czwartek, 3 kwietnia 2014

Wpis fabularny- Sierra/Yanvar

Krzyk przerażenia wypełniał las. Kilkoro ludzi biegło, dzierżąc broń, zbryzgani krwią swych martwych pobratymców. Ich panika bawiła ją. Zwyczajna reakcja na napotkany widok. To musiało być niesamowite uczucie zobaczyć taka masakrę, w której uczestniczyła twoja rodzina i przyjaciele. Uśmiechnęła się, widząc jak jej ofiary pędzą wprost w pułapkę, którą zastawili jej żołnierze.
Uciekali w popłochu, pragnąc dobiec do jeziora. Tam mieli swoja sąsiednią bazę.
Mieli.
Gdy mężczyźni dotarli do brzegu zamarli przerażeni. Rzeka płonęła trawiona językami dziwnych, ciemnych płomieni. Miedzy nimi było widać ludzi po drugiej stronie; Czarni, z oddziału Sierry, czekali cierpliwie, chociaż wyglądem przypominali prawdziwe bestie na polowaniu. Sierra wynurzyła się z lasu w swej wężowej Formie, wznosząc się na ogonie wyżej, niż sięga dwumetrowy wojownik. Miała spryskaną krwią złotą maskę na obliczu. Każdy jej ruch wywoływał przeraźliwy syk, jak u prawdziwej kobry.
Dowódczyni stała wpatrzona w bój, z upojeniem obserwując wszechobecną krwawą posokę. Jej uczniowie zbierali właśnie plugawe żniwo, do którego tak skrupulatnie ich przygotowywała. Byli niezawodni, a także niesamowici w tym, co robili. Uśmiechnęła się pod złotą maską widząc, że już tylko garstka Białych stoi i walczy resztkami sił. Kilkoro próbowało uciec, na daremno. Była nieposkromionym żywiołem, który pragnąć mordu - mord dostaje. Postanowiła także się zabawić. Dzierżąc w dłoni wielką gizarmę splamioną już uprzednio krwią, szybko wystrzeliła w stronę uciekinierów. Była szybka jak uderzenie pioruna, dlatego właśnie zwano ją "Żmiją" wśród wrogów.
Cięła równo, celnie, podcinając dwóm mężczyznom kostki. Runęli na ziemię niezdolni dłużej trzymać swej Formy. Byli średniego wieku, doświadczonymi wojami, w oczach których zgasła już nadzieja. Szkoda, miała nadzieje się lepiej bawić ze swoimi ofiarami. Jej śliski, zielonkawy, długi na około 300 cali ogon, owinął się wokół ciała starszego z dwójki i zaczął powoli, boleśnie zaciskać się, powodując donośny wrzask Białego. Z ust nieszczęśnika buchnęła krew, gdy jego wnętrzności zostały już zmiażdżone, a kości połamane. Uszu Sierry dobiegł odgłos pękających głośno płuc. Między mięśniami ogona kobiety nie zostało nic innego, jak trup z wyciśniętym na wierzch jęzorem. Rozbawiona krzykiem paniki drugiego z uciekinierów cisnęła ciałem w jeszcze żyjącego faceta, brudząc go krwią bezwładnego korpusu.
Mężczyzna zwalił się na ziemię z wrzaskiem. Upadł na plecy i widząc zbliżającą się Sierrę począł cofać do tyłu leżąc wciąż na ziemi. W jego oczach błysnęło przerażenie, a mokra plama między nogami była tego dowodem. Sierra zachichotała pod nosem i podpełzła do ofiary. Wyciągnęła gizarmę w jego stronę i przybiła go nią do ziemi. Ostrze broni przewierciło się przez jego wnętrzności. Zawył z bólu, ale wciąż żył. Kobieta pochyliła się i wbiła w niego spojrzenie dzikich oczu. Uśmiechnęła się pod maską. Końcówka jej ogona uniosła się do góry i poczęła brutalnie wsuwać w otwór w ciele mężczyzny, sprawiając, że jego wnętrzności przesuwały się i miażdżyły jeszcze bardziej. Wrzeszczał z bólu dławiąc się krzykiem i krwią.
