niedziela, 2 lutego 2014

Konkurs


Cześć! Ogłaszamy konkurs na najlepszy baner bloga!
Zasady są proste. Jeśli wśród nas są wybitni graficy to zachęcamy to udziału i wykonania jak najładniejszego i przyciągającego oko banera o tematyce… Kontrastowej!
Praca powinna być:
1. Estetyczna
2. Przyciągająca oko
3. Tematyczna
4. Może, ale nie musi zawierać jakieś ciekawe hasło promujące bloga.

Oczywiście jak w każdym konkursie czekają nagrody!
Miejsce I: 400 punktów
Miejsce II: 300 punktów
Miejsce III: 200 punktów
Nagroda dla pozostałych uczestników: 70 punktów.

Swoje prace wysyłajcie do 16 lutego. Osoby, które nie biorą udziału w konkursie (potrzebuję dwóch) mogą zostać wytypowane do jury!  Zgłoszenia do jury oraz banery proszę wysyłać na moją pocztę: ow277@onet.pl bądź na howrse: Oliver277.

Zapraszamy! 

Od Tonilii- Misja ,,Próba wrobienia"

Kolejny dzień w Marach z Hornvill był w moim mniemaniu kolejnym dniem pełnym przygód i zwrotów akcji. Niektórzy marudzili, że nic się nie dzieje, a życie tu jest monotonne. Nie dla mnie. Ja czerpałam z przebywania tu wszystko co się dało.
-Słyszeliście?! Podobno to Świszcząca zwabiła Ośkę i Pchłę w tę zasadzkę Czarnych!-Usłyszałam nagle czyjś głos. Odwróciłam się i spojrzałam na łysego, jak zwykle brudnego i wychudzonego Obierka.
-Brednie!-Sprzeciwiła się kobieta o wygolonej na łyso czaszce, którą znałam tylko z widzenia.-Garwena nigdy by nie zrobiła takiego czegoś. To równa baba!
-Kurwa… to już nikomu nie można ufać-mruknął gburowaty, brodaty facet.
-A skąd w ogóle o tym wiesz, Obierek?-wtrąciłam.
-No… Od tego Łuszczyka i Tępego!-odparł.
-Ta? A jakie mają na to dowody?
Facet podrapał się po łysej głowie zdrapując z niej paznokciami warstwę brudu.
-No… ten, yyy…-wydukał.
-Słucham?-Upierałam się.
-No…Ja tam nie pamiętam, ale zapytaj Łuszczyka i Zack’a to Ci powiedzą! O!
Wzruszyłam ramionami i ruszyłam do swojego pokoju sprawdzić, czy Epicea skończyła już ćwiczenia u Lastinna.
Gdy dotarłam do swojego lokum wsunęłam do środka nie widząc tam nikogo. A więc jeszcze nie wróciła. Jako iż miałam wolny poranek położyłam się na sienniku i zasnęłam po kilku minutach.
[…] Obudziły mnie czyjeś dłonie szarpiące mnie mocno za ramię. Otwarłam oczy widząc przed sobą wielkie, niebieskie jak niebo oczy, piegowatą buzię i szeroki uśmiech Delvy.
-Kobieto!-warknęłam, przeciągając się.-Nie możesz trochę delikatniej?
-Nie! Wstawaj! Eric wzywa i Ciebie i Epi do siebie! Ponoć ma dla was propozycję…-Wyszczerzyła się jeszcze szerzej. Naprawdę nie rozumiałam z czego ona się całe życie cieszy?
-Wiesz czego chce? Jak znowu mamy łapać szczury w jadalni to powiedz, że jestem chora… -Przewróciłam oczyma.
-To w ramach treningu szybkości!-powiedziała.
-Jasne… Mógł od razu powiedzieć, że wkurwiają go szczury biegające mu między nogami…
-To swoją drogą!-Usiadła na łóżku.-Idź, bo Epicea już do niego poszła. Wiesz, że nie lubi długo czekać.
Westchnęłam i zwlekłam się z łóżka. Naciągnęłam buty na stopy i ruszyłam do gabinetu Elegii. Zbiegłam po schodach prowadzących do jego nory i zapukałam do drzwi.
-Wlazł!-Usłyszałam.
Wsunęłam do środka. Epi już tam była.
-Wzywałeś…-zaczęłam.
-Tak. Obiło wam się o uszy, że padły oskarżenia na Garwenę…
-Tak. Że niby ona zwabiła Ośkę i Pchłę w zasadzkę Czarnych.-Spojrzałam na Rajcę, która również już o tym słyszała sądząc po jej minie.
-Właśnie! Jest wolne zlecenie… Trzeba znaleźć dowody, bo niestety Tępy i Łuszczyk nie mają stu procentowego potwierdzenia prawdomówności… Nie chcę was zmuszać, bo to dość ciężka misja, ale myślę, że nadajecie się…
-Co mamy dokładnie zrobić?-zapytała Epicea.
-Opowiem wam wszystko dokładnie. Wspomniana wcześniej zasadzka Czarnych miała miejsce w pobliskim mieście-Knaben. W lesie nieopodal znajduje się jaskinia, do której rzekomo zwabiła nasze dwie ofiary Świszcząca Garwena. Ile w tym prawdy, nie wiem. Ale oskarżenia są poważne, więc trzeba to zbadać. Wypytacie Łuszczyka, Tępego i Garwenę, sprawdzicie jaskinię i tyle…
-Z tego co się orientuję po takich grotach często snują się Dagany…-Epicea skrzywiła się lekko.
-Owszem, dlatego to misja i dla Mówcy i dla kogoś, kto umie operować bronią.-Uśmiechnął się lekko.
-Ja w to wchodzę. Lubię Garwenę, więc nie pozwolę by bez dowodów ją oskarżano!-rzuciłam.
-Niech będzie…-Epi wyglądała na nieco niepewną.
-Świetnie. Zabierzcie się za to jak najszybciej. Musimy mieć Garwenę na oku, a to trochę męczące…
Skinęłam lekko głową, wzięłam kartkę z potrzebnymi danymi i wyszłam z jego pokoju.
<Epi?>

Od Tonilii- Misja ,,Tajny Oddział"

