niedziela, 16 lutego 2014

Od Natryi- ,,Moja historia" cz.3

   Szacuję, że byłam sama już jakieś pięć, może sześć miesięcy. Przez ten czas polowałam, urządzałam moją kryjówkę, codziennie biegałam i ćwiczyłam walkę z wyimaginowanymi przeciwnikami. Budowałam również kontrolę nad sytuacją, kiedy zyskiwałam tak ogromną siłę, moc, koncentrację – kiedy po prostu moja osoba i osobowość nabierała innego wymiaru i poziomu. Cały czas próbowałam odnaleźć to, co jest iskrą dla mojego płomienia. A ten czułam w sobie nieprzerwanie.
          Zwykle traciłam nad sobą panowanie, kiedy wpadałam w jakiś sposób w złość lub zaczynałam się bać. Silne emocje sprawiały, że puszczały mi nerwy i sznurki, co podtrzymywały moją demoniczność, jak ją nazywałam, na wodzy. Raz może udało mi się powstrzymać przemianę, choć ledwie świadomie.
          Nie wiem, ile spędziłabym tam sama, gdybym nie spotkała Ingvara. Dzień, w którym nasze ścieżki się skrzyżowały, na długo uznawałam za dotychczas najlepszy.
          Wyruszyłam akurat na polowanie. Moje skórzane spodnie sięgały ledwie połowy ud, koszula została podarta i przerobiona w szerokie pasy zasłaniające klatkę piersiową, i jedynie kurtka prezentowała się jeszcze jako-tako, służąc prawdziwie za ochronę. Przy sobie miałam lekko sfatygowany już labrys, sztylet, roboczy nóż oraz niewielką kuszę, która była moją własną konstrukcją. Wszystkie narzędzia znajdowały się na pasach skrzyżowanych na plecach oraz okalających nogi tuż pod zakończeniem nogawek.
          Dzień był dość suchy jak na specyfikę Feyraes. Zapachy szybciej rozprzestrzeniały się w powietrzu, a mgła nie blokowała widzenia. Wpływało to na moją sytuację dwójnasób: równie dobrze mogłam stać się ofiarą, co myśliwym. Wytężyłam więc wszystkie zmysły tak, aby móc być jak najbardziej efektywną.
          Skierowałam się na północ, w głąb lasów. Znałam je jak własną kieszeń, wiedziałam dokładnie gdzie szukać pożywienia. Miałam nadzieję trafić jakiegoś jeleniowatego zwierza, a prócz tego wrócić z solidną garścią jagód i ziół do przyprawienia mięsa. Zatrzymałam się i wciągnęłam głęboko powietrze, potem schyliłam się, obejrzałam podłoże. Wiatr wiał od wschodu, co wymusiło na mnie odbicie ze szlaku pod dmuchające powietrze. W ten sposób ruszyłam w ciemne zagajniki, wilgotne i miejscami bagniste. Tam właśnie spodziewałam się również znaleźć zwierzęta, które mogłyby zaspokoić mój narastający głód. Ukoiłam go energią – choć wiedziałam już, że to nie jest najlepsza metoda, jedynie doraźna. Ale na wędrówkę po terenie uznawanym za jedną wielką pułapkę musiałam mieć sporo siły.
          Duchota przytłaczała, podobnie jak poziom przepuszczalności światła przez korony wysokich, rozłożystych drzew. Był zupełnie nikły, ale i w takich warunkach dawałam jakoś radę. W powietrzu unosił się zapach gruntu, żywicy, jakichś odzwierzęcych wyziewów oraz, zdaj się, padliny. Przystanęłam i obejrzałam się przez ramię, by mniej więcej określić swoje położenie. Wtedy usłyszałam jakiś szelest. Około stu kroków ode mnie, jakby spomiędzy kilku głazów, które leżały między kilkoma niewysokimi drzewami lekko nad nimi pochylonymi. Wyciągnęłam kuszę z pochwy przymocowanej do prawego uda, i przygotowałam do ewentualnego użycia labrys zawieszony na pasku na biodrze.
          Najciszej jak potrafiłam zbliżyłam się do celu. Okazało się, że drzewa i kamienie znajdowały się nad wyjątkowo brudnym, mglistym jeziorkiem, bardziej bagnem. Zrobiłam kilka kroków w prawo, chcąc z bezpiecznej odległości zaglądnąć pod gałęzie.
          Moim oczom ukazał się doprawdy paskudny widok. W pierwszej chwili nie rozpoznałam stworzenia, które poruszyło się u brzegu sadzawki; był to wyjątkowo ohydny płaszczon. Wydaje mi się, że toczyła go jakaś choroba, bo nie dość, że był dziwnie skarlały, to jego trująca skóra była cała w niebieskich i brązowych plamach. Kiedy tylko kreatura zorientowała się że nie jest sama, odwróciła ku mnie łeb, i skoczyła w moją stronę. Płaszczon był szybki, ale ja jeszcze bardziej.
          Wyszarpnęłam toporek zza paska i odruchowo zamachnęłam się nim na szyję stwora. Jego rozwarta paszcza mignęła mi jakieś pół ręki przed twarzą, ale odskoczyła, po czym drapieżnik znów zaatakował. Tym razem już nie dałam mu się uratować, po prostu odrąbując mu głowę. Ta padła tuż obok moich stóp, podobnie jak cielsko.
          Żaden jednak był z niego posiłek. Nie dość, że samo w sobie stworzenie było obrzydliwe, to ten osobnik był jeszcze na coś chory, a więc jeszcze bardziej zatruty. Po chwili jednak kącik moich ust uniósł się w tryumfującym wyrazie. Jad zawarty w skórze płaszczona był przecież genialnym narzędziem do zwiększenia skuteczności strzał.
          Zerwałam kilka dużych, grubych liści krzewu zwanego potocznie brehrem, i za pomocą noża zebrałam krople perlące się na skórze zabitego zwierzęcia. Gdy zabrudziłam substancją cały liść, zakryłam moją nową broń drugim fragmentem rośliny, potem kolejnym i jeszcze jednym, aż nie zabezpieczyłam siebie samej przed jej wylaniem. Obwiązałam całość kawałkiem sznurka i wsadziłam za pasek.
          Jednak pośród gałęzi nadal coś szeleściło. Pierwszą myślą było to, że płaszczonów jest więcej, ale nic zielonkawego i oślizgłego się nie pojawiło – cokolwiek hałasowało, było ciemnego koloru i niewielkich rozmiarów. Chwyciłam mocniej labrys i ponownie zbliżyłam się do zasłony przy bajorku. Coś pisnęło, a potem jakby i warknęło, następnie znów żałośnie jęknęło. Ostrożnie rozchyliłam zieloną kotarę. To, co zobaczyłam, jednocześnie mnie przeraziło i poraziło.
          Na niedużej, ale suchej połaci ziemi leżał ciemnoszary, prawie czarny kłębek futra. Drżał on, co kilka sekund miotał się jakby przez sen, jednak piski jakie wydawał wskazywały raczej na ból, a nie zwyczajny odpoczynek. Zwierzę miało wilczy pysk, a raczej pyszczek, gdyż najwyraźniej było to młode. Lewe ucho leżącego stworzenia niemalże nie istniało, poszarpane i jakby gnijące, a ogon zwierzęcia był nienaturalnie wydłużony i zakończony podłużnym kłębkiem futra. Miałam przed sobą małego, okaleczonego morloka, najwyraźniej porzuconego i dodatkowo zaatakowanego przez płaszczona – zapewne zwabionego krwią cieknącą z głowy malca.
          Zdjęła mnie przedziwna litość dla tej biednej istoty. Wyjęłam sztylet z zamiarem zakończenia cierpień przedstawiciela jednego z najbardziej krwiożerczych gatunków w okolicy, lecz w tym samym momencie zwierzę podniosło głowę. Morlok popatrzył na mnie swoimi wielkimi czarnymi oczami, zaskakująco inteligentnymi; do tego tak pełnymi bólu i jakiegoś błagania, że ostrze praktycznie wypadło mi z ręki. Może bym się jeszcze zmobilizowała i powstrzymała tak ludzki odruch, gdyby młode nie wydało cichego jęku i, wciąż wpatrując mi się w oczy, nie westchnęło. Drżącymi rękami sztylet umieściłam w pochwie na plecach.
          Po plecach przebiegł mi dziwny dreszcz, a po ciele rozlało się jakieś ciepło. Wyciągnęłam dłoń w stronę małego i dałam mu ją pierwej do obwąchania. Obserwując jak jego czarny nos porusza się, jak wodzą jego oczy – zastanawiałam się, czy zdecyduje się mnie ugryźć, czy jednak mnie zaakceptuje. Mimo wszystko stało się to drugie, sięgnęłam więc obiema rękami i wyjęłam go spomiędzy gałązek i liści. Nie oponowało, chociaż zauważyłam, że zerknęło badawczo na moje obejmujące go palce. Postawiłam go obok siebie, chcąc zobaczyć jak radzi sobie na większej przestrzeni.
          Byłam przekonana, że ucieknie, a ja po prostu oddalę się w poszukiwaniu innego łupu. Szczeniak jednak nie wystrzelił w las, lecz zrobił niepewnie kilka kroków, usiadł, potarł łapą uszkodzone ucho, zapiszczał, obejrzał się na mnie i wrócił, zajmując miejsce u moich stóp. Uniósł łebek i lekko przekrzywił, po prostu się na mnie patrząc. Zdębiałam. Najwyraźniej chciał, żebym z nim została. Albo go zabrała.
          Na próbę powstałam i oddaliłam się w stronę, z której przyszłam. Morlok, cicho stękając, podniósł swoje niewielkie jeszcze ciało i podążył za mną. Zatrzymałam się. Zrobił to samo. Znów się ruszyłam, a zwierzę ponownie ruszyło moim śladem. Nie pozostało mi więc nic innego jak tylko podnieść szczenię i przytulić je do piersi.
  – Witaj, towarzyszu.
          Jakże dziwnie zabrzmiał dla mnie mój własny głos! Dotarło do mnie, że od dawna się nie odzywałam, nawet sama do siebie. Uśmiechnęłam się lekko. Morlok zdawał się mnie słuchać.
  – Witaj – powtórzyłam. – Jestem Natrya, a ty?
          Ku mojemu zdziwieniu, szczeniak mrugnął i pisnął, jakby wiedział, że go o coś pytam.
  – A ty będziesz Ingvar.