Miała ochotę pobawić się nim jeszcze, ale nie dano jej ku temu okazji. Niespodziewanie ktoś stanął przed nią i wbił ostrze miecza prosto w głowę Białego kończąc jego żywot w ułamku sekundy. Uniosła wzrok zirytowana.
-Jak masz zabijać to zabijaj, ale nie pastw się nad nimi.- Usłyszała srogi głos swojego kochanka.
Yanvar stał przed nią, wpatrując się w jej zamaskowane oblicze. W jego oczach widać było pogardę i wściekłość. Wyrwał ostrze z gardła Białego.
Żmijowa Dama zakołysała się lekko na ogonie wpatrując w człowieka przed nią. Znała Yanvara od dobrych paru lat i był on ostatnią osobą, którą spodziewała się zobaczyć tutaj. Nie lubiła patrzeć na niego z góry, był to jedyny taki człowiek prócz jej ojca w świecie. Zdjęła dłonią maskę z twarzy wracając do ludzkiej formy, stając z cichym tupnięciem na ziemi. Odsłoniła oblicze.
- Wybacz, ale wiesz jaka jestem, prawda? - zapytała z czarującym uśmiechem. Miała przyodzianą w płaszcz smukłą figurę pięknej kobiety, której ciało zaczynało wychodzić z młodzieńczego okresu i przemieniać się w dojrzalszą postać. - Masz zamiar znowu mi tłumaczyć jak okrutna jestem, i to przy moich ludziach? - dodała niewinnie rozglądając się. Bój skończony, wszędzie walały się trupy po zmasakrowanych Białych, którzy nie mieli szans.
-Zachowujesz się jak mała, rozpieszczona gówniara- mruknął i odwrócił się do niej plecami. Przeszedł przez pobojowisko, zagwizdał głośno i krótko. W jego kierunku podbiegł smukły, ale pięknie umięśniony, gniady ogier. Dokładnie wyczesane ciało wierzchowca połyskiwało. Wskoczył na jego grzbiet i chwycił lejce obracając konia w kierunku Sierry.
-Nie pozwól, bym ponownie się na tobie zawiódł- powiedział, usadawiając się wygodniej w kulbace.
Sierra parsknęła śmiechem.
- Zawsze tak mówisz. - odparła niegłośno, świadoma, że i tak ją słyszy. - Ale postaram się.- Kobieta zarumieniła się lekko na widok niezadowolonego Yanvara. A co go nie zadowoliło? Jej typowy charakter. Zna ją dobrze, wie, że się nigdy nie zmieni, a mimo wszystko stara się ją naprostować.
- Moja pani...? - odezwał się ktoś. Jeden z żołnierzy w swojej Formie podbiegł do niej cały obryzgany krwią Białych. Odwróciła się w jego stronę. - Melduję, że wróg został doszczętnie wytępiony.
- Nikt się nie ostał? - zapytała, kryjąc zawód. Nie znalazła tego, czego tak uparcie szuka od paru wypraw.
- Nawet jeden biały szczur, moja pani.
- Dobrze. Zbierzcie naszych i poślijcie do obozowiska w Ferthernall Harm. Odpoczniecie przed następną bitwą. - Uśmiechnęła się i wyciągnęła swoją gizarmę, która cierpliwie czekała na właścicielkę, wbita w ziemię.
- A pani?
- Ja mam coś do zrobienia.- Zaśmiała się cicho i spojrzała kątem oka na Yanvara, który spoglądał na nią z góry bez konkretnego wyrazu twarzy. Zamachnęła się bronią, tak, że ta pobrudziła ziemię krwią.
Białą krwią.

