Stałam
z Rais i Aelą na zewnątrz czekając aż Epi upora się z Percylem. Spojrzałam na
Cedric’a pytająco, gdy ten wreszcie wyszedł z pomieszczenia.
-Gdzie Rajca?-zapytałam, unosząc do góry jedną brew.
-Została jeszcze na chwilę w środku. Wróci do bazy sama. My już musimy
iść-powiedział.-Wadera, idziemy. Syn Dagona zmierza do Aberton trasą prowadzącą
od wioski Lilifriodin.
-Czyli powinien być dość blisko. Musimy zabić ich i podmienić listy jak
najbliżej bram miasta, by szybko ich znaleźli-rzuciła, skręcając w kierunku
stajni.
Słuchałam ich z zainteresowaniem. Narzuciłam na głowę kaptur, podobnie jak
Rais.
Cedric przystanął.
-Robimy małą zmianę planów. Wyprzedzimy ich konno i ukryjemy się jak najbliżej
bram miasta. Gdy wreszcie będą tamtędy przechodzić przydadzą się jacyś
świadkowie, którzy będą widzieć jak ich zabijamy, ale już nie zobaczą Rais pod
postacią cienia, która wymieni list. Dzięki temu nie będzie podejrzeń o to, że
list jest sfałszowany. Riwer, dasz radę?-zapytał.
Dziewczynka skinęła głową.
-Świetnie. Rozdzielamy się, by strażnicy nie zwrócili na nas uwagi. Ja i Riwer
wyjdziemy przed wami z miasta. Za murami, przy lesie czeka na nas Dąb z koniem.
Pryzma i Wadera. Wy bierzecie konia ze stajni i wyjeżdżacie przez bramę.
Rudowłosa skinęła głową i chwyciła mnie za ramię prowadząc do stajni. Cedric
wziął ze sobą Rais i ruszył w kierunku wyjścia z miasta. Po chwili byłyśmy już
w stajniach. Aela osiodłała swoją kasztankę i posadziła mnie przed sobą, a
potem wyjechała z miasta.
-Zestresowana?-zapytała moja mentorka.
-Trochę-odparłam.-Bardziej podekscytowana.
Wadera zaśmiała się.
-To dobrze. Tak trzymaj. Z takim zapałem wróżę Ci świetlaną przyszłość. Eric
już sobie Ciebie ceni. Lubi zapał wśród swoich ludzi.
-Naprawdę? Wygląda na takiego, co ma wszystko w głębokim poważaniu.-Zaśmiałam
się.
-To nie prawda. Musi sprawiać wrażenie chłodnego i oschłego, bo wleźliby mu na
głowę. Naprawdę jest czuły, wrażliwy, troskliwy… I bardzo przystojny.
Spojrzałam na niewiele starszą koleżankę zaskoczona. Cisło mi się na język, by
powiedzieć jej to, co usłyszałam jakiś czas temu od Delvy-koleżanki z pokoju, a
przy tym największej plotkary w Oddziale. Czyżby Aela coś czuła do naszego
dowódcy?
-No. Jest przystojny.-Zaśmiałam się.-Ale jakoś jego troski i wrażliwości nie odczułam.
-Krótko u nas jesteś.-Urwała, gdy dotarłyśmy do miejsca pod lasem, w którym
mieliśmy się spotkać z Krasą i Riwer.
-No. Wreszcie jesteście. Jedziemy, z tego co mówił Dąb są jakiś kilometr za
nami-powiedział, sadzając Rais na gniadym wierzchowcu.
-Ilu ich jest?-zapytała ruda skrytobójczyni.
-Nie wiem. Nie widział dokładnie, ale coś koło pięciu strażników i syn
Rychłego.
-Jedziemy!-syknęła Aela i popędziła swojego konia kamiennym gościńcem.
Krasa pojechał zaraz za nami, po chwili zrównując swojego konia z kasztanką
Wadery.
[…]Po kilkunastu minutach Cediric uniósł dłoń do góry. Konie stanęły. –Jesteśmy
blisko. Musimy te kawałek do miasta przejść pieszo, przez las. Nie mogą nas
zobaczyć strażnicy.
Dostaliśmy się na wzniesienie po lewej stronie gościńca, na którym rozrastał
się gęsty las. Zeskoczyliśmy z koni i wsunęliśmy między drzewa. Szliśmy niezbyt
śpiesznie pod osłoną nocy i drzew. Wkrótce ujrzałam światła nieco odległego
miasta. Trasy gościńców łączyły się tu w jedną, szeroką drogę prowadzącą pod górkę
do bram miasta.
Cedric przystanął i przywiązał konie do drzewa.
-Tu będzie dobrze. Powtarzam jeszcze raz. Ja, Aela i Ty, Pryzmo załatwiamy
strażników i syna Dagona. Riwer, Ty, gdy będzie po akcji przybierasz postać
cienia, bierzesz ten list i niezauważalnie podchodzisz do celu. Bierzesz
oryginał listu i podkładasz fałszywkę.-Wręczył jej idealnie podrobiony list z
pieczęcią.-Potem wracasz tu do nas i spadamy z miejsca akcji, ale jak
najszybciej, bo pewnie poślą za nami pościg. Akcja ma być sprawna, szybka i nie
ma opcji, by się nie powiodła. Liczę na was wszystkich.
Skinęliśmy głowami przygotowując się do akcji. Wzięłam łuk do ręki. Rais
usiadła pod jednym z drzew.
[…] Minęły jakieś trzy godziny, był środek nocy. Czas dłużył mi się
niemiłosiernie. Wreszcie na trasie ujrzeliśmy grupę mężczyzn z pochodniami.
Trochę dalej z innego kierunku nadjeżdżała karawana kupiecka z jakimś młodym
mężczyzną. Krasa przypadł do jednego z drzew i przyjrzał się idącej grupie.
-To na pewno oni-szepnął. –Rais. Spójrz. Ten po środku, blondyn to syn Dagona.
Jemu podłożysz list.
-Jasne-odparła.
Ja, Wadera i Krasa ujęliśmy łuki w dłonie i ustawiliśmy się odpowiednio.
-Sześciu. Po dwóch na głowę-rzuciła Aela.-Ja biorę cel i tego najbliżej nas.
Cedric, ty dwóch z przodu, a Pryzma dwóch z tyłu.-Wydała rozkazy i nałożyła
strzałę na cięciwę.
Zrobiłam to samo. Zmrużyłam jedno oko i napięłam cięciwę.
-Już!-szepnęła ruda.
Strzały przecięły powietrze i wbiły się prosto w cele.
Idealnie wypuszczona strzała Aeli wbiła się prosto w skroń blondyna powalając
go na ziemię. Martwa padła również dwójka mężczyzn, którzy padli ofiarami mojej
strzały i grotu Cedric’a. Zrobiło się zamieszanie. Poniósł się krzyk kupca
kierującego karawaną, oraz zaskoczone przekleństwa towarzyszy blondyna. Jeden z
nich przypadł do martwego syna Rychłego, pozostali dwaj spojrzeli w naszym
kierunku, ale zaraz padli ze strzałami w piersi bądź głowie. Aela ubiła tego
przy blondynie.
Riwer już biegła, a właściwie pełzła, jako cień do blondwłosego, martwego
faceta.
<Rais?>
niedziela, 2 lutego 2014
Od Tonilii c.d. Aerney'a
Wyszłam w towarzystwie tego przystojnego, młodego mężczyzny
z gabinetu Livii. Gdy zamknął drzwi odwrócił się w moją stronę i uśmiechnął
szarmancko i nieco złośliwie.
-Aerney.-Przedstawił się.
-Pryzma. Moje imię nie jest Ci potrzebne do szczęścia-rzuciłam i ruszyłam korytarzem by jak najszybciej wyruszyć w kierunku powrotnym do swojego oddziału.
-A co jeśli powiem, że jest mi ono potrzebne do szczęścia?-zapytał rozbawiony.
-Trudno. Wtedy skażę Cię na smutek.-Uśmiechnęłam się pod nosem.
Aerney zaśmiał się cicho. Wyprowadził mnie krętymi korytarzami na miasto. Powietrze w nim było tak samo stęchłe i wilgotne jak i w kanałach. Wysunęliśmy z wąskiej alejki na szeroką, zatłoczoną ulicę. Klimat w Re’Vermesch Pluvii był bardzo podobny do Revium Quelh, poza faktem, że powietrze było bardziej chłodne i ostre.
-Czekaj. Kupię sobie coś do jedzenia drogę-powiedział i podszedł do jednego ze straganów. Podczas, gdy on kupował ja stałam w tłumie. Poczułam lekki dotyk w okolicach pasa, u którego miałam swój ulubiony sztylet. Odwróciłam się gwałtownie i złapałam za rękę małego, brudnego jak ziemia chłopca. Ten spojrzał na mnie przerażony i szarpnął się pragnąć wyrwać dłoń z mojego uścisku.
-Nie radzę Ci dobierać się do mnie…-mruknęłam i puściłam go.
Dziecko zaraz zniknęło w tłumie. Już wiedziałam jak czuli się ludzie, których to kiedyś ja okradałam. Nie byłoby złodziejstwa i przestępczości na tak dużą skalę, gdyby Czarni nie sadzali swoich tyłków na tronach państw. Aerney przyszedł wreszcie wsadzając do torby chleb i kilka pasków suszonego mięsa.
-Możemy iść po konie-powiedział.
Nie wspomniałam o incydencie z małym złodziejaszkiem. Po co? Doszliśmy wreszcie do dużych, ale zaniedbanych stajni. Aerney wziął swojego wierzchowca meldując stajennemu swoją nieobecność, a ja wyprowadziłam swoją siwą klacz na zewnątrz.
-Głupi staruch. Podniósł płatność za boksy-mruknął chłopak.
Prowadziliśmy konie przez miasto kierując się do bram. Gdy wreszcie je przeszliśmy dosiadłam swojej klaczki i skierowałam się na wschód wjeżdżając na gościniec prowadzący najkrótszą drogą do Revium Quelh. Po drodze mijaliśmy kilka to lepszych, to gorszych miast. W każdym jednak widać było biedę i zaniedbanie. Wieczorem dotarliśmy do niedużego miasteczka. Odźwierny wpuścił nas do niego mierząc nas uprzednio wzrokiem.
-Wybaczcie moją wścibskość, ale o tej porze kręcą się tu podejrzane typy i mam zakaz wpuszczania pewnych osób-powiedział, przyświecając sobie latarnią.
-A gdzie tu jest jakaś karczma?-zapytałam.
-Musicie iść prosto i skręcić w pierwszą uliczkę w lewo.
-Dziękujemy!-rzuciłam i ruszyłam pośpiesznie z towarzyszem we wskazanym kierunku.
-Wyraźnie zanosi się na deszcz-rzucił zirytowany.
-Tylko tego brakuje.-Westchnęłam.
-Ej, a Ty te włosy to naturalne masz?-zapytał przenosząc wzrok na mój ,,artystyczny nieład” na głowie.
-Pewnie, że naturalne!-Oburzyłam się.
Chłopak uśmiechnął się pod nosem.
Wreszcie zobaczyliśmy przed sobą oświetloną słabo karczmę. Nad wejściem wisiała ozdobna tablica z ilustracją nieco niedorobionego Błońca i podpisem ,,Pod Kulawym Błońcem”. Oryginalnie, nie powiem. Weszliśmy do środka. Masywne stoły oblegane były przez klientów. Skrzywiłam się lekko widząc ładną dziewczynę z obsługi, którą jakiś świniowaty zbok klepnął mocno w pośladek sprawiając, że kobietę aż wypchnęło do przodu. Omal nie rozlała na kogoś niesionego właśnie na tacy kufla z piwem. Prostak. Cham. Świnia. Nie wiedziałam jak jeszcze go nawyzywać w myślach.
Usiedliśmy przy jednym z pustych stołów pod ścianą. Zaraz zjawiła się śliczna kelnerka z obfitym biustem prawie na wierzchu. Aerney wlepił w niego wzrok.
-Witam. Podać coś?-zapytała.
-Dwa piwa-rzuciłam kopiąc chłopaka pod stołem. Gdy dziewczyna odeszła spojrzałam na niego wściekła.-Zero ogłady. Wy wszyscy jesteście po jednych pieniądzach.
-No co? Nie jestem ciotą, by unikać cycków jak ognia. Pokazuje je, to mogę się gapić!-Wyszczerzył zęby w uśmiechu.
Przewróciłam oczyma.
-Więc…-zaczął.-Od dawna współpracujesz z Marami?-zapytał ściszonym głosem.
-Nie. Trafiłam tam zupełnym przypadkiem. To długa historia.-Wzruszyłam ramionami.
-Takie są naj…
-Nie! Nie opowiem Ci.-Przerwałam mu.
Cycata kelnerka przyniosła kufle i życzyła smacznego.
-Jesteś okrutna…-Zrobił smutną minę.
Ponownie wzruszyłam ramionami.
