niedziela, 12 stycznia 2014

Od Rais- Początek

Miałam spotkać się z Elegią i przekazać mu list od Monsuna. Takie właśnie dostałam zadanie. Przechodziłam przez wąskie alejki, przeczołgiwałam kanałami, skakałam po dachach. W końcu udało mi się dostać na miejsce. Byłam na końcu małej alejki. W około biegały spłoszone szczury i koty. Obejrzałam się. Nikogo nie zauważyłam. Odsunęłam stertę śmieci, deseczkę i wlazłam do tunelu. Zakryłam wejście i poszłam według danych mi wskazówek. Doszłam do pomieszczenia, w którym siedziały dwie dziewczyny. To musiały być Rajca i Pryzma. Od razu wstały z krzeseł kiedy tylko mnie zobaczyły.
-Zakryłaś dobrze wejście? - spytała Rajca, aby się upewnić
Nic nie odpowiedziałam tylko kiwnęłam lekko głową na tak. Wtedy też Pryzma złapała mnie za rękę i zaciągnęła gdzieś głęboko w tunel. Byłyśmy w jakimś pokoju. Stał tam Dowódca Białych Mar. Podeszłam do niego i dałam list. On przeczytał go bardzo uważnie i powoli, tak jakby chciał zapamiętać całą treść bez najmniejszych błędów.
-Rozumiem. - Odłożył list na bok i zaczął mówić. - Jesteś Riwer, moja nowa tropicielka.
Pokiwałam głową, żeby to potwierdzić.
-Masz zostać tu, a razie, na miesiąc, chyba, że TO się wydarzy wcześniej.
-Przyjęłam.
-Masz teraz wolną rękę, tylko nie rób niczego głupiego.
Odwrócił się i wrócił do swoich zajęć. Mnie z powrotem do tamtego pokoju zaciągnęła Pryzma. Siedziałyśmy obok siebie, ja, Pryzma i Rajca.
-Jak masz na imię? - spytała radośnie zaciekawiona Pryzma.
-Rais - odparłam krótko i konkretnie.
-Ja jestem... - i tu nie dokończyła, bo jej przerwałam
-Tak wiem, Tonila, a to jest Epicea. Inaczej Pryzma i Rajca.
-Dlaczego zwracasz się do innych po pseudonimach? - dopytywała się zaciekawiona.
-Jesteście starsze, więc należy wam się szacunek, a poza tym tak jest bezpieczniej.
-Masz złe dzieciństwo? - spytała.
Teraz też gwałtownie wstałam z krzesła. Ten temat jest dla mnie ciężki. Nic nie odpowiadałam. Po prostu wyszłam w pokoju.
Tak właśnie zaczęła się nasza wspólna znajomość.

piątek, 10 stycznia 2014

Od Juno- Początek.

Księżyc swym blaskiem oświecał ulice Tserren-Vii. Szybkim krokiem wracałam do domu, mijając ciemne zaułki, w których ukrywali się głównie gwałciciele i kieszonkowcy. W mroku widziałam tylko ich oczy i ostrza.
Lubiłam nocą wracać do domu, zwłaszcza po udanej misji, którą zlecił mi ojciec - Liekos. On zaś nie mógł,  podczas jednego ze zleceń stracił prawą nogę, przez jakiegoś skurwysyna z klanu Białych.
Teraz sprawdzał moje możliwości w kradzieżach i morderstwach.
Poczułam na swojej szyi czyjś oddech i zimny sztylet. Tajemnicza postać wciągnęła mnie do jednego z zaułków.
Znałam jego zamiary, już nie raz ktoś próbował mnie zgwałcić. Oczywiście żadnemu się to nie udało.
Wyrwałam się z jego uścisku i z jednym z nowo poznanych chwytów powaliłam go na ziemię. Jedną nogą stanęłam mu na klatce piersiowej i pod jej naciskiem złamałam mu kilka żeber. Stałam wyprostowana.
Wyciągnęłam sztylet i trzymałam w dwóch palcach nad jego oczami.
- Ostatnie życzenie? -zapytałam.
- Wal się szmato - wymamrotał. 
Wypuściłam ostrze, które trafiło go prosto w środek czoła.
Przyjrzałam mu się. Nie był zbyt ładny, człowiek około trzydziestki, nawet nie miał sakiewki z monetami. Westchnęłam i wyciągnęłam sztylet z jego łba, który wytarłam o jego rękaw.
Znów zmierzałam w kierunku domu. 
Moi rodzice byli czarno krwistymi. Ojciec formy Unikatowej, a matka ( nie żyje ) Cienistej. Z tego związku powstałam ja i moja siostra - Dalia. Oby dwie jesteśmy formy Ofensywnej, z tym że ona ma zaledwie dziesięć lat i to przez jej narodziny moja matka - Urlika umarła. 
Weszłam do domu. Już przy drzwiach powitał mnie mój wilk, którego dostałam od Liekosa.
W salonie siedział mój ojciec i postać, którą często widywałam. Był to dowódca w oddziale Tserren-Viijskim.
Przywitałam się z nimi i chciałam już udać się do swojego pokoju.
- Juno - powiedział ojciec, a ja odwróciłam się do niego - pamiętasz jak prosiłaś mnie o to bym porozmawiał z moim dawnym szefem - spojrzał na Tiernana - o tym, że chcesz do niego dołączyć?
- Tak pamiętam - odpowiedziałam ze spokojem.
- Więc chodź, jeśli zdasz próbę to zostaniesz skrytobójcą.
Teraz szłam razem z nim, opisał krótko osobę, którą miałam zabić - facet, otyły, kupiec, imię Akiu.
Przeskoczyliśmy przez mur otaczający dom przyszłego trupa. Nie było tam psów, na całe szczęście, bo by tylko zdradziły naszą obecność. On został na dworze, a ja wślizgnęłam się przez wejście dla służby, prowadziło ono do kuchni. Uśmiechnęłam się sama do siebie. Ani żywej duszy. Przeszłam obok wielkiego kotła ustawionego na żarzących się węglach. Na małym stoliku stała przygotowana taca z kolacją dla jegomościa i dość sporym kuflem piwa.
Wyciągnęłam z kieszeni małą fiolkę z lekko czerwoną cieczą i wlałam ją do kufla. Usłyszałam kroki, schowałam się i obserwowałam jak służąca zabiera tacę. Wyszłam pośpiesznie na zewnątrz. Oparty o mur Tiernan obserwował co dzieje się za oknem.
Stanęłam obok niego, stamtąd był dobry widok na kupca siedzącego przy biurku i piszącego coś piórem. 
Służąca podała mu kufel piwa, a tacę odstawiła na bok. Akiu upił dość spory łyk i wytarł usta rękawem. Chwilę później jego głowa z głośnym hukiem przywaliła w biurko. A czaszka pękła ukazując fragment czegoś, co uzdrowiciele nazywają mózgiem.
Tiernan podał mi klucz ( do mojego nowego pokoju ) i powiedział: - Witaj w oddziale Tserren-Viijskim skrytobójco...

