygł z wyrazem zdziwienia. Jęknął głucho i żałośnie.
- Argono... - szepnął i osunął się na kolana. - Dlaczego...?
Cofnęłam katanę. Z jej czubka skapywała czarna krew. Z szerokim szaleńczym uśmiechem patrzyłam na konającego Derreka. Jego ciałem wstrząsały konwulsje. Potem znieruchomiał z nosem przy ziemi, by nie poruszyć się nigdy więcej.
Jednym szybkim ruchem odcięłam mu głowę. Szybko znalazłam gruby patyk, naostrzyłam i wbiłam na pal samotną część ciała. Obok pala położyłam resztę rozczłonkowanych zwłok. Na piersi ofiary wypisałam kataną: "Ten los czeka wszystkich, którzy wejdą mi w drogę, strzeżcie się Ponurego Żniwiarza!".
Ruszyłam na południowy zachód. Wiadomość była nawet zbyt przejrzysta. Zapewne po jej ujrzeniu udadzą się do dowódcy oddziału. Ale najpierw natrafią na mnie. Może jednak wyrobię się nieco szybciej?

(...)Pierwszego z pozostałych przy życiu szpiegów spotkałam już pół dnia później. Walka nie była zbyt zacięta. Widać było, że to tylko rekrut, zginął szybko. Nawet się nie zasapałam.
Z kolejnymi nie było tak łatwo, ale i im dałam radę. Mogłam mieć tylko nadzieję, że nie przybędą nowi...
Wkrótce przybyłam do Revium Quelh. Szczerze mówiąc nie chciało mi się na razie wracać do Akaymona, więc szukałam tam Białych.
Los chciał, że na jednego z nich natrafiłam dopiero po dwóch dniach w Rutthen. A kto to był? Dziewczyna, którą spotkałam jeszcze w Korron-Thum. Miała na imię chyba Tonila. Nie wiem co robiła w mieście. Może skądś wracała? Nie wiem... Dla mnie najważniejsze było to, gdzie teraz szła. A weszła w jakąś małą uliczkę. Podążyłam za nią. Szybko ją dogoniłam, zanim jeszcze zdążyła dotrzeć do wejścia do bazy. Klepnęłam ją delikatnie w ramię i cofnęłam się, by nie dostać czymś w twarz. Ale ona nie miała chyba tak morderczych zapędów, bo po prostu się odwróciła i widząc mnie stanęła jak wryta, jednocześnie sięgając po broń.
- Spokojnie... - mruknęłam podnosząc ręce lekko do góry. - Nie chciało mi się wracać do Korron-Thum, więc postanowiłam odwiedzić tutejszy oddział...

<Tonila?>

środa, 9 kwietnia 2014

Od Argony- Misja ,,Mgła nad pobojowiskiem" cz.4

Rejs przebiegał względnie bez zakłóceń. Rybacy co jakiś czas tylko zarzucali sieci, a potem płynęli dalej. Sztorm złapał nas dopiero czwartego dnia na pełnym morzu. Miotało nami przez dwa dni, złamało maszt i żagiel z hukiem runął na pokład. Do morza zmyło dwie tony ryb i 3 ludzi. Wszyscy byli przemoczeni i zmarznięci. I głodni. Po ustaniu ulewy na barce panował dziwny smutek. Nikt się nie śmiał, nie śpiewał. Tylko donośny głos bosmana rozdzierał ciszę. Nawet w "mojej" kuchni było nadspodziewanie spokojnie, a kucharz nie używał tak często swojej masywnej chochli. Życie na statku było znacznie spokojniejsze.
Może udzielił mi się nastrój żeglarzy? A może tęskniłam za dawnym domem... Nie. Na pewno nie tęskniłam za tym... Mercerem.
W każdym bądź razie zsiadając z barki w porcie w Errek, w Tserren-Vii czułam dojmujący smutek. Miasto było brudne, cuchnęło rybą, ale nie bardziej niż statek. Tłumy ludzi przechadzało się tam i z powrotem ulicami, a przekupnie wykrzykiwali swoje oferty:
- Ziemniaki! Marchewka! Buraki! - dobiegało z jednego straganu, a z innego zaś:
- Kosztowności! Zamorskie cacuszka! Tanio! Tanio!
W tym całym zgiełku, wśród tłumu ludzi czułam się samotna. Mijałam Białych, Czarnych, bezbarwnych... wszyscy byli razem, nie zwracali na siebie uwagi, nie wiedząc kogo mijają. Czyż to nie ironia? Ci w górze się rżną, a ci na dole cierpią, czasem nawet nie wiedząc za co. Ale ja wiedziałam za co cierpię. Cierpiałam za popełnione zbrodnie. Zabójstwa. Kłamstwa. Kradzieże. Rzezie.
Wyszłam z miasta. Szłam spokojnym i cichym, zielonym lasem. Byłam już w wyznaczonym miejscu. Teraz tylko odszukać szpiegów. Ilu ich mogło być? Znając Tiernana Nerio około 3-4, nie więcej. To poważny mężczyzna i nie marnowałby zbyt wielu ludzi na taką akcję. A zresztą... nie mają w bazie zbyt dużo szpiegów. Ostatnio było ich 32, ale później doszło do Wielkiej Dekonspiracji i wielu zginęło. Część na pewno siedzi w różnych częściach kraju, a pozostali to zapewne 6-7 osób pozostało w tym regionie. Kilku zawsze powinno być w pogotowiu, więc na pewno nie poszli wszyscy. Tylko 3-4... zapowiada się długi tydzień...