Był słoneczny, dość przyjemny dzień. Siedziałam sama na dachu jednego z budynków. Epicea była na lekcji pisania i czytania u jej mentora- Lasstina. Z tego co mówiła mężczyzna był nieco ,,nawiedzony”, ale nie znała do tej pory osoby tak oczytanej i pięknie mówiącej jak on. Delvy robiła zwiad i zbierała informacje na Ulicy Piśmiennej, a Rais została wysłana na grupowe poszukiwanie zaginionego podczas misji Vasila. Ja zaś dostałam od Eric’a zlecenie. Dość nietypowe, to prawda, ale całkiem przyjemne. Moim celem było zbieranie informacji o Tajnej Kompanii. Ostatnimi czasy dość często słyszy się starców opowiadających wnukom historie o niezwykle sprawnej, szybkiej i morderczej grupie zabójców pod dowództwem tajemniczego generała. Zeskoczyłam z dachu idąc spacerkiem przez szeroką ulicę. Gdzie zbierać informacje o tej całej Tajnej Kompanii? Pierwsze, co mi przyszło do głowy to karczma. Miejsce największego plotkarstwa toteż najlepsze do zdobycia jakichś informacji. Minęłam parę przecznic docierając wreszcie do mojej ulubionej gospody. Usiadłam przy blacie i uśmiechnęłam się czarująco do znanego mi karczmarza.
-Witam Panienkę! Co podać?-zapytał.
-Poproszę piwo-powiedziałam.
Mężczyzna nalał mi trunku do kufla.
-Jak się sprawy mają?-zapytałam, udając znudzoną.
-Ano po staremu. Tu kogoś zarżnęli, tu podpalili jakiś budynek, tam Czarni znowu kogoś dorwali…-Wzruszył ramionami.
-Faktycznie. Po staremu.-Zaśmiałam się.-Słyszałam jakieś opowiastki o Tajnej Kompanii…-zaczęłam.
-Taaa. Też słyszałem. Jak na mój gust głupie ględzenie i bajki dla niegrzecznych dzieci. Coś w stylu: ,,Bądź grzeczny, bo jak nie to przyjdzie Jednooki z Tajnej Kompanii i Cię porwie!”.-Zarechotał.
-Jednooki?-zapytałam.
-No! Nie słyszałaś o nim? To ten cały dowódca tej Kompanii. Pono nie ma jednego oka, to tak na niego gadają.
Pociągnęłam łyk piwa.
-Opowie mi Pan dokładnie, o co w tym wszystkim chodzi? Znam tylko urywki tej bajeczki.
-No bo jakiś czas temu nie wiadomo skąd zaczęto opowiadać masowo historię o Tajnej Kompanii pod rozkazami Mercera, którą dowodzi jednooki generał. Ponoć są niedużą grupą, ale za to bardzo dobrze wyszkoloną i szybką. Ich główna siedziba ponoć jest w Tserren-Vii, ale co chwila gdzieś podróżują. Pojawiają się nie wiadomo kiedy i nie wiadomo skąd by zabijać wrogów Czarnych. No i wiesz, starzy opowiadają dzieciom wymyślone bajeczki z ich udziałem. Tyle, nic specjalnego. Jak dla mnie, tak jak mówiłem, gówno prawda. Jakaś fama puszczona przez kogoś z nadmiarem wyobraźni, albo przez Czarnych, by straszyć ludzi.
Zamyśliłam się patrząc na złoty płyn w kuflu.
-Od kogo Pan usłyszał o nich?-zapytałam.
-Od mojego sąsiada. Mieszka przy księgarni-odparł.
Wypiłam całość, posiedziałam z nim jeszcze i pogadałam ,,o pogodzie” a potem wyszłam kierując się pod wskazany adres. Po drodze mijałam stragan, na którym sprzedawano świeże, pachnące pieczywo. Kupiłam słodką bułkę, która smakowała wybornie. To było dziwne uczucie, gdy legalnie podchodziłam do sprzedawcy i płaciłam za kupowany produkt. Wreszcie miałam pieniądze zarabiane na misjach. Nie były to duże sumy, ale zawsze coś. Żując bułkę doszłam do księgarni i odszukałam mały, stary domek. Siedział pod nim, na ławce, staruszek z siwą, rzadką brodą i zapadniętymi policzkami. Obok niego siedział mały chłopiec i chuda, niska dziewczynka o włosach przypominających mysie ogonki. Wpatrywałam się w niego chwilę, a potem podeszłam do niego nieco skrępowana. Dzieci spojrzały na mnie, a potem na moje włosy. Dziewczynka pociągnęła starca za rękaw.
-Dziadku! Patrz jakie ona ma dziwne włosy, prawie jak twoje!-Zaśmiała się.
Mężczyzna uniósł zmęczone oczy do góry i zmierzył mnie wzrokiem.
-Podejdź, dziewczyno. Nie stój tak, usiądź.-Wskazał mi gestem trzęsącej się ręki miejsce na ławce.
-Dziękuję, ja…-Zawahałam się.
-Szukasz kogoś?-zapytał.
-Właściwie to tak… Szukam Pana.
-Tak? A w jakiej sprawie?
-Bo… Słyszałam, że zna Pan opowieść o Tajnej Kompanii…-zaczęłam.
-Oh! Oczywiście! Moje wnuki uwielbiają słuchać opowieści o ich przygodach… Prawda, dzieciaczki?
-Aha!- Zgodził się chłopiec, a dziewczynka uśmiechnęła się tylko lekko.
-Usiądź, Białowłosa. Posłuchasz razem z moimi wnukami. Taką mamy dziś ładną pogodę…
Usiadłam zgodnie z poleceniem obok dziewczynki. Starzec zrobił głęboki wdech.