poniedziałek, 6 stycznia 2014

Od Narhaela- Początek

Nadciągał świt. Noc, która otulała jeszcze jakiś czas temu swym płaszczem cały las odchodziła w niepamięć. Księżyc z podkulonym ogonem chował się za horyzontem ustępując tronu słońcu. Las szumiał radośnie smagany delikatnie przez lekki wiatr śmiejąc się jak dziecko łaskotane pieszczotliwie przez rodzica. Ptaki ponownie wznosiły swoje poranne treny budząc do życia resztę leśnych istnień. Moje plecy dość mocno cierpiały po nocy spędzonej na grubym konarze jednego z większych drzew przy leśnej drodze. Już niedługo będzie tędy przejeżdżać karawana. Powóz z niewielką obstawą transportujący do pobliskiego miasta jakiegoś nadętego hrabiego. Oparłem się o gruby pień drzewa zwieszając na dół jedną nogę. Wyciągnąłem zza pasa krótki nóż i z nudów począłem czyścić nerwowo paznokcie.
[…]Po około godzinie wreszcie usłyszałem cichy tętent kopyt. Przykucnąłem na gałęzi i ująłem w dłoń ciemny, długi łuk. Nałożyłem strzałę na cięciwę. Cienie rzucane przez drzewa powędrowały w moim kierunku kryjąc mnie całkowicie przed oczyma nadjeżdżających. Gdy wreszcie dostrzegłem ich na drodze policzyłem szybko obstawę. Dwóch facetów na koniach, woźnica, czterech pieszych i powóz w środku którego pewnie będzie nasz panicz. Napiąłem cięciwę, wypuściłem z płuc powietrze i zmrużyłem oko. W ułamku sekundy przed oczyma mignęły mi wszystkie podobne sceny z całego życia. Tyle razy musiałem w taki sposób walczyć o życie, bo dziecko zasyfionej kurwy nie może liczyć na nic lepszego. Przed totalnym dnem ratował mnie jedynie fakt, że jakiemuś napalonemu fiutowi o Czarnej Krwi zachciało się chędożyć i trafiło na moją dziwkowatą matkę, która dziewięć miesięcy później wycisnęła mnie na świat razem z odziedziczonymi po nieznanym mi ojcu umiejętnościami i cienistą Formą. Otrząsnąłem się i ponownie skupiłem na strzale. Grot przeciął powietrze przebijając na wylot czaszkę jednego z jeźdźców. Nim zorientowali się co się dzieje kolejna strzała powaliła na ziemię drugiego szmaciarza płosząc konie. Czwórka pieszych ochroniarzy spojrzała w moim kierunku. I tak gówno zobaczą. Dla bezpieczeństwa zwinnie przeskoczyłem na inne drzewo i wypuściłem kolejną strzałę.
-Jedź! Jedź!-wrzasnął jeden z ochroniarzy do woźnicy.
Facet trzasnął lejcami, ale nim konie ruszyły i jego jak grom z jasnego nieba trafiła strzała.
Konie mimo to zaczęły biec. Skrzywiłem się lekko. Trudno. Zwaliły się z hukiem na ziemię martwe.
Zeskoczyłem na ziemię ukazując się w całej okazałości trójce pozostałych strażników. Rzucili się na mnie z mściwymi wyrazami twarzy. Zrobiłem szybki unik przed jednym z mieczy, zwinnie odskoczyłem na bok i wpakowałem puginał w trzewia śmierdzącego sukinsyna. Wyrwałem go i rzuciłem nim w kolejnego. O mały włos nie pozbyłbym się głowy, bo ostatni ze strażników szybko zamachnął się swoim ostrzem. Odchyliłem się tracąc na chwile równowagę. Odskoczyłem do tyłu i cisnąłem w niego dwa krótkie sztylety, które wbiły się jeden w pierś, a drugi w gardło. Pięknie. Leżeli martwi. Podszedłem do powozu i uchyliłem drzwi ostrożnie. W moim kierunku poleciał czubek jakiegoś ostrza. Spodziewałem się ataku, dzięki czemu przezornie uchyliłem się. W środku siedział nadęty, spasiony hrabia w czerwonym, poplamionym winem kaftanie i przyciętej równo bródce.
-W imieniu Rady Najwyższej powołuję się na…-Urwał, gdy między oczy wbił mu się jeden z moich puginałów. Poniósł się wrzask kobiety. Spojrzałem na nią z lekkim uśmiechem. Długie, brązowe włosy spięte miała w wysoki kok na głowie, a mocny makijaż i piękna kreacja znaczyły o jej wysokim urodzeniu.
Zagwizdałem rytmicznie pod nosem.
-Kundel bury, kundel bury… Penetruje wszystkie dziury.-Zaśmiałem się widząc, że znowu zanosi się krzykiem i płaczem.
-Zamknij się!-syknąłem i na siłę wytargałem ją na zewnątrz. Zdarłem z niej kieckę odsłaniając białą bieliznę. Rozciąłem giezło i pantalety odsłaniając śliczną, różową muszelkę okalaną kępką ciemnych włosów. Kopała i wrzeszczała, ale nic jej to nie dało. Wyjąłem z gaci swój arsenał i zacząłem zabawę.
[…] –Miło było, skarbie-rzuciłem podnosząc się.
Szlachcianka leżała zupełnie naga, czerwona i zapłakana na ziemi ciągle płacząc i jęcząc. Podkuliła nogi bezradnie.
-Zapłacisz…za to-wyjąkała.
-Zapłacę? A to ciekawe!-parsknąłem.
Począłem przeszukiwać martwych mężczyzn zbierając pieniądze i cenne przedmioty. Gdy nie było już nic ciekawego podszedłem do kobiety i zerwałem z jej szyi ładny, złoty medalion.
-Dzięki.-Uśmiechnąłem się pobłażliwie.
Podszedłem do konia jednego z jeźdźców i dosiadłem go ocierając krew z siodła.
Uniosłem do szlachcianki dłoń w szyderczym geście pożegnania i odjechałem w kierunku miasta zostawiając ją na pastwę losu. Pewnie niedługo zajmą się nią dzikie zwierzęta, bo do miasta kawał drogi.
[…] Po kilku godzinach drogi przez las wreszcie dotarłem do niedużego miasta o architekturze charakterystycznej dla Tserren-Vii. Wokół niezbyt wysokich murów rozciągała się wioska tuż przy niebezpiecznym lesie, której pilnowali uzbrojeni w kusze ludzie. Po udeptanych uliczkach biegały bawiące się dzieci. Na platformie wokół wielkiego drzewa stali zwiadowcy w zielono-brązowych strojach z łukami w rękach. Przy niewielkich chatkach mężczyźni rąbali drwa, a kobiety bawiły niemowlęta, robiły pranie w rzece bądź handlowały czym popadnie. Podszedłem do oświetlonych pochodniami murów i wszedłem przez drewniane, okute drzwi, których pilnowali dwaj strażnicy. Nawet nie zwrócili na mnie uwagi. Przeszedłem krótki odcinek, w którym ludzie zrobili sobie składowisko niepotrzebnych rzeczy takich jak beczki, skrzynki i wszelkiego rodzaju złom.