CDN

Od Argony- Misja ,,Mgła nad pobojowiskiem" cz.3

Potem usnęłam szybko, lecz spałam czujnie. Nie mogłam do końca ufać nikomu. Teraz jestem sama. Nie Czarna, ale i nie Biała. Zawieszona pomiędzy dwoma światami i niepasująca do żadnego z nich. Czy tak się czują ludzie? Nie... Oni wybierają stronę, ale dalej pozostają ludźmi. Ja wyrzekłam się tego przywileju.
Z pierwszym świtaniem dowódca, którego imię brzmiało Sellinaris (co mi zdradził tej nocy), obudził swoich kompanów: Rothatra i Eterkusa. Chwilę im zajęło, nim po całej litanii jęków i narzekań na niewygody podróży oraz brak dziwek, zabrali się do kupy. Wsiedli na konie i razem ruszyliśmy do Tettrem'et.
Podróż zajęła nam dokładnie 4 dni i 4 noce, podczas których poznałam chyba połowę ważnych tajemnic Białych, jakie znali ci mężczyźni. Nie obawiali się już mojej obecności. Chyba wręcz byli radzi, że ktoś ich słucha. Opowiadali o swoich rodzinnych wioskach sprzed najazdu Czarnych. Mówili o okrucieństwie i śmierci, mówili o czymś, co było mi tak bliskie, a zarazem tak odległe... Opowiadali dużo o swoich rodzinach. O opiekuńczych matkach, surowych ojcach, rozwydrzonym młodszym rodzeństwie i paskudnym starszym. Mówili o tym jak w dzieciństwie pomagali rodzicom na gospodarstwach, gonili ptaki, straszyli ryby... To było takie... wzruszające? Czy ten termin naprawdę istniał w moim słowniku? Widocznie tak.
Wreszcie dotarliśmy do wyznaczonego celu. Sellinaris, tak jak obiecał, załatwił mi rejs bezpośrednio do Tessern-Vii starym statkiem. Gdy staliśmy już na nabrzeżu i niedawni towarzysze żegnali się ze mną, ściągnęłam strój pustynny. Miny im zrzedły. Czarny strój, czarne włosy, czerwone, złe oczy i blada cera.
Położyli dłonie na mieczach, ale powstrzymałam ich gestem ręki.
- Nie wszystko węgiel, co ma czarną barwę. Jestem człowiekiem i do tego albinosem, ale włosy farbuję. - Uśmiechnęłam się delikatnie.- Żegnajcie przyjaciele!
I nie patrząc na ich dalsze zachowanie wskoczyłam na pokład odpływającego statku. Na przyszłość będą ostrożniejsi. Hasło można wykraść, a przebranie dostosować. Podeszłam do kapitana brygu i zapytałam, co mam robić. Mężczyzna stwierdził, że najlepszą robotą dla kobiety na statku będzie pomoc w kuchni, więc udałam się pod pokład do mesy. Tam rządził postawny kucharz z wielką, drewnianą chochlą...

