wtorek, 11 marca 2014

Od Rais

Byłam właśnie z Pryzmą i Rajcą po jedzenie. Przegrałyśmy wczoraj z kilkoma ludźmi w kości i musiałyśmy przynieść im i nam coś do przegryzienia. Na szczęście nie było innych warunków, czyli wystarczyło ukraść, nie płacić. W godzinę zebrałyśmy całość. Nawet ten gruby zabójca od nas, jak mu tam było... Weder Fojka? - z resztą nieważne, miał pełny brzuch. Kiedy tylko wróciłyśmy do kryjówki wygrani ze śmiechem i uszczypliwymi uwagami odebrali swoją nagrodę. Ja schowałam swój posiłek za plecami, jak dziewczyny, więc miałyśmy też coś dla siebie. Popędziłyśmy do naszego pokoju. Szybko zamknęłam drzwi. Zabrałyśmy się za jedzenie. Jak na chleb to smakowało naprawdę dobrze, ale dzięki mojemu chwilowemu odłączeniu się o Pryzmy i Rajcy zdołałam okraść jeszcze mnóstwo stoisk. Odgarnęłam płaszcz i wyciągnęłam niewielką, ale wypchaną po brzegi torbę. Otworzyłam ją i zajrzałam do środka. Chwilę później zaciekawiona Pryzma również zajrzała. 
-Hej, Rais... - szepnęła mi na ucho. Spojrzałam na nią kontem oka i ugryzłam jabłko, które przed chwilą wyciągnęłam. - Podziel się, prooooszę... - Tonila miała minę zbitego psa. Popatrzyłam na Rajcę. Ona przekręciła oczami i kiwnęła głową. Odwróciłam się w stronę torby i postawiłam ją przed Pryzmą. 
-Proszę. - Wskazałam głową na torbę. Tonila wzięła jedną gruszkę. 
-Dzięki, dzięki, dzięki... Jesteś najlepsza, Rais! - Dziewczyna rzuciła się na mnie i przewaliła ściskając. 
-To...Toni...Tonila... - Próbowałam ją odepchnąć wciąż duszona, ale nie mogłam... W końcu to Tonila. Nagle Epicea poklepała ją po ramieniu. 
-Dusisz ją... - Zwróciła uwagę Pryźmie. 
-Oj, przepraszam, Rais... - Białowłosa odkleiła się ode mnie i poklepała po głowie.
Wzięłyśmy się za jedzenie, wciąż o czymś gadając... a dokładniej dziewczyny gadały, a ja słuchałam, krótko komentowałam, albo co jakiś czas wtrącałam to zdanie, to dwa. Nagle rozległo się pukanie i drzwi chwilę potem się otworzyły. 
-Nie zamykajcie się w naszym pokoju... - Westchnęła Leala, która właśnie wprowadziła do naszego pokoju jakiegoś chłopaka. Był to brunet, przeciętnego wzrostu o urzekających oczach. 
-Kto to? - Spytałam trochę zakłopotana nie mogąc sobie przypomnieć jego znajomej twarzy. 
-To jeden z naszych posłańców, nowy. - Wyjaśniła Rajca wstając. 
-Rozumiem, zapomniałam. - Stwierdziłam po chwili. 
Zaczęłam przyglądać się chłopakowi. Wszystkie dziewczyny za to zaczęły patrzeć na mnie. 
-Imię. - Powiedziałam po dłuższej chwili ciszy i badania chłopaka. On nic nie odpowiadał. Był nawet trochę roztargniony. - Imię. - Powtórzyłam. 
-A tak... Jestem Filia. Miło mi cię poznać, mała. - Wyciągnął do mnie dłoń. 
Nie wytrzymałam. Spuściłam lekko głowę i gwałtownie uderzyłam go w jego dłoń tak, że odleciała dość daleko i walnęła w ścianę. 
-Ał! - Krzyknął w chwili zetknięcia jego ręki ze ścianą. - D... Dlaczego to zrobiłaś?! - Wykrzyczał, po czym wymamrotał coś pod nosem i zadrapanie znikło. 
-Nie lubi jak się na nią mówi ,,Mała". - To był głos Nichroma, który przyglądał się całemu zdarzeniu zza drzwi. 
-Nichrom! - Od razu się uśmiechnęłam i podbiegłam do mężczyzny. On pogłaskał mnie po głowie. 
-No co tam, młoda? - Spytał tym razem klepiąc mnie. 
-Źle, niektóry w ogóle nie rozumieją innych... - Spojrzałam kątem oka na Filie. - Będziesz Filuś... - Stwierdziłam po chwili myślenia. 
-To do ciebie pasuje, Filuś. - Nichrom pogardliwie spojrzał na chłopaka i poszedł sobie. 
-Rais, ściągasz przezwiska... - Leala podeszła do mnie i pstryknęła mnie w czoło. -Przeproś go. - Tym razem popatrzyła na mnie groźnie.