          W ten sposób właśnie pozyskałam najlepszego przyjaciela, wiernego towarzysza i największą pomoc na, jak podejrzewałam, całe życie. Ingvar rósł dość szybko. W podobnym tempie uczył się mnie, a ja jego. Ucho udało mi się uratować tylko częściowo. Płaszczon musiał dotknąć go swoimi długimi paluchami przyspieszając rozkład tkanki, więc nie byłam w stanie wpompować w nie energii jako spoiwa. Morlok miał więc jedynie połowę małżowiny, zakończoną lekko połyskującą blizną. Poza tą skazą, był po prostu doskonały.
          Wspaniałe czarne futro, mądre oczy, coraz silniejsze mięśnie, giętki ogon, który okazał się nie być dla niego żadnym problemem – wręcz przeciwnie – i ogółem dumna sylwetka. Kiedy go znalazłam, sięgał mi w kłębie nawet nie do kolana; w pierwszą rocznicę mojego przybycia w góry jego głowa znajdowała się już na wysokości połowy mojego biodra, a kiedy kolejny rok później zdecydowałam się zejść do Rahtsary, mój towarzysz nosem sięgał mi o dłoń poniżej piersi. I niewykluczone było, że jeszcze „zmężnieje”.

CDN

sobota, 15 lutego 2014

Od Erthoran'a- Początek cz.1


Obudziłem się jak zwykle w niedźwiedziej gawrze. Obok mnie leżał jeden z moich leśnych przyjaciół. Sahta –bowiem tak ją nazywały zwierzęta, była sporej wielkości niedźwiedziem brunatnym. W nocy potrafiła ogrzać lepiej niż ogień. Dlatego tez praktycznie każdą noc spędzałem w tym miejscu. Miałem zresztą do niego sentyment, taki sam jak do niej. Była druga matką. Ona straciła tej pamiętnej zimy potomstwo, a ja rodziców. Skończyło się na tym, ze trafiłem do jej „mieszkania”, które wkrótce stało się moim domem, ale to już odległa historia. Po upływie tego czasu nie wyobrażałem sobie już innego życia. Zresztą to całkiem mi odpowiadało. Las był jak zawsze pokryty śniegiem, gałęzie drzew pokryły igiełki szadzi, a niebo było jasnoniebieskie i tylko dopełniało tej zimnej scenerii. Zapewne ci którzy mieszkali w miastach, czy chociażby wioskach, nie wychylali z domu nosa, kiedy mróz skuwał rzeki na grubość dziewięciu łokci. A jednak nie miałem wyboru, choć moja przybrana matka zapewne najchętniej zatrzymałaby mnie ze sobą. W nocy musiał spaść świeży puch. Śnieg trzeszczał pod stopami. Ciężko było w taką pogodę zachować ciszę, ale nie tylko ja ją mąciłem. Z głębi lasu dobiegały jakieś odgłosy. Przemieniłem się w wilka, by móc się lepiej temu przyjrzeć. Następnie wskoczyłem na drzewo i pomknąłem po jego gałęziach. Zapewne zdziwienie ogarnęłoby każdego, gdyby zobaczył wilka biegnącego po drzewach, bez najmniejszego trudu. Mój wilk był jednak inny. Miał w sobie coś z wiewiórki i coś z orła. Musiało to wyglądać dość interesująco, ja jednak lubiłem przybierać ciało tych zwierząt. Dzięki wielkości wilka i jego sile, nie musiałem się obawiać drapieżników, dzięki zwinności wiewiórki, bez trudu mogłem wykonać dalekie skoki na gałęzie, a skrzydła orła umożliwiały mi lot w razie takiej konieczności. Idealna forma do tego typu przemieszczania się w lesie. Wykształcenie jej nie było trudne. Wilki i wiewiórki widywałem prawie codziennie, a i orły od czasu do czasu. Nie trzeba było zbytnio wymyślać, nie żebym nie potrafił. Potrafiłem, aż za dobrze i o tym doskonale wiedziałem. Nie raz już przesadziłem, co zawsze kończyło się paraliżem. 
Głosy nie cichły, wręcz przeciwnie stawały się donioślejsze, nawet wtedy, gdy za nimi nie podążałem. One przybliżały się do mnie, a ja do nich. Kimkolwiek byli nie potrafili zachować ciszy. Nagle jednak zaczęły cichnąć, oddalać się, aż w końcu zastąpiła je zupełna cisza. Zszedłem z drzewa i podążyłem, pośród ośnieżonych sosen, dalej przez las. Mroźny wiatr smagał mi po twarzy i strzepywał z drzew biały puch. Śnieg wirował następnie w powietrzu i minąć musiało kilka minut nim wiatr pozwolił mu opaść na ziemię. Do mrozu przyzwyczaiłem się już dawno. Zresztą każdy mieszkaniec Itter-Paht zaznaje go od pierwszych momentów swojego życia. Ze mną nie było inaczej, jeśli nie jeszcze gorzej. 
Nie minęła nawet godzina, a ja natrafiłem na ślad stada Morloków. Widok całkowicie normalny. Ślady zupełnie jak wilcze, tyle że większe i z widocznymi pazurami. Było ich może dziesięć, do dwunastu. Kierowały się na południe, jak zwykle gdy polowały. Tam łatwiej było o zwierzynę, na północy bezkresna tundra, nic tylko śnieg, mróz, w lecie porosty i od czasu do czasu trafi się jakiś mech. Warunki do życia raczej liche, jeśli nie w ogóle nie sprzyjające. Tundra miała jednak swój plus. Nie zapuszczali się tam ludzie. Ci z miast nie mieli po co, a ci ze wsi obawiali się tamtejszych stworków. Zresztą chłopi wymyślili sobie kilka nieprawdziwych zabobonów. Swego czasu słyszałem jak mówią, że mieszka tam ponoć trzygłowy potwór, co chowa się w zaspach i wielki jest jak najwyższe sosny w lesie. Jeśli ktoś wierzył w takie brednie to chyba było mu brak piątej klepki, lecz zdarzało się że taki szaleniec, bo inaczej nie dało się takiego człowieka określić, wysuszał na wyprawę w celu odnalezienia tego stwora. Rzecz jasna zawsze kończyła się ona niepowodzeniem. Czasem jednak zdarzył się jakiś chłop, który twierdził, że rzeczywiście widział tego stwora, ale moim zdaniem mogła to być ewentualnie para Abonitów, albo matka z dzieckiem, które trzyma na grzbiecie, jak to zwykły robić. 