Ponowne drzwi również pilnowane przez strażników. Jeden z nich właśnie podsikiwał tutejsze mury. Wszedłem na główny rynek miasta. Z tego, co się orientowałem było to Ver’yessio. Zabita dechami miejscowość, która słynęła ze sporego bezprawia, a przewodził nim obleśny typ zwany Katem. Naprawdę miał na imię Talmor, ale słynął z wieszania ludzi za byle co.
I tym razem na szubienicy stojącej po środku rynku bujały się dwa ciała. Jakaś młoda kobieta i chudy jak patyk, łysy facet.
Zaprowadziłem konia do pobliskiej stajni płacąc parę miedziaków za przetrzymanie go.
Skierowałem się do tutejszej karczmy już na wejściu czując odór kwaśnego piwa, potu, wymiocin i szczyn. Nie powiem, urocza mieszanka. Gdzieś w głębi, w kącie prali się miejscowi osiłkowie za pieniądze, przy masywnych stołach siedzieli mężczyźni pijąc, grając w kości, gadając czy siłując się na rękę. Po kątach stały kurwy zachęcając napalonych klientów do wspólnej zabawy. Podszedłem do baru, za którym stał karczmarz i usiadłem przy nim kładąc na stół monetę.
-Piwo. Tylko jak je rozcieńczysz wodą, to masz w pysk. Nie płacę za byle szczyny-mruknąłem, posyłając mu stanowcze spojrzenie.
-No co ty, panie!-Oburzył się.-Ja i rozcieńczanie piwa? Nie ma mowy! Takie rzeczy to tylko u tego gównojada, Fauma. Nie chodź do niego, najlepsze piwo mam ja!-Przechwalał się obgadując konkurencję.
-Jasne, jasne. Nie pierdol pan i dawaj to piwo-rzuciłem znudzony.
Zabrał monetę, wyczyścił szmatą jeden z kufli i nalał z beczki piwa. Postawił je przede mną.
Pociągnąłem łyk. Kwaśne, ale niczego lepszego nie mogę spodziewać się w tego typu spylunach.
-Co nowego w Ver’yessio?-zapytałem karczmarza.
-Facet zaśmiał się gardłowo.
-Kat czeka na swojego zaproszonego jakiś czas temu gościa. Hrabia de Chevallie z Re’Vermesch Pluvii ma przybyć jeszcze dziś.
Moja twarz została nieporuszona, mimo iż chciało mi się śmiać.
-Nie znam gościa…-Wzruszyłem ramionami.
-W sumie ja też nie wiem, kto to, ale pono jakiś sławy jest. A jaki bogaty!-Podniecał się.
-No, no, spokojnie, bo erekcji dostaniesz zaraz na myśl o jego skarbcu. To nie dla nas, prostych ludzi.-Otarłem usta po pociągnięciu solidnego łyka.
-Pomarzyć nie wolno?-Wzruszył ramionami oburzony.
Osuszyłem kufel i ruszyłem w kierunku piorących się po pyskach facetów. Zawsze można spróbować zarobić trochę grosza, a Ci nie wyglądali ani na zbyt bystrych, ani szczególnie zwinnych.
Oparłem się o próg patrząc na aktualnie walczącego łysego, chudego faceta i brzuchatego wieśniaka.
-Jakie są zasady?-zapytałem wypacykowanego kolesia, który ubił na tych walkach pewnie niezły majątek.
-O! Nowy chętny? No stajesz do walki, ale najpierw pokazuj pieniądze. Jaką stawkę stawiasz? Im więcej tym więcej wygrasz, jeśli rozpierdolisz przeciwnika.
-Na początek stawiam 5 sztuk srebra-rzuciłem.
-Świetnie!-Odwrócił się, gdy chudy facet został powalony przez brzuchatego chłopa.
Gruby zgarnął pieniądze i odszedł do stołu z poobijaną, brzydką mordą.
-Na początek pójdziesz do tańca z Chłystkiem. Rób wszystko by się nie podniósł!-powiedział, wskazując na młodego podlotka o zawziętej twarzy, na której nie widniał nawet jeszcze konkretny zarost.
Stanąłem pośrodku zbiorowiska rozprostowując ramiona.
-Zaczynajcie!-zawołał organizator.
Chłopak był porywisty. Rzucił się szybko i skocznie jak pchła. Zrobiłem szybki unik i zasadziłem mu z pięści w szczękę. Zrobił parę kroków do tyłu zaskoczony. Ponownie przystąpił do ataku tym razem z mniejszą pewnością siebie. Cios z prawej, z lewej. Nie uchwycił mnie. Moja kolej. Zamachnąłem się zdzielając go w brzuch. Skulił się i zakręcił. Kopnąłem go w plecy powalając na ziemię. Poturlał się, ale podniósł. Twardy. Skoczył na mnie atakując z bara. Na chwilę zaparło mi dech w piersiach. Zdążyłem jednak chwycić go za ramiona i zdzielić kolanem w twarz odrzucając go do tyłu z rozwalonym nosem. Podszedłem do niego. Mocny cios stopą w brzuch załatwił sprawę. Z jękiem zwlekł się ze ,,sceny”.
-Genialna walka! Utemperowałeś go trochę! Co? Walczysz dalej?-zapytał, wręczając mi wygraną.
-Czemu nie…-Wzruszyłem ramionami.
-Tym razem bijesz się z Niedźwiedziem z Północy.-Wskazał mi wielkiego dryblasa z wygoloną w połowie głową i mocnym zarostem.- Mówią, że siłą dorównuje niedźwiedziom z pobliskich puszczy, a miód żre prosto z ula!-Ekscytował się.
-Zobaczymy…-burknąłem.
Facet faktycznie wyglądał jak kolos, siłę w barach pewnie też ma, ale czy będzie na tyle silny, by mnie dorwać? Przekonajmy się. Wyszedłem ponownie na środek. Koleś zmierzł mnie wzrokiem i parsknął śmiechem.
-Ha! Ty masz walczyć ze mną?-Wyśmiał mnie prosto w twarz.
-Spróbuj mnie pokonać…-warknąłem.
-Młody wilczku! Warczysz na niedźwiedzia!-ryknął i zaatakował bez ostrzeżenia.