CDN

poniedziałek, 10 marca 2014

Od Kim c.d. Godreth'a

Nie wiedziałam jakie ma zamiary, ale wyczuwałam to że jest Czarnym.
Po wyjściu z karczmy ruszyłam boczną alejką w głąb miasta. Nie czułam zagrożenia ze strony nowo poznanego mężczyzny, ani on nie czuł zagrożenia z mojej strony. Szliśmy w milczeniu kilkanaście metrów. Kiedy zauważyliśmy grupę młodych ludzi. Było ich około dziewięciu i byli modsi ode mnie o co najmniej dwa lata. Najwyższy z nich był to blondyn, wyglądał najstarzej. Ruszyli śmiało w naszym kierunku. Starali się wyglądać groźnie, rozbawiło mnie to.
Kiedy byli zaledwie pięć metrów od nas ich "przywódca blondyn" wyciągnął nóż. Tak jak zrobiła to później cała reszta. Chłopak rzucił się na mnie i chciał przystawić mi ostrze do gardła, lecz popełnił najgorszy błąd tamtego wieczoru. Wywinęłam się spod jego ręki i jednym ruchem wywróciłam dzieciaka na ziemię. Drugą wyciągnęłam swoje ostrze i przystawiłam do karku.
Drugi odważny zaatakował Godreth'a. Lecz ten nie był gorszy, też sprowadził gówniarza do parteru.
-Czego chcesz szczylu? -wycedziłam przez zęby.
-Co Ty jakiś mutant?! Masz więcej siły niż ja!!! - krzyknął .
-Co z nimi robimy ? -Spojrzałam za siebie gdzie powinna stać reszta bandy, która jak się okazało uciekła ze strachu.- Godreth ? - lekki uśmiech w stronę mężczyzny. Musiałam wtedy wyglądać dziwnie. Klęcząca na plecach niedoszłego bandyty. Prawą rękę przytrzymując chłopaka, a lewą trzymając swój ulubiony nóż.
<Godreth? ... Opowiadanie strasznie chaotycznie ale lepszej weny brak.>

niedziela, 9 marca 2014

Od Argony c.d. Tonili


Moje myśli pogalopowały w szaleńczym tempie. "Boli głowa? Skoro jestem w piekle nie może boleć! Przesłuchanie? To są tu jakieś sądy?". Powoli do mnie dotarło, że to wciąż ziemia. Oparłam się o ścianę i mruknęłam do siebie kompletnie ignorując obecność przybyszów.
- Jak stąd wyjdę będę musiała o wszystkim zameldować Mercerowi - jęknęłam w wyobraźni już widząc wkurzoną twarz przywódcy i czując ból jego oczu wbijających się jak sztylety w mózg.
- Sądzisz, że stąd wyjdziesz, suko! - głos brzydkiej, rudej łasicy odbija się od ścian celi.
Kątem oka spoglądam na niego z rozbawieniem. Już nie z nienawiścią. To kretyn! Prostuję się i rozciągam.
- A kto mnie powstrzyma? - mówię patrząc z kpiną w czerwonych oczach.- Ty? Twoja dziwka?
Śmieję się szaleńczym śmiechem. Świat jest taki durny! Niespodziewanie czuję uderzenie w twarz z całej siły. Rudzielec nie wytrzymał i trzasnął mnie pięścią. Z mojego nosa poleciała krew, ale czułam już jak rana się goi. Uśmiechnęłam się paskudnie. Wstałam z pryczy. Byłam o dobre pięć centymetrów wyższa. Usłyszałam szelest i w rękach dziewczyny przy drzwiach pojawił się łuk. Grot wycelowany był w moją pierś. Rudy Ron wycofał się do jej boku i znów czując się pewnie rzucił z nienawiścią:
- Zobaczymy się na przesłuchaniu - i po prostu wyszedł zostawiając mnie oraz tamtą same.
Nie zwracając uwagi na strzałę na cięciwie położyłam się na pryczy i zamknęłam oczy.
- Nie musisz we mnie celować, nie zamierzam uciekać póki nie dowiem się czego ode mnie chcą ci ludzie - mruknęłam. - I daj mi się trochę przespać do "przesłuchania" jak to ładnie ujął Rudy, bo jeśli zasnę na torturach, to nie będzie miało żadnego sensu...