Od Erthoran'a c.d. Diany

Czy ci ludzie nie mają innych tematów do rozmowy niż pogoda? Przecież dobrze wiedziałem jaka jest, a nawet jeśli, to jest Itter-Paht, tutaj zawsze jest śnieg, bez względu na porę roku. Jeśli już musiała rozpocząć rozmowę to przynajmniej powinna zacząć od sensownego tematu, a przez jej ostatnie pytanie nie miałem szans, by wyruszyć na moją wyprawę do lasu. Co ja niby takiego zrobiłem, że muszę być w tym miejscu, wśród tych dziwnych ludzi? W każdym bądź razie teraz przydałoby się zaprowadzić tę dziewczynę do dowódcy. Jakoś za nim nie przepadałem, a on chyba za mną, ale szczególnie mi to nie przeszkadzało i tak cały czas chciałem stąd odejść, a teraz mam się zaaklimatyzować wreszcie w tym miejscu, przecież to jest niemożliwe.
-Jestem Nikt i tyle Ci powiem –powiedziałem.
Chyba nie zachęciło jej to do zadawania dalszych pytań i tym samym osiągnąłem swój cel. Mogłem się cieszyć ciszą i przynajmniej w ten sposób doprowadzić ją do dowódcy. Wpuściłem ją zatem za bramę i z powrotem ją zatrzasnąłem. I tak stąd ucieknę, nie mam zamiaru tu spędzić całego życia.
Zniechęciwszy ją do siebie zupełnie zacząłem prowadzić ją przez plac. Kilkukrotnie próbowała mi zadać jakieś pytanie, ale chyba wybiła to sobie z głowy i bardzo dobrze. Moja chęć do rozmowy z ludźmi, zazwyczaj mieszcząca się w okolicach zera, teraz osiągnęła ten punkt i najlepiej było nawet nie próbować rozpoczynać rozmowy. Przeszliśmy obok kilku drzew wymordowanych przez hulający wszędzie wiatr i siarczysty mróz, który chyba nigdy nie daruje mieszkańcom tego jakże gościnnego obszaru świata. Przyznać musiałem jednak, że zupełni mi to nie przeszkadzało, radziłem sobie z nim od tak dawna, że nie wyobrażałem sobie życia bez tego nieodłącznego towarzysza wszelkich czynności.
W końcu dotarliśmy do znienawidzonego przez mnie korytarza i o ileż bardziej znienawidzonych drzwi. Podsumowując, było to miejsce w którym urzędował nasz dowódca, który jeśli był w stanie zjednać sobie pozostałych podwładnych, w żadnym wypadku nie potrafił wymusić szacunku na mnie.
-To tutaj –powiedziałem do dziewczyny i oboje weszliśmy do pomieszczenia.

<Diana? Przepraszam, że krótko.>

środa, 2 kwietnia 2014

Od Diany c.d. Erthoran'a

"Osoba" okazała się być wysokim mężczyzną w czarnym stroju. Raczej nie zamierzał zaczynać rozmowy.
- Em... Dzień dobry? - powiedziałam, a raczej zapytałam.
Milczenie.
- Ładna pogoda dzisiaj...
- Nie wydaje mi się - odpowiedział.
- Mnie też się nie wydaje.- Przewróciłam oczami. Niebo było zachmurzone, zbierało się na deszcz. Wiał silny wiatr. - Chciałabym dołączyć do Klanu Czarnych.
Nic.
- Jesteś strasznie gadatliwy, wiesz? - westchnęłam. - Nazywam się Diana. Wiesz może do kogo mam się zgłosić?