Nie zdążyłem zareagować i oberwałem po szczęce. Zęby przecięły wnętrze mojego policzka. Splunąłem krwią na podłogę. Zaatakował ponownie. Zrobiłem szybki unik na prawo i lewo. Pochyliłem się i zadałem kilka ciosów w brzuch. Skulił się i zrobił dwa kroki do tyłu. Zaatakowałem go wyprostowany. Nim moje pięści dotarły do jego osoby. Złapał mnie za ramiona. Czym szybciej zdzieliłem go czołem w czaszkę. Gdy ten cofnął się zrobiłem krok do przodu i zaatakowałem kolanem po żuchwie. Splunął krwią i zamachnął się wielkim łapskiem zdzielając mnie w pysk. Nacharałem juchą prosto pod jego nogi.
-W jaja go! W jajca!-wrzasnął któryś z dopingujących do Niedźwiedzia. Nim ten wykonał kolejnych, potężny cios pochyliłem się i zdzieliłem mu kopa prosto w krocze.
Skulił się i upadł na ziemię. Dopadłem go i zasadziłem kopa w bok. Gdy ten skulił się podkulając nogi machnąłem nogą uderzając go prosto w żuchwę. Zajęczał głośno z bólu. Wyplułem nadmiar śliny i krwi z ust.
-I co, Niedźwiedziu? Wyruchał cię wilczek-rzuciłem i podszedłem do organizatora.
-O kurwa! W życiu czegoś takiego nie widziałem!-Otwarł szeroko oczy wręczając mi wygraną kwotę.-Pokonać go był w stanie tylko Jassem Byczysko! Pije za czterech, nie lęka się niczego, a panny mówią, że widziały jak na swoim kutasie wiadra dźwigał.-Zarechotał.
Przewróciłem oczyma.
-Nie wiem, czy chcę się dalej bić…-rzuciłem.
-Podwajam stawkę! Jak go pokonasz dostaniesz dwa razy więcej niż zaoferujesz! Będziesz mistrzem!-Przekonywał.
-Który to?-zapytałem, chcąc ocenić swoje szanse.
Mężczyzna wskazał mi ruchem głowy faceta, który jak dotąd stał w kącie paląc fajkę i obserwując bijatykę. Wielkolud o ogromnych barach, mordzie z blizną i szczecinowatych włosach.
-Dwa razy więcej, mówisz?-zapytałem, wiedząc, że porywam się na głęboką wodę.
-Tak! Masz to jak w banku. –Zapewnił.-To jak?
-Niech będzie.
-Byk! Kolega Cię wyzywa!-zawołał tamten.
Facet skończył palić, podciągnął gacie, splunął i podszedł do mnie.
-Z tą cipką? Przecież on nadaje się na dziwkę, a nie do walk…-mruknął niezadowolony.
-Dobry jest. Pokonał Niedźwiedzia-zapewnił.
Tamten przewrócił oczyma i skinął głową wchodząc w okręg utworzony przez dopingujących widzów.
-No to chodź!-rzucił.
-Zaczynajcie!-zawołał organizator.
Skupiłem się tylko na walce. Gdy zaatakował zrobiłem szybki unik. Wyskoczyłem do góry zadając mu dotkliwego kopniaka w bok. Wykonałem przewrót stając za jego plecami. Odwrócił się robiąc zamach ręką jak cepem. Dostałem boleśnie po brzuchu.
-Po ryju go!-wrzeszczała spora publiczność.
Cofnąłem się i zaatakowałem.
-Czekaj aż się uchyli!-zawołał ktoś.
Gdy ten zrobił unik kopnąłem go z półobrotu. Potrząsnął głową. Nim doszedł do siebie wyskoczyłem do góry i od góry uderzyłem go w czaszkę powalając na kolana do pozycji podpartej rękoma. Kopnąłem go w brzuch. Podniósł się ciężko i zaszarżował na mnie uderzając we mnie z bara i powalając na podłogę. Otwarłem szerzej oczy, gdy zobaczyłem jego nogę zmierzającą w kierunku mojej klatki piersiowej. Błyskawicznie przeturlałem się na bok i podniosłem. Ponownie z rozbiegu jak prawdziwy byk zaatakował mnie wystawiając szerokie ramiona. W ostatniej chwili wystawiłem rękę zdzielając w obmierzły pysk. Poleciał z nogami do przodu wcześniej grzmotnąwszy łbem o deski podłogi. Nie podniósł się.
Ze stoickim spokojem podszedłem do organizatora, który stał oniemiały słysząc okrzyki wiwatu zebranych.
-Moje pieniądze.-Wyciągnąłem dłoń po mieszek z pieniędzmi.
Wsadził mi w nią sakwę z dzwoniącymi o siebie monetami.
-Dziękuję…-rzuciłem i ruszyłem ku stołom.
Drogę zastąpił mi jakiś smukły, ale wyraźnie umięśniony mężczyzna w wieku około 30 lat. Blond włosy miał schludnie ułożone na głowie, a szaro-zielone oczy przewiercały się przez moją osobę na wylot.
-Dobry jesteś. Rzucam Ci wyzwanie. Zawalcz teraz ze mną-powiedział.
Zmierzyłem go wymownie wzrokiem.
-Mam dość. Nie mam siły walczyć dalej-odparłem wymijająco.
-Owszem, masz.-Starał się mi wmówić coś, co ja sam wiem najlepiej.
Milczałem.
-No. Nie bądź tchórzem. Podejmij tę rękawicę, a zapewniam, że zyskasz więcej niż tylko trochę złota…
-Tak? A niby co masz mi do zaoferowania?-zapytałem podejrzliwie.
-Wiem, kim jesteś, wiem kogo dziś rano zabiłeś, wiem jaka krew Tobie płynie. Nadajesz się do nas, ale najpierw udowodnij mi osobiście, że jesteś w stanie pokonać zwykłego członka…-Zniżył głos.-Oddziału Czarnych.-Uśmiechnął się lekko.
Oczy omal nie wyszły mi z orbit. On? Członkiem Tserren-Viijskiego Oddziału Czarnych? I skąd wiedział co zrobiłem? Nie było świadków!
-Skąd wiesz co zrobiłem dziś rano?-zapytałem.
-Moja mała, słodka tajemnica.-Uśmiechnął się czarująco.
-Dobra. Walczę. Mam tylko nadzieję, że mnie nie zabijesz. Przepukałbym jeszcze przed śmiercią parę panienek.
Blondyn zaśmiał się.
-Nie martw się. Ale nie tutaj… To nie będzie byle pojedynek na piąchy. Chodź.-Ruszył w kierunku wyjścia ze spyluny.
Niepewnie ruszyłem za nim. Przygotowałem cinquedeę, by w razie ataku mieć jakiekolwiek szanse. Chociaż… I tak z Czarnym nie mam szans. Wyszliśmy za miasto przechodząc przez wioskę.
-Gdzie idziesz?-zapytałem zdezorientowany.
-Zobaczysz…-Uśmiechnął się tajemniczo.
Lęk i niepokój ogarnął mój umysł, mimo to wizja zarobku i wstąpienia w szeregi najbardziej wpływowej organizacji Krajów Zjednoczonych była zbyt kusząca…
<cdn.>