(Tonila?)

Od Godreth'a c.d. Kim

-Z bratem, mówisz?-Uniosłem do góry jedną brew.-Należysz do Czarnych, mam rację?-zapytałem.
Dziewczyna wyglądała na nieco zmieszaną.-Powiem wprost. Interesuje mnie wstąpienie w szeregi Czarnych. Byłbym niezmiernie wdzięczny, gdybyś wskazała mi ich siedzibę.-Uśmiechnąłem się do niej lekko.
Była dość ładna, a wyraz jej twarzy w tym momencie stał się zawzięty i trudny do odczytania.
-Więc jak? Chyba nie będziesz tak skąpa i podzielisz się białymi śmieciami? Mam ochotę rozwalić kilka czerepów…
Kim zamrugała kilka razy, a potem wstała i skinęła na mnie.
-Chodź. Nie zależy to ode mnie. Nasz dowódca musi Cię sprawdzić-powiedziała i wyszła z karczmy.
<Kim?>

Od Tonili c.d. Argony

Podróż do Korron-Thum była długa i męcząca. Widziałam ten kraj pierwszy raz w życiu i wcale mnie nie zachwycił. Klimat był suchy i gorący, wszechobecny pył wdzierał się do ust. Nie byłam zbyt szczęśliwa z faktu, że Eric wysłał mnie tu, by odebrać zestaw ziół, które występują tylko w tym państwie. Cholera! Mamy zdecydowanie za mało posłańców. Gdy wszyscy są na misjach, to wysyła tych, co nie mają nic do roboty. Tym razem padło na mnie.
Wreszcie dotarłam do Korron-Thum napotykając po drodze patrol Czarnych. Nie zwrócili na mnie szczególnej uwagi. Zmierzyli tylko wzrokiem i pojechali w swoją stronę. Mimo iż starałam się wtedy zachowywać kompletny spokój, to serce chciało wyskoczyć z piersi.

[…] Po kilku godzinach podróży długim gościńcem dotarłam wreszcie w okolice miasta Veaphrus. Była to niewielka, stara, zrujnowana mieścina na wzgórzu, otoczona ze wszystkich stron zabitą dechami wsią. Zgodnie z poleceniem skierowałam się do karczmy, która nosiła wdzięczne miano ,,Pijana Pustelnica”. Rosh’a zostawiłam w stajni i wsunęłam do środka. Był spory tłok, ale zajęłam jedno z miejsc przy stole. Wzrokiem szukałam mężczyzny zgodnego z opisem, jakiego udzielił mi Eric. Miał to być wysoki, smukły, młody mężczyzna o krótkich, rudych włosach w nieładzie i piegowatej twarzy. Wreszcie go ujrzałam.