Idąc tropem stada Morloków, trafiłem przypadkiem na ślady ludzi. Rzadkość w tej części lasu, ale jednak. Zainteresowało mnie to, nie powinno ich tam być. Zazwyczaj kończyło się to źle. Jeśli bowiem ktoś już się zapuszczał do lasu, to najczęściej chodziło mu o zwierzynę łowną. Nie miałem tego za złe chłopom, dla których był to sposób na przetrwanie, ale co innego ze wszelakiego rodzaju wielkimi panami, którzy najchętniej zabiliby wszystkie zwierzęta leśne i powiesili nad kominkiem. Tutaj istniało zagrożenie dla Sahty. Nie wiem czy istniał taki szlachcic, czy ktoś tam inny wysoko urodzony, kto pogardziłby trofeum z niedźwiedzia. Niedługo potem w lesie rozległy się krzyki. Mogło to oznaczać tylko jedno. 
W tej sprawie mylić się nie mogłem. Morloki postanowiły rozprawić się z tymi ludźmi kimkolwiek byli. Nigdy nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego ludzie pchają się do lasu. To nie było ich miejsce. Ja natomiast nigdy nie czułem się człowiekiem, bliżej mi było do tych którzy stali się przyjaciółmi. Jak się okazało walka, jeśli tak można było określić nieudolne zmagania ludzi z drapieżnymi bestiami, toczyła się na polance. Jej wejścia pilnował zadowolony przywódca stada. Podszedłem do niego, przyjmując ciało Morloka, by nie wzbudzić zainteresowania ludzi, jeśli oczywiście byli zainteresowani czymkolwiek więcej, niż bestią gryzącą ich stopę. Samiec wyglądał na wyraźnie rozbawionego.
-Nie wiem, czy kiedykolwiek polowaliśmy na jelenia, z którym tak łatwo byłoby wygrać –powiedział w swoim własnym języku, który jednak potrafiłem zrozumieć. Dla ludzi było to zapewne nic innego jak warczenie.
-Nie widziałem, by Sahta łapała rybę, która tak łatwo poddałaby się jej.
Morlok zaśmiał się. Zresztą ciężko było się nie śmiać z tego widoku. Ludzie, uważający się za takich potężnych, nie radzili sobie w walce ze zwierzętami, choć dobrze wiedziałem, że znaczna ich cześć uważała je za głupie. Wtedy jednak ludzie chyba znudzili się tego typu walką, bo postanowili użyć swoich magicznych zdolności. I wtedy dopiero Morloki zaczęły mieć kłopoty. Ich przywódca był wyraźnie zły z takiego obrotu wydarzeń. Widać było, że szykuje się do dołączenia do walczących. Nie trudno było to odgadnąć. Zbyt dobrze znałem zwyczaje zwierząt, by się pomylić. Obserwowałem ich zachowania codziennie przez wiele lat. Wiedziałem dokładnie, jak dane zwierzę zachowa się w danej sytuacji i czasie. Nie było dla mnie dziwnym, kiedy skoczył prosto na jednego z ludzi. Powalił go natychmiast. Ciężko zresztą by zdarzyło się inaczej. To był olbrzym samiec. Nawet machnięciem długiego ogona byłby w stanie powalić każdego z tych ludzi. Nie mając nic innego do roboty przyłączyłem się do walczących bestii. Żeby jednak było ciekawiej, postanowiłem przemienić się najpierw w coś ciekawszego. Na rozgrzewkę postanowiłem zacząć od starego dobrego drewniaka. Kiedy to zrobiłem, ludzie byli wyraźnie zdziwieni. Co można było zrobić, żeby utrudnić tym barbarzyńcom życie? Widziałem, że jeden z nich usiłuje uciec. Nic prostszego. Trochę poczarować drzewami, wytworzyć z gałęzi ogrodzenie i poprowadzić je od drzewa do drzewa pozostawiając tylko jedno wyjście strzeżone dokładnie przez członków stada. Na sosnę nie wejdą zbyt wysoko znajdują się gałęzie, a inną opcja jest jedynie zniszczyć zaporę. I to starali się osiągnąć. I udało się, co nie było niczym niezwykłym. Czas był najwyższy na nieco poważniejsze działania. Dopiero wtedy zaczynało się robić ciekawie. Ludzie uciekali przez las, a ja stwierdziłem, że Morloki mają chyba na dziś dzień dość. Ja jednak, nie miałem ochoty wracać w stronę gawry. Zawsze można było spróbować jeszcze trochę przeszkodzić ludziom w wyjściu z lasu. 
Znów przybrałem postać Morloka. Świat widziany oczyma tych zwierząt był zupełnie inny. Niebo było takie samo jak zwykle, ale wystarczyło spojrzeć na drzewa. Z pod śniegu na gałęziach świerków, sosen i innych drzew iglastych, zazwyczaj wystawały ciemnozielone igły. Morlok, jednak nie widział zielonego. Kiedy patrzyłem, więc na igły sosny, widziałem je prawie czarne. Wszystkie kolory oprócz niebieskiego, żółtego i fioletu zwierzę to widziało jako czerń, biel, lub wszelakiego rodzaju odcienie szarości. Jeszcze ciekawiej świat wyglądał oczyma Maszkaronów. Zwierzęta te będąc drapieżnikami, wytworzyły specyficzny sposób patrzenia na świat. Widziały na zasadzie ciepła i zimna. Ułatwiało im to polowanie, gdyż nawet nocą nic nie mogło im umknąć. Zawsze mnie to fascynowało. Czasem okazywało się, ze ludzki wzrok, który rozpoznaje tyle barw, w niektórych sytuacjach byłby zupełnie bezużyteczny.