-Trudno. Elegia wykopał mnie do Pluvii, żeby Ciebie odtransportować. To bez sensu, jakbyś sam nie umiał trafić. Jakby nie mógł wysłać jakiegoś posłańca… Idiotyzm. A tak właściwie to wiesz co dokładnie masz przekazać?-zapytałam.
<Aerney?>
-Aerney.-Przedstawił się.
-Pryzma. Moje imię nie jest Ci potrzebne do szczęścia-rzuciłam i ruszyłam korytarzem by jak najszybciej wyruszyć w kierunku powrotnym do swojego oddziału.
-A co jeśli powiem, że jest mi ono potrzebne do szczęścia?-zapytał rozbawiony.
-Trudno. Wtedy skażę Cię na smutek.-Uśmiechnęłam się pod nosem.
Aerney zaśmiał się cicho. Wyprowadził mnie krętymi korytarzami na miasto. Powietrze w nim było tak samo stęchłe i wilgotne jak i w kanałach. Wysunęliśmy z wąskiej alejki na szeroką, zatłoczoną ulicę. Klimat w Re’Vermesch Pluvii był bardzo podobny do Revium Quelh, poza faktem, że powietrze było bardziej chłodne i ostre.
-Czekaj. Kupię sobie coś do jedzenia drogę-powiedział i podszedł do jednego ze straganów. Podczas, gdy on kupował ja stałam w tłumie. Poczułam lekki dotyk w okolicach pasa, u którego miałam swój ulubiony sztylet. Odwróciłam się gwałtownie i złapałam za rękę małego, brudnego jak ziemia chłopca. Ten spojrzał na mnie przerażony i szarpnął się pragnąć wyrwać dłoń z mojego uścisku.
-Nie radzę Ci dobierać się do mnie…-mruknęłam i puściłam go.
Dziecko zaraz zniknęło w tłumie. Już wiedziałam jak czuli się ludzie, których to kiedyś ja okradałam. Nie byłoby złodziejstwa i przestępczości na tak dużą skalę, gdyby Czarni nie sadzali swoich tyłków na tronach państw. Aerney przyszedł wreszcie wsadzając do torby chleb i kilka pasków suszonego mięsa.
-Możemy iść po konie-powiedział.
Nie wspomniałam o incydencie z małym złodziejaszkiem. Po co? Doszliśmy wreszcie do dużych, ale zaniedbanych stajni. Aerney wziął swojego wierzchowca meldując stajennemu swoją nieobecność, a ja wyprowadziłam swoją siwą klacz na zewnątrz.
-Głupi staruch. Podniósł płatność za boksy-mruknął chłopak.
Prowadziliśmy konie przez miasto kierując się do bram. Gdy wreszcie je przeszliśmy dosiadłam swojej klaczki i skierowałam się na wschód wjeżdżając na gościniec prowadzący najkrótszą drogą do Revium Quelh. Po drodze mijaliśmy kilka to lepszych, to gorszych miast. W każdym jednak widać było biedę i zaniedbanie. Wieczorem dotarliśmy do niedużego miasteczka. Odźwierny wpuścił nas do niego mierząc nas uprzednio wzrokiem.
-Wybaczcie moją wścibskość, ale o tej porze kręcą się tu podejrzane typy i mam zakaz wpuszczania pewnych osób-powiedział, przyświecając sobie latarnią.
-A gdzie tu jest jakaś karczma?-zapytałam.
-Musicie iść prosto i skręcić w pierwszą uliczkę w lewo.
-Dziękujemy!-rzuciłam i ruszyłam pośpiesznie z towarzyszem we wskazanym kierunku.
-Wyraźnie zanosi się na deszcz-rzucił zirytowany.
-Tylko tego brakuje.-Westchnęłam.
-Ej, a Ty te włosy to naturalne masz?-zapytał przenosząc wzrok na mój ,,artystyczny nieład” na głowie.
-Pewnie, że naturalne!-Oburzyłam się.
Chłopak uśmiechnął się pod nosem.
Wreszcie zobaczyliśmy przed sobą oświetloną słabo karczmę. Nad wejściem wisiała ozdobna tablica z ilustracją nieco niedorobionego Błońca i podpisem ,,Pod Kulawym Błońcem”. Oryginalnie, nie powiem. Weszliśmy do środka. Masywne stoły oblegane były przez klientów. Skrzywiłam się lekko widząc ładną dziewczynę z obsługi, którą jakiś świniowaty zbok klepnął mocno w pośladek sprawiając, że kobietę aż wypchnęło do przodu. Omal nie rozlała na kogoś niesionego właśnie na tacy kufla z piwem. Prostak. Cham. Świnia. Nie wiedziałam jak jeszcze go nawyzywać w myślach.
Usiedliśmy przy jednym z pustych stołów pod ścianą. Zaraz zjawiła się śliczna kelnerka z obfitym biustem prawie na wierzchu. Aerney wlepił w niego wzrok.
-Witam. Podać coś?-zapytała.
-Dwa piwa-rzuciłam kopiąc chłopaka pod stołem. Gdy dziewczyna odeszła spojrzałam na niego wściekła.-Zero ogłady. Wy wszyscy jesteście po jednych pieniądzach.
-No co? Nie jestem ciotą, by unikać cycków jak ognia. Pokazuje je, to mogę się gapić!-Wyszczerzył zęby w uśmiechu.
Przewróciłam oczyma.
-Więc…-zaczął.-Od dawna współpracujesz z Marami?-zapytał ściszonym głosem.
-Nie. Trafiłam tam zupełnym przypadkiem. To długa historia.-Wzruszyłam ramionami.
-Takie są naj…
-Nie! Nie opowiem Ci.-Przerwałam mu.
Cycata kelnerka przyniosła kufle i życzyła smacznego.
-Jesteś okrutna…-Zrobił smutną minę.
Ponownie wzruszyłam ramionami.
-Trudno. Elegia wykopał mnie do Pluvii, żeby Ciebie odtransportować. To bez sensu, jakbyś sam nie umiał trafić. Jakby nie mógł wysłać jakiegoś posłańca… Idiotyzm. A tak właściwie to wiesz co dokładnie masz przekazać?-zapytałam.
<Aerney?>
Od Narhaela- Misja ,,Wszystkie rybki śpią w jeziorze"
-Cała piątka!-Ryknąłem śmiechem widząc swojego farta.
-Kurważ mać!-Kolega z oddziału oburzył się po kolejnej przegranej.-Znowu oszukujesz! Założę się, że masz lewe kości!
-Taki wał! Mam po prostu szczęście.-Wyszczerzyłem zęby we wrednym uśmiechu.
-Zagrajcie teraz jego kośćmi…-Wtrącił nagle Sharon obserwujący przy kuflu piwa grę.
Spojrzałem na przyjaciela spode łba.
-Ile razy mam Ci mówić, byś nie wściubiał nosa w nieswoje sprawy-mruknąłem, zirytowany.
Blondyn wzruszył ramionami z niewinnym uśmieszkiem.
Mój przeciwnik imieniem Dregloth wyciągnął przed siebie wielkie łapsko, na którym leżało pięć starych, ale pięknych kości. Przełknąłem ślinę, która zaległa mi w ustach.
-Zacznij, proszę…-powiedział.
Ująłem kości w dłoń. Rzuciłem je na stół. Uśmiechnąłem się lekko widząc trzy gwiazdy, wronę i liść na górnych ściankach kości. Facet splunął na podłogę i wziął swoje kości. Rzucił nimi. Pilnie wpatrywałem się w toczące się kostki. Przekląłem, gdy zobaczyłem trzy wrony, krzyż i okrąg.
-Twój ruch.-Wyszczerzył żółte, wybrakowane zębiska w złośliwym uśmiechu.
Przełknąłem ślinę. Ująłem w dłoń kość, na której widniała wrona i liść, a potem przerzuciłem je. Ukazał mi się sierp księżyca i gwiazda.
-Tak!-rzuciłem, widząc cztery takie same figury.
Dregloth przerzucił swoje dwie, niepasujące do reszty kości i zacisnął kciuki.
-Ja pierdolę!-ryknął, gdy ujrzał liść i węża.
Sharon uśmiechnął się pod nosem i klepnął mnie w ramię. Zgarnąłem wygraną składającą się z kilku srebrnych monet, ale i tak najbardziej satysfakcjonowała mnie wkurwiona morda Dregloth’a.
-Dawaj Sharon, teraz oskubię Ciebie.
Blondyn uśmiechnął się lekko i zajął miejsce mojego poprzedniego przeciwnika. Już mieliśmy zacząć, gdy poczułem na ramieniu czyjąś dłoń. Odwróciłem się natrafiając wzrokiem na obfite piersi znajomej mi kobiety. Niechętnie uniosłem oczy widząc oblicze Sansii-Głównego Szpiega naszego oddziału. Dla nikogo nie było tajemnicą, że Tiernan umiłował sobie wdzięki kobiety.
-Słucham, Sansio? Masz ochotę na rundkę?-Wskazałem głową kości na blacie stołu.
Kobieta odgarnęła długie, jasne włosy do tyłu i wykrzywiła swoją smukła twarz.
-Nie, Swołocz. Nie będę z Tobą grać. Wiem, że oszukujesz… Poza tym, Nerio Cię wzywa.
Westchnąłem ciężko.
-Koniecznie teraz?-zapytałem.
-Tak. Won, już. Nie będzie czekać…
Przewróciłem oczyma. Sharon zdawał się być rozczarowany.
-Zagramy jak wrócę.-Obiecałem i wyszedłem z sali kierując się do gabinetu dowódcy.
Przeszedłem przez korytarz i skręciłem w lewo przy pierwszej odnodze. Podszedłem do drzwi do pokoju Tiernana i zapukałem.
-Wejść!-krzyknął dowódca.
Otwarłem drzwi i wsunąłem do wnętrza pomieszczenia.
-No. Jesteś wreszcie. Napijesz się czegoś?-zapytał.
-Nie, dzięki.-Odparłem.
-W takim razie przejdę do rzeczy. Mam dla Ciebie misję. Udasz się do miasta Newmerra, odszukasz karczmę, która zwie się ,,Pod ślepym szczupakiem”. Kretyńska nazwa, ale cóż poradzić. Głównym kucharzem jest tam Caster Jowood. Tam naprawdę sądzimy, że jest on również szpiegiem Białych. Prowadzi z gośćmi miłą dyskusję i wyciąga wszystkie informacje, obserwuje wszystkich klientów. Zabij go i ukryj ciało. Tyle. Tylko uważaj, bo jak Cię ktoś zobaczy to przekopane. Nie mamy stuprocentowej pewności co do tego, że jest on szpiegiem. Ale jeden więcej, czy mniej, co za różnica? No i możliwe, że ma obstawę w postaci ukrytych Białych. Facet jest niezbyt wysoki, trochę pyzaty, ciemne włosy, piwne oczy.-Podał mi kartkę, na której zapisał wszystkie najważniejsze informacje. –Wyruszysz jutro rano. Powodzenia!
Skinąłem lekko głową i wyszedłem z jego lokum. Tak jak obiecałem wróciłem do Sharona, który siedział przy stole nad prawie pustym kuflem piwa. Uśmiechnął się lekko na mój widok.
-Jestem. Możemy zaczynać-powiedziałem, wyciągając kości.
-Po co Cię wzywał?-zapytał.
-Mam zabić jakiegoś szpiega-rzuciłem i wyrzuciłem pięć kostek.
Sharon uśmiechnął się, gdy wykonał swój ruch widząc, że ma przewagę.
-Kiedy wyruszasz?-zapytał wkładając pięć monet na blat.
Pobiłem zakład, przełożyłem kości i rzuciłem.
-Chuj!-warknąłem, widząc swoją porażkę.-Jutro rano.
Sharon wykonał swój ruch i zgarnął wygraną.
-Nie umiesz grać, gdy jesteś czymś rozproszony.-Wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu.
-Twoja wina.
-Ta, jasne. Spadaj się przygotować i wyśpij się. Idę się spotkać z taką… no. Koleżanką.
-Koleżanką.-Powtórzyłem rozbawiony.-Powodzenia.
-Wzajemnie.
Rozeszliśmy się w swoich kierunkach.
[…] Zbudziłem się o świcie. Przez uchylone okno wpadał chłodny wiatr. Zgramoliłem się z łóżka, ubrałem i spakowałem kilka najważniejszych rzeczy. Zapiąłem na biodra szeroki pas, zabrałem swoje sztylety, łuk i kołczan. Wyszedłem z pokoju kierując się do naszych stajni. Wsunąłem do środka mijając cuchnącego końskim gównem stajennego nie odpowiadając na jego ,,Dzień dobry”. Skinąłem na stajennego chłopca.
-Mój koń oporządzony?-zapytałem.
-Tak, Panie!-rzucił pokornie.
-Świetnie. Osiodłaj go. Byle szybko.
Skinął głową i zabrał się do roboty. Po chwili mój wierzchowiec był gotowy.