-To było w Iaur’thun. Wiatr zawodził wściekłym rykiem niosąc ze sobą tumany piachu i pyłu, które waliły w plecy sunącym krok za krokiem niezbyt licznym ludziom. Na czele grupy szedł wysoki, smukły mężczyzna z krwistoczerwoną chustą na prawym oku, która zasłaniała pusty jak otchłań oczodół przyozdobiony wielką, grubą blizną ciągnącą się aż po usta. Generał Tajnej Kompani zwany Jednookim wydał z siebie dudniący kaszel, bo pył i kurz ponownie dostały się do jego gardła. Liczący około stu osób oddział składający się ze świetnie wyszkolonych żołnierzy sunął tyłem pod wiatr. Piasek niesiony z burzą dostawał się we wszystkie szpary w ubraniach i zbrojach żołnierzy tworząc z potem słone, śmierdzące błoto. Powietrze wokoło było suche i gorące. Wysysało szybko wilgoć tworząc na ciałach mężczyzn i kobiet zaschniętą skorupę. Wargi wycofujących się pod wiatr ludzi popękały i obrzękły krwawiąc obficie. Do ich ust, mimo iż twarze mieli zasłonięte materiałem dostawał się obficie drobny, pustynny piach, który wdzierał się do gardeł, a na wnętrzu jam ustnych tworzył twarde, suche powłoki. Jednooki już dawno zaprzestał prób wyplucia tego wszystkiego. Ślina całkowicie wyschła w jego ustach. Te potworne burze piaskowe trwały tygodniami. Widoczność w epicentrum burzy spadała do 10 metrów. Członkowie Kompanii trzymali się blisko siebie, by nie zgubić się w tumanach piasku.-Starzec zamilkł na chwilę, jakby wczuwał się w opisywaną sytuację.-Tajna Kompania od wielu dni zmierzała w kierunku Czerwonego Kanionu. Ostoi, która mogła być ich ratunkiem przed wycieńczeniem i atakującymi ich tyły magami. Wśród oddziału poniosły się krzyki, gdy wśród miotanego przez wiatr piachu błysnęły jasne, magiczne światła. Magowie znowu atakowali! Jednooki Generał wykonał do towarzyszącego mu mężczyzny gest, który zaraz został przekazany dalej. Kilku magów z jego oddziału wzniosło bariery ochronne, które ocaliły jego ludzi, przed magicznymi atakami ludzi z Gildii Przyćmionego Słońca, która miała ich zabić. Byli już blisko. Od upragnionego Czerwonego Kanionu dzieliły ich nieliczne kilometry. Jednooki z bólem na twarzy stawiał kolejne kroki. Jeden z jego ludzi upadł z wycieńczenia. Resztkami sił pomógł mu wstać i zmotywował do dalszego marszu. Po następnych godzinach marszu wreszcie dotarli do ścieżki prowadzącej na szczyty Czerwonego Kanionu. Równie wycieńczonych, co oni magów z wrogiej Gildii zostawili jakieś trzy kilometry za sobą. Nadzieja rosnąca w ich sercach dała im siły do dalszego marszu. Udało im się! Wreszcie dotarli na szczyt Kanionu. Generał Jednooki obserwował z płaskiej równiny magów brnących wciąż przez burzę. Byli coraz bliżej… Mimo to mieli przewagę. Z góry mogli wybić ich co do jednego. W końcu byli setką najlepszych łuczników, jakich nosiła matka ziemia! Jednooki dał odpocząć swoim ludziom, sam zaś czuwał nad nimi bacząc, by magowie nie zaatakowali ich z zaskoczenia. Gdy nadchodził świt zobaczył, że magowie zbierają się do dalszego marszu. Wezwał swoich ludzi. ,,Wyciągnąć łuki!” powiedział i sam też to uczynił. Wprawnie naciągnął cięciwę. Dał znak swym podwładnym. Po chwili ich strzały śmignęły jak ptaki w dół kanionu kładąc oddział magów na ziemię. Magowie od początku byli na straconej pozycji, bo kto mądry zadziera z Jednookim i jego Tajną Kompanią?-Urwał i spojrzał na wpatrzone w niego wnuczęta. Dzieci słuchały go do tej pory z rozchylonymi ustami.
-Głupi byli Ci magowie! Nikt nie zadziera z Generałem Jednookim!-powiedział chłopiec stając na ziemi.
-Ale to straszna opowieść…-powiedziała dziewczynka.
-Głupia jesteś, Anka!-Oburzył się chłopiec.
-Nie jestem!-Anna zmarszczyła czoło.
Przyglądałam się zapałowi dzieci. Były jeszcze małe i zapominały, że ich ukochana Tajna Kompania, o ile w ogóle istnieje, służy Mercerowi. Staruszek spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem.
-Dziękuję za opowieść, ale… Muszę już iść do domu…-powiedziałam.
-Tak… Do domu. Idź, Białowłosa, jeśli musisz, ale pamiętaj, że jeśli chcesz jeszcze kiedyś wysłuchać jakiejś historii, to jestem do Twoich usług.-Zaśmiał się.
Skinęłam mu z wdzięcznością głową i ruszyłam szybkim krokiem w kierunku wejścia prowadzącego do bazy oddziału. Czułam na sobie jeszcze chwilę wzrok starca. Był…dziwny. Ta cała Tajna Kompania brzmi jak prawdziwa bajka, ale kto wie? W każdej opowieści jest ziarno prawdy…