CDN

Od Natryi- ,,Moja historia" cz.2

          Przemieszczałam się zwykle rankami, w okolicach południa i wieczorami, kiedy ruch nie był zbyt nasilony, a jednak się odbywał. Unikałam ryzyka jak tylko mogłam, chociaż moja siła i generalna sprawność narastała z każdym dniem, kolejnym krokiem. Kierowałam się na północ, w górę Wielkiego Półwyspu Thumskiego, a tym samym w górę kontynentu. Ten etap zajął mi niemal rok, podczas którego gruntownie poznałam okolice, w której mieszkałam. Gdybym spróbowała dostać się na jakiś statek i przepłynąć nim do Revium Quelh, ryzykowałabym zbyt wiele. Re'Vermesch Pluvia, gdzie rozpocząć miał się kolejny etap mojej podróży, była moim skokiem w głęboką wodę – kraj ten od zawsze słynął ze swojej surowości i dyscypliny – ja zaś musiałam się przezeń przedostać niezauważona. Nie dość, że przez granicę, to jeszcze przez sporą część terytorium Celeriana.
          Podczas swojej samotnej drogi doskonaliłam swoją wytrzymałość, czujność, kształtowałam umiejętności walki. Nocami miałam sporo czasu na zaszywanie się w zagajnikach i fechtowanie z wyobrażonym przeciwnikiem. Naprawdę go widziałam, i czasem było mi nawet trudno z nim walczyć. A w moich żyłach wciąż coś płonęło, próbowało się ze mnie wydostać, czasem sprawiając mi ból, zarówno fizyczny jak i umysłowy. Sama nie wiedziałam, co było bardziej wyczerpujące.
          Gdy stanęłam w pobliżu granicy z Pluvią, zaparło mi dech w piersiach. Spory teren upstrzony skałami, z wolna zmniejszającymi się i ustępującymi miejsca trawie. Z prawej strony widoku malowało się przygraniczne miasto, zaś z lewej... góry. Nagie skały, niczym groty strzał wystające z zielonego dywanu traw i drzew, spowitego szarobiałą mgłą. Wśród szczytów Feyraes dojrzałam jakieś cienie, pęknięcia – wyglądały mi na jaskinie. Wyglądało na to, że znalazłam sposób na przetrwanie. Zdobyłam się na uśmiech do samej siebie. Jak się później okazało, miał to być ostatni tak ładny grymas na bardzo długo.