Wychwycił w tłumie mój wzrok, lekko skinął głową i wyszedł. Ruszyłam za nim. Stał przed karczmą. Rzucając mi słowo przywitania ruszył przez wieś. Wszedł do jakiegoś domostwa. Wsunęłam do środka za nim. Wewnątrz siedziała jakaś kobieta i chłopiec w wieku może 13 lat. Nawet nie zwrócili na nas uwagi. Rudy podszedł do starego kredensu i przesunął go z wyraźną trudnością. Za nim była zwykła ściana. Pochylił się i wyjął dwie, krótkie deski w podłodze. Pod nimi była tylko ziemia. Mimo to wymacał pod grudami gliny uchwyt i pociągnął. Ukryta klapa odsłoniła przejście w dół. Zeskoczył, a ja za nim. Usłyszałam na górze krzątaninę, prawdopodobnie dwójka ludzi będących w domu zajęła się zakrywaniem przejścia. Ruszyliśmy ciemnym korytarzem, który podtrzymywany był na masywnych, drewnianych belach. Ogarnęło mnie dziwne przerażenie, gdy tędy szłam, jak gdyby miało mnie zaraz zasypać. Po chwili wkroczyliśmy do kamiennych korytarzy, które były systemem przejść prowadzących do podziemnych, starych lochów, ścieków i… ich bazy? Wyglądało to jakby od dawna nikt nie używał tych przejść. Wszędzie biegały szczury, a warstwy znajomego śluzu i szczątki zwierząt były oznaką bytowania tu jakichś potworów.
-Miej się na baczności. Czasami można tu spotkać jakieś zdesperowane zwierzęta…-szepnął.
Mimo to, po przejściu sporego odcinka drogi nic się nie wydarzyło. Zeszliśmy po schodach jeszcze głębiej. Dotarliśmy do długich, starych lochów.
-Dawno temu było tu więzienie dla najgorszych przestępców. Po tym, jak wybuchł tu pożar i spalił ich wszystkich żywcem nikt już tu nie przychodzi, bo ponoć tu straszy… Nigdy się jeszcze z niczym podobnym nie spotkałem, ale… kto wie?-Uśmiechnął się lekko.
Za starymi, zardzewiałymi kratami walały się jeszcze jakieś stare miski, pod osmolonymi, kamiennymi ścianami leżały stery kurzu i pyły, a wśród nich pociemniałe kości, które i tak były nieliczne. Przewodnik wszedł w zaułek między dwoma celami i podszedł do ściany. Widniał w nim średniej wielkości, półokrągły otwór, który był głównym spływem dla wszystkich nieczystości pochodzących od więźniów.
-Ładuj się-powiedział.
Spojrzałam na niego niezadowolona. A ja myślałam, że to u nas w Oddziale przejścia do baz są niewygodne.
-No przecież tam od dawna nic już nie ma…-mruknął.
Westchnęłam i przecisnęłam się przez otwór. Zeskoczyłam w dół. Długi, ciasny tunel prowadził prawdopodobnie poza miasto. Stanął za mną i popchnął lekko w prawo. Pchnął kamienną ścianę i wszedł wreszcie na teren Oddziału. Cholera, daleko mają do bazy. Całość wyglądała znacznie bardziej obskurnie niż u nas.
Wreszcie zaczął zachowywać się swobodnie. Spojrzał na mnie i przedstawił się.
-Lichun.-Uścisnął mi dłoń.
-Tonila-odparłam i uśmiechnęłam się lekko.
-Ostatnio doszło do starcia między grupą naszych, a Czarnymi. Wyrżnęli sporą część nas, ale z nich przeżyło dwóch. Wzięliśmy ich w niewolę, ale jeden zmarł. Przeżyła jakaś kobieta. Zobaczymy czy się obudziła i dostaniesz te zioła-powiedział.
Skinęłam głową i ruszyliśmy do jednego z korytarzy. Zeszliśmy po schodach i skierowaliśmy się do niedużego lochu. Lichun otworzył drzwi i wszedł do środka, a ja zaraz za nim. Drgnęłam widząc Czarną, która siedziała na pryczy.
-Obudziłaś się wreszcie. Boli głowa, suko?-zapytał rudy z nienawiścią. Chyba walczył ze sobą, by jej nie zabić.
Ani trochę nie było mi jej żal. Kobieta o czarnych włosach nie odpowiedziała, tylko wpatrywała się w Lichuna z nienawiścią.
-Dobrze, że jesteś tak bojowo nastawiona. Będzie z Tobą więcej zabawy podczas przesłuchania-mruknął.