-Do Newmerry najszybsza droga to przez Ślepy Gościniec?-zapytałem chłopca.
-Tak, Panie. Tylko problem w tym, że ponoć grasują tam Błońce-rzucił z przejęciem.
-Błońce, mówisz?
-Aha.
Zamyśliłem się na chwilę.
-Droga przez Dhoirine będzie dłuższa o co najmniej 6 godzin.-Splunąłem.
-Nie wiem, Panie, czy to prawda, że one tam się zalęgły, to tylko gadanie podróżnych…-powiedział cicho.
-Dobra. Nie ma czasu na gadanie.-Dosiadłem konia i wyjechałem ze stajni, kierując się na Ślepy Gościniec.
[…] Po około trzech godzinach drogi znalazłem się na najmniej przyjemnym odcinku Ślepego Gościńca. Drzewa tu wiły się gęsto walcząc o jak najkorzystniejsze położenie. Czasami drogę zastępowały mi powalone gałęzie, ale pocieszający był fakt, że Błońców jak nie było tak nie ma.
Koń jechał spokojnie. Nie pędziłem go na tym odcinku, ze względu na fakt, iż wszędzie walały się gałęzie drzew. Ta trasa była rzadko używana, gdyż miasto, w którym mieścił się mój Oddział nie miało trasy handlowej z Newmerrą i pobliskimi osadami. Przekląłem pod nosem, bo robiło się coraz ciemniej, przez drzewa, których korony były tak obfite, że nie przepuszczały praktycznie żadnych promieni słońca. Popędziłem trochę konia, który pokłusował trasą. Mieliśmy już prawie wyjeżdżać na otwarte tereny, gdy nagle koń zatrzymał się gwałtownie i zarżał głośno drobiąc nerwowo kopytami i podrzucając łbem.
-Eee! Spokojnie!-rzuciłem i rozejrzałem się. Nic.
Zmusiłem konia do dalszego kłusu, ale wyglądał na ciągle zdenerwowanego.
Stanął dęba, gdy nagle spomiędzy gałęzi, prosto na trasę zleciała znana mi kreatura. Bydle o sześciu kończynach, rybiej głowie i błonach między łapami wyszczerzyło zębiska. Miało rozmiary niezbyt wysokiego człowieka. Koń zaczął panikować i się rzucać. Wyjąłem z pochwy sztylet i cisnąłem nim w Błońca, który mimo to odskoczył zwinnie i skoczył do boku mojego wierzchowca.
-Zły ruch, kolego-warknąłem, wyjmując kolejny sztylet i wbijając go prosto w gardło stwora. Popędziłem swojego ogiera chcąc jak najszybciej wyjechać na otwarty i wolny od drzew odcinek gościńca. Usłyszałem za sobą charakterystyczny, krzykliwy zew Błońców, które wysypały się na trasę. Mimo to wyminąłem je i po chwili jechałem już na bezpiecznej trasie. Nie było tak źle.
[…] Po kolejnych kilku godzinach drogi dotarłem wreszcie do Newmerry. Był akurat późny wieczór. Miasto leżało przy lesie i sporym jeziorze. Nie było ogrodzone murem. W końcu na kiego chuja ogradzać taką dziurę zabitą dechami? Rozejrzałem się za poszukiwaną gospodą. Nie szukałem długo. Stała ona tak jak się domyślałem przy jeziorze. Zbudowana była z drewna, na ganku siedziała jakaś kobieta paląc fajkę. Zostawiłem konia w małej stajni obok i usiadłem na drugiej ławce również wyciągając fajkę. Zapaliłem ją i rozejrzałem się po terenie. Szukałem ustronnego miejsca, którym mógłbym wyciągnąć zwłoki kucharza. Dostrzegłem boczne drzwi, którymi wysypywano dla świń resztki jedzenia i obierki. Trochę dalej był pomost. Skończyłem palić i wszedłem do środka. Jak na taką wieś karczma była równie byle jaka. Nawet kurew nie było. Rozejrzałem się. A nie! Jednak stała jakaś zasyfiona, pryszczata, stara prukwa, która pizdę miała pewnie bardziej rozciągniętą niż zamożny kupiec sakwę. Pod ścianą stał jakiś grajek, który brzdąkał na lutni piejąc w niebogłosy, ku uciesze gości, którzy i tak wyglądali tak, jakby mieli go w dupie, albo marzyli o tym, by się zamknął. Podszedłem do blatu, za którym stał karczmarz.
-Witam Pana! W czym mogę służyć?-zapytał.
Zmierzyłem go wzrokiem.
-Poproszę najpierw o coś do przepłukania gardła po podróży.-Uśmiechnąłem się lekko.
Mężczyzna nalał czubato piwa do kufla i postawił go przede mną.
-Proszę uprzejmie. Co Pana do nas sprowadza?-zapytał czyszcząc z nudów kufle.
-Jestem tu tylko przejezdnie.-Odparłem.-Pan jest właścicielem gospody? Prezentuje się całkiem ładnie. Można powiedzieć, że lepiej nawet niż w innych, większych miastach.
-A no ja. Ja gotuję, sprzątam, udostępniam pokoje…
Otwarłem szerzej oczy z udawanym zdumieniem.
-No ładnie! A kucharza nie macie, czy jakiejś pomocnicy?
-A po co? Gości nie ma tu aż tyle, żeby płacić pracownikom, kiedy mogę zrobić wszystko sam. A Pan gdzie zmierza? Chyba daleko? Wyglądasz Pan na zmęczonego. Może jakiś pokój by się przydał? Mam wolne łóżka.
-Jadę do Pluvii-rzuciłem, kłamiąc. A więc to on musiał być moim celem. Zgadzał się nawet z opisem Tiernana. Nie było mowy o mojej pomyłce.
-Ooo! To daleko, faktycznie. A po co?
-Interesy.-Za tę dociekliwość miałem ochotę już teraz wpakować mu sztylet w dupsko.-Wezmę ten pokój. Tylko najlepiej na górze, z obu jest dość…głośno.
-Jasne! Nie ma sprawy. Płacisz Pan, masz Pan pokój na jedną noc.
Zapłaciłem żądaną sumę, a Caster zaprowadził mnie po schodach na górne piętro. Było tu całkiem pusto i dość ciemno. Otwarł jedne z drzwi i wszedł do środka. Wsunąłem do wnętrza razem z nim. Zamknąłem za nami drzwi.
-Skromnie, ale przynajmniej czysto i ciepło.-Wyszczerzył się.
Wsunąłem dłoń do kieszeni i zacisnąłem palce na złotej monecie obtoczonej wcześniej w truciźnie.
-To za miłą obsługę. I rezerwuję pokój jeszcze na jutro plus posiłki.-Uśmiechnąłem się do niego lekko podając mu złoty krążek.
Jego oczy błysnęły chciwie.
-Prawdziwa?-Zagryzł na niej zęby i sprawdził, czy nie jest podrabiana. Zgodnie z moim planem. Idiota.-Jak matkę kocham! Prawdziwa!-rzucił uradowany. –Dziękuję serdecznie. Zaraz przyniosę Panu pyszny posiłek-powiedział, schodząc na dół.
Trucizna z jadu Ślepca miała to do siebie, że działała dopiero po jakichś pięciu godzinach. Nim zacznie działać facet powinien już spać. Po kilku minutach przyszedł z ciepłym, ładnie wyglądającym posiłkiem. Nie miałem zamiaru go jeść. Średnio mu ufałem. Nie chciałem dać się okraść, a tym bardziej dać zabić. Przez następne kilka godzin siedziałem w pokoju drzemiąc i jedząc chleb, który ze sobą zabrałem.
[…] Gdy minęło wyczekiwane pięć godzin zszedłem na dół. Na sali nie było prawie nikogo poza kilkoma pijanymi facetami i pijącymi dwoma chłopakami i trzema pannami. Przybrałem Formę i w postaci cienia przekradłem się do pokoju Castera. Mężczyzna spał w łóżku. Trucizna jeszcze nie zaczęła działać. Odczekałem kilka minut. Dopiero wtedy zobaczyłem, że mojej ofierze zaczyna kapać piana z ust, a ciało zaczyna drżeć. Przytrzymałem go i pozwoliłem dokończyć truciźnie dzieła. Przeszukałem jego pokój. Zabrałem mieszek ze złotem, ładny sztylet i trochę składników zielarskich, a potem otwarłem okno i przybierając ludzką postać wyskoczyłem na zewnątrz. Było ciemno i pusto. Nigdzie nie widziałem straży. I dobrze. Wytargałem niezbyt lekkie zwłoki na dwór i z trudem zaciągnąłem do jeziora w kierunku pomostu. Przywiązałem mu do nogi kamień, by mieć pewność, że ciało nie wypłynie i nikt go nie znajdzie. Wlazłem do wody i zatargałem go jak najdalej od brzegu i wypuściłem patrząc jak płynie na dno. Wyszedłem z wody mokry i zmarznięty. W postaci cienia przemknąłem się z powrotem do swojego pokoju, rozebrałem i położyłem, by przespać się do rana. O świcie, gdy moje ubrania trochę przeschły ubrałem się i wymknąłem nie zwracając niczyjej uwagi na zewnątrz. Zabrałem ze stajni swojego konia i ruszyłem w drogę powrotną.
[…] Po powrocie do siedziby oddziału skierowałem się do Tiernana, by zameldować mu, że misja została wykonana. Wszedłem do jego gabinetu, uprzednio pukając.
-Witaj, Swołocz. Jak Ci poszło?-zapytał.
-Chyba dobrze. Nikt nie wie, że to ja, mało kto widział mój przyjazd do gospody, nikt nie wie, gdzie się podział.-Wzruszyłem ramionami.
-Świetnie.-Poklepał mnie po ramieniu i wręczył mieszek z pieniędzmi w ramach zapłaty. –Możesz iść odpocząć. Dobrze wykonana robota.-Pochwalił patrząc jak wychodzę.
-Kurważ mać!-Kolega z oddziału oburzył się po kolejnej przegranej.-Znowu oszukujesz! Założę się, że masz lewe kości!
-Taki wał! Mam po prostu szczęście.-Wyszczerzyłem zęby we wrednym uśmiechu.
-Zagrajcie teraz jego kośćmi…-Wtrącił nagle Sharon obserwujący przy kuflu piwa grę.
Spojrzałem na przyjaciela spode łba.
-Ile razy mam Ci mówić, byś nie wściubiał nosa w nieswoje sprawy-mruknąłem, zirytowany.
Blondyn wzruszył ramionami z niewinnym uśmieszkiem.
Mój przeciwnik imieniem Dregloth wyciągnął przed siebie wielkie łapsko, na którym leżało pięć starych, ale pięknych kości. Przełknąłem ślinę, która zaległa mi w ustach.
-Zacznij, proszę…-powiedział.
Ująłem kości w dłoń. Rzuciłem je na stół. Uśmiechnąłem się lekko widząc trzy gwiazdy, wronę i liść na górnych ściankach kości. Facet splunął na podłogę i wziął swoje kości. Rzucił nimi. Pilnie wpatrywałem się w toczące się kostki. Przekląłem, gdy zobaczyłem trzy wrony, krzyż i okrąg.
-Twój ruch.-Wyszczerzył żółte, wybrakowane zębiska w złośliwym uśmiechu.
Przełknąłem ślinę. Ująłem w dłoń kość, na której widniała wrona i liść, a potem przerzuciłem je. Ukazał mi się sierp księżyca i gwiazda.
-Tak!-rzuciłem, widząc cztery takie same figury.
Dregloth przerzucił swoje dwie, niepasujące do reszty kości i zacisnął kciuki.
-Ja pierdolę!-ryknął, gdy ujrzał liść i węża.
Sharon uśmiechnął się pod nosem i klepnął mnie w ramię. Zgarnąłem wygraną składającą się z kilku srebrnych monet, ale i tak najbardziej satysfakcjonowała mnie wkurwiona morda Dregloth’a.
-Dawaj Sharon, teraz oskubię Ciebie.
Blondyn uśmiechnął się lekko i zajął miejsce mojego poprzedniego przeciwnika. Już mieliśmy zacząć, gdy poczułem na ramieniu czyjąś dłoń. Odwróciłem się natrafiając wzrokiem na obfite piersi znajomej mi kobiety. Niechętnie uniosłem oczy widząc oblicze Sansii-Głównego Szpiega naszego oddziału. Dla nikogo nie było tajemnicą, że Tiernan umiłował sobie wdzięki kobiety.
-Słucham, Sansio? Masz ochotę na rundkę?-Wskazałem głową kości na blacie stołu.
Kobieta odgarnęła długie, jasne włosy do tyłu i wykrzywiła swoją smukła twarz.
-Nie, Swołocz. Nie będę z Tobą grać. Wiem, że oszukujesz… Poza tym, Nerio Cię wzywa.
Westchnąłem ciężko.
-Koniecznie teraz?-zapytałem.