  – Nie, nie, nie, nie...!
  – Zamknij się, suko.
          Mężczyzna zakrył mi prawą dłonią usta, mocno przyciskając do podłoża. Drugą ręką niespokojnie pogładził mnie po brzuchu, a potem zerwał spodnie zarówno z siebie, jak i ze mnie. Zaczęłam się wyrywać, a wtedy ktoś inny uniósł moje ręce ponad głowę i żelaznym uchwytem przygwoździł do ziemi. Trzecia osoba unieruchomiła moje nogi. Czwarta się śmiała, wymieniając jakieś uwagi z piątą.
          Nie powstrzymałam głuchego krzyku, gdy poczułam pierwsze pchnięcie, które chyba rozerwało mi wnętrzności. Byłam dziewicą, a w tym momencie zupełnie nieprzygotowaną na żadne tego typu zbliżenia. Równie dobrze mógłby wepchnąć we mnie odłamek ostrej, chropowatej skały niż część siebie.
          Zanim oprawca zaspokoił swoje żądze, zdążyły już przyschnąć łzy, które wypłynęły z moich oczu. Poczułam, że uścisk na nadgarstkach rozluźnił się, toteż czym prędzej je wyszarpnęłam, próbując obrócić się i zablokować do siebie dostęp, ale cóż mogłam zdziałać wobec pięciu krzepkich mężczyzn? Usłyszałam szydercze śmiechy, a po chwili jakieś uderzenie. I po chwili poczułam rwący ból na lewej piersi. Nawet nie wiedziałam, kiedy zdążyli pozbawić mnie także kurtki i koszuli.
  – Nie tak prędko, dziwko. Larsen nie jest jedyny. – I znów śmiech.

          Chyba straciłam w którymś momencie przytomność, bo ocucono mnie kolejnymi razami wymierzonymi w moje brzuch i piersi. Któryś z nich jeszcze we mnie był. Czułam tylko ból, tarcie, zapach krwi. Mojej krwi. Białej Krwi. Przelewano Krew Białych Kruków. A tego, gdy już to do mojego półżywego umysłu dotarło, nie mogłam znieść.
          Krew zaczęła płonąć, palić moje żyły, rozprzestrzeniać się na całe ciało, cały umysł. Byłam ogniem, wściekłością, walką. Coś rosło w mojej piersi, próbowało wydostać się i zapanować zarówno nade mną samą, jak i nad światem dookoła. Nagle znalazłam w sobie dość siły, by odepchnąć od siebie ich wszystkich jednym ciosem. Spięłam się cała, gładko wyjmując kończyny z ich rąk, oswobadzając swoje lędźwie, głowę, umysł. Czułam, jak energia przepływa przez całą mnie, dając mi swoją moc. Mogłam chyba wstać, więc to zrobiłam.
          Popatrzyłam na pięciu strażników, którzy – nie wiedząc o tym – odważyli się skrzywdzić kobietę Białej Rasy. Dziwnym trafem, patrzyłam na nich z góry, jakkolwiek byłam wysoka, wcześniej to oni rzucali na mnie cień. Ostrość mojego widzenia była porażająca. Kalkulowałam i rejestrowałam z najwyższą prędkością. Kierowana jakimś odruchem, sięgnęłam do biodra, wyciągając zza pasa ogromny, dwuręczny miecz. Nawet nie zastanowiło mnie to, że nie potrafię walczyć taką bronią, a co podstawowe: nie posiadałam takiego czegoś. Zauważyłam idealną, poziomą linię łączącą wszystkich mężczyzn. Zamachnęłam się i poprowadziłam ostrze dokładnie po wyznaczonym szlaku; równie szybko odskoczyłam, unikając tryskającej z rozprutych gardeł juchy.
          Moje ręce, nogi, cała ja... Cała byłam zbroją. Specyficzną, elastyczną, bardzo wytrzymałą. Miecz był twardy i ciężki, ale dawałam sobie z nim wyśmienicie radę. Czułam się wybornie, byłam pełnią władzy, zemsty i śmierci. Dostrzegłam jakąś aurę, która mnie otaczała. W zależności od światła była szara bądź czarna, jakby otaczała mnie mgła; zupełnie jak góry Feyraes. I jaskinie czekające na moje przybycie.
          Schyliłam się, by zebrać swoje rzeczy; na całe szczęście nie były splamione krwią – ani moją, ani oprawców. Byłam wdzięczna, że nie czułam tego porażającego bólu, nie wiedziałam jednak jak długo mogę utrzymać ten stan. Po chwili torba, którą strażnicy odrzucili nie sprawdziwszy co w niej jest, była pełna. Chciałam przenieść się z tamtego miejsca najszybciej jak się dało – ledwie o tym pomyślałam, a ugięły się pode mną kolana. Zatoczyłam się między skały pokryte roślinnością i oparłam o potężny odłam, i przesuwałam się drobnymi ruchami aż do miejsca, w którym nikt nie dałby rady mnie dojrzeć. Wtedy dopiero odrzuciłam od siebie tobołek i niemalże bez czucia osunęłam się na ziemię.
          Ile tak leżałam, nie wiem. Może kilka godzin, może kilka dni. Wycieńczona, głodna, ranna na ciele i duszy, w końcu zdołałam otworzyć oczy. Powoli podniosłam nogi, ugięłam je w kolanach. Czułam napięcie, pochodziło ono jednak w głównej mierze spomiędzy moich dolnych kończyn. Potem poruszyłam rękami, podparłam się nimi, by unieść tułów. Zacisnęłam zęby w oczekiwaniu na szarpnięcia bólu, i nie pomyliłam się. Mój brzuch był całkiem posiniaczony i obolały, a wnętrzności jakby porozciągane na postronkach. Ale i tak, musiałam przyznać, spodziewałam się gorszego.
          Wytrzymałam. Podniosłam się. Przyłożyłam ręce do skały, w myślach dziękując sama nie wiedząc komu lub czemu: wyczułam jakieś drgnięcia. Przypominały one fale, które czułam podczas tego dziwnego przebudzenia. Zignorowałam ból brzucha i skoncentrowałam się na opuszkach palców. Wyobraziłam sobie, że spijam nimi siłę, że czerpię przez nie moc dla każdego kolejnego kroku. I czułam to, nie była to już imaginacja, naprawdę rosłam i akumulowałam energię do życia.
          Kiedy już odzyskałam nieco werwy, odziałam się naprędce i ostrożnie wyjrzałam zza mojej skalnej kryjówki. Ciała zniknęły. I dopiero po chwili dotarło do mnie, jak wielkie miałam szczęście! Przecież wystarczyło, by uprzątający zwłoki wykonali te kilka kroków i zaglądnęli za te skały, a niechybnie skończyłoby się to pogorszeniem mojego losu. Skupiłam się na obeznaniu terenu; było pusto, i cicho. Nawet trochę zbyt cicho, zważywszy na ilość trupów, które strażnicy Pluvii znaleźli w jednym miejscu. Postanowiłam to pominąć i po prostu jak najszybciej dostać się w góry.
  – No dobra, Nath. Gratulacje – burknęłam do siebie, gdy w końcu przemknęłam przez pogranicze. Jeszcze nie opuściła mnie energia, ale zaczęły się z wolna ostrzegawcze bóle brzucha. Przełknęłam ślinę patrząc z dołu na ginące we mgle szczyty.
          Odnalazłam ścieżkę wiodącą przez las, a potem na szarozielone granie. Coś podpowiadało mi, gdzie powinnam stawiać stopy, jak układać dłonie, aby sprawnie poruszać się w tak trudnym terenie. Pracowałam całą sobą – umysłem, ciałem, i tym czymś niematerialnym, co pchało mnie do przodu.
          Po jakichś dwóch godzinach wędrówki znalazłam się wystarczająco głęboko w Feyraes, by nie zostać łatwo znalezioną, ale też odpowiednio blisko miasta przy granicy z rodzinnym Korron, czyli Rahtsarą. Odkryłam sporą jaskinię, niemalże komnatę. Czerpiąc siłę co jakiś czas, zdołałam urządzić się w moim nowym lokum, budując na szerokiej skalnej półce prowizoryczne łóżko. Zadbałam też o zabezpieczenie wejścia do jaskini, póki co zasłaniając je gałęziami. Pozwoliłam energii ze mnie wypłynąć; wkrótce zasnęłam.