niedziela, 5 stycznia 2014

Od Tonilii- ciąg dalszy ,,Początku"

Rafa pchnął mnie do przodu wpuszczając za Drągalem w ciemności przejścia. Szliśmy w milczeniu po ciemku długim, wąskim korytarzem. Dopiero po chwili zaczęłam dostrzegać światło w tunelu. Znaleźliśmy się w oświetlonym pochodniami odcinku. Wreszcie zobaczyliśmy duże pomieszczenie z kilkoma drzwiami. Trójka skierowała się do drzwi na lewo. Przeszliśmy opuszczanym pomostem. Już dawno się pogubiłam, Epicea pewnie też. Kolejne drzwi. Rafa podszedł do nich i zawalił pięścią w drewno.
-Na co czekasz?-Usłyszał czyjś głos po drugiej stronie.
-Na błysk oka Białego Kruka, Bracie-odparł brunet.
Drzwi otwarły się. Weszliśmy wszyscy do dużego, okrągłego pomieszczenia. Na środku ponad taflą dużego zbiornika wodnego widniał kamienny podest, do którego prowadziły cztery pomosty, a po bokach było kilka wnęk z drzwiami, które prowadziły do innych pomieszczeń. Przy starych stołach siedzieli jacyś ludzie popijając pewnie piwo. Wszyscy przyglądali się nowo przybyłym podejrzliwie.
-Gdzie Elegia?-zapytała kobieta.
-U siebie…-odparła młoda, smukła dziewczyna o wygolonej na łyso głowie.
Cała trójka ruszyła razem ze mną i Epiceą do drzwi na prawo idąc okrężną ścieżką wokół zbiornika wody.  Drągal otwarł drzwi i ruszył krętymi schodami w dół. Dotarli do kolejnych drzwi i zapukali w nie. Serce podeszło mi do gardła. Usłyszałam donośny głos zza drzwi. Dryblas otwarł drzwi i wszedł do przestrzennego, oświetlonego bladym światłem pomieszczenia. Pod jedną ze ścian stało wielkie, masywne biurko zawalone papierami, narzędziami i kto wie, czym jeszcze. Za biurkiem, na dużym krześle siedział przystojny, wysoki mężczyzna o krótkich, ciemnych włosach i lekkim zaroście. Pewnie ten Elegia, o którym tyle mówili…
-Kto to?-zapytał, patrząc najpierw na mnie potem Epiceę.
Rafa ściągnął chustę z twarzy odsłaniając przystojne oblicze.
-Były z jakimiś gnojkami w domu Tamara.-Chodziło mu o Starego Kupczyka, bo tak miał imię.
-Po co je przyprowadziliście?-zapytał Elegia.
-Mówiłem, żeby ich nie brać…-burknął Drągal.
-Nie pytałem się Ciebie…-Elegia posłał mu nieprzychylne spojrzenie.
Dryblas zmarszczył zirytowany czoło.
-Są odważne, młode, zwinne i bojownicze. Nadadzą się- odezwała się kobieta, ściągając z głowy kaptur i chustę. Zobaczyłam kasztanowe włosy, ładną buzię i zielono-złote oczy.
Elegia spojrzał na nią przenikliwie.
-Tak sądzisz, Wadero?- Prawdopodobny dowódca uśmiechnął się pobłażliwie.
Twarz kobiety była nieugięta. Skinęła lekko głową.
-Skoro tak to, na co czekać? Przejdźmy do rzeczy.-Spojrzał na mnie.-No więc? Jak nasza białowłosa koleżanka ma na imię?-zapytał.
Zawahałam się.
-Nie znam Twojego imienia, więc Ty nie poznasz mojego-rzuciłam z dumą w głosie.
Mężczyzna za biurkiem uśmiechnął się pod nosem.
-Mów mi Elegia…
-To pseudonim. Jak masz naprawdę na imię?-Upierałam się.
-Eric-odparł krótko.
-Tonila.
-Ślicznie. A Ty?-Spojrzał na Epiceę.
-Epicea-odparła speszona i niepewna.
-Doskonale. To jest Raffael, pseudonim Rafa, Aela, pseudonim Wadera i Diegen o pseudonimie Drągal.-Przedstawił ich wszystkich i rozparł się na krześle. Niezbyt śpiesznie zapalił fajkę i zaciągnął się. Wypuścił z ust dym i ponownie spojrzał na nas.-Jesteśmy jednym z dwóch oddziałów rebelianckiej organizacji w Revium Quelh. Cała nasza organizacja zwie się Rebelią Białych Kruków. Nasz oddział nosi kryptonim Białe Mary z Hornvill. W Revium Quelh są jeszcze Ćmy z Blorhill. Naszym głównym celem jest walka z tyranią Czarnych. Walczymy z nimi już od dość dawna. Niestety, nie jesteśmy na tyle silni by walczyć otwarcie temu nasze poczynania mają miejsce w ukryciu. Powiedzcie mi, dziewczyny… Jesteście z Białymi, czy podoba wam się forma rządów Czarnych?- Jego spojrzenie stało się stanowcze i nieugięte.
Spojrzałam kątem oka na Epiceę.
-Nienawidzimy wszystkiego, co ma jakikolwiek związek z Czarnymi…-odezwała się zielonooka pewnym siebie głosem.
-Świetnie!-Zaśmiał się perłowym głosem i wyprostował na krześle.-To jak? Chcecie walczyć razem z nami przeciwko tym skurwysynom?
Zawahałyśmy się.
-Ale my jesteśmy tylko ulicznymi…złodziejkami i sierotami. Co my umiemy? Przecież Czarni są silni…-odezwała się Epi.
Eric posłał jej pobłażliwe spojrzenie.
-Słonko… Prawda jest taka, że Czarni właśnie najbardziej boją się drobnostek. Boją się gniewu i złości najniższych jednostek, bo ich gniew ukryty pod zasłoną strachu jest najgroźniejszy. Obudźcie w sobie chęć walki, bo jak twierdzi Aela macie coś w sobie. Już my się zajmiemy szlifowaniem waszych talentów.
-Ja chcę walczyć!-odezwałam się, podniecona wizją walki z gnojami, którzy odpowiedzialni są za śmierć tysięcy ludzi i to, w jakich warunkach żyją Ci, którym kiedyś Biali zapewniali dobrobyt i pokój.
-No i pięknie!-Elegia uśmiechnął się czarująco.-A Ty, Słoneczko?-Spojrzał na Epi.
Dziewczyna westchnęła pod nosem.
-A mam inny wybór?-zapytała.
-No nie bardzo. No chyba, że wolisz gryźć glebę…-burknął Diegen.
Aela posłała mu wściekłe spojrzenie.
-W takim razie chyba jednak się zdecyduję!-rzuciła szybko Epicea.
Eric oparł głowę na dłoniach i uśmiechnął się lekko.
-Mądra dziewczyna…-Zabrzmiało to dość groźnie, mimo to nie wzięły sobie tego do serca.-W czym jesteście dobre? Trzeba wam przydzielić jakieś stanowiska…
-Epicea świetnie włamuje się do domostw w dodatku ma dobrą pamięć, jest przebiegła, cwana i bystra. Umie dobrze kłamać, ma dar przekonywania i jest dość spostrzegawcza!-wypaliłam, posyłając przyjaciółce głupi, zadziorny uśmiech.
-Bez przesady…-burknęła Epi, wyraźnie zawstydzona.
-Możliwe, że dobry będzie z Ciebie Mówca. A Ty?-Spojrzał na mnie.
Zielonooka spojrzała na mnie zadziornie.
-Tonila, mimo iż na najmądrzejszą nie wygląda to jest dość bystra, szybka, zwinna. Do tego dobrze posługuje się łukiem i sztyletami.
-Ej! Ja wcale nie wyglądam głupkowato!-Oburzyłam się.
-Dobry materiał na Skrytobójcę. Dobrze, dziewczyny. Witam w naszych szeregach. Aela zagłębi was w zasady panujące u Nas-rzucił.-Pokaż im Wadero ich lokum i sprawdź ich umiejętności. Potem przydzielimy im pierwszą misję i wypróbujemy je. Jak się spiszą będą pełnoprawnymi członkiniami. Coś jeszcze?
-Nie.-Aela skinęła lekko głową i ruszyła ku drzwiom.
Wyszłam razem z nią słysząc jeszcze słowa Elegii:
-Raffael, zostań…
Wyszliśmy w czwórkę zostawiając Rafę i Erica samych. Serce waliło mi z podniecenia. I co? Właśnie jestem z Epi na drodze do zastania buntownikiem? Nie mieściło mi się to w głowie, mimo to serce radowało mi się na myśl, że będziemy walczyć z tymi, którzy tak bardzo krzywdzą i nas i pozostałych styranizowanych ludzi…