-Tak. Won, już. Nie będzie czekać…
Przewróciłem oczyma. Sharon zdawał się być rozczarowany.
-Zagramy jak wrócę.-Obiecałem i wyszedłem z sali kierując się do gabinetu dowódcy.
Przeszedłem przez korytarz i skręciłem w lewo przy pierwszej odnodze. Podszedłem do drzwi do pokoju Tiernana i zapukałem.
-Wejść!-krzyknął dowódca.
Otwarłem drzwi i wsunąłem do wnętrza pomieszczenia.
-No. Jesteś wreszcie. Napijesz się czegoś?-zapytał.
-Nie, dzięki.-Odparłem.
-W takim razie przejdę do rzeczy. Mam dla Ciebie misję. Udasz się do miasta Newmerra, odszukasz karczmę, która zwie się ,,Pod ślepym szczupakiem”. Kretyńska nazwa, ale cóż poradzić. Głównym kucharzem jest tam Caster Jowood. Tam naprawdę sądzimy, że jest on również szpiegiem Białych. Prowadzi z gośćmi miłą dyskusję i wyciąga wszystkie informacje, obserwuje wszystkich klientów. Zabij go i ukryj ciało. Tyle. Tylko uważaj, bo jak Cię ktoś zobaczy to przekopane. Nie mamy stuprocentowej pewności co do tego, że jest on szpiegiem. Ale jeden więcej, czy mniej, co za różnica? No i możliwe, że ma obstawę w postaci ukrytych Białych. Facet jest niezbyt wysoki, trochę pyzaty, ciemne włosy, piwne oczy.-Podał mi kartkę, na której zapisał wszystkie najważniejsze informacje. –Wyruszysz jutro rano. Powodzenia!
Skinąłem lekko głową i wyszedłem z jego lokum. Tak jak obiecałem wróciłem do Sharona, który siedział przy stole nad prawie pustym kuflem piwa. Uśmiechnął się lekko na mój widok.
-Jestem. Możemy zaczynać-powiedziałem, wyciągając kości.
-Po co Cię wzywał?-zapytał.
-Mam zabić jakiegoś szpiega-rzuciłem i wyrzuciłem pięć kostek.
Sharon uśmiechnął się, gdy wykonał swój ruch widząc, że ma przewagę.
-Kiedy wyruszasz?-zapytał wkładając pięć monet na blat.
Pobiłem zakład, przełożyłem kości i rzuciłem.
-Chuj!-warknąłem, widząc swoją porażkę.-Jutro rano.
Sharon wykonał swój ruch i zgarnął wygraną.
-Nie umiesz grać, gdy jesteś czymś rozproszony.-Wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu.
-Twoja wina.
-Ta, jasne. Spadaj się przygotować i wyśpij się. Idę się spotkać z taką… no. Koleżanką.
-Koleżanką.-Powtórzyłem rozbawiony.-Powodzenia.
-Wzajemnie.
Rozeszliśmy się w swoich kierunkach.
[…] Zbudziłem się o świcie. Przez uchylone okno wpadał chłodny wiatr. Zgramoliłem się z łóżka, ubrałem i spakowałem kilka najważniejszych rzeczy. Zapiąłem na biodra szeroki pas, zabrałem swoje sztylety, łuk i kołczan. Wyszedłem z pokoju kierując się do naszych stajni. Wsunąłem do środka mijając cuchnącego końskim gównem stajennego nie odpowiadając na jego ,,Dzień dobry”. Skinąłem na stajennego chłopca.
-Mój koń oporządzony?-zapytałem.
-Tak, Panie!-rzucił pokornie.
-Świetnie. Osiodłaj go. Byle szybko.
Skinął głową i zabrał się do roboty. Po chwili mój wierzchowiec był gotowy.
-Do Newmerry najszybsza droga to przez Ślepy Gościniec?-zapytałem chłopca.
-Tak, Panie. Tylko problem w tym, że ponoć grasują tam Błońce-rzucił z przejęciem.
-Błońce, mówisz?
-Aha.
Zamyśliłem się na chwilę.
-Droga przez Dhoirine będzie dłuższa o co najmniej 6 godzin.-Splunąłem.
-Nie wiem, Panie, czy to prawda, że one tam się zalęgły, to tylko gadanie podróżnych…-powiedział cicho.
-Dobra. Nie ma czasu na gadanie.-Dosiadłem konia i wyjechałem ze stajni, kierując się na Ślepy Gościniec.
[…] Po około trzech godzinach drogi znalazłem się na najmniej przyjemnym odcinku Ślepego Gościńca. Drzewa tu wiły się gęsto walcząc o jak najkorzystniejsze położenie. Czasami drogę zastępowały mi powalone gałęzie, ale pocieszający był fakt, że Błońców jak nie było tak nie ma.
Koń jechał spokojnie. Nie pędziłem go na tym odcinku, ze względu na fakt, iż wszędzie walały się gałęzie drzew. Ta trasa była rzadko używana, gdyż miasto, w którym mieścił się mój Oddział nie miało trasy handlowej z Newmerrą i pobliskimi osadami. Przekląłem pod nosem, bo robiło się coraz ciemniej, przez drzewa, których korony były tak obfite, że nie przepuszczały praktycznie żadnych promieni słońca. Popędziłem trochę konia, który pokłusował trasą. Mieliśmy już prawie wyjeżdżać na otwarte tereny, gdy nagle koń zatrzymał się gwałtownie i zarżał głośno drobiąc nerwowo kopytami i podrzucając łbem.
-Eee! Spokojnie!-rzuciłem i rozejrzałem się. Nic.
Zmusiłem konia do dalszego kłusu, ale wyglądał na ciągle zdenerwowanego.
Stanął dęba, gdy nagle spomiędzy gałęzi, prosto na trasę zleciała znana mi kreatura. Bydle o sześciu kończynach, rybiej głowie i błonach między łapami wyszczerzyło zębiska. Miało rozmiary niezbyt wysokiego człowieka. Koń zaczął panikować i się rzucać. Wyjąłem z pochwy sztylet i cisnąłem nim w Błońca, który mimo to odskoczył zwinnie i skoczył do boku mojego wierzchowca.
-Zły ruch, kolego-warknąłem, wyjmując kolejny sztylet i wbijając go prosto w gardło stwora. Popędziłem swojego ogiera chcąc jak najszybciej wyjechać na otwarty i wolny od drzew odcinek gościńca. Usłyszałem za sobą charakterystyczny, krzykliwy zew Błońców, które wysypały się na trasę. Mimo to wyminąłem je i po chwili jechałem już na bezpiecznej trasie. Nie było tak źle.
[…] Po kolejnych kilku godzinach drogi dotarłem wreszcie do Newmerry. Był akurat późny wieczór. Miasto leżało przy lesie i sporym jeziorze. Nie było ogrodzone murem. W końcu na kiego chuja ogradzać taką dziurę zabitą dechami? Rozejrzałem się za poszukiwaną gospodą. Nie szukałem długo. Stała ona tak jak się domyślałem przy jeziorze. Zbudowana była z drewna, na ganku siedziała jakaś kobieta paląc fajkę. Zostawiłem konia w małej stajni obok i usiadłem na drugiej ławce również wyciągając fajkę. Zapaliłem ją i rozejrzałem się po terenie. Szukałem ustronnego miejsca, którym mógłbym wyciągnąć zwłoki kucharza. Dostrzegłem boczne drzwi, którymi wysypywano dla świń resztki jedzenia i obierki. Trochę dalej był pomost. Skończyłem palić i wszedłem do środka. Jak na taką wieś karczma była równie byle jaka. Nawet kurew nie było. Rozejrzałem się. A nie! Jednak stała jakaś zasyfiona, pryszczata, stara prukwa, która pizdę miała pewnie bardziej rozciągniętą niż zamożny kupiec sakwę. Pod ścianą stał jakiś grajek, który brzdąkał na lutni piejąc w niebogłosy, ku uciesze gości, którzy i tak wyglądali tak, jakby mieli go w dupie, albo marzyli o tym, by się zamknął. Podszedłem do blatu, za którym stał karczmarz.
-Witam Pana! W czym mogę służyć?-zapytał.
Zmierzyłem go wzrokiem.
-Poproszę najpierw o coś do przepłukania gardła po podróży.-Uśmiechnąłem się lekko.
Mężczyzna nalał czubato piwa do kufla i postawił go przede mną.
-Proszę uprzejmie. Co Pana do nas sprowadza?-zapytał czyszcząc z nudów kufle.
-Jestem tu tylko przejezdnie.-Odparłem.-Pan jest właścicielem gospody? Prezentuje się całkiem ładnie. Można powiedzieć, że lepiej nawet niż w innych, większych miastach.
-A no ja. Ja gotuję, sprzątam, udostępniam pokoje…
Otwarłem szerzej oczy z udawanym zdumieniem.
-No ładnie! A kucharza nie macie, czy jakiejś pomocnicy?
-A po co? Gości nie ma tu aż tyle, żeby płacić pracownikom, kiedy mogę zrobić wszystko sam. A Pan gdzie zmierza? Chyba daleko? Wyglądasz Pan na zmęczonego. Może jakiś pokój by się przydał? Mam wolne łóżka.
-Jadę do Pluvii-rzuciłem, kłamiąc. A więc to on musiał być moim celem. Zgadzał się nawet z opisem Tiernana. Nie było mowy o mojej pomyłce.
-Ooo! To daleko, faktycznie. A po co?
-Interesy.-Za tę dociekliwość miałem ochotę już teraz wpakować mu sztylet w dupsko.-Wezmę ten pokój. Tylko najlepiej na górze, z obu jest dość…głośno.
-Jasne! Nie ma sprawy. Płacisz Pan, masz Pan pokój na jedną noc.
Zapłaciłem żądaną sumę, a Caster zaprowadził mnie po schodach na górne piętro. Było tu całkiem pusto i dość ciemno. Otwarł jedne z drzwi i wszedł do środka. Wsunąłem do wnętrza razem z nim. Zamknąłem za nami drzwi.
-Skromnie, ale przynajmniej czysto i ciepło.-Wyszczerzył się.
Wsunąłem dłoń do kieszeni i zacisnąłem palce na złotej monecie obtoczonej wcześniej w truciźnie.
-To za miłą obsługę. I rezerwuję pokój jeszcze na jutro plus posiłki.-Uśmiechnąłem się do niego lekko podając mu złoty krążek.
Jego oczy błysnęły chciwie.
-Prawdziwa?-Zagryzł na niej zęby i sprawdził, czy nie jest podrabiana. Zgodnie z moim planem. Idiota.-Jak matkę kocham! Prawdziwa!-rzucił uradowany. –Dziękuję serdecznie. Zaraz przyniosę Panu pyszny posiłek-powiedział, schodząc na dół.
Trucizna z jadu Ślepca miała to do siebie, że działała dopiero po jakichś pięciu godzinach. Nim zacznie działać facet powinien już spać. Po kilku minutach przyszedł z ciepłym, ładnie wyglądającym posiłkiem. Nie miałem zamiaru go jeść. Średnio mu ufałem. Nie chciałem dać się okraść, a tym bardziej dać zabić. Przez następne kilka godzin siedziałem w pokoju drzemiąc i jedząc chleb, który ze sobą zabrałem.
[…] Gdy minęło wyczekiwane pięć godzin zszedłem na dół. Na sali nie było prawie nikogo poza kilkoma pijanymi facetami i pijącymi dwoma chłopakami i trzema pannami. Przybrałem Formę i w postaci cienia przekradłem się do pokoju Castera. Mężczyzna spał w łóżku. Trucizna jeszcze nie zaczęła działać. Odczekałem kilka minut. Dopiero wtedy zobaczyłem, że mojej ofierze zaczyna kapać piana z ust, a ciało zaczyna drżeć. Przytrzymałem go i pozwoliłem dokończyć truciźnie dzieła. Przeszukałem jego pokój. Zabrałem mieszek ze złotem, ładny sztylet i trochę składników zielarskich, a potem otwarłem okno i przybierając ludzką postać wyskoczyłem na zewnątrz. Było ciemno i pusto. Nigdzie nie widziałem straży. I dobrze. Wytargałem niezbyt lekkie zwłoki na dwór i z trudem zaciągnąłem do jeziora w kierunku pomostu. Przywiązałem mu do nogi kamień, by mieć pewność, że ciało nie wypłynie i nikt go nie znajdzie. Wlazłem do wody i zatargałem go jak najdalej od brzegu i wypuściłem patrząc jak płynie na dno. Wyszedłem z wody mokry i zmarznięty. W postaci cienia przemknąłem się z powrotem do swojego pokoju, rozebrałem i położyłem, by przespać się do rana. O świcie, gdy moje ubrania trochę przeschły ubrałem się i wymknąłem nie zwracając niczyjej uwagi na zewnątrz. Zabrałem ze stajni swojego konia i ruszyłem w drogę powrotną.