CDN

Od Natryi- ,,Moja historia" cz.1

  – Nie jesteś naszym dzieckiem, Natryo.
          Przymknęłam oczy. Spodziewałam się tego. Byłam już na tyle dojrzała, wówczas czternastoletnia, by zauważyć pewne rzeczy. Różniłam się nieco od ludzi, których uznawałam za swoich rodziców. Chociaż wszyscy byliśmy ludźmi o jasnej cerze i ciemnych włosach, moja twarz była wyjątkowo blada, a włosy niemalże czarne. Również moja sylwetka nie pasowała do korron-thumskiego kanonu urody: wyższa od rówieśników, którzy nie mogli pochwalić się moją dziwną smukłością.
          Nie odpowiedziałam, cóż mogłam rzec. Wróciłam do swojego kąta, a po paru minutach zaczęłam wkładać swoje rzeczy do torby. I tak nie posiadałam zbyt dużo rzeczy, a jakaś część mnie już od dłuższego czasu mówiła mi, żebym uciekała z Korron Thum. Czułam zagrożenie. Nawet nie dlatego, że jako osoba pochodząca z kasty rzemieślników i najemników, mogłam paść ofiarą żądnych młodych i ładnych ciał arystokratów. Od jakiegoś już roku chodziła mi po głowie myśl, by się stąd wynieść.
          Spakowałam więc swój dobytek. Podeszłam do Ireth – kobiety, którą miałam za matkę. Byłam już ubrana w skórzane nogawice, koszulę oraz wytrzymałą kurtkę. Johan, mąż Ireth, miał osobliwy warsztat krawiecki, dzięki czemu w tego typu wyposażeniu nie miałam braków.
  – Natryo.
  – Ireth – zaczęłam. – Kim byli moi rodzice?
  – Odchodzisz od nas, dziecko? – Ireth jakby nie dosłyszała mojego pytania.
  – Nie ma tu już dla mnie miejsca. Pytałam o ludzi, którzy mnie stworzyli, Ireth.
          Milczała, patrzyła na mnie bardzo poważnie. A ja odwdzięczyłam się tym samym. Wpatrzyłam się w jej ciemne tęczówki moimi jasnozielonymi.
  – Jesteś Białej Krwi – powiedziała w końcu. Odwróciła się i wręczyła mi spory kawałek chleba. Na jej twarzy odmalował się ból i głęboka troska, – Idź, dziecko, za swoim przeznaczeniem.
          Po chwili mi także zaszkliły się oczy. Przyjęłam bochenek, ucałowałam Ireth. Kobieta dała mi swoje błogosławieństwo i życzyła przyjaznych szlaków.
          Przekroczyłam próg domu. I nie obejrzałam się już za siebie.

          To samotnicze wędrowanie wybrało mnie, a nie ja zdecydowałam się zdać na siebie. Zew Białej Krwi, tak myślę, to było to. W każdym razie: wyruszyłam przed siebie, za broń mając jedynie własną głowę i burzącą się w żyłach krew. Poczułam się tak, jakby w ciągu zaledwie godzin przybyło mi lat i doświadczenia – jeżeli Ireth nie kłamała, a wszystko na to wskazywało, powodem tego wyostrzenia umiejętności było to, co dzięki moim przodkom miałam w sobie.
          Zamierzałam opuścić miasto, w którym żyłam tyle lat. Lorhia była dość przyjazna dla swoich mieszkańców, podobnie jak rządzący nią Megrin. W duszy żegnając się już z Lorhią, dotarłam do kuźni przyjaciół mojej rodziny, gdzie terminował mój dobry kompan, Astian. Gdy tylko pojawiłam się u progu, od razu podniósł głowę, a jego całkiem przystojną twarz rozjaśnił uśmiech.
  – Natryo.
  – Astianie – przywitałam się.
          Po zapewnieniu o zdrowiu mojej rodziny i przekazaniu pozdrowień dla jego familii, wyjawiłam mu wreszcie, po co właściwie do niego przyszłam.
  – Widzisz, Astianie... – rzekłam, spuszczając nieco wzrok. – Muszę opuścić miasto na jakiś czas. I potrzebne mi coś, czym mogłabym się bronić. Coś cięższego, ale jednocześnie poręcznego.
          Chłopak popatrzył na mnie badawczo, ale nie skomentował. Wyglądał wtedy tak, jakby miał co najmniej patent mistrzowski. Potem podszedł do mnie i chwycił za rękę. Obejrzał ją dokładnie, jeszcze raz spojrzał mi głęboko w oczy, wziął oddech i dopiero wtedy się odezwał.
  – Powinnaś otrzymać sztylet. A do tego labrys. To, upraszczając, topór o dwóch ostrzach. Tak się składa, że mam coś, co może ci się spodobać.
  – Dziękuję, przyjacielu.

          Za to go właśnie ceniłam. Nie zadawał pytań, był solidny i zawsze pomocny. Wmusiłam w niego zapłatę za wykonaną robotę, i ostatecznie opuściłam Lorhię.