< Erthoran? >

Od Tonili- ,,Wizyta nie w porę" cz.2

Siedzę pod dużym, obwieszonym soczyście zielonymi liśćmi drzewem. Wiatr cicho szumi pomiędzy gałęziami i trąca źdźbła świeżej trawy. W oddali widzę galopujące, dzikie konie, po niebie kluczą ptaki. Czuję błogostan, radość, spokój. Jak gdyby liczyło się tylko tu i teraz. Nagle drzewo gwałtownie zaczyna pozbywać się liści, śpiew ptaków zamienia się w głośny skrzek wron, a konie znikają. Niebo ciemnieje.
- Tooooni, wstawaj!- W oddali słyszę znajomy głos. Po przestrzeni niesie się on niczym echo. Odległe, żałosne. Dopiero po chwili wizja całkiem znika, a przed oczyma widzę zirytowaną twarz przyjaciółki. Szepcze mi ona do ucha moje imię trzęsąc przy okazji lekko mym ramieniem.
-Wczoraj nie mogłaś zasnąć przez dwie godziny, a teraz? Obudzić Cię nie można-marudziła.
Była już ubrana i zwarta do ćwiczeń, które były chyba jedyną rzeczą którą robiła z zapałem godnym żyjącego istnienia. Trochę się w to wkręciła odkąd zaczęła trening z Ericiem.
-No już, już…- mruknęłam i zwlekłam się z trudem z łóżka. Ziewnęłam i przygładziłam rękoma sterczące na wszystkie strony włosy. -Która godzina?-zapytałam.
- Dziewiąta- odparła, zrzucając ze mnie kołdrę. - Wyłaź z łóżka, spóźniamy się z treningiem, zazwyczaj robimy go o świcie, a słońce już dawno wstało!
-Ale spać- zajęczałam.
Posłała mi wściekłe spojrzenie. Przewróciłam oczyma, potarłam buzie, wstałam, a potem niemrawo ruszyłam po swoje ubrania. Mlasnęłam cicho mrużąc powieki. Naciągnęłam na siebie portki, a potem zanurzyłam dłonie w miednicy z wodą. Po szybkiej porannej toalecie byłam gotowa.
Epicea westchnęła i nałożyła swój płaszcz, pod którym była schowana pochwa z mieczem. Nie był on specjalnie naostrzony, zwłaszcza, że osoba, od której go dostała, wiedziała, że czasem jest ciut... za silna. A przecież nie chce komuś czegoś odciąć na głupich treningach. Wyszłam pośpiesznie z pokoju, a Epi ruszyła za mną, upewniając się, że wszystko zabrałyśmy ze sobą. Przystanęłam widząc, że zielonooka przystaje i ogląda się za siebie. Wbiła na chwilę wzrok w okno z dziwną miną. Na plecach poczułam ciarki. Mimo to, zaraz zamknęła drzwi i stanęła obok mnie.
-Paranoiczka z ciebie, Epi- mruknęła do siebie i wyszła na zewnątrz. Cóż, dziwne, że mówi sama do siebie. Mało kiedy to się jej zdarza. Gdy znalazłyśmy się za miastem informując odźwiernego, że idziemy tylko powalczyć wyjęłam swoją broń czekając na Rajcę. Nie śpieszyło jej się. Rozglądała się nerwowo jakby obawiała się jego obecności. Każdy chciałby żyć z ciągłym przeczuciem, że wszystko będzie dobrze i być blisko osoby, która stale by nas utwierdzała w tym przekonaniu. Niestety, gdzieś w cieniu drzew czai się jakieś wstrętne licho, które sprawia, że nawet słowa przyjaciela zaczynają tracić na znaczeniu…

<Epi? Teraz Ty. Mój błąd. >

wtorek, 1 kwietnia 2014

Od Rais- ,,Niespodziewany list"