Od Tonilii c.d. Epiceii

Stałam z Rais i Aelą na zewnątrz czekając aż Epi upora się z Percylem. Spojrzałam na Cedric’a pytająco, gdy ten wreszcie wyszedł z pomieszczenia.
-Gdzie Rajca?-zapytałam, unosząc do góry jedną brew.
-Została jeszcze na chwilę w środku. Wróci do bazy sama. My już musimy iść-powiedział.-Wadera, idziemy. Syn Dagona zmierza do Aberton trasą prowadzącą od wioski Lilifriodin.
-Czyli powinien być dość blisko. Musimy zabić ich i podmienić listy jak najbliżej bram miasta, by szybko ich znaleźli-rzuciła, skręcając w kierunku stajni.
Słuchałam ich z zainteresowaniem. Narzuciłam na głowę kaptur, podobnie jak Rais.
Cedric przystanął.
-Robimy małą zmianę planów. Wyprzedzimy ich konno i ukryjemy się jak najbliżej bram miasta. Gdy wreszcie będą tamtędy przechodzić przydadzą się jacyś świadkowie, którzy będą widzieć jak ich zabijamy, ale już nie zobaczą Rais pod postacią cienia, która wymieni list. Dzięki temu nie będzie podejrzeń o to, że list jest sfałszowany. Riwer, dasz radę?-zapytał.
Dziewczynka skinęła głową.
-Świetnie. Rozdzielamy się, by strażnicy nie zwrócili na nas uwagi. Ja i Riwer wyjdziemy przed wami z miasta. Za murami, przy lesie czeka na nas Dąb z koniem. Pryzma i Wadera. Wy bierzecie konia ze stajni i wyjeżdżacie przez bramę.
Rudowłosa skinęła głową i chwyciła mnie za ramię prowadząc do stajni. Cedric wziął ze sobą Rais i ruszył w kierunku wyjścia z miasta. Po chwili byłyśmy już w stajniach. Aela osiodłała swoją kasztankę i posadziła mnie przed sobą, a potem wyjechała z miasta.
-Zestresowana?-zapytała moja mentorka.
-Trochę-odparłam.-Bardziej podekscytowana.
Wadera zaśmiała się.
-To dobrze. Tak trzymaj. Z takim zapałem wróżę Ci świetlaną przyszłość. Eric już sobie Ciebie ceni. Lubi zapał wśród swoich ludzi.
-Naprawdę? Wygląda na takiego, co ma wszystko w głębokim poważaniu.-Zaśmiałam się.
-To nie prawda. Musi sprawiać wrażenie chłodnego i oschłego, bo wleźliby mu na głowę. Naprawdę jest czuły, wrażliwy, troskliwy… I bardzo przystojny.
Spojrzałam na niewiele starszą koleżankę zaskoczona. Cisło mi się na język, by powiedzieć jej to, co usłyszałam jakiś czas temu od Delvy-koleżanki z pokoju, a przy tym największej plotkary w Oddziale. Czyżby Aela coś czuła do naszego dowódcy?
-No. Jest przystojny.-Zaśmiałam się.-Ale jakoś jego troski i wrażliwości nie odczułam.
-Krótko u nas jesteś.-Urwała, gdy dotarłyśmy do miejsca pod lasem, w którym mieliśmy się spotkać z Krasą i Riwer.
-No. Wreszcie jesteście. Jedziemy, z tego co mówił Dąb są jakiś kilometr za nami-powiedział, sadzając Rais na gniadym wierzchowcu.
-Ilu ich jest?-zapytała ruda skrytobójczyni.
-Nie wiem. Nie widział dokładnie, ale coś koło pięciu strażników i syn Rychłego.
-Jedziemy!-syknęła Aela i popędziła swojego konia kamiennym gościńcem.
Krasa pojechał zaraz za nami, po chwili zrównując swojego konia z kasztanką Wadery.
[…]Po kilkunastu minutach Cediric uniósł dłoń do góry. Konie stanęły. –Jesteśmy blisko. Musimy te kawałek do miasta przejść pieszo, przez las. Nie mogą nas zobaczyć strażnicy.
Dostaliśmy się na wzniesienie po lewej stronie gościńca, na którym rozrastał się gęsty las. Zeskoczyliśmy z koni i wsunęliśmy między drzewa. Szliśmy niezbyt śpiesznie pod osłoną nocy i drzew. Wkrótce ujrzałam światła nieco odległego miasta. Trasy gościńców łączyły się tu w jedną, szeroką drogę prowadzącą pod górkę do bram miasta.
Cedric przystanął i przywiązał konie do drzewa.
-Tu będzie dobrze. Powtarzam jeszcze raz. Ja, Aela i Ty, Pryzmo załatwiamy strażników i syna Dagona. Riwer, Ty, gdy będzie po akcji przybierasz postać cienia, bierzesz ten list i niezauważalnie podchodzisz do celu. Bierzesz oryginał listu i podkładasz fałszywkę.-Wręczył jej idealnie podrobiony list z pieczęcią.-Potem wracasz tu do nas i spadamy z miejsca akcji, ale jak najszybciej, bo pewnie poślą za nami pościg. Akcja ma być sprawna, szybka i nie ma opcji, by się nie powiodła. Liczę na was wszystkich.
Skinęliśmy głowami przygotowując się do akcji. Wzięłam łuk do ręki. Rais usiadła pod jednym z drzew.
[…] Minęły jakieś trzy godziny, był środek nocy. Czas dłużył mi się niemiłosiernie. Wreszcie na trasie ujrzeliśmy grupę mężczyzn z pochodniami. Trochę dalej z innego kierunku nadjeżdżała karawana kupiecka z jakimś młodym mężczyzną. Krasa przypadł do jednego z drzew i przyjrzał się idącej grupie.
-To na pewno oni-szepnął. –Rais. Spójrz. Ten po środku, blondyn to syn Dagona. Jemu podłożysz list.
-Jasne-odparła.
Ja, Wadera i Krasa ujęliśmy łuki w dłonie i ustawiliśmy się odpowiednio.
-Sześciu. Po dwóch na głowę-rzuciła Aela.-Ja biorę cel i tego najbliżej nas. Cedric, ty dwóch z przodu, a Pryzma dwóch z tyłu.-Wydała rozkazy i nałożyła strzałę na cięciwę.
Zrobiłam to samo. Zmrużyłam jedno oko i napięłam cięciwę.
-Już!-szepnęła ruda.
Strzały przecięły powietrze i wbiły się prosto w cele.
Idealnie wypuszczona strzała Aeli wbiła się prosto w skroń blondyna powalając go na ziemię. Martwa padła również dwójka mężczyzn, którzy padli ofiarami mojej strzały i grotu Cedric’a. Zrobiło się zamieszanie. Poniósł się krzyk kupca kierującego karawaną, oraz zaskoczone przekleństwa towarzyszy blondyna. Jeden z nich przypadł do martwego syna Rychłego, pozostali dwaj spojrzeli w naszym kierunku, ale zaraz padli ze strzałami w piersi bądź głowie. Aela ubiła tego przy blondynie.
Riwer już biegła, a właściwie pełzła, jako cień do blondwłosego, martwego faceta.
<Rais?>