piątek, 3 stycznia 2014

Od Epiceii- ciąg dalszy ,,Początku" Tonilii

Słysząc złowrogi głos obcego faceta pierwsze, o czym pomyślałam to ucieczka, ale zdawałam sobie sprawę, że nie mam szans temu, czym prędzej wskoczyłam za uchylone drzwi i przylgnęłam do ściany. Usłyszałam ciężkie kroki. Do środka wsunął wielki, łysy facet. Serce podeszło mi do gardła, a na skronie wstąpiły kropelki potu. Drzwi zaczęły się uchylać. Zmrużyłam powieki, mimo to ujrzałam wredną twarz z blizną na brwi.
-Kogo my tu mamy…-mruknął.
Czułam jak kurczę się i maleję mając ochotę zwinąć się w kłębek. Chwycił mnie za ramię i wypchnął na korytarz.
-Pójdziemy do moich kolegów i rozprawimy się z Tobą ślicznotko tak jak rozprawia się z ładnymi dzieweczkami, a potem, gdy nam się znudzisz dotknie cię kara, jaka czeka na wszystkich złodziei.
Powstrzymałam krzyk przerażenia. Pchnął mnie przodem. Łzy miałam na czubku nosa, mimo to starałam się być twarda. Nagle usłyszałam nieprzyjemny zgrzyt i oprawca zatrzymał się. Obejrzałam się niepewnie i chciałam krzyknąć, ale coś zdławiło dźwięk, jaki z siebie wydałam. Czyjeś ręce odciągnęły mnie do tyłu, a ciało faceta z poderżniętym gardłem osunęło się na ziemię ukazując wysokiego, barczystego mężczyznę odzianego w czarny strój, z kapturem na głowie i ustach i nosie zasłoniętych czarną chustą.
-Zabijcie ją…-warknęła tajemnicza postać.
Szarpnęłam się rozdygotana.
-Nie.- Usłyszałam za sobą kobiecy głos.
-Nie? Przecież widziała wszystko. Nie może żyć…-mruknął, ocierając sztylet w spodnie.
-W takim razie pójdzie z nami do Elegii…- Kobieta była nieustępliwa.
Spojrzałam na nią kątem oka. Była w identycznym stroju, co i facet. Nagle, wszyscy spojrzeli na tyły korytarza od strony schodów. Szedł nim prowadząc przed sobą wściekłą Tonilę kolejny mężczyzna o ciemnych włosach, opalonej skórze i przenikliwych, czarnych oczach. Twarz miał zasłonięte chustą jak reszta. Oczy Tonilii błysnęły na mój widok.
-Puszczaj mnie ty…-szarpała się i wyzywała sycząc przy tym jak jadowita żmija.
-Zrobiłem już na dole porządek. Chłopak z uciętą ręką zwiał…-powiedział, niskim, pięknym głosem.
-Zjebałeś, Rafa…-mruknął dryblas.
-Nie widział naszych twarzy, nie ma pojęcia, kim jesteśmy, został okaleczony. Innymi słowy jest zszokowany i przerażony.  Po kiego chuja go zabijać. Będzie srać w gacie na samo wspomnienie… Jest nieszkodliwy.- Przewrócił oczyma.
Wielkolud mruknął coś pod nosem wyraźnie zirytowany.
-Kim jesteście i czego od nas chcecie?! Puśćcie nas!-warknęła Tonila.
Posłałam jej wściekłe spojrzenie.
-Nie twój zasrany interes!-syknął dryblas.
-Spokojnie, Drągal…-rzuciła kobieta.-Nie ma mowy by je zabić. Nie zabijamy wszystkich, których spotkamy po drodze, a są odważne, że się tu wpakowały. W dodatku ta biała wróciła po koleżankę mimo niebezpieczeństwa… Lwie i gołębie serce w jednym. Ładnie.- Jej głos był spokojny, stanowczy i przyjemny dla ucha.
-Zabieramy je do NAS?!- Jego wredne oczy otwarły się szeroko.
-Tak. Masz coś przeciwko?- Rafa spojrzał na niego stanowczo.
-Mam. Nie możecie wcielać byle przybłęd...- Gul mu skakał, a na skronie wstąpiły żyły wściekłości.
-Nie Ty tu decydujesz, tylko ja… I Elegia, którego tu nie ma-rzucił stanowczo ciemnowłosy.-Zabieramy je. Ruszajcie się, szybko…-zarządził.
-Ale co?! O co chodzi?!-Tonila jak zwykle starała się buntować i udawać groźną.
Z tego co wywnioskowałam po rozmowie tajemniczej trójki chodziło o jakąś organizację… Tak przynajmniej mi się wydawało. Wyszliśmy z domu. Pies Kupczyka leżał martwy. Przeszliśmy przez mur od strony północnej i skierowaliśmy się w ciemne, śmierdzące zakamarki miasta. Ani ja ani pewnie Tonila nie bywaliśmy tam często. Po dość długiej podróży nieprzyjemnymi, ciemnymi alejami Hornvill dotarliśmy na krańce miasta przy murze, gdzie widniały kanały ściekowe ukryte za starymi kratami i krzakami. Cuchnęło potwornie. Z resztą to nasi nowi ,,towarzysze” również nie pachnieli uroczo tak jak i cała reszta miasta.
-Właźcie…-powiedział Rafa.
Dryblas wszedł pierwszy. Za nim ja z kobietą, za nami Tonila. Brunet wsunął ostatni zamykając kraty.
Uderzył mnie potworny smród. Tamci wyglądali na nieporuszonych. Sunęliśmy w kompletnych ciemnościach w śmierdzącej wodzie dopiero po chwili wchodząc na kamienne, suche podwyższenie po którym biegały szczury. Skręcaliśmy w skomplikowane zaułki i odnogi kanałów. Chciałam zapamiętać drogę, ale po jakimś czasie kompletnie się pogubiłam. Zeszliśmy schodami w dół gdzie był kolejny korytarz. Po chwili skręciliśmy w jakiś zaułek. Rafa podszedł do jednej ze ścian i wsunął palce w szczelinę między dwoma skałami. Jakiś mechanizm sprawił, że kamienna ściana nagle się przesunęła ukazując ciemne, nieprzyjemne przejście…
<Tonila?>