Filia rozdał karty. Wybraliśmy grę w pokera. Wzięłam pięć kart w ręce.
,,Dwa asy, dama, walet i czwórka..." - Myślałam.
Tonila wzięła trzy karty. Na jej twarzy zobaczyłam uśmiech. Leala wymieniła jedną. Po chwili Filia wziął jedną i Epicea dwie. Widziałem te uśmiechy zwycięstwa na ich twarzach... Byli pewno siebie.
,,Skoro mają takie karty.... zaryzykuję..." - Zdecydowałam wymienić damkę, waleta i czwórkę.
Odwróciłam karty.
,,Cztery asy i król kier... " - Nie wierzyłam własnym oczom.
-Wykładamy. - Zarządziła Rajca.
Wszyscy w tej samej chwili położyli karty. Filia miał trzech króli i dwie damy, Tonila jedną damę i trzech waletów, a Epicea damkę, waleta, dziesiątkę, dziewiątkę i ósemkę pik. Leala miała waleta, dziesiątkę, dziewiątkę, ósemkę i siódemkę karo.
-Wygrałaś Rais. - Stwierdziła Epicea wstając. - Robi się już późno. Pora spać.
Wszyscy spojrzeliśmy na dziewczynę. Widziałam w oczach Tonili ten błagalny wzrok... Niestety, Rajca nie uległa. Filia wyszedł z pokoju do siebie. Przebrałyśmy się z dziewczynami i położyłyśmy.

Następnego dnia Tonila mnie obudziła.
-Przyszedł do ciebie list. - Dała mi kopertę. - Eric kazał przekazać.
Otworzyłam kopertę...

CDN

Od Mishelle- Misja ,,Zaginiony władca" cz.4

Mężczyzna spojrzał na mnie z rozbawieniem.
- Czyżby chłoptaś Cię zdradził? - zainteresował się.
- Nikt mnie nie zdradził - ryknęłam i łapiąc za jakąś gałąź ruszyłam na niego.
Drewno zostało pokryte lodem, a ja wbiłam niemal morderczy wzrok w Amidara. Ledwo go poznałam, a już znienawidziłam. Skąd on niby mógł znać takie szczegóły, których ja musiałam się dowiadywać przez liczne morderstwa. Zacisnęłam zęby i rzuciłam się na niego. Zacisnęłam palce na lodowym trzonie gałęzi i już miałam go wbić w ciało mężczyzny, gdy ten odskoczył i cisnął we mnie kolejną błyskawicą. Krzyknęłam z bólu. Otaksowałam się szybko wzrokiem i z przerażeniem odkryłam, że moje całe lewe udo jest poparzone i lekko zwęglone. Mimo tego, że Forma chciała się cofnąć, walczyłam z nią z całych sił. Po dłuższej chwili spaloną skórę okrył lód. Odetchnęłam cicho czując kojące zimno. Patrząc nienawistnym wzrokiem na staruszka, który mimo licznych lat wcale tak staro nie wyglądał, wyprostowałam się.
- Taki idealny zabójca, a teraz? Wiesz, jednak miałaś zdecydowanie większy szacunek będąc tajemniczym mordercą Białych.
- Czyli jeśli jestem w szeregach Czarnych, jestem gorsza? - warknęłam.
- Nie. Odkrywając, że jesteś kobietą jesteś gorsza. Kobiety są słabe, kruche i bezwartościowe - oznajmił z kpiną.
Wbiłam w niego nienawistny wzrok.
- Pewnie każda panienka od Ciebie ucieka, co staruszku? Za dużo wieków na karku? - zakpiłam.
Wiedział, że gram na jego psychice, więc nie dał się zwariować i nie pogrążał się w mojej grze. Zamiast tego ponownie zaatakował. W ostatnim momencie odskoczyłam i kolejna błyskawica przeszyła drzewo, które się na nas przewaliło. Potknęłam się o jakąś cholerną gałąź i przewróciłam. Jednak nim wielki konar zdążył mnie zmiażdżyć podparłam go lodowymi słupami i przeturlałam na bok. Wstałam i zachwiałam się. Skrzywiłam się czując pieczenie poparzonego uda.
- Wiesz na czym polega moja umiejętność? - zaciekawił się staruszek.
- Na wkurzaniu wszystkich jakimiś głupimi błyskawicami? - syknęłam cicho.
Jednak mimo cichego tonu, moje pytanie rozniosło się wokół mnie tak, jakbym krzyknęła.
- Nie. Na tym, że wpajam truciznę poprzez dotyk wiązek... - zaczął.
- Tylko bez wywodów - zastrzegłam od razu. - Mnie to nie podnieca.
Mężczyzna parsknął śmiechem.
- Kiedyś byłaś zdecydowanie bardziej rozrywkowa. Ach, no tak. Zapomniałem, że to było gdy byłaś w naszych szeregach - wypomniał.
- Nigdy z wami nie byłam - fuknęłam wściekła.
- Och, nie przesadzaj. Małe tortury Cię zniechęciły?
- Małe? Dla Ciebie wbijanie noża gdzie popadnie jest małą torturą? - ryknęłam wściekła i zaatakowałam.
Zrobiłam klatkę z lodu, a po chwili w mojej dłoni pojawił się sztylet wykuty zamrożonej wody.
- Jesteście gorsi niż cokolwiek. Rozwydrzone, kapryśne bestie i w dodatku snoby - syknęłam.
- Kiedyś Ci to nie przeszkadzało - wyszeptał do mojego ucha, nagle pojawiając się za mną.
Chciałam odskoczyć, ale zacisnął palce na moich ramionach i cisnął mną na drzewo. Skrzywiłam się słysząc trzaśnięcie moich żeber.
- Co oni z Tobą zrobili Słonko? - zaśmiał się.
Jednak jego śmiech był zupełnie wyprany z jakichkolwiek emocji. Poczułam jak jego palce zaciskają się na moim karku, a swąd spalenizny drażnił moje nozdrza. Tym razem prawa łydka i prawe ramie. Skrzywiłam się, ponieważ przez tego mocny dotyk nie mogłam pokryć skóry lodem. Nim straciłam przytomność usłyszałam jęk staruszka, jakieś krzyki i jak Amidar odbiega. Przed oczyma zamajaczyła mi przerażona twarz Sama, który wziął mnie na ręce. Usłyszałam krzyk bólu, który należał do mnie. Moje ciało powróciło do normalnej formy, a Sam niósł mnie przez las. Kątem oka dostrzegłam swojego rywala. Wciąż oddychał, nie był połamany ani pokiereszowany. Resztkami sił cisnęłam w niego soplem lodu. Nim zamknęłam oczy zobaczyłam, jak lód przeszywa na wylot jego udo...