Od Tonilii c.d. Aerney'a

Wyszłam w towarzystwie tego przystojnego, młodego mężczyzny z gabinetu Livii. Gdy zamknął drzwi odwrócił się w moją stronę i uśmiechnął szarmancko i nieco złośliwie.
-Aerney.-Przedstawił się.
-Pryzma. Moje imię nie jest Ci potrzebne do szczęścia-rzuciłam i ruszyłam korytarzem by jak najszybciej wyruszyć w kierunku powrotnym do swojego oddziału.
-A co jeśli powiem, że jest mi ono potrzebne do szczęścia?-zapytał rozbawiony.
-Trudno. Wtedy skażę Cię na smutek.-Uśmiechnęłam się pod nosem.
Aerney zaśmiał się cicho. Wyprowadził mnie krętymi korytarzami na miasto. Powietrze w nim było tak samo stęchłe i wilgotne jak i w kanałach. Wysunęliśmy z wąskiej alejki na szeroką, zatłoczoną ulicę. Klimat w Re’Vermesch Pluvii był bardzo podobny do Revium Quelh, poza faktem, że powietrze było bardziej chłodne i ostre.
-Czekaj. Kupię sobie coś do jedzenia drogę-powiedział i podszedł do jednego ze straganów. Podczas, gdy on kupował ja stałam w tłumie. Poczułam lekki dotyk w okolicach pasa, u którego miałam swój ulubiony sztylet. Odwróciłam się gwałtownie i złapałam za rękę małego, brudnego jak ziemia chłopca. Ten spojrzał na mnie przerażony i szarpnął się pragnąć wyrwać dłoń z mojego uścisku.
-Nie radzę Ci dobierać się do mnie…-mruknęłam i puściłam go.
Dziecko zaraz zniknęło w tłumie. Już wiedziałam jak czuli się ludzie, których to kiedyś ja okradałam. Nie byłoby złodziejstwa i przestępczości na tak dużą skalę, gdyby Czarni nie sadzali swoich tyłków na tronach państw. Aerney przyszedł wreszcie wsadzając do torby chleb i kilka pasków suszonego mięsa.
-Możemy iść po konie-powiedział.
Nie wspomniałam o incydencie z małym złodziejaszkiem. Po co? Doszliśmy wreszcie do dużych, ale zaniedbanych stajni. Aerney wziął swojego wierzchowca meldując stajennemu swoją nieobecność, a ja wyprowadziłam swoją siwą klacz na zewnątrz.
-Głupi staruch. Podniósł płatność za boksy-mruknął chłopak.
Prowadziliśmy konie przez miasto kierując się do bram. Gdy wreszcie je przeszliśmy dosiadłam swojej klaczki i skierowałam się na wschód wjeżdżając na gościniec prowadzący najkrótszą drogą do Revium Quelh. Po drodze mijaliśmy kilka to lepszych, to gorszych miast. W każdym jednak widać było biedę i zaniedbanie. Wieczorem dotarliśmy do niedużego miasteczka. Odźwierny wpuścił nas do niego mierząc nas uprzednio wzrokiem.
-Wybaczcie moją wścibskość, ale o tej porze kręcą się tu podejrzane typy i mam zakaz wpuszczania pewnych osób-powiedział, przyświecając sobie latarnią.
-A gdzie tu jest jakaś karczma?-zapytałam.
-Musicie iść prosto i skręcić w pierwszą uliczkę w lewo.
-Dziękujemy!-rzuciłam i ruszyłam pośpiesznie z towarzyszem we wskazanym kierunku.
-Wyraźnie zanosi się na deszcz-rzucił zirytowany.
-Tylko tego brakuje.-Westchnęłam.
-Ej, a Ty te włosy to naturalne masz?-zapytał przenosząc wzrok na mój ,,artystyczny nieład” na głowie.
-Pewnie, że naturalne!-Oburzyłam się.
Chłopak uśmiechnął się pod nosem.
Wreszcie zobaczyliśmy przed sobą oświetloną słabo karczmę. Nad wejściem wisiała ozdobna tablica z ilustracją nieco niedorobionego Błońca i podpisem ,,Pod Kulawym Błońcem”. Oryginalnie, nie powiem. Weszliśmy do środka. Masywne stoły oblegane były przez klientów. Skrzywiłam się lekko widząc ładną dziewczynę z obsługi, którą jakiś świniowaty zbok klepnął mocno w pośladek sprawiając, że kobietę aż wypchnęło do przodu. Omal nie rozlała na kogoś niesionego właśnie na tacy kufla z piwem. Prostak. Cham. Świnia. Nie wiedziałam jak jeszcze go nawyzywać w myślach.
Usiedliśmy przy jednym z pustych stołów pod ścianą. Zaraz zjawiła się śliczna kelnerka z obfitym biustem prawie na wierzchu. Aerney wlepił w niego wzrok.
-Witam. Podać coś?-zapytała.
-Dwa piwa-rzuciłam kopiąc chłopaka pod stołem. Gdy dziewczyna odeszła spojrzałam na niego wściekła.-Zero ogłady. Wy wszyscy jesteście po jednych pieniądzach.
-No co? Nie jestem ciotą, by unikać cycków jak ognia. Pokazuje je, to mogę się gapić!-Wyszczerzył zęby w uśmiechu.
Przewróciłam oczyma.
-Więc…-zaczął.-Od dawna współpracujesz z Marami?-zapytał ściszonym głosem.
-Nie. Trafiłam tam zupełnym przypadkiem. To długa historia.-Wzruszyłam ramionami.
-Takie są naj…
-Nie! Nie opowiem Ci.-Przerwałam mu.
Cycata kelnerka przyniosła kufle i życzyła smacznego.
-Jesteś okrutna…-Zrobił smutną minę.
Ponownie wzruszyłam ramionami.
-Trudno. Elegia wykopał mnie do Pluvii, żeby Ciebie odtransportować. To bez sensu, jakbyś sam nie umiał trafić. Jakby nie mógł wysłać jakiegoś posłańca… Idiotyzm. A tak właściwie to wiesz co dokładnie masz przekazać?-zapytałam.
<Aerney?> 

Od Narhaela- Misja ,,Wszystkie rybki śpią w jeziorze"