czwartek, 2 stycznia 2014

Tonila - Początek cz. 2

O świcie obie wysunęłyśmy ze swojej nory cicho jak myszy kierując się do wyznaczonego miejsca. Wreszcie dotarłyśmy do zaułka przy domostwie Starego Kupczyka. Ujrzałam pod nim Sterna, Glizdę i Lewego. Była z nimi również masywna, bardziej przypominająca faceta niż kobietę Tod i chudy, oślizgły Ryba. Przywitali nas nieprzyjemnymi, odpychającymi uśmiechami. 
Stern przeszedł do rzeczy.
-Tod i Lewy. Wy pilnujecie okolicy. Ryba będzie przekaźnikiem. Biała, otwierasz zamek od piwnicy. Epicea zajmie się przeszukiwaniem domu tak samo jak ja i Glizda.-Porządził się trochę, a potem skinął na wszystkich. 
Pierwszy zwinnie jak kot przeskoczył kamienny mur. Ruszyłam za nim razem z Epiceą, a na samym końcu Glizda. Ryba stanął po przeciwnej stronie muru jako przekaźnik. 
Podbiegłam pospiesznie do niedużych drzwi na tyłach budynku. Przystanęłam widząc śpiącego psa przy budzie. Zwierzę było stare, chude i mizerne. Nie budziło się. Podeszłam do drzwiczek od piwnicy, wyjmując z małej torby u pasa wytrych i krótki, tępy nóż. Wsunęłam je w zamek i zaczęłam wprawnie i ostrożnie nimi kręcić. Po chwili zamek puścił. Zdjęłam kłódkę otwierając mocno zatrzaśnięte drzwi. Stern pierwszy wszedł do środka, po ciemku kierując się do drabiny prowadzącej na parter domu. Pozostali ruszyli za nim. 
-Tonila i Epi. Idziecie na górne piętro. Ja i Glizda będziemy tutaj-rzucił barczysty chłopak i rozpoczął poszukiwania. 
-Tylko… nie róbcie głupot!-syknęła nieco zaniepokojona Epicea.
Ruszyłyśmy jak najciszej na górne piętro nie dotykając przykurzonych poręczy, na których odbite były palce właściciela domu. Nasze stopy nawet nie dudniły na schodach wyłożonych skórą. Stanęłyśmy na drugim piętrze. Wsunęłyśmy do pierwszego lepszego pokoju. Sypialnia… 
Od razu rzuciłam się do kufra przy łóżku. Otwarłam go i poczęłam przeszukiwać . 
-Kurważ mać!-przeklęłam głośno, gdy nie znalazłam nic poza szmatami, kupą niepotrzebnych papierów i prześcieradłami. 
Epicea zamknęła szufladę z chusteczkami i podeszła do mnie. Wyjęła zawartość skrzyni na bok i obmacała dno. Chwyciła wstążkę ukrytą pod brzegiem kufra i pociągła ją ukazując drugie dno. Ukryta była w nim szkatułka. Chwyciła ją i potrzęsła. Zabrzmiały monety i jakaś biżuteria. Na ten dźwięk moje oczy błysnęły chciwie. 
-Mamy cały majątek starego…-rzuciłam, chwyciłam ją i ruszyłam szybkim krokiem z pokoju.-Chodź już!-syknęłam.-Ciekawe czy Stern coś…-Urwałam, gdy rąbnęłam w coś wielkiego. Najpierw mym oczom ukazały się stalowe zapięcia masywnej, skórzanej kurtki, a im wyżej unosiłam głowę tym bardziej ogarniało mnie przerażenie. W końcu zobaczyłam wredną mordę przyozdobiona blizną na brwi. Drobne, wstrętne oczka przeszyły mnie na wylot, a grube wargi rozciągnęły się w odrażającym uśmiechu. Pochylił wygoloną na łyso głowę.
-No cześć, Lala.- Uderzył mnie odór dochodzący z jego ust. 
Serce waliło mi jak oszalałe. Nim zdążył chwycić mnie w swe wielkie łapska obróciłam się na pięcie i zwinnie jak łasica śmignęłam obok góry mięcha, jaką był, skacząc ku schodom. 
-Zbierać się!-wrzasnęłam. 
Na parterze usłyszałam rumor i pospieszne kroki. Dosłownie zleciałam po schodach gnana strachem. Rzuciłam się ku piwnicy. Zadrżałam, gdy do mych uszu dotarł głos Glizdy.
-Puszczaj mnie śmieciu!-wrzeszczał.
Nim zbiegłam do piwnicy usłyszałam jeszcze słowa jakiegoś faceta.
-Wiesz, co się robi złodziejom? Obcina się im…
Powstrzymałam krzyk i wyleciałam z domu widząc jak Stern puszcza się przodem zostawiając Lewego i resztę za sobą. 
Jakiś chudy, łasicowaty facet chwycił Rybę za fraki nim ten zdążył przeskoczyć przez mur i powalił go na ziemię. Nie myśląc o niczym przeskoczyłam przez mur i pobiegłam między budynki. Wpadłam w jakiś zaułek i przylgnęłam do ściany oddychając głęboko. Aż podskoczyłam, gdy usłyszałam głos.
-Gdzie Ryba i Glizda?-zapytał Lewy, którego dopiero teraz zobaczyłam.
-Nie wiem!-rzuciła przerażona.
Blondwłosy chłopak chwycił mnie za ramiona i obrzucił wściekłym spojrzeniem. 
-Co z Tod i Sternem?-zapytałam.
-Zwiali… -odparł.
-W-widziałeś Epiceę?-W mym głosie była nadzieja. 
Chłopak pokręcił głową i puścił mnie.
-Wracam po nią…-rzuciłam.
-Zwariowałaś?! To samobójstwo!
Skrzywiłam się.
-Pierdolenie… Dam radę. Nie zostawię jej!- Wyminęłam go i pospiesznie ruszyłam w kierunku domu Starego Kupczyka. Rozejrzałam się dookoła. Pod drzwiami stało jakichś dwóch facetów. Skąd oni się wzięli? Ruszyłam do przejścia od strony piwnicy. Nikogo… Wsunęłam do środka zaciskając dłoń na sztylecie. Jak cień sunęłam przez ciemne pomieszczenie. Weszłam po schodach. Usłyszałam czyjś jęk. Zamarłam, gdy zdałam sobie sprawę, że to Glizda. Chłopak leżał na ziemi w towarzystwie niskiego, krępego mężczyzny z obciętą prawą dłonią. Zakryłam usta. Miałam ochotę iść mu na pomoc, ale i tak nie miałam szans. Wbiegłam na drugie piętro i ruszyłam korytarzem do pokoju, w którym ostatnio widziałam przyjaciółkę z nadzieją, że ją tam zastanę. 