<Argona?>

sobota, 8 marca 2014

Od Filii c.d. Leali

Nie od razu po zdjęciu opaski byłem w stanie wszystko wyraźnie zobaczyć. W powietrzu roznosiła się podrażniająca mój zmysł węchu woń, by nie rzec tego bardziej dosadnie. Zdecydowanie miejsce, w którym się znalazłem, było o wiele bardziej ciemne niż ulice miasta, choć nikłe światło rozświetlało coś, co przypominało korytarz. Musiały upłynąć dwie minuty, bym w pełni pojął gdzie się znajduję. Był to jakiś kanał, widocznie gdzieś pod miastem, który najpewniej stanowił część sieci kanalizacyjnej. Jakoś nie brzmiało to zachęcająco. Wtedy zobaczyłem, choć raczej usłyszałem, że dziewczyna rozmawia o czymś z Elegią, który, jak doszedłem do tego po dłuższym namyśle, musiał być jej przełożonym. Po uważniejszym przysłuchaniu się rozmowie, zupełnie na mnie nie reagowali, jak zwykle, mogłem wywnioskować, iż tyczy się ona mnie.
-Mogę się dowiedzieć gdzie jestem? –przerwałem im rozmowę. –Nie mam bowiem ani pojęcia o tym co się…
Spotkały się na mnie ich pełne gniewu spojrzenia i zmusiły mnie do zamilknięcia. Wszystko wokoło zdało mnie się jeszcze bardziej dziwne. Oni tymczasem kontynuowali ostrą wymianę zdań, w której po pewnym czasie przestałem się orientować.
-To gdzie masz zamiar przygotować mu miejsce, może tutaj?!–powiedział on.
-Może dałbyś chwilę pomyśleć –powiedziała do niego ona. Tylko dlaczego nikt nie zapytał mnie o zdanie. Po kilku minutach nieprzerwanego sporu, zaczynałem mieć już tego po uszy.
-Mogę spać nawet tutaj –krzyknąłem, choć nie zdarza mnie się to często. Skierowali spojrzenia w moją stronę, a ja odetchnąłem, kiedy nastała cisza. –Naprawdę wystarczy mi to.
Dziewczyna spojrzała na mnie z niedowierzaniem, a może trochę obrzydzeniem do tego miejsca na nocleg. Nie było tak źle, przynajmniej w moim mniemaniu. Po różnych częściach ciał zwierząt i nie tylko, przechowywanych w słojach, jakie widziałem w domu od zawsze, ma się nieco inne pojęcie o słowie ohydne, czy obrzydliwe.
-Może i wy magowie –zaczęła -macie jakieś swoje, dziwne, nienormalne dla zwyczajnych ludzi zwyczaje i być może gustujecie w takich miejscach, ale jeśli mam cię pilnować to za cholerę nie pozwolę ci tu spać! To jest ściek! Jakoś nie mam ochoty odpowiadać za śmierdzącego maga. Spaać tu nie będę, a pilnowanie z kilkunastu metrów to nie pilnowanie.
-Powiem tak, rzadko spałem w łóżku, a znaczną część nocy przespałem w książkach, jeśli w ogóle spałem. –Na te słowa dziewczyna spojrzała na mnie jak na szaleńca. -Wyglądało to mniej więcej tak, iż spałem nosem w jednej księdze, na stercie innych. Potrzebuję jakiegoś urozmaicenia.
-Nie rozumiem, to książki są takie złe? Upadłeś chyba na głowę chłopczyku i coś ci się pokręciło. Nie będę z tobą tutaj siedzieć, a chciałabym z tobą porozmawiać, więc grzecznie pójdziesz za mną, tam gdzie proszę.
-Miałem na myśli urozmaicenie. Zresztą w tym nie ma nic ohydnego. Co innego z przewodem pokarmowym płaszczona w mleku. To było dużo gorsze.
-Mam gdzieś pojęcie słowa „ohydne” dla tobie podobnych, jeśli mówię, że tutaj nie zostajesz to nie zostajesz. Dlaczego w ogóle upierasz się przy tym miejscu?
-Nie mam zamiaru powodować niepotrzebnych problemów –powiedziałem i spojrzałem na mężczyznę. Jakoś nie przepadaliśmy za sobą, zresztą ani ja go nie znałem, ani co ważniejsze on mnie nie znał. Nie miałem ochotę zaleźć mu za skórę i on chyba o tym wiedział. Co do niej, musiałem przyznać, że była uparta.