-Cała piątka!-Ryknąłem śmiechem widząc swojego farta.
-Kurważ mać!-Kolega z oddziału oburzył się po kolejnej przegranej.-Znowu oszukujesz! Założę się, że masz lewe kości!
-Taki wał! Mam po prostu szczęście.-Wyszczerzyłem zęby we wrednym uśmiechu.
-Zagrajcie teraz jego kośćmi…-Wtrącił nagle Sharon obserwujący przy kuflu piwa grę.
Spojrzałem na przyjaciela spode łba.
-Ile razy mam Ci mówić, byś nie wściubiał nosa w nieswoje sprawy-mruknąłem, zirytowany.
Blondyn wzruszył ramionami z niewinnym uśmieszkiem.
Mój przeciwnik imieniem Dregloth wyciągnął przed siebie wielkie łapsko, na którym leżało pięć starych, ale pięknych kości. Przełknąłem ślinę, która zaległa mi w ustach.
-Zacznij, proszę…-powiedział.
Ująłem kości w dłoń. Rzuciłem je na stół. Uśmiechnąłem się lekko widząc trzy gwiazdy, wronę i liść na górnych ściankach kości. Facet splunął na podłogę i wziął swoje kości. Rzucił nimi. Pilnie wpatrywałem się w toczące się kostki. Przekląłem, gdy zobaczyłem trzy wrony, krzyż i okrąg.
-Twój ruch.-Wyszczerzył żółte, wybrakowane zębiska w złośliwym uśmiechu.
Przełknąłem ślinę. Ująłem w dłoń kość, na której widniała wrona i liść, a potem przerzuciłem je. Ukazał mi się sierp księżyca i gwiazda.
-Tak!-rzuciłem, widząc cztery takie same figury.
Dregloth przerzucił swoje dwie, niepasujące do reszty kości i zacisnął kciuki.
-Ja pierdolę!-ryknął, gdy ujrzał liść i węża.
Sharon uśmiechnął się pod nosem i klepnął mnie w ramię. Zgarnąłem wygraną składającą się z kilku srebrnych monet, ale i tak najbardziej satysfakcjonowała mnie wkurwiona morda Dregloth’a.
-Dawaj Sharon, teraz oskubię Ciebie.
Blondyn uśmiechnął się lekko i zajął miejsce mojego poprzedniego przeciwnika. Już mieliśmy zacząć, gdy poczułem na ramieniu czyjąś dłoń. Odwróciłem się natrafiając wzrokiem na obfite piersi znajomej mi kobiety. Niechętnie uniosłem oczy widząc oblicze Sansii-Głównego Szpiega naszego oddziału. Dla nikogo nie było tajemnicą, że Tiernan umiłował sobie wdzięki kobiety.
-Słucham, Sansio? Masz ochotę na rundkę?-Wskazałem głową kości na blacie stołu.
Kobieta odgarnęła długie, jasne włosy do tyłu i wykrzywiła swoją smukła twarz.
-Nie, Swołocz. Nie będę z Tobą grać. Wiem, że oszukujesz… Poza tym, Nerio Cię wzywa.
Westchnąłem ciężko.
-Koniecznie teraz?-zapytałem.
-Tak. Won, już. Nie będzie czekać…
Przewróciłem oczyma. Sharon zdawał się być rozczarowany.
-Zagramy jak wrócę.-Obiecałem i wyszedłem z sali kierując się do gabinetu dowódcy.
Przeszedłem przez korytarz i skręciłem w lewo przy pierwszej odnodze. Podszedłem do drzwi do pokoju Tiernana i zapukałem.
-Wejść!-krzyknął dowódca.
Otwarłem drzwi i wsunąłem do wnętrza pomieszczenia.
-No. Jesteś wreszcie. Napijesz się czegoś?-zapytał.
-Nie, dzięki.-Odparłem.
-W takim razie przejdę do rzeczy. Mam dla Ciebie misję. Udasz się do miasta Newmerra, odszukasz karczmę, która zwie się ,,Pod ślepym szczupakiem”. Kretyńska nazwa, ale cóż poradzić. Głównym kucharzem jest tam Caster Jowood. Tam naprawdę sądzimy, że jest on również szpiegiem Białych. Prowadzi z gośćmi miłą dyskusję i wyciąga wszystkie informacje, obserwuje wszystkich klientów. Zabij go i ukryj ciało. Tyle. Tylko uważaj, bo jak Cię ktoś zobaczy to przekopane. Nie mamy stuprocentowej pewności co do tego, że jest on szpiegiem. Ale jeden więcej, czy mniej, co za różnica? No i możliwe, że ma obstawę w postaci ukrytych Białych. Facet jest niezbyt wysoki, trochę pyzaty, ciemne włosy, piwne oczy.-Podał mi kartkę, na której zapisał wszystkie najważniejsze informacje. –Wyruszysz jutro rano. Powodzenia!
Skinąłem lekko głową i wyszedłem z jego lokum. Tak jak obiecałem wróciłem do Sharona, który siedział przy stole nad prawie pustym kuflem piwa. Uśmiechnął się lekko na mój widok.
-Jestem. Możemy zaczynać-powiedziałem, wyciągając kości.
-Po co Cię wzywał?-zapytał.
-Mam zabić jakiegoś szpiega-rzuciłem i wyrzuciłem pięć kostek.
Sharon uśmiechnął się, gdy wykonał swój ruch widząc, że ma przewagę.
-Kiedy wyruszasz?-zapytał wkładając pięć monet na blat.
Pobiłem zakład, przełożyłem kości i rzuciłem.
-Chuj!-warknąłem, widząc swoją porażkę.-Jutro rano.
Sharon wykonał swój ruch i zgarnął wygraną.
-Nie umiesz grać, gdy jesteś czymś rozproszony.-Wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu.
-Twoja wina.
-Ta, jasne. Spadaj się przygotować i wyśpij się. Idę się spotkać z taką… no. Koleżanką.
-Koleżanką.-Powtórzyłem rozbawiony.-Powodzenia.
-Wzajemnie.
Rozeszliśmy się w swoich kierunkach.
[…] Zbudziłem się o świcie. Przez uchylone okno wpadał chłodny wiatr. Zgramoliłem się z łóżka, ubrałem i spakowałem kilka najważniejszych rzeczy. Zapiąłem na biodra szeroki pas, zabrałem swoje sztylety, łuk i kołczan. Wyszedłem z pokoju kierując się do naszych stajni. Wsunąłem do środka mijając cuchnącego końskim gównem stajennego nie odpowiadając na jego ,,Dzień dobry”. Skinąłem na stajennego chłopca.
-Mój koń oporządzony?-zapytałem.
-Tak, Panie!-rzucił pokornie.
-Świetnie. Osiodłaj go. Byle szybko.
Skinął głową i zabrał się do roboty. Po chwili mój wierzchowiec był gotowy.
-Do Newmerry najszybsza droga to przez Ślepy Gościniec?-zapytałem chłopca.
-Tak, Panie. Tylko problem w tym, że ponoć grasują tam Błońce-rzucił z przejęciem.
-Błońce, mówisz?
-Aha.
Zamyśliłem się na chwilę.
-Droga przez Dhoirine będzie dłuższa o co najmniej 6 godzin.-Splunąłem.
-Nie wiem, Panie, czy to prawda, że one tam się zalęgły, to tylko gadanie podróżnych…-powiedział cicho.
-Dobra. Nie ma czasu na gadanie.-Dosiadłem konia i wyjechałem ze stajni, kierując się na Ślepy Gościniec.
[…] Po około trzech godzinach drogi znalazłem się na najmniej przyjemnym odcinku Ślepego Gościńca. Drzewa tu wiły się gęsto walcząc o jak najkorzystniejsze położenie. Czasami drogę zastępowały mi powalone gałęzie, ale pocieszający był fakt, że Błońców jak nie było tak nie ma.
Koń jechał spokojnie. Nie pędziłem go na tym odcinku, ze względu na fakt, iż wszędzie walały się gałęzie drzew. Ta trasa była rzadko używana, gdyż miasto, w którym mieścił się mój Oddział nie miało trasy handlowej z Newmerrą i pobliskimi osadami. Przekląłem pod nosem, bo robiło się coraz ciemniej, przez drzewa, których korony były tak obfite, że nie przepuszczały praktycznie żadnych promieni słońca. Popędziłem trochę konia, który pokłusował trasą. Mieliśmy już prawie wyjeżdżać na otwarte tereny, gdy nagle koń zatrzymał się gwałtownie i zarżał głośno drobiąc nerwowo kopytami i podrzucając łbem.