Koniec...

Od Tonili- ,,Wizyta nie w porę"

Wraz z trzaskiem otworzyłam szeroko oczy i spojrzałam na Epiceę, która także natychmiast się zbudziła.
- On tu był! - pisnęłam bliska płaczu.
- Duch? - Młoda spojrzała na mnie wymownie. Dalej ma zamiar udawać? Mimo wszystko skinęłam głową. Dziewczyna westchnęła i wstała z lóżka, by zamknąć okno. Rozejrzała się po ulicy, która nikła w gęstym, rzęsistym deszczu.
- Jak to był duch, to już sobie poszedł- rzuciła. Wiem, że drżała ze strachu w środku, ale na zewnątrz starała się zachować powagę.
-Czy to w ogóle jest człowiek? –szepnęłam przerażona.
-Wracajmy do snu. Chcę jutro dać z siebie wszystko. - Zamknęła okno i wróciła do łóżka. Nie wiem, czy udawała, że śpi, czy spała naprawdę. Tak, czy siak, po chwili zostałam sama ze sobą. Długo nie mogłam zasnąć, wpatrując się w ciemne kąty pokoju. Ciągle miałam wrażenie, że jestem obserwowana, że w zakamarkach pokoju, między cieniami czai się postać, a złowroga sylwetka stoi za oknem. Po chwili zmęczenie, ból głowy i strach dały się we znaki. Powieki opadły mi, sama nie wiem kiedy.

CDN