CDN 

Od Izabelli- Początek

Siedziałam wysoko na drzewie. Było trochę zimno, ale mi to nie przeszkadzało. Po de mną szedł bardzo młody jeleń. Cisnęłam w niego sztyletem.Trafiłam w kark, a zwierze zachwiało się i upadło. Zeskoczyłam z drzewa lądując w zaspie niedaleko zwierzęcia. Wyciągnęłam sztylet i na wszelki wypadek jeszcze raz, tym razem z łeb wbiłam mu ostrze. 
Gwizdnęłam. Po chwili zza drzew wyłoniła się moja klacz Sabriel:


Przerzuciłam młodego łosia przez konia i wsiadłam. Chwilę później byłam już w kryjówce oddziału Itter-Paht'skiego.
Konia zaprowadziłam do stajni, a młodego jelenia, który był trochę mniejszy ode mnie wzięłam ze sobą. Nie był ciężki.
Zapukałam do drzwi dowódcy i weszłam. 
- Izabella. Gdzie byłaś? - zapytał.
- Byłam na polowaniu, proszę - podałam mu zwierzę.
- Izzy...
-Podoba ci się tato? - przerwałam.
- Tak, twoje umiejętności rosną - w jego głosie wyczułam dumę. - Dobrze się spiszesz jako skrytobójca w moim oddziale.
Uśmiechnęłam się. W tedy do pokoju wszedł jakiś mężczyzna, ubrany na czarno, białe włosy zaczesane do tyłu, łagodny wyraz twarzy.
- Wujku Jonathanie! - wykrzyknęłam i uściskałam go. Tak dawno go nie widziałam. Spojrzał mi prosto w oczy.
-Izabella... Stajesz się coraz bardziej podobna do Jevryka - zamyślił się. - Clara jest w stajni, czyści swojego konia idź do niej.
Clara - moja kuzynka czekała na mnie już w stajni. Była w moim wieku. Po jej mocnym uścisku zapytała
- Co chcesz robić? Może osiodłamy konie i pogalopujemy po lesie?
-Chętnie - zgodziłam się.

Od Soraii

Chowałam się za wozem. Mój nos korciły zapachy świeżego pieczywa i przypraw. Ale na razie moim celem był stragan z owocami i warzywami po drugiej stronie ulicy. Wmieszałam się w tłum i nie zauważona znowu schowałam, tym razem pod ladą jarzyniaka. Sprzedawca na szczęście właśnie kłócił się z klientem o jakiegoś pomidora.
-Jak to "zgniłe?!- wydzierał się sklepikarz.- Jeśli coś tu przegniło to na pewno nie moje warzywa, tylko pański mózg!
Nie słyszałam odpowiedzi klienta i chyba raczej nie chciałabym słyszeć.
Sięgnęłam ukradkiem po parę jabłek i zgarnęłam owoce do torby. Po namyśleniu wzięłam także parę marchewek dla Kalidosa, mojego kuca. Spróbowałam dosięgnąć rzep gdy nagle szorstka dłoń właściciela straganu chwyciła mój nadgarstek. Facet bez litości wytargał mnie z kryjówki. Niestety już nie pierwszy raz okradałam właśnie TEGO gościa. Na jego brodatej twarzy zagościł wyraz tryumfu.
-I znów cię mam!- powiedział z udawanym uśmiechem.- Tym razem już mi się nie wywiniesz!
Szybko obejrzałam się naokoło. Obok nas stał koń pociągowy przypięty do wozu.
Reszta stała się w ułamku sekundy.
Szarpnęłam wolną ręką. W moją dłoń wślizgnęła się rękojeść sztyletu ukrytego w rękawie. Jednym szybkim ruchem przecięłam uprząż konia i uderzyłam go w zad. Ogier zarżał wystraszony i kopnął wóz powodując niemałe zamieszanie. Wyrwałam się sklepikarzowi i popędziłam główną ulicą w stronę bramy.
-ŁAPAĆ ZŁODZIEJKĘ!- darł się niemiłosiernie właściciel straganu.
-Kalidos!- wołałam rozglądając się na boki. Po chwili zauważyłam biegnącego kłusem włochatego kuca, osiodłanego i objuczonego ale bez jeźdźca.
Słysząc mój głos zwierze zwolniło. Wskoczyłam na grzbiet Kalidosa i popędziłam go do galopu. Widząc że goni mnie paru strażników (pewnie nasłanych przez sklepikarza) przyspieszyłam do cwału, a to nie jest bezpieczne jadąc na koniu przez miasto. No tak, ale Kalidos był już przyzwyczajony do takich sytuacji. Poza tym to nie koń tylko kuc (chociaż nie wiem czy to robi jakąś różnicę).
Poddałam się instynktowi Kalidosa. Kuc bez problemu dotarł do bramy. Pilnujący jej strażnicy widząc szarżującego konika odskoczyli na boki i wypadłam cwałem z miasta. Zdążyłam jednak usłyszeć ostatnie ostrzeżenie stojącego w bramie sklepikarza:
-KIEDYŚ POWINIE CI SIĘ NOGA!
Niestety miał rację. To wszystko co mi się udawało podczas każdej kradzieży to tylko łut szczęścia. Kto wie czy następnym razem też tak będzie.
Więc nie może już być następnego razu. Czas zmienić miejsce akcji.

-Nie rozumiem ludzi- mówiłam do Kalidosa rozsiodłując go.- Zabierasz sobie parę jabłek i marchewek i już szczują cię strażą miejską. Owoce i warzywa są dla wszystkich.
Kalidos włożył głowę do mojej torby i zabrał z niej marchewkę którą schrupał z wielkim zadowoleniem. Parsknęłam śmiechem.
-Tak Kalidosku, dla koni również.
Przed wieczorem udało mi się jeszcze nazbierać drewno na małe ognisko i upolować zająca. Było już ciemno. Ogień trzaskał wesoło a zając skwierczał nad paleniskiem. Kalidos pasł się obok. Nagle moja uwagę zwrócił groźny pomruk. Z krzaków wyszła młoda puma. Była wyraźnie wychudzona i zdesperowana. Patrzyła łakomie na pieczeń. Oby tylko nie rzuciła się na mojego kuca.
Nie zamierzam z nią walczyć. Lepiej rozwiązać sprawę pokojowo. Podzieliłam zająca na pół (i tak nie miałam siły jeść całego) i rzuciłam dzikiemu kotu. Puma niepewnie obwąchała mięso.
-No dalej- zachęciłam.- Nie jest zatrute.
Zwierze zachęcone pożarło swoją część, spojrzało na mnie i odeszło.