<Leala?>

piątek, 7 marca 2014

Od Leali c.d. Filii

Zamrugałam. Co się… Nie mam pojęcia co się stało. Ten chłopak ich… Oni… Pokręciłam głową i spojrzałam na niego ze zdumieniem. Co ja znalazłam za człowieka, naprawdę. Moje szczęście ponownie daje o sobie znać.
- Teraz też tylko zapalał to swoje cholerne światełko? – Warknął Eric, stając przede mną. Zachichotałam nerwowo.
- No, może nie do końca… - uśmiechnęłam się szeroko – Ale spójrz na to z innej strony! Jest całkiem zdolny. Nawet pod moją „opieką” nic mu się nie stanie!
- Mówisz? – Mężczyzna pochylił się nade mną i spojrzał na mnie srogo. Uniosłam głowę, chcąc wytrzymać jego wzrok, ba! hardo odpowiedzieć czymś podobnym.
Wytrzymałam. Całe trzy sekundy.
Potem z piskiem zwiałam za maga, wczepiając palce w jego płaszcz. Schowałam się dokładnie tak jak kiedyś za Elegią; nie moja wina, tak reaguję kiedy się boję!
- Co…? – chłopak, zdezorientowany, spróbował się obrócić w moją stronę. – Co się dzieje..? – spytał, chociaż było to chyba pytanie retoryczne. A w każdym razie tak zostało potraktowane, bo jakoś nikt nie pokwapił się do odpowiedzi. Usłyszałam głębokie, ciężkie westchnięcie Erica. Chłopaczyna się wyraźnie zirytował. Może czegoś na uspokojenie? Ciekawe czy by to coś dało.  Nie przy mnie, coś myślę… - Hej? Mogę spytać o co chodzi? – mag niepewnie spojrzał na mnie przez ramię (w końcu mu się udało!).
- Spytać możesz. – burknął Elegia – Ale odpowiedź to inna bajka.
- Uwielbiam tą twoją bezinteresowną pomoc i wielkoduszność wobec obcych ludzi. – stwierdziłam, puszczając płaszcz chłopaka. Z pewną dozą niepewności spojrzał na mnie i obrócił się, tak by stanąć bokiem zarówno do mnie jak i Elegii. Z mojej strony może się bać najwyżej noża w plecach, nie rozumiem co on taki ostrożny teraz się zrobił.
- Przepraszam..? – mag postanowił znowu o sobie przypomnieć, zaś Eric konsekwentnie nadal go ignorował. Właśnie otwierał usta, żeby coś mi odwarknąć. W ostatniej chwili przerwałam mu, przykładając palec do ust i uciszając go. W pierwszej chwili umilkł, ale kiedy nic się nie zadziało dalej, prychnął i uniesionym głosem kontynuował swoją niewypowiedzianą myśl.
- Zachowujesz się jak rozwydrzony bachor. – zauważył. Wyszczerzyłam się szeroko i wykonałam w jego stronę ukłon, przesiąknięty wskroś ironią.
- Dziękuję, wielmożny panie. – zachichotałam. Instynkcie samozachowawczy, zastanawiam się gdzie zwiałeś… i kiedy. Spojrzałam na maga. – I… W sumie, chodźmy stąd. A co jeżeli tamte…cosie wrócą?
- Wreszcie jakiś rozsądny pomysł. – zauważył Eric, rozglądając się – No dobrze. Zasłaniaj mu oczy i idziemy dalej.
Prychnęłam i wykonałam polecenie, mimo że mag próbował protestować. Nawet nie wiem jakim cudem udało mi się zawiązać mu przepaskę. Po drodze zmuszona byłam wziąć go za rękę („To już trzeci raz jak wpadł na coś co nawet się nie rusza, kobieto, miałaś go pilnować!”, jak to przypomniał mi Elegia) i prowadzić względnie prosto. Kiedy już znaleźliśmy się na miejscu, pod ziemią, zezwolono mi na uwolnienie wzroku maga od katuszy bycia zakrywanym przez kawałek czarnej szmatki.
- Więc teraz mam pytanie… - Eric spojrzał na mnie przez ramię z gburowatym „hmm?”. – Widzisz… To jest facet. Gdzie on ma spać? Z nami w pokoju?
- Twój problem. Masz go mieć na oku. – wzruszył ramionami.
- E…ehe… Tak. Może od razu weź dziewczyny na jakąś misyję czy co, żeby pokój był całkowicie wolny? – podsunęłam z kwaśną miną. Jeszcze bardziej zirytowała mnie reakcja Pączka: naprawdę wyglądał, jakby to rozważał!
- W sumie to nie byłby zły pomysł. Ale z drugiej strony… Mogłaś go zmusić żebyście to zrobili w jakie… - urwał, widząc mój wzrok, i zaśmiał się – Żartuję, młoda! Naprawdę myślisz że pozwoliłbym na coś takiego?
- Znam cię krótko, ale tak, myślę że byłbyś do tego zdolny. – mruknęłam, łypiąc na niego spod byka. Myślę że wyszło mi całkiem nieźle. Może nie tak strasznie jak jego wersja, ale jednak!

<Filia?>