[…] Po powrocie do siedziby oddziału skierowałem się do Tiernana, by zameldować mu, że misja została wykonana. Wszedłem do jego gabinetu, uprzednio pukając.
-Witaj, Swołocz. Jak Ci poszło?-zapytał.
-Chyba dobrze. Nikt nie wie, że to ja, mało kto widział mój przyjazd do gospody, nikt nie wie, gdzie się podział.-Wzruszyłem ramionami.
-Świetnie.-Poklepał mnie po ramieniu i wręczył mieszek z pieniędzmi w ramach zapłaty. –Możesz iść odpocząć. Dobrze wykonana robota.-Pochwalił patrząc jak wychodzę.
Od Narhaela c.d. Mishelle
Minęły jakieś dwa tygodnie od momentu przyłączenia się do
Tserren-Viijskiego Oddziału Czarnych. Cóż… Czas leciał tu dość szybko. Nie
można było się nudzić, można wręcz powiedzieć, że Nerio, gdyby mógł to
wsadziłby swoim ludziom miotłę w dupę i kazał przy okazji wykonywania misji
zamiatać. Nawet teraz wracałem z misji
odnalezienia zaginionego informatora, który udał się po odbiór wiadomości w
Korron-Thum. Jaka szkoda, że zastałem go martwego. Padł ofiarą kolejnego
zamachu Białych. Las szumiał cicho, a zagłuszał go tylko pluskot wody w
przepływającym niedaleko strumyku. Miałem skręcić w stronę gościńca, bo
znalazłem się dość blisko siedziby Czarnych w Korron-Thum, gdy nagle poczułem
znajome oddziaływanie czarnej magii. Odwróciłem głowę w tamtym kierunku.
Zbliżyłem się do strumyka zaciskając w dłoni puginał. Uśmiechnąłem się i
schowałem broń, gdy mym oczom ukazała się naga, piękna kobieta kąpiąca się w
strumieniu. Odwróciła się nagle. Zapewne również wyczuła moją energię. Zmierzyła
mnie bacznym wzrokiem.
-Nie jestem wymarłym gatunkiem tylko kobietą. Nie musisz się na mnie tak patrzeć – wymamrotała pod nosem.
Zaśmiałem się cicho.
-Wymarłym może nie, ale pięknych kobiet jest coraz mniej… Nie ma nawet czym oczu nacieszyć.
Spojrzałem na odpływ strumienia trochę poniżej miejsca, w którym się kąpała.
-Czy wiesz, że w niższym pływie strumienia mają swoje gniazdo topielce?-zapytałem.
Aż mnie zmuliło na wspomnienie oślizgłych, zębatych kreatur wyłaniających się z czarnych bajor.
<Mishelle?>
-Nie jestem wymarłym gatunkiem tylko kobietą. Nie musisz się na mnie tak patrzeć – wymamrotała pod nosem.
Zaśmiałem się cicho.
-Wymarłym może nie, ale pięknych kobiet jest coraz mniej… Nie ma nawet czym oczu nacieszyć.
Spojrzałem na odpływ strumienia trochę poniżej miejsca, w którym się kąpała.
-Czy wiesz, że w niższym pływie strumienia mają swoje gniazdo topielce?-zapytałem.
Aż mnie zmuliło na wspomnienie oślizgłych, zębatych kreatur wyłaniających się z czarnych bajor.
<Mishelle?>
Od Narhaela- Rekrutacja
Był
wieczór, gdy po dwudniowej podróży do siedziby Czarnych w Cyn’torio wreszcie
zsiedliśmy z koni. Noc była chłodna, a duże miasto otoczone (jak większość Tserren-Viijskich
osad) lasem zdawało się spać. Blondyn skinął na mnie i ruszył szeroką aleją do
górującego nad resztą budynków ośrodka życia Czarnych w leśnym państwie. Cała
ich siedziba była wykonana z drewna. Miała w sobie nadzwyczajną harmonię.
Weszliśmy po schodach, na końcu których stali dwaj państwowi strażnicy odziani
w mundury z herbem króla Iviliosa- srebrną łanią, która odznaczała się na
zielonym materiale ich odzienia. Spojrzeli
na Sharona podejrzliwie.
-Spokojnie, to nowy rekrut…-mruknął.
-Generał Tiernan wie?-zapytał jeden z nich.
-Nie, ale się dowie.- Posłał im miażdżące spojrzenie.
Obaj w końcu dali spokój i wpuścili nas do środka. Główny korytarz był szeroki, pusty i jasno oświetlony. Na boki rozchodziło się kilka korytarzy. Przystanął.
-Tu, przy pierwszej odnodze na lewo są pokoje dowódców. Radzę nie zawracać im dupy co chwila, bo dla odstresowania się mogą ci wpakować żelazo w dupsko. Na prawo masz bibliotekę. W drugiej odnodze są pokoje pozostałych członków oddziału i kuchnia. Na samym końcu sala treningowa, łaźnia i wychodki. Pojąłeś? To świetnie. Idziemy pozawracać dupę Tiernanowi. Mam nadzieję, że nie jest w złym humorze.
Szedłem za nim nieco zagubiony. Sama świadomość, że to główna siedziba jednego z oddziałów Czarnych mnie przytłaczała, a co dopiero wizja spotkania z dowódcą owego oddziału.
Sharon zapukał niezbyt głośno do jednych z drzwi. Usłyszał po chwili ciche ,,wejść”.
Otwarł drzwi i wszedł do środka, a ja za nim.
-Generale.-Skinął lekko głową. Zmierzyłem wzrokiem niezbyt postawnego, smukłego faceta odzianego w czerń. Był blady, a na głowie miał czuprynę gęstych, ciemnych włosów.
-Sharon. Przyprowadziłeś nowego?-zapytał podchodząc do mnie.
-Owszem, generale. Narhael ma potencjał-rzucił.
-Miło mi.-Czarny uścisnął mi dłoń. Odwzajemniłem gest.
-Mnie również-odparłem.
-Masz Formę?-zapytał wprost.
-Owszem.
-Typ?
-Cienista…
-Doskonale. Więc jak? Wesprzesz nasze działania przeciwko Rebelii?-Zmierzył mnie wzrokiem.
-Czemu nie? Chyba mam jako Człowiek Czarnej Krwi obowiązek walczenia przeciwko pchlarzom.
Dowódca uśmiechnął się lekko.
-Owszem. Masz. Chodź, załatwimy sprawy formalne, a potem Sharon wskaże Ci Twój pokój. Swoją drogą… Sharon, dobra robota. Jeszcze trochę udanych akcji i wybijesz się ponad resztę posłańców.
Spojrzałem na blondyna zdezorientowany, ale on tylko wyszczerzył się do mnie głupkowato.
-Spokojnie, to nowy rekrut…-mruknął.
-Generał Tiernan wie?-zapytał jeden z nich.
-Nie, ale się dowie.- Posłał im miażdżące spojrzenie.
Obaj w końcu dali spokój i wpuścili nas do środka. Główny korytarz był szeroki, pusty i jasno oświetlony. Na boki rozchodziło się kilka korytarzy. Przystanął.
-Tu, przy pierwszej odnodze na lewo są pokoje dowódców. Radzę nie zawracać im dupy co chwila, bo dla odstresowania się mogą ci wpakować żelazo w dupsko. Na prawo masz bibliotekę. W drugiej odnodze są pokoje pozostałych członków oddziału i kuchnia. Na samym końcu sala treningowa, łaźnia i wychodki. Pojąłeś? To świetnie. Idziemy pozawracać dupę Tiernanowi. Mam nadzieję, że nie jest w złym humorze.
Szedłem za nim nieco zagubiony. Sama świadomość, że to główna siedziba jednego z oddziałów Czarnych mnie przytłaczała, a co dopiero wizja spotkania z dowódcą owego oddziału.
Sharon zapukał niezbyt głośno do jednych z drzwi. Usłyszał po chwili ciche ,,wejść”.
Otwarł drzwi i wszedł do środka, a ja za nim.
-Generale.-Skinął lekko głową. Zmierzyłem wzrokiem niezbyt postawnego, smukłego faceta odzianego w czerń. Był blady, a na głowie miał czuprynę gęstych, ciemnych włosów.
-Sharon. Przyprowadziłeś nowego?-zapytał podchodząc do mnie.
-Owszem, generale. Narhael ma potencjał-rzucił.
-Miło mi.-Czarny uścisnął mi dłoń. Odwzajemniłem gest.
-Mnie również-odparłem.
-Masz Formę?-zapytał wprost.
-Owszem.
-Typ?
-Cienista…
-Doskonale. Więc jak? Wesprzesz nasze działania przeciwko Rebelii?-Zmierzył mnie wzrokiem.
-Czemu nie? Chyba mam jako Człowiek Czarnej Krwi obowiązek walczenia przeciwko pchlarzom.
Dowódca uśmiechnął się lekko.
-Owszem. Masz. Chodź, załatwimy sprawy formalne, a potem Sharon wskaże Ci Twój pokój. Swoją drogą… Sharon, dobra robota. Jeszcze trochę udanych akcji i wybijesz się ponad resztę posłańców.
Spojrzałem na blondyna zdezorientowany, ale on tylko wyszczerzył się do mnie głupkowato.
Od Narhaela- Początek cz.2
Mężczyzna w moim towarzystwie wyszedł z karczmy, a
potem całkiem z miasta idąc w kierunku lasu. Nie szedł nawet żadną ścieżką.
Wpakował się prosto w gąszcz. Mimo iż wszędzie pełno było krzewów on
przechodził przez nie bezproblemowo i zwinnie.
-Kurwa! Jaja sobie robisz?-warknąłem wściekły. -Chodź. Już blisko. Zależy mi na dyskrecji…
-Nie idziemy się ruchać tylko walczyć.-Przystanąłem zdając sobie sprawę, że facet wygląda dość podejrzanie. Może faktycznie jakaś ciota czy co?-Wiesz co?! Nie chcę mieć twojego chuja w dupie. Nie jestem pedałem by wybierać się z obcym facetem na przechadzki w leśne ostępy.
Blondyn odwrócił się do mnie. Najpierw przyglądał mi się poważnie jakby analizował nastałą sytuację. Dopiero po chwili parsknął szczerym śmiechem.
-Co?!-zapytał wyraźnie rozbawiony.
-Nie wiem jakie masz zamiary… Mieliśmy się bić, a nie szukać ustronnego miejsca w środku lasu.
-To nie tak! Za kogo Ty mnie bierzesz?-zapytał i rozejrzał się po terenie.
Byliśmy dość daleko od wioski, było cicho. Drzewa tworzyły tutaj naturalne, zielone zadaszenie ledwo przepuszczając jakiekolwiek promienie słońca. Dość sporo miejsca na pojedynek.
-No nie wiem. Inaczej wyobrażałem sobie Czarnych.-Wzruszyłem ramionami.
-To znaczy jak?-Uniósł pytająco wąską, jasną brew.
-No… Ludzie się boją tego waszego klanu. A Ty nie wyglądasz jak ktoś, kogo powinno się bać.
-Jestem tylko posłańcem. Ja raczej nie walczę. Mam wzbudzać zaufanie i być szybki. Tyle. Możemy przejść do rzeczy?-zapytał.
-No dobra. Ale jak Cię pokonam to co?
-O tym po walce… Jak już mówiłem to nie będzie zwykłe mordobicie. Zaprezentuj się…-Uśmiechnął się lekko.
Serce podeszło mi do gardła, a ciało przeszył dreszcz, gdy zobaczyłem jak mężczyznę ogarnia czerń. Po chwili cienie uformowały się w sylwetkę postaci przyodzianej w czarne szaty. Spod czarnego kaptura nie widziałem nawet jego oczu.
~Na co czekasz?-W mojej głowie lodowatym szeptem rozniósł się znajomy głos faceta. Mimo iż wiedziałem, że to on w swojej Formie, to przyprawiał mnie o dreszcze, a głos niosący się po głowie był delikatnie ujmując przerażający.
A więc o to mu chodziło, gdy mówił, że nie ma na myśli zwykłego mordobicia. Mam przyjąć swoją Formę. Niech mu będzie.
Skupiłem się na swojej wewnętrznej energii i otwarłem blokady trzymające moją magię wewnątrz mnie. Czarna, smolista moc rozlała się po moim ciele. Po kilku sekundach stałem przed nim w postaci takiej, jaką przybierałem, gdy moja magia wychodziła na zewnątrz.
Zakapturzona postać Czarnego uniosła wyżej głowę.
~Ciekawie-powiedział, a w jego dłoni powoli zaczęła formować się energia.
Cholera. Na serio chciał walczyć. Rzadko kiedy używam swojej Formy do otwartej walki…
Postać zaszarżowała. W ułamku sekundy przybrałem niematerialną formę utworzoną z cieni. Wyminąłem go z prawej strony i wytworzyłem w dłoni czarne ostrze. Zamachnąłem się nim. Czarny syknął, gdy ostrze sięgnęło jego pleców. Odwrócił się i z rozmachem cisnął strumień mocy w moim kierunku. Zlałem się z cieniami drzew unikając ataku. Usłyszałem jego rozeźlony charkot.