Tydzień później przekroczyłam granice Rutthen. Skierowałam się w stronę swojej rodzinnej wioski, jednak niedaleko niej skręciłam do gęstego lasku. Dalej poprowadziłam kuca pieszo bo drzewa rosły tu bardzo blisko siebie. Szłam wydeptaną ścieżką aż dotarłam do polany. Na jej środku rosło drzewo a na nim stary domek na drzewie. Nie wiem kto go zbudował, ale znalazłam to miejsce gdy byłam mała i traktowałam je jak swoją posesję. Już miałam wspiąć się po drabince na górę gdy nagle zauważyłam błysk w trawie. Leżał tam...sztylet. Ale nie należał do mnie. Ktoś go tutaj zgubił. Rozejrzałam się. Na drabince były świeże ślady błota.
Właściciel sztyletu nadal tu jest.
Poczułam wściekłość. To była moja kryjówka! To tak, jakby ktoś włamywał się do cudzego domu. Moje ciało niekontrolowanie zaczęło przybierać inną formę...kocią formę. Dzieje się tak za każdym razem gdy wpadam w gniew. Odczepiłam od siodła Kalidosa włócznię, przypasałam również rapier. Wspięłam się cicho po drabince i zajrzałam do środka.
Miałam rację. W domku stała kobieta o białych włosach. Przypatrywała się namalowanym przeze mnie dawno temu obrazom zwierząt. Położyłam uszy po sobie, stanęłam wyprostowana i warknęłam:
-Nie wiesz że to nie ładnie włamywać się do cudzego domu?

<Tonila?>

czwartek, 13 lutego 2014

Wpis fabularny- Eric/Diegen

,,Wpis Erica"

Eric przecisnął się przez otwór prowadzący do kanałów. Ruszył drogą znaną na pamięć krętymi korytarzami oświetlając sobie drogę starą latarnią. Przeszedł przez ukryte wejście do bazy i niezauważalnie skierował się do swojego gabinetu. Większość członków w godzinach nocnych albo była na misjach, albo snuła się po mieście, albo spała czy grała w kości. Zszedł po schodach do swojego lokum i otwarł drzwi. W pomieszczeniu z nogami na stole siedział Raffael. Czytał jakąś książkę. Elegia oparł się o drzwi i zamknął je na klucz. Odruchowo wyciągnął go z zamka i rzucił na mały stolik pod ścianą. Rafa podniósł się i podszedł do dowódcy.
-Jak Ci poszło? Odebrałeś przesyłkę?-zapytał.
Eric skinął głową ściągając z siebie czarny płaszcz. Rzucił go na sofę i stanął przed swoim zastępcą.
-Zerrim ma dla nas dość ciekawą misję…-Szepnął mu do ucha rozpinając jego pasek. Język dowódcy dotknął małżowinę drugiego z mężczyzn zwilżając ją lekko. 
-Zgaduję, że będziemy mieć wreszcie trochę prywatności-powiedział, kładąc dłoń na potylicy kochanka. Ich wargi zetknęły się w gorącym, pełnym namiętności pocałunku. Eric podczas tego gestu rozpiął spodnie Rafy i odsunął trochę głowę.
-Zgadłeś…-Uśmiechnął się lekko i zacisnął delikatnie dłoń na przyrodzeniu partnera.-Postaram się jakoś wynagrodzić twoją spostrzegawczość i mój ostatni brak czasu. 
Ukląkł przed nim na kolanach i bez chwili wahania zacisnął swoje kształtne wargi na trzonie penisa Raffaela, czując jak palce kochanka wplatają się w jego włosy.

,,Wpis Diegena"

Drągal wytarł ostrze swojego miecza o ubranie leżącego przed nim Czarnego Szpiega. Schował broń i zaciągnął jego zwłoki w głąb ślepej uliczki. Uniósł jedną z ciężkich, kamiennych płyt podłogowych, odsłaniając głęboką, ciemną, cuchnącą dziurę. Te doły zwane były Szczurzymi Jamami. Nazwano je tak ze względu na to, że w okolicach było mnóstwo szczurzych gniazd, do których Biali po udanych morderstwach wrzucali zwłoki ofiar, którymi szybko i skutecznie zajmowały się liczne szczury. Zacierały ślady po zbrodniach wręcz idealnie. Zrzucił ciało szpiega w dół słysząc plaśnięcie zwłok o wilgotną podłogę wewnątrz. Zakrył ponownie płytę, wytarł dłonie i skierował się do jednego z włazów prowadzących do bazy. 
[…] Ruszył w dół po schodach ściskając w dłoni prymitywny naszyjnik wykonany z brązu. Nie był zwyczajny, ponoć gdzieś pomiędzy tymi wzorami na nim kryje się szyfr zwany ,,Brązowym Hasłem”. 
Stając przed drzwiami do gabinetu Erica miał już zapukać, ale powstrzymał się słysząc stłumione, ciche jęki za drzwiami. W pierwszej chwili pomyślał, że może dowódca pozwala sobie z jakąś panienką i miał odejść z zamiarami zameldowania się jutro, ale nagły dreszcz nie pozwolił mu na to. Do jego uszu zamiast jęków Erica i jakiegoś kobiecego głosu dotarły dwa typowo męskie tony. Szczęka mu opadła. Nie bardzo wiedział co się dzieje. Przykucnął i niepewnie przyłożył oko do dziurki od klucza. To co zobaczył przyprawiło go o mdłości i z trudem powstrzymał się by nie zwrócić tego co jadł zaledwie przed kilkoma godzinami. Po drugiej stronie zobaczył Raffaela, który pieprzył na sofie jęczącego jak kurtyzana Erica. Dosłownie odrzuciło go od drzwi, gdy to zobaczył. Najpierw miał ochotę wywalić te drzwi razem z zawiasami, ale wiedział, że to nic nie da. Po chwili szok minął. Diegen zdał sobie sprawę, że fakt, iż jego dotychczasowy dowódca jak i jego zastępca są ciotami może dość dobrze wpłynąć na jego karierę w Oddziale. Wystarczy tylko pozbyć się ich obojga, a ta ukrywana przez nich, dość obleśna tajemnica dość dobrze wpłynie na jego plany…