środa, 1 stycznia 2014

Od Mishelle- Początek

Był środek nocy. Zbliżała się 24, a ja wciąż siedziałam ukryta między gałęziami drzew. Czekałam tylko na swój cel. Mężczyzna o imieniu Dymitr. Blaid kazał mi go zabić. Byłam tu zaledwie drugi dzień, a on wciąż mnie sprawdzał. Zniesmaczona zobaczyłam wysokiego mężczyznę, który był moim celem. Ukrywał się przez długi okres abyśmy go nie złapali. Był jednym z Białych. Blaid podobno przesłuchiwał go, ale Dymitr mu uciekł. Teraz to ja miałam go wytropić i po prostu zgładzić: szybko, skutecznie i bez światków. Gdy mężczyzna znalazł się pode mną zeskoczyłam zgrabnie z drzewa prosto na swój cel. Nim on jednak zdążył jakkolwiek zareagować opadł bezwładnie na ziemię. Wysunęłam z pochwy swój nóż i podcięłam mu gardło.



Przewróciłam go na plecy i przeszukałam. Nic jednak nie znalazłam ciekawego oprócz tego wisiorka:



Uniosłam kąciki ust i przyjrzałam się dokładnie ozdobie. Z tyłu widniał napis 'Semper fortis'
- Zawsze silni - wymamrotałam pod nosem tłumacząc sobie wygrawerowany napis. Założyłam wisiorek, który ułożył mi się zgrabnie między piersiami. Wytarłam ostrze w jego koszulę i schowałam je do pochwy. Wspięłam się na drzewo, gdzie miałam prowizoryczny plecak, a w nim linę. Przywiązałam ją do najwyższej gałęzi. Jedną końcówkę przerzuciłam po jednej stronie, a druga została przywiązana. Powoli zeszłam z drzewa i liną oplotłam jego talię. Wspięłam się na powrót na drzewo i złapałam za drugi koniec sznura i zeskoczyłam z gałęzi prosto na ziemię. Martwe ciało znalazło się niemal na czubku drzewa, a ja obwiązałam linę wokół najniższej gałęzi. Wiedziałam, że nazajutrz nie zostanie śladu po zwłokach, nie licząc kości, paznokci, zębów i ciuchów - jedynych rzeczy, które nie zjadając ptaki padlinożercy. Gdy byłam już pewna, że wszystko 'sprzątnęłam', zarzuciłam sobie plecak na jedno ramię i ruszyłam w stronę naszych koszar.
[...] Weszłam do kamiennej budowli, która była siedzibą oddziału i stanęłam między trzema korytarzami odbiegającymi w trzy różne strony. Pamiętałam jedynie, że po środku są nasze sypialnie, a na końcu po lewej stronie sale treningowe. Ruszyłam najpierw pierwszym korytarzem skręcając w prawo, gdzie w końcu znalazłam pokój kapitana.
- Cicha... - zaczął.
Skłoniłam się lekko. Raczej dla ironii niż szacunku.
- Zabiłaś?
- Nie pierwszy i nie ostatni raz.
- Skąd mam pewność, że to zrobiłaś? - spytał spokojnie.
- Jeśli mi nie wierzysz to się pośpiesz. Zdążysz zobaczyć jego, jeszcze, niezmasakrowane zwłoki. - Powiedziałam ze stoickim spokojem.
Mężczyzna skinął tylko twierdząco głową i przyjrzał mi się uważnie.
- Dlaczego chciałaś do nas dołączyć?
- A dlaczego nie? Jest w końcu tutaj mój braciszek.
- Opowiadał mi o tobie. Wolisz działać w pojedynkę.
- Ale już dosyć zarobiłam na zleceniach morderstw i dosyć koczowniczego trybu życia. Czas się ustatkować.
- Chcesz znaleźć partnera? - spytał zaskoczony.
Spojrzałam na niego kpiąco.
- Nie ta bajka, ale marzyć sobie można, co nie?
- Klucze do twojego pokoju - powiedział, kompletnie ignorując to, co powiedziałam i rzucił mi skromny mały kluczyk.
- Dzięki. - mruknęłam i skierowałam się w stronę drzwi.
- Czuj się jak u siebie w domu.
Zatrzymałam się po tych słowach tuż przy drzwiach i odwróciłam głowę, aby na niego spojrzeć.
- Czy to ma być powitanie?
- Traktuj to sobie jak chcesz - przyznał z kamienną twarzą.
I tak wiedziałam, że się cieszył. Wyszłam z jego pokoju i ruszyłam, aby odnaleźć swój pokój. Wiedziałam, że nikt mnie tu nie przyjmie zbyt miło. Jako jedyna mordowałam dla pieniędzy przed ponad 10 lat. Weszłam do swojego pokoju i rzuciłam plecak na łóżko. Otworzyłam go i zaczęłam wypakowywać swoje rzeczy na nie, gdy ktoś wszedł do pokoju.
- Wyjazd. Nie widać, że zajęte ? - burknęłam, zbyt zajęta układaniem rzeczy.
- Też Cię miło widzieć - zakpił.
Odwróciłam się i spojrzałam prosto na swojego brata.
- Po tylu latach zdziwiłabym się innej reakcji - przyznałam rozbawiona.
- Nie marudź. Dostosujesz się.
- Wątpię. Wiele osób słyszało o tej 'Słynnej Morderczyni za pieniądze' - prychnąłem niemal jak kobra z jadem.
- Więc może będą tym bardziej na Ciebie uważać? - podsunął.
- Oby. - wymamrotałam.
Przebrałam się, ale nóż w pochwie i nowy wisiorek zostawiłam na sobie. Bez broni nigdy się nigdzie nie wybierałam - to była moja zasada. Pamiętałam doskonale jak niemal umierałam z wycieńczenia po ataku zwierzęcia. Ruszyliśmy razem do sali treningowej, gdzie była masa ludzi. Zaczęłam walczyć ze swoim bratem. Jednak szybko zrezygnował, gdy padł na ziemię kilkanaście razy w ciągu zaledwie jednego kwartału. Ulotnił się pośpiesznie, a ja po prostu chwilę po nim wyszłam. Ruszyłam w stronę dużej polany, która znajdowała się w środku lasu. Obok niej przepływał rwący potoczek obsypany kamieniami po obu stronach. Ściągnęłam buty wraz ze skarpetkami i podwinęłam nogawki od spodni. Weszłam do niego zrzucając z siebie skórzaną kurtkę. Odłożyłam także swoją torbę i weszłam głębiej do wody, na sam środek potoku. Odetchnęłam głęboko i spojrzałam na wodę. Pochyliłam się i dotknęłam delikatnie palcem tafli wody, która po chwili przemieniła się w lód oplatając także moje nogi i po metrze wokół mnie. Przesunęłam wzdłuż lodu palcem, a ten rozpłynąć się ponownie chlapiąc na mnie wodą. Po chwili jednak poczułam na sobie czyjeś spojrzenie. Uniosłam wzrok. Przyglądał mi się badawczo jakiś mężczyzna oparty o drzewo oddalone ode mnie o kilka metrów.
- Nie jestem wymarłym gatunkiem tylko kobietą. Nie musisz się na mnie tak patrzeć - wymamrotałam pod nosem.


( Narhael? )