Uniósł ręce do góry, a jego intensywnie złocista magia poleciała we wszystkich kierunkach. Skrzywiłem się, gdy dosięgła mojej osoby raniąc mój bok. Moja Forma szybko poradziła sobie ze zranieniem. Wysunąłem z cieni i zacząłem manipulować otoczeniem. Wytworzyłem wokół siebie i nad sobą cieniste bariery, które umożliwiły mi swobodne przemieszczanie się po całym terenie walki. W postaci cienia rozszczepiłem się na kilka sylwetek i zaszedłem go od każdej strony. Odbił atak dwóch z czterech moich kopii, ale nim zdążył się odwrócić stałem za nim z ostrzem przy szyi.
Usłyszałem w głowie lodowaty śmiech Czarnego, który wraz z jego powrotem do ludzkiej postaci stawał się coraz bardziej naturalny, aż w końcu zupełnie normalny.
Zabrałem od niego broń i cofnąłem się zamykając magię ponownie w swoim wnętrzu. Wróciłem do swojej normalnej formy.
-No, no, no. Więc jednak nie myliłem się co do Twojej osoby-rzucił, podchodząc bliżej.
-Cienki jesteś jak na Czarnego…-mruknąłem.
-Jestem tylko posłańcem. Ja nie muszę umieć walczyć. Jestem formą cienistą, a nie ofensywną.-Wzruszył ramionami i wyciągnął w moim kierunku swoją dłoń.
Uścisnąłem ją.
-Sharon.-Przedstawił się.
-Narhael.
-Cóż więc, Panie Narhael mam powiedzieć? Proszę się pakować i jedziemy do Oddziału przedstawić Pana naszemu dowódcy. Przydasz się… Tak myślę.-Uśmiechnął się lekko.
Od Ele'yasa- Początek
Spod przymrużonych powiek obserwowałem falujący dynamicznie
płomień świecy. Rozchyliłem lekko wargi oddychając głośno i głęboko z rozkoszy.
Moje palce powoli wplotły się w złote, dość długie, lekko kręcone włosy mojego
obiektu pożądania.
-Mocniej! Postaraj się trochę bardziej…-jęknąłem, przyciskając głowę, która dawała mi teraz tyle przyjemności bardziej do swojego krocza.
-Staram się…-Usłyszałem melodyjny, dość wysoki głos.
Zapaliłem fajkę i zaciągnąłem się wypuszczając obłoki dymu z ust.
Mokry, śliski język wodził powoli wzdłuż mojego kutasa.
Rozparłem się wygodniej w fotelu. Serce zabiło mi mocniej, gdy usłyszałem nagle głośne dobijanie się do drzwi. Zerwałem się z fotela i nim zdążyłem naciągnąć gacie na dupę drzwi poleciały razem z zawiasami. Do środka wparowało trzech dryblasów, którzy stanęli jak wryci, gdy zdali sobie sprawę z tego, co tu się właśnie działo.
Spojrzałem na nich oburzony.
-No co się tak gapicie?!-zapytałem.-To już nawet nie można sobie dziwki do domu zaprosić?-Przeniosłem wzrok na młodego, złotowłosego chłopaka, który przerażony skulił się pod ścianą.
Trójka facetów dalej stała nieco zaskoczona.
-No, kurwa, gadacie po coście tu się przysnuli? Czemu przeszkadzacie mi w moich wieczornych rozrywkach? A jak nie chcecie gadać to wypierdalać i płacicie za nowe drzwi.-Zapiąłem pas w spodniach i skinąłem na nagą, męską dziwkę by się ubrał.
Jeden z nich otwarł wreszcie gębę.
-Jesteśmy tu na rozkaz Tiernana Nerio. Dostaliśmy wiadomość, że współpracujesz z Rebelią!-powiedział.
Zrobiłem tępą minę. Mój fallus stracił już cały animusz.
-Ja? Z Rebelią? Błagam, nie obrażajcie mnie. Wpierdalacie się bez zaproszenia do mojego domu jak świnie do chlewa i jeszcze śmiecie mnie oskarżać o kontakty z tymi siostrojebcami? Poczęstowałbym was herbatą, ale za taką obrazę nie zrobię tego…
-Nie bądź taki mocny w gębie, cioto, bo nie wyjdzie Ci to na dobre-warknął.
-Wypraszam sobie tę ciotę! Pederasta, jeśli już…-Uśmiechnąłem się lekko.
-Jeden chuj. Zbieraj się po dobroci. Musimy Cię przesłuchać i stwierdzić, czy faktycznie masz jakiekolwiek kontakty z Białymi.
-Przesłuchać? Chciałeś powiedzieć, że posmyrasz mnie po boczkach rozgrzanym żelazem.
Nie odpowiedział na to zupełnie nic.
-No trudno. Miło mi było, Auro. Masz. Płacę podwójne za nieprzyjemności.-Wręczyłem mu mieszek z podwójną ilością monet, jakie miał dostać za swoje usługi.
Skinął lekko głową i wyszedł pośpiesznie. Ubrałem się, nałożyłem długi, skórzany, czarny płaszcz i podszedłem do trójki wielkich oprawców. Spojrzałem na nich.
-Mogę tylko poprosić znajomego o to, by zajął się drzwiami, bo jak mniemam wy tego nie zrobicie, a nie chcę by złodzieje wynieśli mi cały dorobek życia.
Ciemnowłosy spojrzał na dwóch pozostałych.
-Ja z Tobą pójdę, a Yarpen i Erwir przeszukają twój dom w poszukiwaniu dowodów na potwierdzenie naszych podejrzeń o twoje konszachty z Białymi.
-Proszę bardzo. Rozgośćcie się. Tylko jak mi zniknie coś drogocennego to wiem, gdzie uderzyć-ostrzegłem, wychodząc w towarzystwie ciemnowłosego dryblasa na ulicę. Skierowałem się razem z nim do domu obok, gdzie mieszkał mój dobry znajomy- Zigrid. Stara kutwa i ruchacz, ale mogłem na nim polegać. Stanąłem przed drzwiami jego domostwa i zapukałem. Otwarł mi po kilku sekundach.
-O! Ele’yas. Dobrze Cię znowu widzieć, brachu. –Przeniósł wzrok na mojego mięsistego towarzysza.-A to…?
-Nie ważne. Idę z nim na przechadzkę. Zigrid, mam do Ciebie gorącą prośbę. W dość… nieprzyjemnych okolicznościach moje drzwi pozbyły się zawiasów. Mógłbyś… zadbać by mi nikt nie obrabował domu? Zapłacę Ci gdy wrócę.
-Jasne, a co się stało?-dopytywał.
Westchnąłem.
-Wyjaśnię Ci innym razem.
-Dobra.-Uśmiechnął się krzywo.
Oprawca skinął na mnie.
-Idziemy-mruknął.
Ruszyłem z nim z powrotem do mojego domu czując na sobie ciekawski wzrok Zigrida.
-I co? Znaleźliście coś?-zapytał mój towarzysz, gdy wreszcie znaleźliśmy się ponownie u mnie.
-Nic-syknął Yarpen.
-Dobra. Trudno. Idziemy-powiedział i wyszliśmy z domu.
Poprowadził mnie w kierunku znanej mi siedziby Czarnych. Nigdy nie byłem we wnętrzu budynku. Całość wykonana była z drewna. Skręciliśmy w któryś z korytarzy. Cała trójka wsunęła razem ze mną do jakiegoś pomieszczenia. Drgnąłem widząc niezbyt postawnego, ciemnowłosego faceta.
-Przyprowadziliśmy go. W domu nie znaleźliśmy nic podejrzanego.-Zameldował najbardziej gadatliwy z całej trójki.
-Dobrze, Lyxzen. –Spojrzał na mnie.-Ele’yas… Nazwisko nieznane. Czemu ukrywasz swoje miano?-zapytał.
-Lubię anonimowość, ale jeśli bardzo was ciekawi to moje nazwisko brzmi Ard’carraight.
-Dostaliśmy informację od pewnej osoby, że współpracujesz z Białymi. To prawda?
-Nie.-Odparłem krótko.
-Yhym… Skądś te podejrzenia muszą być.-Nie wyglądał na przekonanego.
-Może ten ktoś po prostu mnie nie lubi?-Wzruszyłem ramionami.
-Ciekawa koncepcja. Zabierzcie go na dół. Może tamtejsza sceneria rozwiążę mu język.
-Nie rozwiąże, bo nic nie wiem…-warknąłem.
-Jakoś Ci nie wierzę…-powiedział.
Zatargali mnie na siłę do obskurnego pomieszczenia pod ziemią. Całość wyłożona była kamieniem. Lyxzen przemocą przywiązał moje ręce i nogi do ustawionego pod pewnym kątem stołu. Dopiero teraz zobaczyłem, że pod drugą ścianą również unieruchomiony leży jakiś nieprzytomny mężczyzna, na którego ciele widniały ślady tortur.
Tiernan stanął obok mnie i spojrzał na mnie pustym wzrokiem.
-Mów…
-Co mam mówić?! Ja nic nie wiem!-rzuciłem wściekły.
Mężczyzna skinął na jednego z trzech oprawców.
Yarpen wziął do ręki kawałek rozgrzanego do czerwoności żelaza, które tkwiło do tej pory w ogniu.
Podszedł do mnie i zerwał z mojej piersi koszulę. Wrzasnąłem przeraźliwie, gdy poczułem jak żelazo wypala mi skórę w okolicach żeber.
-Szczam na was gęstym moczem, obsrane kutafile! Chuja wam powiem!-wrzasnąłem.
Mimo bólu nie miałem zamiaru powiedzieć im tego, co kiedyś przez cholerny niefart dowiedziałem się w jednej z karczm.
Tiernan skinął ponownie na Lyxzena. Dryblas przeorał mi drugi bok narzędziem tortur. Z mojego gardła ponownie wydarł się krzyk.
-A więc jednak coś wiesz…-Nerio spojrzał na mnie przenikliwie.-Będziemy się tak z tobą zabawiać, póki nie powiesz nam tego, co chcemy wiedzieć…
Splunąłem mu prosto na pierś. Szkoda, że nie dosięgłem do jego mordy. Spojrzał na cieknącą powoli w dół ślinę.
-Nie ładnie…-powiedział, mimo wszystko opanowanym tonem i skinął lekko głową.
Tym razem podszedł do mnie Yarpen. Facet trzymał w dłoni wąską, ostrą igłę. Chwycił jeden z moich palców i zaczął wbijać przedmiot pod mój paznokieć. Łzy napłynęły mi do oczu.
[…] Po jakimś czasie, który ciągnął mi się w nieskończoność wreszcie straciłem przytomność. Z błogiego stanu wybudziło mnie wiadro lodowatej wody wylanej mi prosto na głowę.
-Jeszcze nie skończyłem…-powiedział dowódca.
-Pierdol się-syknąłem schrypniętym głosem.
Poczułem jak stalowe obcęgi ponownie zaciskają się na moich palcach miażdżąc je stopniowo.
-Zostawcie go…-Usłyszałem nagle.
Wszyscy odwrócili się w kierunku tego mężczyzny, który do tej pory milczał z zamkniętymi oczyma.
-Tak? A bo co?-zapytał Yarpen.
-On nic nie wie...-powiedział spokojnym tonem.
-Naprawdę? A więc przemyślałeś sprawę i wyśpiewasz nam wszystko co wiesz na temat swojej ukochanej organizacji?-Tiernan uniósł do góry jedną brew.
-Tak. Ale wypuśćcie go. On nic nie wie. Nawet nie wiem kto to…
-Ah tak? No to mów…
Otwarłem szerzej oczy widząc jak nie wiadomo skąd tuż za mną pojawił się wysoki, umięśniony mężczyzna o krótkich włosach. Położył palec na wargach na znak milczenia. Po chwili z cienia wyłoniła się poważna, dumna kobieta o kręconych, jasno-brązowych włosach. Oboje mieli twarze zasłonięte chustami. Trzymali w dłoniach po dwa sztylety. Kobieta skinęła lekko mężczyźnie i zaraz cisnęła je prosto w plecy Yarpena i Luxzena. Mężczyzna dopadł Erwira, ale nim zdążył obezwładnić również Tiernana ten uskoczył zwinnie na bok chwytając z dłoń swój sejmitar. Uśmiechnął się przebiegle.
-Kogo my tu mamy…-powiedział jakby nie zważając na to, że jego życie jest zagrożone. Drzwi od tylnej strony sali otwarły się. Do środka dumnym krokiem wsunęła postać z twarzą zasłoniętą materiałem. Na głowie miała kaptur. Tiernan spojrzał na nią kątem oka.
-Pan Tiernan Nerio. Jakże mi miło!-powiedziała pewnym siebie, wyniosłym tonem.