CDN

wtorek, 8 kwietnia 2014

Od Rose- ,,Początek"

Siedziałam na starych deskach patrząc w dal. Morze delikatnie kołysało statek, czuć było wodę morską i w oddali słyszałam rozmawiających pasażerów.
Powoli uklękłam i wyjrzałam zza beczki, za którą się schowałam.
Było strasznie zimno, a ja miałam na sobie tylko stary płaszcz z dużym kapturem...
Spojrzałam na morze, z daleka było widać przystań. Uśmiechnęłam się lekko pod nosem.
"Za chwilę będę wolna"- pomyślałam. Gdy statek dopłynął do brzegu zwinnie prześlizgnęłam się między pasażerami i stanęłam na lądzie. Zobaczyłam napis "Revium Quelh" wywieszony na jednym z domów koło przystani. Nagle poczułam, że jestem strasznie głodna i zmarznięta...
Musiałam kogoś okraść abym mogła coś zjeść. Pobiegłam przez ulicę i schowałam się w cieniu jednego z ciemnych zaułków. Zobaczyłam jakiegoś młodego mężczyznę, więc podeszłam do niego od tyłu i przybliżyłam swój sztylet do jego szyi.
- Dawaj kasę- warknęłam.
 Facet stał chwilę nieruchomo. Wyglądał tak, jakby w życiu się tego nie spodziewał. Jego ręka skierowała się do niedużej sakwy przy pasie. Wyjął z niej nieduży mieszek z pieniędzmi. Oczy mi błysnęły na ten widok. Już miałam go capnąć i czmychnąć w tłum, gdy dotarł do mnie nagły, nikły ruch, a potem poczułam się obserwowana. To wrażenie było tak silne, że dosłownie rozsadzało mnie od środka. Zupełnie jakby ktoś wniknął w moją osobę.
~Teraz zabierzesz ten sztylet z mojej szyi, wyrzucisz go, odwrócisz się w prawo i skierujesz w głąb tego zaułka-usłyszałam w głowie niski, męski głos.
Poczułam jak mimowolnie wykonuję to polecenie. Z paniką na twarzy jakby nigdy nic ruszyłam w głąb szczeliny między budynkami, stając przy skrzynkach ze zgniłymi owocami i warzywami, po których skakały szczury i koty. Słyszałam za sobą kroki. Ten facet...
Popchnął mnie na ścianą i teraz to on przykładał mi ostrze do szyi.
-Zadarłaś z niewłaściwą osobą, dziewczyno-powiedział.
 Przełknęłam ślinę. Obmyślałam w głowie plan ucieczki, ale nie mogłam nic wymyślić.
Dotknęłam lekko jego ręki i wyczułam, że jest człowiekiem Białej Krwi.
-Czekaj- powiedziałam, patrząc mu w oczy i przygryzając lekko wargę.- Jestem Biała, tak jak ty, przepraszam, że cię napadłam, ale jestem głodna i chciałam coś zjeść- powiedziałam.
Nieznajomy popatrzył na mnie pytająco, a ja wykorzystałam chwilę i wytrąciłam mu ostrze z ręki, które poleciało pod ścianę. Odepchnęłam go od siebie i pobiegłam po sztylet. Podniosłam go i trzymałam przed sobą. Spojrzałam na niego gniewnie...
-Wiem, że jesteś Biała-mruknął, patrząc na mnie przenikliwie.-Po której jesteś stronie?-zapytał. -Nie waż się kłamać. Dostrzegę u Ciebie kłamstwo-ostrzegł.
 Wyprostowałam się i podniosłam głowę.
- Jestem po stronie Białych- powiedziałam. Podeszłam do niego trochę bliżej.
 -Nie masz domu, rodziny?-zapytał, a w jego oczach pojawiła się pewna forma żalu i współczucia.
 Popatrzyłam na ziemię i czułam, że obraz mi się rozmazuje. Ale nie chciałam płakać przy nieznajomym, więc złożyłam rękę w pięść i spojrzałam na niebo.
-Nie mam rodziny- powiedziałam i spojrzałam mu w oczy.- To znaczy kiedyś ją miałam..
 Mężczyzna milczał. Skinął tylko głową ze zrozumieniem.
-Chodź. Nie będziesz się dalej upokarzać tutaj, na ulicy. Wydaje mi się, że mam dla Ciebie lepszą propozycję...
 Podeszłam do niego i oddałam mu jego sztylet. Nadal mu nie ufałam, ale i tak nie miałam gdzie pójść, więc poszłam z nim. Gdy wychodziliśmy z zaułku to podniosłam swój sztylet, który mężczyzna mi wcześniej wytrącił z ręki i schowałam go. Skinęłam lekko głową na znak, że jestem gotowa i podążyłam za nim...