-Eee! Spokojnie!-rzuciłem i rozejrzałem się. Nic.
Zmusiłem konia do dalszego kłusu, ale wyglądał na ciągle zdenerwowanego.
Stanął dęba, gdy nagle spomiędzy gałęzi, prosto na trasę zleciała znana mi kreatura. Bydle o sześciu kończynach, rybiej głowie i błonach między łapami wyszczerzyło zębiska. Miało rozmiary niezbyt wysokiego człowieka. Koń zaczął panikować i się rzucać. Wyjąłem z pochwy sztylet i cisnąłem nim w Błońca, który mimo to odskoczył zwinnie i skoczył do boku mojego wierzchowca.
-Zły ruch, kolego-warknąłem, wyjmując kolejny sztylet i wbijając go prosto w gardło stwora. Popędziłem swojego ogiera chcąc jak najszybciej wyjechać na otwarty i wolny od drzew odcinek gościńca. Usłyszałem za sobą charakterystyczny, krzykliwy zew Błońców, które wysypały się na trasę. Mimo to wyminąłem je i po chwili jechałem już na bezpiecznej trasie. Nie było tak źle.
[…] Po kolejnych kilku godzinach drogi dotarłem wreszcie do Newmerry. Był akurat późny wieczór. Miasto leżało przy lesie i sporym jeziorze. Nie było ogrodzone murem. W końcu na kiego chuja ogradzać taką dziurę zabitą dechami? Rozejrzałem się za poszukiwaną gospodą. Nie szukałem długo. Stała ona tak jak się domyślałem przy jeziorze. Zbudowana była z drewna, na ganku siedziała jakaś kobieta paląc fajkę. Zostawiłem konia w małej stajni obok i usiadłem na drugiej ławce również wyciągając fajkę. Zapaliłem ją i rozejrzałem się po terenie. Szukałem ustronnego miejsca, którym mógłbym wyciągnąć zwłoki kucharza. Dostrzegłem boczne drzwi, którymi wysypywano dla świń resztki jedzenia i obierki. Trochę dalej był pomost. Skończyłem palić i wszedłem do środka. Jak na taką wieś karczma była równie byle jaka. Nawet kurew nie było. Rozejrzałem się. A nie! Jednak stała jakaś zasyfiona, pryszczata, stara prukwa, która pizdę miała pewnie bardziej rozciągniętą niż zamożny kupiec sakwę. Pod ścianą stał jakiś grajek, który brzdąkał na lutni piejąc w niebogłosy, ku uciesze gości, którzy i tak wyglądali tak, jakby mieli go w dupie, albo marzyli o tym, by się zamknął. Podszedłem do blatu, za którym stał karczmarz.
-Witam Pana! W czym mogę służyć?-zapytał.
Zmierzyłem go wzrokiem.
-Poproszę najpierw o coś do przepłukania gardła po podróży.-Uśmiechnąłem się lekko.
Mężczyzna nalał czubato piwa do kufla i postawił go przede mną.
-Proszę uprzejmie. Co Pana do nas sprowadza?-zapytał czyszcząc z nudów kufle.
-Jestem tu tylko przejezdnie.-Odparłem.-Pan jest właścicielem gospody? Prezentuje się całkiem ładnie. Można powiedzieć, że lepiej nawet niż w innych, większych miastach.
-A no ja. Ja gotuję, sprzątam, udostępniam pokoje…
Otwarłem szerzej oczy z udawanym zdumieniem.
-No ładnie! A kucharza nie macie, czy jakiejś pomocnicy?
-A po co? Gości nie ma tu aż tyle, żeby płacić pracownikom, kiedy mogę zrobić wszystko sam. A Pan gdzie zmierza? Chyba daleko? Wyglądasz Pan na zmęczonego. Może jakiś pokój by się przydał? Mam wolne łóżka.
-Jadę do Pluvii-rzuciłem, kłamiąc. A więc to on musiał być moim celem. Zgadzał się nawet z opisem Tiernana. Nie było mowy o mojej pomyłce.
-Ooo! To daleko, faktycznie. A po co?
-Interesy.-Za tę dociekliwość miałem ochotę już teraz wpakować mu sztylet w dupsko.-Wezmę ten pokój. Tylko najlepiej na górze, z obu jest dość…głośno.
-Jasne! Nie ma sprawy. Płacisz Pan, masz Pan pokój na jedną noc.
Zapłaciłem żądaną sumę, a Caster zaprowadził mnie po schodach na górne piętro. Było tu całkiem pusto i dość ciemno. Otwarł jedne z drzwi i wszedł do środka. Wsunąłem do wnętrza razem z nim. Zamknąłem za nami drzwi.
-Skromnie, ale przynajmniej czysto i ciepło.-Wyszczerzył się.
Wsunąłem dłoń do kieszeni i zacisnąłem palce na złotej monecie obtoczonej wcześniej w truciźnie.
-To za miłą obsługę. I rezerwuję pokój jeszcze na jutro plus posiłki.-Uśmiechnąłem się do niego lekko podając mu złoty krążek.
Jego oczy błysnęły chciwie.
-Prawdziwa?-Zagryzł na niej zęby i sprawdził, czy nie jest podrabiana. Zgodnie z moim planem. Idiota.-Jak matkę kocham! Prawdziwa!-rzucił uradowany. –Dziękuję serdecznie. Zaraz przyniosę Panu pyszny posiłek-powiedział, schodząc na dół.
Trucizna z jadu Ślepca miała to do siebie, że działała dopiero po jakichś pięciu godzinach. Nim zacznie działać facet powinien już spać. Po kilku minutach przyszedł z ciepłym, ładnie wyglądającym posiłkiem. Nie miałem zamiaru go jeść. Średnio mu ufałem. Nie chciałem dać się okraść, a tym bardziej dać zabić. Przez następne kilka godzin siedziałem w pokoju drzemiąc i jedząc chleb, który ze sobą zabrałem.
[…] Gdy minęło wyczekiwane pięć godzin zszedłem na dół. Na sali nie było prawie nikogo poza kilkoma pijanymi facetami i pijącymi dwoma chłopakami i trzema pannami. Przybrałem Formę i w postaci cienia przekradłem się do pokoju Castera. Mężczyzna spał w łóżku. Trucizna jeszcze nie zaczęła działać. Odczekałem kilka minut. Dopiero wtedy zobaczyłem, że mojej ofierze zaczyna kapać piana z ust, a ciało zaczyna drżeć. Przytrzymałem go i pozwoliłem dokończyć truciźnie dzieła. Przeszukałem jego pokój. Zabrałem mieszek ze złotem, ładny sztylet i trochę składników zielarskich, a potem otwarłem okno i przybierając ludzką postać wyskoczyłem na zewnątrz. Było ciemno i pusto. Nigdzie nie widziałem straży. I dobrze. Wytargałem niezbyt lekkie zwłoki na dwór i z trudem zaciągnąłem do jeziora w kierunku pomostu. Przywiązałem mu do nogi kamień, by mieć pewność, że ciało nie wypłynie i nikt go nie znajdzie. Wlazłem do wody i zatargałem go jak najdalej od brzegu i wypuściłem patrząc jak płynie na dno. Wyszedłem z wody mokry i zmarznięty. W postaci cienia przemknąłem się z powrotem do swojego pokoju, rozebrałem i położyłem, by przespać się do rana. O świcie, gdy moje ubrania trochę przeschły ubrałem się i wymknąłem nie zwracając niczyjej uwagi na zewnątrz. Zabrałem ze stajni swojego konia i ruszyłem w drogę powrotną.
[…] Po powrocie do siedziby oddziału skierowałem się do Tiernana, by zameldować mu, że misja została wykonana. Wszedłem do jego gabinetu, uprzednio pukając.
-Witaj, Swołocz. Jak Ci poszło?-zapytał.
-Chyba dobrze. Nikt nie wie, że to ja, mało kto widział mój przyjazd do gospody, nikt nie wie, gdzie się podział.-Wzruszyłem ramionami.
-Świetnie.-Poklepał mnie po ramieniu i wręczył mieszek z pieniędzmi w ramach zapłaty. –Możesz iść odpocząć. Dobrze wykonana robota.-Pochwalił patrząc jak wychodzę. 