-Mnie pewnie też byłoby miło, gdybym wiedział kim jesteś…
-Nie dowiesz się. Fantom! Uwolnij ich obu. Wracajcie do nas. Pozwólcie, że my porozmawiamy sobie w cztery oczy-rzuciła, obnażając dwa długie sztylety.
Poczułem jak mężczyzna uwalnia mnie z oków. Druga kobieta pomogła drugiej ofierze Czarnych. Gdy tylko stanąłem poczułem jak nogi się pode mną uginają. Fantom wziął mnie pod ramie i wyprowadził drugim wejściem. Gdy znalazłem się na zewnątrz poczułem, jak ogarnia mnie jakaś dziwna aura. Zupełnie jakby coś odcięło mnie od świata. Przeszliśmy wąską aleją kierując się do ścieków. Poczułem nieprzyjemny smród, gdy tam weszliśmy. Wyminęliśmy kanały wychodząc dołem rzeki. Mężczyzna posadził mnie pod jednym z drzew. Dopiero teraz zorientowałem się, że wyszliśmy z miasta do lasu.
Przykucnął przed moją osobą.
-Kim jesteś?-zapytał.-Czemu Czarni wzięli Cię na przesłuchanie?
-Ele’yas. Nie wiem. Ktoś musiał na mnie donieść… Przypadkiem dowiedziałem się w jednej z karczm od jakiegoś pijanego mężczyzny pewnych informacji na temat Białych. Podejrzewają mnie o konszachty z Rebelią.
-To faktycznie nieźle się wkopałeś. Powiedziałeś im coś?
- Nie. Nie lubię ich tak samo jak wy.
Po chwili dołączyła do nas również ta kobieta z wymęczonym do granic możliwości jeńcem.
-Bierzemy go do bazy?-zapytał Fantom.
-Za co go pojmali?
-Wie coś na nasz temat. Nie wygadał się.
-Esseath? To prawda? Gadał coś?-zapytała zamaskowana.
-Nie… Milczał-wydukał zmasakrowany facet.
-Bierzemy go. Niech się kimnie, poniesiesz go. Lepiej, żeby na razie nie znał drogi do bazy…-powiedziała stanowczo.
Fantom wzruszył ramionami, wyjął z kieszeni jakąś fiolkę, odkręcił ją i podstawił mi pod nos.
Mimowolnie wciągnąłem trochę intensywnego aromatu i po chwili odpłynąłem.
***
Łania wpatrywała się w Tiernana zawziętym wzrokiem. Skoczyła zwinnie i zaatakowała. Ich bronie uderzały o siebie co chwila z głośnym brzdękiem. Kobieta uchyliła się, zablokowała jednym ze sztyletów sejmitar Czarnego i zamachnęła się drugą bronią po brzuchu faceta. Ten krzyknął, gdy poczuł jak ostrze jej broni tnie jego skórę.
Cofnął się do tyłu łapiąc za ranę. Mimo bólu zablokował jej kolejny, agresywny atak. Krew tryskała z rany zalewając wilgotną, brudną podłogę czerwoną posoką. Po chwili Nerio osłabł na tyle, że oberwał znowu. Tym razem jej ostrze dosięgło jego ręki wytrącając mu broń z dłoni. Kobieta uśmiechnęła się pod chustą tryumfując.
-To twój koniec… Dałeś się podejść. Straciłeś czujność…-powiedziała.
Podeszła bliżej. Zacisnęła mocniej dłoń na rękojeści sztyletu. Przymierzała się do zadania śmiertelnego ciosu. Skrzywiła się słysząc huk otwierających się drzwi. Skoczyła ku drugiemu przejściu by uciec jak najszybciej. Do sali tortur wpadło kilku Czarnych. Dwoje z nich przypadło do rannego dowódcy. Reszta rzuciła się za uciekającą. Kobieta biegła przed siebie, by jak najszybciej wydostać się z opałów. Wybiegła na miasto i popędziła w kierunku kanałów. Skoczyła w dół szybko jak prawdziwa sarna. Jej stopy uderzały dość cicho o kamienne podłoże korytarzy ściekowych. Wskoczyła do wody na dole rzeki i popędziła przez las gubiąc wreszcie napastników. Pośpiesznie skierowała się prosto do ukrytej bazy przeklinając, że nie udało jej się zabić Tiernana Nerio.
-Mocniej! Postaraj się trochę bardziej…-jęknąłem, przyciskając głowę, która dawała mi teraz tyle przyjemności bardziej do swojego krocza.
-Staram się…-Usłyszałem melodyjny, dość wysoki głos.
Zapaliłem fajkę i zaciągnąłem się wypuszczając obłoki dymu z ust.
Mokry, śliski język wodził powoli wzdłuż mojego kutasa.
Rozparłem się wygodniej w fotelu. Serce zabiło mi mocniej, gdy usłyszałem nagle głośne dobijanie się do drzwi. Zerwałem się z fotela i nim zdążyłem naciągnąć gacie na dupę drzwi poleciały razem z zawiasami. Do środka wparowało trzech dryblasów, którzy stanęli jak wryci, gdy zdali sobie sprawę z tego, co tu się właśnie działo.
Spojrzałem na nich oburzony.
-No co się tak gapicie?!-zapytałem.-To już nawet nie można sobie dziwki do domu zaprosić?-Przeniosłem wzrok na młodego, złotowłosego chłopaka, który przerażony skulił się pod ścianą.
Trójka facetów dalej stała nieco zaskoczona.
-No, kurwa, gadacie po coście tu się przysnuli? Czemu przeszkadzacie mi w moich wieczornych rozrywkach? A jak nie chcecie gadać to wypierdalać i płacicie za nowe drzwi.-Zapiąłem pas w spodniach i skinąłem na nagą, męską dziwkę by się ubrał.
Jeden z nich otwarł wreszcie gębę.
-Jesteśmy tu na rozkaz Tiernana Nerio. Dostaliśmy wiadomość, że współpracujesz z Rebelią!-powiedział.
Zrobiłem tępą minę. Mój fallus stracił już cały animusz.
-Ja? Z Rebelią? Błagam, nie obrażajcie mnie. Wpierdalacie się bez zaproszenia do mojego domu jak świnie do chlewa i jeszcze śmiecie mnie oskarżać o kontakty z tymi siostrojebcami? Poczęstowałbym was herbatą, ale za taką obrazę nie zrobię tego…
-Nie bądź taki mocny w gębie, cioto, bo nie wyjdzie Ci to na dobre-warknął.
-Wypraszam sobie tę ciotę! Pederasta, jeśli już…-Uśmiechnąłem się lekko.
-Jeden chuj. Zbieraj się po dobroci. Musimy Cię przesłuchać i stwierdzić, czy faktycznie masz jakiekolwiek kontakty z Białymi.
-Przesłuchać? Chciałeś powiedzieć, że posmyrasz mnie po boczkach rozgrzanym żelazem.
Nie odpowiedział na to zupełnie nic.
-No trudno. Miło mi było, Auro. Masz. Płacę podwójne za nieprzyjemności.-Wręczyłem mu mieszek z podwójną ilością monet, jakie miał dostać za swoje usługi.
Skinął lekko głową i wyszedł pośpiesznie. Ubrałem się, nałożyłem długi, skórzany, czarny płaszcz i podszedłem do trójki wielkich oprawców. Spojrzałem na nich.
-Mogę tylko poprosić znajomego o to, by zajął się drzwiami, bo jak mniemam wy tego nie zrobicie, a nie chcę by złodzieje wynieśli mi cały dorobek życia.
Ciemnowłosy spojrzał na dwóch pozostałych.
-Ja z Tobą pójdę, a Yarpen i Erwir przeszukają twój dom w poszukiwaniu dowodów na potwierdzenie naszych podejrzeń o twoje konszachty z Białymi.
-Proszę bardzo. Rozgośćcie się. Tylko jak mi zniknie coś drogocennego to wiem, gdzie uderzyć-ostrzegłem, wychodząc w towarzystwie ciemnowłosego dryblasa na ulicę. Skierowałem się razem z nim do domu obok, gdzie mieszkał mój dobry znajomy- Zigrid. Stara kutwa i ruchacz, ale mogłem na nim polegać. Stanąłem przed drzwiami jego domostwa i zapukałem. Otwarł mi po kilku sekundach.
-O! Ele’yas. Dobrze Cię znowu widzieć, brachu. –Przeniósł wzrok na mojego mięsistego towarzysza.-A to…?
-Nie ważne. Idę z nim na przechadzkę. Zigrid, mam do Ciebie gorącą prośbę. W dość… nieprzyjemnych okolicznościach moje drzwi pozbyły się zawiasów. Mógłbyś… zadbać by mi nikt nie obrabował domu? Zapłacę Ci gdy wrócę.
-Jasne, a co się stało?-dopytywał.
Westchnąłem.
-Wyjaśnię Ci innym razem.
-Dobra.-Uśmiechnął się krzywo.
Oprawca skinął na mnie.
-Idziemy-mruknął.
Ruszyłem z nim z powrotem do mojego domu czując na sobie ciekawski wzrok Zigrida.
-I co? Znaleźliście coś?-zapytał mój towarzysz, gdy wreszcie znaleźliśmy się ponownie u mnie.
-Nic-syknął Yarpen.
-Dobra. Trudno. Idziemy-powiedział i wyszliśmy z domu.
Poprowadził mnie w kierunku znanej mi siedziby Czarnych. Nigdy nie byłem we wnętrzu budynku. Całość wykonana była z drewna. Skręciliśmy w któryś z korytarzy. Cała trójka wsunęła razem ze mną do jakiegoś pomieszczenia. Drgnąłem widząc niezbyt postawnego, ciemnowłosego faceta.
-Przyprowadziliśmy go. W domu nie znaleźliśmy nic podejrzanego.-Zameldował najbardziej gadatliwy z całej trójki.
-Dobrze, Lyxzen. –Spojrzał na mnie.-Ele’yas… Nazwisko nieznane. Czemu ukrywasz swoje miano?-zapytał.
-Lubię anonimowość, ale jeśli bardzo was ciekawi to moje nazwisko brzmi Ard’carraight.
-Dostaliśmy informację od pewnej osoby, że współpracujesz z Białymi. To prawda?
-Nie.-Odparłem krótko.
-Yhym… Skądś te podejrzenia muszą być.-Nie wyglądał na przekonanego.
-Może ten ktoś po prostu mnie nie lubi?-Wzruszyłem ramionami.
-Ciekawa koncepcja. Zabierzcie go na dół. Może tamtejsza sceneria rozwiążę mu język.
-Nie rozwiąże, bo nic nie wiem…-warknąłem.
-Jakoś Ci nie wierzę…-powiedział.
Zatargali mnie na siłę do obskurnego pomieszczenia pod ziemią. Całość wyłożona była kamieniem. Lyxzen przemocą przywiązał moje ręce i nogi do ustawionego pod pewnym kątem stołu. Dopiero teraz zobaczyłem, że pod drugą ścianą również unieruchomiony leży jakiś nieprzytomny mężczyzna, na którego ciele widniały ślady tortur.
Tiernan stanął obok mnie i spojrzał na mnie pustym wzrokiem.
-Mów…
-Co mam mówić?! Ja nic nie wiem!-rzuciłem wściekły.
Mężczyzna skinął na jednego z trzech oprawców.
Yarpen wziął do ręki kawałek rozgrzanego do czerwoności żelaza, które tkwiło do tej pory w ogniu.
Podszedł do mnie i zerwał z mojej piersi koszulę. Wrzasnąłem przeraźliwie, gdy poczułem jak żelazo wypala mi skórę w okolicach żeber.
-Szczam na was gęstym moczem, obsrane kutafile! Chuja wam powiem!-wrzasnąłem.
Mimo bólu nie miałem zamiaru powiedzieć im tego, co kiedyś przez cholerny niefart dowiedziałem się w jednej z karczm.
Tiernan skinął ponownie na Lyxzena. Dryblas przeorał mi drugi bok narzędziem tortur. Z mojego gardła ponownie wydarł się krzyk.
-A więc jednak coś wiesz…-Nerio spojrzał na mnie przenikliwie.-Będziemy się tak z tobą zabawiać, póki nie powiesz nam tego, co chcemy wiedzieć…
Splunąłem mu prosto na pierś. Szkoda, że nie dosięgłem do jego mordy. Spojrzał na cieknącą powoli w dół ślinę.
-Nie ładnie…-powiedział, mimo wszystko opanowanym tonem i skinął lekko głową.
Tym razem podszedł do mnie Yarpen. Facet trzymał w dłoni wąską, ostrą igłę. Chwycił jeden z moich palców i zaczął wbijać przedmiot pod mój paznokieć. Łzy napłynęły mi do oczu.
[…] Po jakimś czasie, który ciągnął mi się w nieskończoność wreszcie straciłem przytomność. Z błogiego stanu wybudziło mnie wiadro lodowatej wody wylanej mi prosto na głowę.