Od Argony- Misja ,,Mgła nad pobojowiskiem" cz.2

Słońce zastało mnie już w drodze ku Tserren-Vii, przez rozległe pustkowia. Ubrana byłam w biały strój pustynny, jaki często ubierali Nomadowie prowadzący w tych okolicach handel. Podróżowałam pieszo, Biali nie chcieli dać mi konia. Nie chcieli ryzykować utraty jednego z cennych wierzchowców, jeśli bym okazała się zdrajcą. Cóż... mieli rację. Ich postawa była w pełni uzasadniona i godna pochwały, niemniej teraz nieco doskwierał brak "środku lokomocji", gdyż droga dłużyła się niemiłosiernie.
Zaczęłam cicho podśpiewywać stare ballady o krainie Czarnych, ale szybko zmieniłam temat na dość uniwersalny o wdziękach kobiet i marynarzach. Przyśpiewki mojego starego klanu byłyby tu trochę nie na miejscu, jakbym spotkała jakiś Białych.
Miałam słuszność, że tak uczyniłam. Gdy wieczorem słońce chyliło się ku zachodowi z bocznej odnogi wyłoniło się trzech mężczyzn w stroju maskującym. Jechali konno i rozglądali się bacznie. Podjechali do mnie z ułudnym uśmiechem.
- Przepraszam panią bardzo - zagaił jeden. - Czy mogłaby pani wskazać nam drogę do najbliższego miasta na zachód od Korron-Thum?
- Właśnie idę w tamtym kierunku, drodzy panowie - powiedziałam miły, cienkim głosikiem. - I z chęcią wskażę drogę zagubionym wędrowcom.
Mężczyźnie spojrzeli po sobie. Czyżby mogli mieć złe doświadczenia z niewinnymi kobietami? Raczej nie... a ich eskorta przyda się na wypadek, gdyby ktoś próbował mnie zaatakować. Nie są raczej Czarnymi, bo rozpoznaliby mnie od razu. Na pewno już rozwieszono za mną list gończy. Są więc Białymi, jednak zapewne nic jeszcze nie wiedzą o moim rozejmie... nie mogę więc im pokazywać mojego prawdziwego oblicza, bo z łatwością rozpoznają we mnie Czarnokrwistą i zabiją.
Po chwili ruszyliśmy w drogę. Wędrowcy nie mieli chyba zamiaru się zatrzymywać na noc. Może mieli jakiś ważny meldunek? Kto wie...
- A co panów sprowadza na szlak przez nasze równiny? - zaszczebiotałam słodko. - Niewielu przybyszy z innych regionów się tutaj widuje. Oczywiście z wyjątkiem Nomadów, ale to kupcy, a panowie wyglądacie na wojowników!
- No cóż... - zaczął jeden z nich. Nie uszło mojej uwadze, że przy tym niepewnie patrzy na towarzysza jadącego po jego prawej, zapewne dowódcy. - Jedziemy na pogrzeb naszego wuja w Tettrem'et.
"Dobra wymówka" w duchu przyznałam z uznaniem i zaczęłam zadawać kolejne pytania nie związane z niczym. Biali odpowiadali z początku niepewnie, potem zaś ze szczerą ochotą, dodając coś od siebie. Zaczęli opowiadać różne historie ze swojego życia, cały czas skrupulatnie kryjąc swoje pochodzenie.
Kilka godzin przed świtem ich dowódca zażądał postoju i położyliśmy się w niewielkiej piaskowej niszy, za masywnym głazem. Dwóch Białych szybko usnęło, ich równe oddechy rozbrzmiewały niemal jednocześnie. Za to starszy nie spał, choć starał się udawać, wciąż czuwał. Uśmiechnęłam się do siebie i wstałam. Cicho podeszłam do niego i szepnęłam mu na ucho:
- A wtedy dosiadając Edena przybędzie i rozgoni mrok... -Na te słowa dowódca drgnął i spojrzał na mnie czujnie. - Potrzebuję transportu do Tesseren-Vii, od tego zależy sprawa sprawnej łączności pomiędzy oddziałami. Jesteś w stanie mi pomóc?
Mężczyzna skinął głową.
-W Tettrem'et wskażę ci najszybszy statek...