Od Narhaela c.d. Mishelle

Minęły jakieś dwa tygodnie od momentu przyłączenia się do Tserren-Viijskiego Oddziału Czarnych. Cóż… Czas leciał tu dość szybko. Nie można było się nudzić, można wręcz powiedzieć, że Nerio, gdyby mógł to wsadziłby swoim ludziom miotłę w dupę i kazał przy okazji wykonywania misji zamiatać.  Nawet teraz wracałem z misji odnalezienia zaginionego informatora, który udał się po odbiór wiadomości w Korron-Thum. Jaka szkoda, że zastałem go martwego. Padł ofiarą kolejnego zamachu Białych. Las szumiał cicho, a zagłuszał go tylko pluskot wody w przepływającym niedaleko strumyku. Miałem skręcić w stronę gościńca, bo znalazłem się dość blisko siedziby Czarnych w Korron-Thum, gdy nagle poczułem znajome oddziaływanie czarnej magii. Odwróciłem głowę w tamtym kierunku. Zbliżyłem się do strumyka zaciskając w dłoni puginał. Uśmiechnąłem się i schowałem broń, gdy mym oczom ukazała się naga, piękna kobieta kąpiąca się w strumieniu. Odwróciła się nagle. Zapewne również wyczuła moją energię. Zmierzyła mnie bacznym wzrokiem.
-Nie jestem wymarłym gatunkiem tylko kobietą. Nie musisz się na mnie tak patrzeć – wymamrotała pod nosem.
Zaśmiałem się cicho.
-Wymarłym może nie, ale pięknych kobiet jest coraz mniej… Nie ma nawet czym oczu nacieszyć.
Spojrzałem na odpływ strumienia trochę poniżej miejsca, w którym się kąpała.
-Czy wiesz, że w niższym pływie strumienia mają swoje gniazdo topielce?-zapytałem.
Aż mnie zmuliło na wspomnienie oślizgłych, zębatych kreatur wyłaniających się z czarnych bajor.
<Mishelle?>