-Jeszcze nie skończyłem…-powiedział dowódca.
-Pierdol się-syknąłem schrypniętym głosem.
Poczułem jak stalowe obcęgi ponownie zaciskają się na moich palcach miażdżąc je stopniowo.
-Zostawcie go…-Usłyszałem nagle.
Wszyscy odwrócili się w kierunku tego mężczyzny, który do tej pory milczał z zamkniętymi oczyma.
-Tak? A bo co?-zapytał Yarpen.
-On nic nie wie...-powiedział spokojnym tonem.
-Naprawdę? A więc przemyślałeś sprawę i wyśpiewasz nam wszystko co wiesz na temat swojej ukochanej organizacji?-Tiernan uniósł do góry jedną brew.
-Tak. Ale wypuśćcie go. On nic nie wie. Nawet nie wiem kto to…
-Ah tak? No to mów…
Otwarłem szerzej oczy widząc jak nie wiadomo skąd tuż za mną pojawił się wysoki, umięśniony mężczyzna o krótkich włosach. Położył palec na wargach na znak milczenia. Po chwili z cienia wyłoniła się poważna, dumna kobieta o kręconych, jasno-brązowych włosach. Oboje mieli twarze zasłonięte chustami. Trzymali w dłoniach po dwa sztylety. Kobieta skinęła lekko mężczyźnie i zaraz cisnęła je prosto w plecy Yarpena i Luxzena. Mężczyzna dopadł Erwira, ale nim zdążył obezwładnić również Tiernana ten uskoczył zwinnie na bok chwytając z dłoń swój sejmitar. Uśmiechnął się przebiegle.
-Kogo my tu mamy…-powiedział jakby nie zważając na to, że jego życie jest zagrożone. Drzwi od tylnej strony sali otwarły się. Do środka dumnym krokiem wsunęła postać z twarzą zasłoniętą materiałem. Na głowie miała kaptur. Tiernan spojrzał na nią kątem oka.
-Pan Tiernan Nerio. Jakże mi miło!-powiedziała pewnym siebie, wyniosłym tonem.
-Mnie pewnie też byłoby miło, gdybym wiedział kim jesteś…
-Nie dowiesz się. Fantom! Uwolnij ich obu. Wracajcie do nas. Pozwólcie, że my porozmawiamy sobie w cztery oczy-rzuciła, obnażając dwa długie sztylety.
Poczułem jak mężczyzna uwalnia mnie z oków. Druga kobieta pomogła drugiej ofierze Czarnych. Gdy tylko stanąłem poczułem jak nogi się pode mną uginają. Fantom wziął mnie pod ramie i wyprowadził drugim wejściem. Gdy znalazłem się na zewnątrz poczułem, jak ogarnia mnie jakaś dziwna aura. Zupełnie jakby coś odcięło mnie od świata. Przeszliśmy wąską aleją kierując się do ścieków. Poczułem nieprzyjemny smród, gdy tam weszliśmy. Wyminęliśmy kanały wychodząc dołem rzeki. Mężczyzna posadził mnie pod jednym z drzew. Dopiero teraz zorientowałem się, że wyszliśmy z miasta do lasu.
Przykucnął przed moją osobą.
-Kim jesteś?-zapytał.-Czemu Czarni wzięli Cię na przesłuchanie?
-Ele’yas. Nie wiem. Ktoś musiał na mnie donieść… Przypadkiem dowiedziałem się w jednej z karczm od jakiegoś pijanego mężczyzny pewnych informacji na temat Białych. Podejrzewają mnie o konszachty z Rebelią.
-To faktycznie nieźle się wkopałeś. Powiedziałeś im coś?
- Nie. Nie lubię ich tak samo jak wy.
Po chwili dołączyła do nas również ta kobieta z wymęczonym do granic możliwości jeńcem.
-Bierzemy go do bazy?-zapytał Fantom.
-Za co go pojmali?
-Wie coś na nasz temat. Nie wygadał się.
-Esseath? To prawda? Gadał coś?-zapytała zamaskowana.
-Nie… Milczał-wydukał zmasakrowany facet.
-Bierzemy go. Niech się kimnie, poniesiesz go. Lepiej, żeby na razie nie znał drogi do bazy…-powiedziała stanowczo.
Fantom wzruszył ramionami, wyjął z kieszeni jakąś fiolkę, odkręcił ją i podstawił mi pod nos.
Mimowolnie wciągnąłem trochę intensywnego aromatu i po chwili odpłynąłem.
***
Łania wpatrywała się w Tiernana zawziętym wzrokiem. Skoczyła zwinnie i zaatakowała. Ich bronie uderzały o siebie co chwila z głośnym brzdękiem. Kobieta uchyliła się, zablokowała jednym ze sztyletów sejmitar Czarnego i zamachnęła się drugą bronią po brzuchu faceta. Ten krzyknął, gdy poczuł jak ostrze jej broni tnie jego skórę.
Cofnął się do tyłu łapiąc za ranę. Mimo bólu zablokował jej kolejny, agresywny atak. Krew tryskała z rany zalewając wilgotną, brudną podłogę czerwoną posoką. Po chwili Nerio osłabł na tyle, że oberwał znowu. Tym razem jej ostrze dosięgło jego ręki wytrącając mu broń z dłoni. Kobieta uśmiechnęła się pod chustą tryumfując.
-To twój koniec… Dałeś się podejść. Straciłeś czujność…-powiedziała.
Podeszła bliżej. Zacisnęła mocniej dłoń na rękojeści sztyletu. Przymierzała się do zadania śmiertelnego ciosu. Skrzywiła się słysząc huk otwierających się drzwi. Skoczyła ku drugiemu przejściu by uciec jak najszybciej. Do sali tortur wpadło kilku Czarnych. Dwoje z nich przypadło do rannego dowódcy. Reszta rzuciła się za uciekającą. Kobieta biegła przed siebie, by jak najszybciej wydostać się z opałów. Wybiegła na miasto i popędziła w kierunku kanałów. Skoczyła w dół szybko jak prawdziwa sarna. Jej stopy uderzały dość cicho o kamienne podłoże korytarzy ściekowych. Wskoczyła do wody na dole rzeki i popędziła przez las gubiąc wreszcie napastników. Pośpiesznie skierowała się prosto do ukrytej bazy przeklinając, że nie udało jej się zabić Tiernana Nerio.
***
Obudziłem się wreszcie leżąc na niewygodnej jak cholera,
drewnianej koi. Rany na ciele były opatrzone starannie. Rozejrzałem się po
pomieszczeniu. Było dość ciemno. Nieduży pokój oświetlała tylko jedna świeca.
Drgnąłem widząc w łóżku obok tego mężczyznę, który podzielał ze mną los ofiary.
Jak mu było? Esseath? Wciąż spał. Podniosłem się i w samej bieliźnie ruszyłem
do drzwi. Nim jednak zdążyłem wyjść drzwi otwarły się. Naprzeciwko mnie stała
ta sama kobieta, która pojawiła się wtedy razem z Fantomem.
-Już się obudziłeś? Szybko.-Zmierzyła mnie wzrokiem.-Ubierz się. Pójdziesz ze mną do Łani.-Wręczyła mi czyste ubrania.
Nałożyłem na siebie szarawą koszulę i trochę za duże spodnie. Wyszedłem razem z nią z pomieszczenia. Otwarłem szerzej oczy widząc przed sobą ogromną, rozległą salę. Całość wyglądała jakby była wykopana w ziemi, a podparta była tylko konarami drzew. Ktoś, kto to projektował był albo szalony, albo pijany. Albo jedno i drugie… Po drewnianych kładkach skierowaliśmy się do jakiegoś pomieszczenia. Zapukała do ozdobionych misternymi wzorami drzwi i weszła. Wewnątrz było przestronnie i jasno.
-Vennetto. Obudził się już-zameldowała.
-Dziękuję, Tiqune-powiedziała rudowłosa kobieta, pewnie ta sama, która tamtego dnia walczyła z Tiernanem.
-Tak więc masz na imię Ele’yas?-zapytała.
Skinąłem na to głową.
-Czemu pojmali Cię Czarni?
-Podczas popijawy kilka miesięcy temu w jednej z karczm pijany w trupa mężczyzna wygadał mi, że baza Rebelii znajduje się za miastem, pod starym dębem, a wejścia ukaże się tylko wtedy, gdy wypowie się jakieś tam hasło. Nie pamiętam dokładnie, bo sam byłem nieźle narąbany. To tyle. Nie wiem kto mnie sprzedał. Po prostu przyszli i oskarżyli mnie o konszachty z… wami.
-Rozumiem. A jak wyglądał ten facet, który z Tobą wtedy rozmawiał?
-Niski, twarz miał pokrytą bliznami po pryszczach, rzadkie, jasne włosy. Jedno oko miał pokryte bielmem…
-Śliski!-syknęła.-Jak dawno to było?-zapytała.
Zamyśliłem się.
-Dokładnie to jakieś dwa i pół miesiąca temu.
-Zdrajca! Był kiedyś jednym z nas, ale zdradził i uciekł. Do tej pory nie umiemy go odnaleźć i zabić…
Nie odezwałem się.
-To co teraz ze mną?-zapytałem.
Kobieta zmierzyła mnie wzrokiem.
-Masz dwie opcje. Dołączysz do nas, albo zabijemy Cię, bo za dużo wiesz.-Uśmiechnęła się lekko.
-Jest jeszcze jedna opcja. Dołączę do was i wygadam się Czarnym, by mieć święty spokój.
-Tak też można, ale wtedy oni zabiją Cię, gdy im wszystko powiesz. Tacy już są.
-No tak, najdłużej pożyję przyłączając się do was?
Skinęła lekko głową.
-No dobra… To co dokładnie mam robić?
-Zaraz wszystko omówimy. Na spokojnie…-Uśmiechnęła się czarująco, ale mimo wszystko jedyne, co umiałem wyczytać w tym uśmiechu to wizja mojego tragicznego końca.
-Już się obudziłeś? Szybko.-Zmierzyła mnie wzrokiem.-Ubierz się. Pójdziesz ze mną do Łani.-Wręczyła mi czyste ubrania.
Nałożyłem na siebie szarawą koszulę i trochę za duże spodnie. Wyszedłem razem z nią z pomieszczenia. Otwarłem szerzej oczy widząc przed sobą ogromną, rozległą salę. Całość wyglądała jakby była wykopana w ziemi, a podparta była tylko konarami drzew. Ktoś, kto to projektował był albo szalony, albo pijany. Albo jedno i drugie… Po drewnianych kładkach skierowaliśmy się do jakiegoś pomieszczenia. Zapukała do ozdobionych misternymi wzorami drzwi i weszła. Wewnątrz było przestronnie i jasno.
-Vennetto. Obudził się już-zameldowała.
-Dziękuję, Tiqune-powiedziała rudowłosa kobieta, pewnie ta sama, która tamtego dnia walczyła z Tiernanem.
-Tak więc masz na imię Ele’yas?-zapytała.
Skinąłem na to głową.
-Czemu pojmali Cię Czarni?
-Podczas popijawy kilka miesięcy temu w jednej z karczm pijany w trupa mężczyzna wygadał mi, że baza Rebelii znajduje się za miastem, pod starym dębem, a wejścia ukaże się tylko wtedy, gdy wypowie się jakieś tam hasło. Nie pamiętam dokładnie, bo sam byłem nieźle narąbany. To tyle. Nie wiem kto mnie sprzedał. Po prostu przyszli i oskarżyli mnie o konszachty z… wami.
-Rozumiem. A jak wyglądał ten facet, który z Tobą wtedy rozmawiał?
-Niski, twarz miał pokrytą bliznami po pryszczach, rzadkie, jasne włosy. Jedno oko miał pokryte bielmem…
-Śliski!-syknęła.-Jak dawno to było?-zapytała.
Zamyśliłem się.
-Dokładnie to jakieś dwa i pół miesiąca temu.
-Zdrajca! Był kiedyś jednym z nas, ale zdradził i uciekł. Do tej pory nie umiemy go odnaleźć i zabić…
Nie odezwałem się.
-To co teraz ze mną?-zapytałem.
Kobieta zmierzyła mnie wzrokiem.
-Masz dwie opcje. Dołączysz do nas, albo zabijemy Cię, bo za dużo wiesz.-Uśmiechnęła się lekko.
-Jest jeszcze jedna opcja. Dołączę do was i wygadam się Czarnym, by mieć święty spokój.
-Tak też można, ale wtedy oni zabiją Cię, gdy im wszystko powiesz. Tacy już są.
-No tak, najdłużej pożyję przyłączając się do was?
Skinęła lekko głową.
-No dobra… To co dokładnie mam robić?
-Zaraz wszystko omówimy. Na spokojnie…-Uśmiechnęła się czarująco, ale mimo wszystko jedyne, co umiałem wyczytać w tym uśmiechu to wizja mojego tragicznego końca.
Subskrybuj:
Posty (Atom)