CDN

Od Argony- Misja ,,Mgła nad pobojowiskiem" cz.1

W Klanie Białych byłam już od kilku dni. Dostałam niewielką kwaterę, tylko trochę różniącą się od celi, w której byłam do niedawna i cały czas jakiś 2 do 4 gości krążyło wokół mnie jak księżyce wokół Jowisza... To było trochę nieznośne, ale szczerze nie dziwię się im. Przecież mogłam im w każdej chwili poderżnąć gardła podczas snu. Przecież przysięga dla nich w tych czasach nic nie znaczy... tylko ja mogę być takim debilem, żeby wierzyć i przestrzegać takich rzeczy.
W bazie nie miałam wiele do roboty. Na misje mnie nie puszczali, a ile można ostrzyć i naprawiać oręż? Większość czasu spędzałam więc na medytacji i rozmyślaniu w moim pokoju nad położeniem w jakim się znalazłam. No i na spaniu. O tak! To była jedna z tych rzeczy, które podobały mi się w tym chorobliwym nadzorze! Jako że bali się mnie spuszczać z oczu nie mogli mnie gonić cały czas do pracy i naprawdę dużo czasu poświęcałam na odpływanie do krainy Hypnosa.
Jednak któregoś dnia coś przerwało moją poobiednią drzemkę. Ktoś o taj nietypowej porze zapukał do mojego pokoju. Wstałam z łóżka i otworzyłam. Stał tam Akaymon. Oprzytomniałam szybko i bacznie przyjrzałam się mężczyźnie. To dość niespotykane, żeby sam dowódca bazy przychodził do mnie.
- Mam kłopoty? - zapytałam beznamiętnie, dokładnie analizując w pamięci ostatnie wydarzenia.
- Nie. - Mężczyzna zamknął za sobą drzwi na klucz. - Ale chcę, żebyś coś dla mnie zrobiła...
Jego ton był poważny, mówiący, że nie pora na dowcipne uwagi... A czego się przy mnie nie mówi? Właśnie tego!
- Jeżeli chodzi o zabawienie się z tobą to możesz sobie darować podchody – wypaliłam, nim zdążyłam ugryźć się w język.
Akaymon zmierzył mnie lodowatym wzrokiem. Byłam pewna, że żadna Czarnokrwista by go nie pociągała.
- Nie, nie o to chodzi - jego głos była nadal spokojny, ale wiedziałam że moja obecność nadal go drażni, mimo iż zazwyczaj był pogodny. - Twoim zadaniem będzie unieszkodliwienie szpiegów Czarnych w Tsereen-Vii, koło miasta Delav'Thon. To brudna robota. Idealna dla twojej brudnej krwi. Będzie to również sprawdzian twojej wierności. Jeżeli nie zrobisz tego, co każę to dopadniemy cię, choćby na krańcu świata, rozumiesz?
- Tak, panie - powiedziałam poważnie. - Kiedy mam wyruszyć?
- O świcie, czyli za 2 godziny...

CDN

poniedziałek, 7 kwietnia 2014

Od Nicolasa- Misja ,,Wielki wóz" cz.2

W połowie trasy zadecydowaliśmy, że zatrzymamy się na niewielkiej polanie. Było to dosyć śmiałe, ponieważ wielu rebeliantów mieszkało w pobliżu. Mieliśmy się rozdzielić i coś upolować, jednak kazali mi zostać przy naszym towarze, aby nikt go nie ukradł. Usiadłem więc na szczycie jednego z dwóch powozów. Skrzyżowałem nogi, siadając tym samym po turecku i pod osłoną drzew schroniłem się w cieniu. Przez długi czas nic się nie działo, jednak w pewnej chwili na polanę wbiegła jakaś kobieta. Patrzyłem na nią jak oczarowany. Ciemna długowłosa blondynka, talia niczym osa. Uniosłem kąciki ust i już chciałem zeskoczyć z powozu, gdy obok kobiety trafił... piorun. Zmarszczyłem brwi i uniosłem oczy ku górze. Niebo było czyste, bez żadnej chmurki, więc skąd do cholery mógł się wziąć tutaj ten błysk?!
Odpowiedź jednak przyszła szybciej niż sądziłem. Kobieta roześmiała się cicho i ponownie piorun trafił niedaleko jej. Wytwarzała wpierw bardzo małe wyładowania elektryczne, jednak z każdym kolejnym uderzeniem, błyskawica była coraz większa, a huk głośniejszy. W pewnej chwili przez to, że była sucha trawa w miejscu, gdzie uderzył kolejny piorun, co spowodowało płomień. Dziewczyna zamarła i starała się nad nim zapanować. Marnie jej szło, ponieważ w mgnieniu oka płomienie się rozprzestrzeniły zmierzając zdecydowanie niebezpiecznie blisko w kierunku lasu, który otaczał małą polanę. Zeskoczyłem cicho z powozu i ruszyłem w jej stronę. Zdecydowanym ruchem nadgarstka jak i chwilą koncentracji stłumiłem ogień, który w mgnieniu oka zgasł.
Kobieta odwróciła się spłoszona i wbiła we mnie podejrzliwy wzrok.
- Ty nie jesteś od nas - zauważyła od razu.
Uniosłem kąciki ust rozpoznając Białą.
- A Ty źle się zabierasz do ognia.
- Zaraz ktoś może Cię zabić - ostrzegła.
- A Ty możesz poparzyć się ogniem. A było by szkoda, patrząc na to, jak delikatną i urokliwą masz skórę - zauważyłem.
Kobieta od razu zakryła ramiona jakąś płachtą i chciała się odsunąć. Mimo to powoli kroczyłem w jej stronę.
- Nie zbliżaj się - warknęła w końcu.
- Czemu? Jakbym chciał Ci coś zrobić nie uważasz, że zrobiłby to już dawno? - zainteresowałem się.
- Jak długo tu siedziałeś? - spytała spłoszona.
- Wystarczająco - zaśmiałem się i podszedłem do niej bliżej.
Gdy dzieliło nad mniej niż pół metra, wyciągnąłem do niej rękę. Chciała odskoczyć, ale w ostatniej chwili złapałem ją za nadgarstek. Chciała potraktować mnie tymi swoimi piorunami, ale powstrzymało ją moje spojrzenie.
- Przecież nic Ci nie zrobię - zapewniłem.- Jeśli nie będziesz tego chciała - dodałem po chwili z zadziornym uśmieszkiem.
Blondynka przewróciła oczyma, a ja stanąłem za nią. Położyłem wierzch jej dłoni we wnętrzu swojej, a podbródek oparłem na jej barku.
- Jeśli chcesz panować nad ogniem, musisz nim być. Rozwydrzony, samowolny, nie zależny, morderczy, bezlitosny ale i piękny, życiodajny i fascynujący. To właśnie główne cechy ognia.
- Zapomniałeś o tajemniczości - powiedziała szeptem.
Uniosłem kąciki ust i utworzyłem w drugiej dłoni mały płomień.
- Masz rację - przytaknąłem.
Biała już chciała musnąć palcami ogień, gdy nagle płomyk zniknął.
- Ale trzeba uważać, aby się nie poparzyć - powtórzyłem.
- Czemu taki jesteś?
- Taki, czyli jaki? – spytałem, nie rozumiejąc.
- Jesteś Czarnej Krwi, a jesteś... Inny – wymamrotała, odwracając się do mnie przodem
- Może po prostu nie poznałaś odpowiednich Czarnych - wyszeptałem jej do ucha.
Skrzywiłem się słysząc swoich towarzyszy, którzy wracają.
- Ja... - zaczęła drżącym głosem.
- Przyjedziesz do Korron - Thum? Świetnie, będę czekał - zapewniłem i nim zareagowała musnąłem ustami policzek kobiety.
Patrzyła na mnie oczarowana, a ja pobiegłem do chłopaków, aby rozpalić ognisko i upiec dziczyznę, którą upolowali. Może i mieliśmy zaledwie trzy godziny do naszej siedziby, jednak już niemal padaliśmy z głodu, a konie też w końcu musiały odpocząć. Gdy obejrzałem się za siebie, Tajemniczej Blondynki z Klanu Białych już nie było. Jednak uśmiechnąłem się na samo jej wspomnienie. Jej delikatnej skóry i urokliwej buźki. Skądś ją kojarzyłem - jednak nie miałem pojęcia skąd.
- Wiesz kogoś Ty obściskiwał? - wymamrotał w końcu jeden z moich towarzyszy.
Uniosłem zaciekawiony wzrok znad mięsa, które smażyło się nad ogniem.
- Bo ja wiem, jakąś Białą - przyznałem szczerze.
- Lucję.
- Tą od dowódcy? - zmarszczyłem brwi.
- Tak, geniuszu - fuknął, a sarkazm był wyczuwalny.
- Co ja mam poradzić, że się nie sprzeciwiała?
- Dobrze, że jej nie zaliczyłeś - wymamrotał drugi.
- Jeszcze - poprawiłem z zadziornym uśmieszkiem.
Wszyscy się roześmialiśmy i kontynuowaliśmy jedzenie. Przespaliśmy się i ruszyliśmy w dalszą podróż, a ja wciąż się zastanawiałem czy ta dziewczyna, faktycznie była córką jednego z dowódców rebeliantów...